TEN GELEIDE

Uitgelicht

God grant me the serenity

Als Odysseus zich vermomd als vieze varkenshoeder bij zijn eigen hereboerderij meldt, dan ontvangt zijn zoon Telemachus – die hem niet herkent – hem met alle vriendelijkheid en beleefdheid. Later zegt Odysseus, als hij zich bekend heeft gemaakt, dat hij de echte koningszoon had herkend in de manier waarop hij de varkenshoeder behandelde. Diezelfde Odysseus echter, roeide met  behulp van diezelfde zoon het hele zootje “prinsen” (hereboerenzonen) uit dat zijn vrouw Penelope had belaagd, zijn eiland Ithaca had lopen uitvreten en een cultuur van barbarij in zijn huis had gebracht. De lijken van de vrijers stapelen zich op in die paleizige boerenhoeve van Odysseus op Ithaca!

“En Odysseus op zijn beurt keek rond in zijn woning, of hij geen vrijers meer vond, die zich hadden verborgen om alsnog te ontspringen aan de dans van de dood. Zij lagen opeen op de vloer in stof, vuil en bloed. Zoals vissen uit het zilte water getrokken met hun netten, door de mazen waarvan er géén kan ontsnappen, met open bek op het strand te hoop liggen, zo lagen daar de vrijers.”

Zie: ik ben van de Joods-Christelijk-Verlichte beschaving al heb ik een klassieke opleiding. Ik ga niet lopen moorden, al heb ik er vaak intense zin in. Ik volsta met de verraderlijke vijand de tyfus te schelden. Maar je zal mij nóóit betrappen op arrogantie jegens de varkenshoeder.

Uit: “Lolle Nauta en Frits van Exter: twee linkse mensenvrienden

SPREUKEN KERN MIJN

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds minder stukken schrijf. Blijkbaar heb ik m’n zegje zo langzamerhand gedaan wat betreft de onderwerpen die ik belangrijk vind: islam, Israël, immigratie, EU. Voorts hoort in dat rijtje ’n onderwerp dat ik benoem als (haal even adem) het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Onze nep-linkse quasi-elite is onze gevaarlijkste vijand.

Sinds eind 2017 heb ik als compensatie voor het minder-schrijven het TWITTEREN nu juist opgepakt. Voor wie me wil volgen: hiero. Ik  merk dat twitteren me dwingt bondig te formuleren en voor de grotere context inzake het onderwerp van zo’n tweet kan ik vaak verwijzen naar eigen eerdere artikelen. Ik moet, sinds ik in 2006 een eigen website begon, er ergens tussen de twee en drie duizend hebben geschreven.

Wie verder nog nieuwsgierig is naar wie ik denk te zijn: klik in het uiterste hoekje linksboven op deze pagina “about” aan.

In de nazomer van 2017 heb ik met collega-vertaler Jolanda van der Vorst-Molleman-Dijksterhuis de laatste hand gelegd aan de vertaling van bovenstaand boek dat in onze links-regressieve wereld alleen via crowd-funding en pro-Deo-vertalers kan worden uitgegeven bij een verstandige en idealistische eenmans-uitgeverij als “De Blauwe Tijger”.

Het boek is hier te bestellen en hier is een handige handleiding voor de lezers van het boek, want het is géén gemakkelijk toegankelijk boek.

Mijn meest beknopte en toch volledige visie op het Kwaad dat islam heet, kunt u vinden in mijn In Memoriam voor Hans Jansen.

FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 1FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 2

Luister voorts naar deze FANTASTISCHE BIJNA-MONOLOOG (12 MIN.) VAN PIM FORTUYN OVER DE ISLAM. Hij zei dit alles dus al op die kalme en kernachtige manier ergens tussen 9 februari 2002 (verschijnen van boven afgebeelde Volkskrant) en 6 mei van dat jaar toen-ie werd vermoord.

KORANVINGEREN MET SCHREEUWBAARDEN

second coming

koran-en-schreeuwbaarden

ISLAM MODERATE RADICAL

____________________

Deense moslim misbruikt dochtertje – Geert Mak doet mee

Geert Mak is al heel lang van het padje. De bewijzen daarvoor vindt u in mijn artikelen met titels als 1) “Geert Mak ziet moslims nog steeds als de nieuwe Joden”(December 2019) 2) “Geert Mak is definitief van elk padje”(2016) en 3) “ Geert Maks domme lasterartikel in de NRC” (2006)

Nu heeft-ie wéér een nieuwe serie getiteld “In Europa” op de zondagavond bij de VPRO. Ik hoopte dat-ie niet al te krankzinnig te keer zou gaan, omdat ik mijn handen al vol heb aan het analyseren van een ander dwaallicht, Raoul Heertje met zijn Stockholmsyndroom, die op dezelfde zondagavond als Mak bij de NPO zijn linkse waanzin over Israël in acht afleveringen over het Nederlandse tv-publiek mag uitstorten. Valse hoop, want Maks aflevering vijf van afgelopen zondag 18 januari over de islam in Denemarken was dermate stuitend, dat ik niet anders kan dan ook díé perverse kermis maar weer eens te beschrijven. Ik zal beginnen met u een screenshot te presenteren van de aankondiging van deze aflevering vijf op de site van de VPRO. Dan weet u waarover het gaat en welke toon te verwachten is.

U ziet: verzet tegen de instroom van moslims, dragers van de ideologie die islam heet en die elk wezenskenmerk met het nazisme deelt, is “populisme en protectionisme”. Voorts leest u hierboven dat deze aflevering vol zit met schrijnende verhalen over de wreedheid van de Denen tegenover migranten. Mak heeft gezorgd dat die migranten in deze aflevering zonder uitzondering hartstikke sympathiek overkomen. Het zijn stuk voor stuk Deense modelburgers. Dus echt representatief voor wat Europa voortdurend met bakken binnenhaalt uit het Midden-Oosten.

Alex Sabour in zijn kantoor van “Gorilla-Media”

De rode draad in deze aflevering is een Iraniër, de moslim Alex Sabour, die eigenaar is van een reclame-bureau in Kopenhagen dat “Gorilla-Media” heet. Sabour is een hippe moslim. Kan dat? Nee, dat kan niet, uiteraard niet, maar je moet wel heel goed opletten wil je dat aan Sabour kunnen aanwijzen. Sabour zegt dingen als:

“Ik kwam in 1997 naar Denemarken. Het was toen heerlijk. Ik hoorde in die tijd nooit iets negatiefs over mensen met een andere etnische achtergrond.”

Etnische achtergrond! Voortdurend legt hij er de nadruk op dat hij om zijn “etniciteit” gediscrimineerd zou worden, maar dat is een leugen: de Denen hebben alleen geen zin in de islam. Het heeft dus niks met “racisme” te maken, zoals in deze docu voortdurend gesuggereerd wordt. Mak laat ook een aantal keren politieke filmpjes zien van de “Deense Volkspartij” en daarin is de boodschap enkel en alleen: géén islam.

De leidster van de “Deense Volkspartij”: “Vluchtelingen zijn nu vooral uit de derde Wereld afkomstig. Het zijn hoofdzakelijk moslims die absoluut niet van plan zijn te integreren. Maar dat accepteren wij niet meer. Vaak verachten ze het Westen en alles wat Deens en christlijk is. Ze komen hierheen vol macho-ideeën over ritueel slachten, vrouwenbesnijdenis en vrouwenonderdrukking en met tradities die in de Middeleeuwen thuishoren.”

Een bekeerde sociaal democraat: “Ze zijn niet loyaal aan Denemarken ( . . .) Ze zijn loyaal aan hun familie, tradities en cultuur en aan het Midden-Oosten.”

Niks racistisch aan dus. Als Mak dat in die filmpjes had kunnen vinden, had-ie dat breed uitgemeten.

In deze Deense aflevering van “In Europa” is de voice-over consequent de stem van het dochtertje van Sabour, Scarlett, die ten tijde van het draaien van Maks docu ongeveer 10 jaar was, en die de propaganda van Mak in het Deens uitspreekt. Dit is een zeer geraffineerde zet en inmiddels een beproefd recept van de grenzenloze islamliefhebbers als Mak en van klimaat-hysterici: kinderen misbruiken om een nazi-ideologie te pushen en hun totalitaire “klimaat-plannen” te verwezenlijken.

Maks hoofd komt af en toe pratend in beeld met teksten als “De Deense Volkspartij die het hardste tekeer ging tegen migranten”. Nee, liegende leuterkont: niet tegen migranten, maar tegen de islam. Mak stelt de Denen voor als regressieve gekken, want de Denen willen terug naar de tijd naar “toen de Denen nog in een soort stamverband leefden, veilig onder elkaar, waar elke vreemdeling op kilometers afstand te herkennen was. Terug naar het verleden: je zag het overal in Europa.” De Denen willen “ter verdeding van hun riante verzorgingsstaat het liefst als oer-Denen onder elkaar blijven”. Maks meest reactionaire is wel deze: “Moslimmannen die weigeren een Deense vrouw de hand te schudden, kunnen het wel vergeten. Vrouwen in boerka: geen enkele kans.” Gut, wat erg nou: geen tolerantie voor de boerka, het ultieme symbool van racistische onderdrukking van de vrouw. Het moet niet gekker worden in Denemarken.

Een aantal keren zien we gemonteerde beelden van drommen Deense voetgangers, naar ik aanneem in Kopenhagen, die zodanig gemonteerd zijn dat de ene groep achteruit inloopt tegen een andere stroom die vooruit loopt. Tekst van Mak:

“Maar er zijn Denen die tegen de stroom ingaan. Zoals zij dus: de vier mannen achter dat inmiddels beroemd geworden spotje”.

We zien vervolgens Sabour met drie van zijn medewerkers van zijn reclamebureau. Het zijn twee Iraniërs, onder wie Sabour zelf. Van de twee anderen zijn de vaders Arabieren en de moeders Deens. (Nee, uiteraard geen Deense autochtone vaders die een moslima bevrucht hebben.) Papa Sabour en dochtertje Scarlett wonen in een schitterend huis vlakbij zee niet ver van Kopenhagen. Het Kopenhaags reclame-bureau, met een prettig ingericht kantoor en in totaal vijf werknemers, levert blijkbaar genoeg op. Al kwam de gedachte in mij op dat er wellicht fondsen vanuit Iran, de Golfstaten of Saoedi-Arabië naar Sabour vloeien en dat hij een agent is die de islamisering van Denemarken vooruit moet helpen. Want is het niet raar dat zo’n hippe moslim zegt dat hij graag zijn dochtertje een islamitische naam zou hebben gegeven en dat hij, als hij een zoon zou krijgen, hem graag Mohammed zou noemen, dus naar de roofmoordenaar, slavenhaler en geile superpolygamist die de “profeet” is van de islam? Hij beweert dat de anti-islamitische sfeer in Denemarken hem daarvan heeft weerhouden. “Het leven is al ingewikkeld genoeg als je er anders uitziet.” Opnieuw dus die suggestie dat het om “racisme” zou gaan. En waar is de vrouw van Sabour eigenlijk, de moeder van Scarlett? Ze wordt niet genoemd, ook niet door Scarlett en we krijgen haar niet te zien. Niettemin vertelt Sabour op minuut 31 dat er wel degelijk een mevrouw Sabour is.

Kijk vooral vanaf minuut 5 hoe kinderen worden ingezet om te verbergen dat Europa met de islam een nazi-ideologie binnenhaalt. We zien een filmpje gemaakt door Sabour, dat indertijd in één dag miljoen-plus-voudig viraal is gegaan, waarin vier lieve bruinogige en lichtgetinte kinderen optreden. Het zijn twee meisjes en twee jongetjes van een jaar of zeven. Je kunt aan alles merken dat Sabour ze onvoorbereid en zonder instructies-vooraf voor de camera heeft gezet. Ze krijgen van Sabour de vraag waar ze vandaan komen. Ze antwoorden volkomen natuurlijk en autentiek: ”Uit Denemarken natuurlijk”. En dan krijgen ze onverwacht deze opmerking van Sabour voor hun kiezen: “Nee, jij bent niet Deens en je hoort niet in Denemarken”. Dat wekt bij de kinderen verwarring en vervolgens verdriet en teleurstelling. Ik vond het hartverscheurend. Ja, waarachtig: zo ervoer ik het. Met name het dochtertje van Sabour, de dan nog 7-jarige Scarlett, is totaal ontredderd en begint te schreien. Zie het screenshot bovenaan dit artikel. Later in de docu zal papa Sabour vertellen dat hij op dat moment, al interviewend, ook moest huilen. En op dat moment begrijp je waarom je Scarlett als enige van de vier kinderen in diep verdrietige tranen ziet uitbarsten: ze zag haar filmende en interviewende vader huilen.

Sabour maakt zich grote zorgen over zijn dochter. Zij is Deens en voelt zich Deens, maar zullen de Denen haar altijd als Deens blijven zien? Papa twijfelt daar erg aan. Maar daaraan zou hij minder hoeven te twijfelen als hij die vervloekte moslim-ideologie zou loslaten. Maar misschien doet zijn kind dat als ze volwassen wordt. Het is te hopen voor haar.

Het tweede deel van de docu gaat grotendeels over Maks favoriete thema: de moslims als de nieuwe Joden. Dit is het meest perverse van Maks ideologie, want de islam ademt al 1400 jaar verachting en haat voor de Joden en dat is tijdens het bondgenootschap tussen Hitler en de islamitische wereld en in de decennia na 1945 alleen maar sterker geworden. Mak kan zijn stokpaardje berijden dank zij Sabour, die namelijk een plan heeft voor als de pogroms tegen moslims in Denemarken los gaan. Hij maakte met zijn vier reclame-kornuiten een filmpje over ontsnappen uit Denemarken – “Escape from Denmark” – waaraan blauwe contactlenzen en blonde pruiken te pas komen. Het filmpje is overigens nergens op YouTube en zelfs niet op de site van Gorilla-Media te vinden. U begrijpt in elk geval: niet de islam is de kwestie, maar het racisme van de Denen. Voor zichzelf claimt Sabour dat hij “een internationale en zeer liberale kijk op de wereld” heeft. Hij is van plan in geval van etnische schoonmaak door de Denen naar Zweden te vluchten, naar Malmö waar hij verwacht veilig te zijn in de enorme moslim-enclaves daar. Malmö, zo weet men, staat symbool voor de totale vercriminalisering van Zweden door de gangster-islam. Moet ik hier nog veel woorden aan vuil maken? Nou ja: ik kan de leader van een artikel citeren van 14 januari 2020 in . . . . . de Volkskrant!

“Wat is er aan de hand in de ooit zo bejubelde modelstaat Zweden? In grote steden als Stockholm, Gotenburg en Malmö nemen drugsbendes de straten over. Bomaanslagen en liquidaties zijn aan de orde van de dag. Veel van dat geweld wordt toegeschreven aan migranten. ‘Het is niet meer leuk om hier te wonen.’”

_______________

De Westerse beschaving is wél moreel superieur

Er zijn mensen die zeggen dat de Westerse maatschappij dan wel economisch en technologisch superieur is, maar moreel gesproken niet. Dat is-ie wel. En wel hierom: 

“Het christendom heeft een prachtig succes behaald: in de maatschappijen waar het domineert, of heeft gedomineerd, heeft het iedereen weten te overtuigen van de vanzelfsprekendheid van drie stellingen: ‘De schepper is redelijk en de schepping zit redelijk in elkaar.’ Zonder dat laatste geen wetenschap en techniek. ‘Behandel de mensen zoals je wilt dat zij jou behandelen.’ Zonder dat gebod geen democratie of rechtszekerheid, en geen vertrouwen in de handelspartners op de markt. ‘Fouten en schuld bekennen, daar knap je van op.’ Dat helpt te zoeken naar fouten van welke aard ook, en de verbeteringen aan te brengen die vooruitgang mogelijk maken.”

Ik zeg het wel eens zó: “God” is een begrip waarmee de wat primitievere mens individueel en collectief erachter komt dat-ie bezig is met zichzelf te praten, aldus een geweten te ontwikkelen en een vermogen tot redeneren

Bovenstaand citaat is een tekst van Hans Jansen die ik heb opgenomen in een in Memoriam voor Hans waaraan ik vaak refereer als ik weer eens – en dat is vaak – wil wijzen op het karakter van de islam als een nazisme avant, pendant et après la lettre.  Ook ik zelf heb, ietsje uitgebreider geschreven over die superioriteit van de Joods-Christelijk-Verlichte traditie. En ik heb ook uitgelegd waarom de islam nooit een hervorming heeft gekend en waarom die ook niet mogelijk is. In de islam is met God praten er niet bij en dus ontstaat er geen gewetensvorming, geen neiging tot logisch redeneren en vandaar geen wetenschap.

Die Joods-Christelijk-Verlichte traditie heeft een unieke beschaving opgeleverd – “Western Civilization: The Continuing Experiment” –  waardoor West-Europa de rest van de wereld veroverde en via het kolonialisme die “rest” de kans gaf om zich te vormen naar het evenbeeld van deze moreel en technologisch superieure maatschapij-ordening. Die beschaving is vooral uniek omdat het de enige beschaving is die in dat dynamische proces van wereldontwikkeling áls beschaving aan gewetensontwikkeling heeft gedaan. Wij zijn de beschaving van de slavernij die als eerste die slavernij ook weer afschafte, van de Holocaust én van de bezinning op de omvang van deze misdaad, van de demokratie, de werk-ethiek, het individualisme, de wetenschap en dan vooral de geneeskunde,  van de bescherming van het persoonlijk bezit, van de rechtsstaat en, last but not least, van de (vanwege doorgeschoten schuldbesef inmiddels geperverteerde) mensenrechten.

Dat doorschieten in schuldbesef en die perversie van de mensenrechten heeft geleid tot de massa-immigratie van moslims, de dragers van een ideologie die, zoals gezegd, elk wezenskenmerk met het nazisme deelt en die onhervormbaar is. Daarom moet het tegenhouden van verdere moslim-immigratie de hoogste prioriteit hebben.
____________

Uri van As: in Nederland regeert ongekozen internationalistische elite

Ik heb niet zo gauw meer dat ik dermate onder de indruk ben van een stuk dat ik een uittreksel ga maken. Maar voor dit sublieme eindejaars-stuk van Uri van As maak ik een uitzondering. Het is niet een echt uittreksel: hele lappen waren zo subliem geformuleerd dat ik ze letterlijk heb overgenomen, en dat zonder aanhalingstekens om de leesbaarheid te bevorderen. Ik heb, eveneens vanwege de leesbaarheid, ook de doorspekking met afbeeldingen van tweets en van YouTube-video’s achterwege gelaten, want die waren wel ondersteunend bij het betoog, maar bemoeilijkten ook het verkrijgen van overzicht en inzicht in de tekst. Dus als u die tweets en video’s wilt zien, moet u naar het oorspronkelijke artikel in Opiniez.

********************************************************

Ook in 2019 werd Nederland weer geregeerd vanuit het buitenland. Ieder jaar opnieuw verliest ons land soevereiniteit aan de Europese Unie (EU), de Verenigde Naties (VN) en andere supranationale organen. Totdat er niets meer over is van onze nationale onafhankelijkheid. Deze ondermijning van ons democratische zelfbestuur kán de komende jaren niet stoppen, zelfs niet na het aantreden van een nationaal-gezinde regering. Regels en verdragen van EU en VN plus internationale gerechtelijke uitspraken bepalen de dagelijkse gang van zaken in Nederland, het enige land ter wereld dat grondwettelijk heeft vastgelegd dat het daartoe verplicht is. Grondwetttelijk: zie artikel 90, 92, 93 en 94 van de Grondwet. Bij niet-naleving kan elke activist dit bij de rechter aanklagen. De Nederlanders hebben zich overgeleverd aan een internationale elite, die deels bestaat uit misdadigers. We hebben ons vastgeketend aan onze cipiers en hen de sleutels gegeven. Onze premier is een imperiale goeverneur geworden, de Tweede Kamer een Theater voor Gewestelijke Folklore, Nederland een afdeling van de EU en de VN. Onze “kosmopolitische” elite, onze denkers-zonder-grenzen, onze moraal-ridders-en-jonkvrouwen die een carrière op het internationale pluche ambiëren vinden het prima.

Geen wonder dat ons ministerie van Buitenlandse Zaken (BuZa), als voorpost van de EU en VN in ons land, zo’n machtige positie heeft. De springplank voor een internationale carrière. Op dit ministerie leer je hoe je internationale marsorders opvolgt en op 1001 manieren lak kan hebben aan de meningen en moties van pietluttige parlementsleden. Als BuZa-medewerker sta je grondwettelijk in je recht. Jij voert de orders uit van de allerhoogsten in rang. En die wonen niet in Nederland. ( . . .) Dus stem je mee met antisemitische resoluties die door de EU in de VN worden voorgekookt, stem je in met overheveling van Nederlands belastinggeld naar het arme Zuiden en teken je verdragen waarvan je weet dat die het leven van de Nederlandse bevolking ingewikkelder en duurder zullen maken. Kleine offers voor een groter doel. De macht van natiestaten dient gebroken te worden. De supranationale wil is wet. Dat is wat Nederland zelf besloten heeft.

Dat er gemor klinkt in het land is vervelend maar makkelijk oplosbaar. Ons volk liet per referenda weten genoeg te hebben van de overheersing en uitbreidingsdrift van het EU-Imperium. Hinderlijke uitslagen die door onze elites effectief gepareerd werden door het opheffen van zulke storende volksraadplegingen. Alsof de Grondwet nog niet genoeg garantie biedt op een internationale koers, vinden de D66-imperialisten dat we ons EU-lidmaatschap grondwettelijk moeten verankeren.

Meer nationalistisch georiënteerde politici in de Tweede Kamer worden niet of zo slecht mogelijk geïnformeerd over wat “Brussel” doet, dus de bevolking krijgt daar al helemaal geen zicht op, zelfs al zouden de media van goede wil zijn. En dat zijn ze niet.

Ons politieke systeem houdt iedere koerswijziging tegen.( . . .) Zoals het wetsvoorstel van Herben/Van der Staaij om Europese verdragen voortaan met een tweederde Kamermeerderheid te laten goedkeuren. Een wet waaraan SGP-voorman Kees van der Staaij 13 jaar lang heeft gewerkt en die zowaar op 15 september 2015 door de Tweede Kamer werd aangenomen, maar op 9 april van dit jaar door toedoen van de VVD, CDA, D66, PvdA, GroenLinks tijdens een eerste lezing in de Eerste Kamer jammerlijk sneuvelde.

Het Nederlandse politieke landschap is voor het leeuwendeel vergelijkbaar met de Democratische partij in de VS. Met op de linkervleugel de radicalen van GroenLinks en via de PvdA, ChristenUnie, CDA en D66 uitwaaierend naar de rechtervleugel met de liberalen van de VVD. Deze Nederlandse versie van de Democraten (vanaf hier de NLD-partij) bestrijkt vrijwel het hele Haagse politieke theater.

Alle NLD-facties streven dezelfde illusie na: één wereld die vrede, tolerantie en mensenrechten omarmt en geleid wordt door de ‘internationale gemeenschap’. Met het Haagse ICC, het Europese Hof en andere supranationale organen als de belichaming van het ultieme recht. Alleen de wijze waarop en in welk tempo dit Utopia verwezenlijkt moet worden verschilt per NLD-factie: geven we bijvoorbeeld ons EU-vetorecht in één keer op of in kleinere stapjes en zullen we supranationale gerechtshoven toestaan om burgers die het Utopia in wording in de weg staan te laten arresteren en te vervolgen of is het daarvoor nog iets te vroeg?

Over één ding zijn de NLD-leden het roerend eens. De natiestaat is de bron van alle kwaad. Wie nationalistische ideeën ter sprake durft te brengen moet wel een nazi zijn of op z’n minst een griezelige fascist.

Inhoudelijke politieke debatten tussen conservatieven en progressieven, tussen nationalisten en internationalisten – zoals gebruikelijk in landen als het Verenigd Koninkrijk (VK), Australië, Zuid-Korea, Japan, de Verenigde Staten (VS) – zijn simpelweg niet mogelijk in ons land. Evenmin in onze media waarvan de journalisten en analisten vrijwel allemaal behoren tot de linkerflank van de NLD.

Nederland kent geen echte conservatieve partijtraditie zoals die van de Tories in het VK, de Republikeinen in de VS of een van de vele conservatieve partijen elders in de wereld. Conservatisme wordt in Nederland volkomen onterecht vereenzelvigd met egoïstische, asociale en vooruitgang belemmerende politiek. Dat het Nederland ontbreekt aan conservatieve media, academici en dito duiders en analisten is bepalend voor deze beeldvorming.

Onze elites zijn progressief. Met als gevolg een niet aflatende politieke verlamming. Wij zijn geen tweestromenland maar een land van ingedijkt, brak stilstaand water. Een land waarin het volk zich dient te schikken naar de mores van het Politiek Correcte evangelie zoals verkondigd door de progressieve NLD. Iedere nationalistische stem wordt gezien als extreem-rechts en kan met het etiket haatzaaier, antidemocraat, fascist of nazi de mond worden gesnoerd. Het overkwam Fortuyn, het overkwam Wilders en het overkomt Baudet. Argumenten van zulke ‘minderwaardige mensen‘ hoef je niet serieus te nemen. Geef hun ideeën geen podium. Trap de man, niet de bal is het NLD-devies.

En uiteindelijk stemt de door onze media murw gebeukte Nederlander iedere keer weer op een van de vele NLD-facties die deze status quo in stand houden. Want wat moet je anders, is de gedachte. Griezelig rechts stemmen? En beloven onze premiers en partijleiders niet plechtig dat ze Nederland met hand en tand zullen verdedigen in het buitenland?

Dat die beloften nooit worden uitgevoerd wordt u niet gemeld door onze journalistiek die zich voornamelijk bezighoudt met het amateurtoneel in het Binnenhof-theater. Men heeft geen zin, tijd noch geld om onze politici in de EU of de VN kritisch te volgen. Geopolitieke duiding in Nederland komt niet verder dan het napraten van Guardian, NYT en Washington Post-commentaren, het bejubelen van het EU-echtpaar Merkel en Macron en het bespotten van nationalistische winnaars als Donald Trump en Boris Johnson.

NLD-politici houden er twee gezichten op na. Een voor binnenlands en een voor buitenlands gebruik. Nederlanders krijgen door onze verzakende media de achterkant van hun Januskoppen niet te zien. U hoort slechts mooie woorden maar hun daden blijven in nevelen gehuld. Neem eens een kijkje in deze database waarin u het stemgedrag van alle Nederlandse EU-parlementariërs kunt vinden. Mocht u NLD-politici nog vertrouwen dan zal hun anti-Nederlandse stemgedrag u diep schokken.

Stel dat er in een vlaag van revolutionair verkiezingselan opeens een kabinet-Wilders of -Baudet van start kan gaan. Zo’n kabinet zou met het wegrukken van de verstikkende politiek-correcte NLD-deken een enorme verbetering van het leefklimaat kunnen bewerkstelligen. Het zou de Publieke Omroep kunnen hervormen, ons onderwijs, de gezondheidszorg, het immigratiebeleid en zoveel meer. Maar ook dan is zo’n regering gebonden aan onze grondwettelijke verplichtingen. En de Grondwet verander je niet na een jaartje regeren.

Hoe denkt u dat we ooit die beknellende grondwetsartikelen kunnen schrappen als de procedure vereist dat zo’n wijzigingsvoorstel eerst door beide Kamers moet worden aangenomen en na nieuwe verkiezingen nogmaals zo’n ronde moet maken? Iedere koerswijziging om ons land te bevrijden uit de handen van buitenlandse bestuurders kost een kabinet Wilders/Baudet minimaal 8 jaar met de NLD-partij voortdurend in de oppositie. Dat zie ik in ons door de NLD gedomineerde land niet gebeuren.

Nederland kan zich als het beste jongetje van de supranationale klas helaas niet langer zelfstandig bevrijden. Kijk hoe ongelooflijk lastig de Brexit voor de Britten was. En dat terwijl zij konden handelen zonder grondwettelijke verplichtingen.

Wij hebben onszelf vastgeketend en de sleutels aan onze cipiers gegeven. Wij kunnen alleen nog met hulp van buitenaf bevrijd worden. Nadat vrije natiestaten de macht van supranationale instituten hebben gebroken. Nadat de EU ophoudt te bestaan.

Het vooruitzicht van de verwoesting van hun Utopia verklaart de elitaire angst voor en afkeer van Donald Trump. Deze onvermoeibare bouwer en sloper vormt de allergrootste bedreiging voor het Imperiale project van de internationalisten. Trump is een president die in drie jaar tijd de liefde voor het eigen land wereldwijd een stem en vleugels gaf. Die het grenzeloze Utopia als een kaartenhuis laat wankelen.

Door alle spot en anti-Trump-hoon heen merk je dat onze elites met verbijstering gadeslaan hoe deze president steeds grotere mensenmassa’s op de been brengt. Kiezers uit alle etnische groepen en lagen van de bevolking. Kiezers die hun enthousiasme niet onder stoelen of banken steken. Duidelijk is dat het overgrote deel van het electoraat het spuug- en spuugzat is om dag in dag uit Politiek Correcte Bullshit door de strot geduwd te krijgen.

Zij bewonderen zijn houding, zijn woorden en zijn daden. Daar staat een man die in niets lijkt op hun vorige leiders. Een man die in alle omstandigheden zichzelf is. Een man die doet wat hij zegt. Die al decennialang dezelfde standpunten verkondigt en iedere vorm van politieke correctheid tot in zijn vezels veracht. Die niet schroomt om tot op bot verrotte VN-instituten dood te verklaren.

De elites herkennen niets van zichzelf in deze man. Het volk des te meer. Hij is de man die de vernederden een stem geeft. De plattelandsbewoners die worden veracht door stedelingen, de autochtone arbeiders die zich in de ogen van academisch gevormden weigeren te ‘ontwikkelen’. De vergeten onderklasse en de uitgeholde middenklasse. Degenen die de vernietiging van hun banen, het onderwijs, de eigen cultuur en de natiestaat aan den lijve ondervinden. Die de afbraak van de fundamenten waarop onze Westerse samenleving rust niet langer kunnen en willen accepteren.

De Links en Rechts-tegenstelling is vervangen door internationalisme en nationalisme. Idealisme versus realisme. Fantasie versus werkelijkheid. Een strijd tussen imperialisten en nationalisten. Ook zogenaamde rechts-realistische VVD’ers als Klaas Dijkhoff en Sven Koopmans zijn in de kern net zo idealistisch als Rob Jetten en Jesse Klaver. Zij streven hetzelfde doel na: een supranationaal Utopia waar het Internationale Recht zal zegevieren.

Dat Trump volgend jaar herkozen wordt, durf ik opnieuw met zekerheid te voorspellen. Dat Johnson van de Brexit een succes zal maken idem dito. De wal kan de koers van ons Schip van Staat niet meer keren. Onze vaart ligt verankerd in de Grondwet. Ons staatsschip zal net zolang doorbeuken op de supranationale klippen tot het strandt of zinkt.

Het wachten is op de ontmanteling van het imperiale project door de VS, het VK en andere vrije natiestaten. Op naties die ons op sleeptouw willen nemen naar democratischer wateren. De bevrijding van Nederland gloort aan de horizon. De geopolitieke ontwikkelingen in de wereld laten zien dat de Utopische krachten hun wurggreep verliezen. We zijn op weg naar een nieuw tijdperk waarin ook onze vrijheid zal aanbreken. De vrijheid om zelfstandig beslissingen te nemen en zonder gêne trots te zijn op ons eigen land.

We hebben goed georganiseerde partijen nodig om de dictatoriale NLD-alleenheerschappij in ons land te doorbreken. Het is van cruciaal belang dat er een gezond, open intellectueel debat in de academische wereld, het onderwijs, de media en andere organisaties op gang komt. Alles draait om de ontwikkeling van ons bestuur van morgen.

Initiatieven als de Nexit denktank van OpinieZ-collega Rutger van den Noort kunnen als broedplaats dienen voor het bedenken en doorrekenen van beleidsplannen geschikt voor een bevrijd Nederland onder Nederlands zelfbestuur.

In het komende decennium wordt de strijd tussen de imperialisten en de nationalisten definitief beslist. Naar ik vurig hoop in het voordeel van de nationalisten. Want de gruwel van een gemuilkorfd leven in een dictatoriaal geleid Utopia, wens ik geen van mijn lezers toe.

_________________

 

Raoul Heertje kan de Grote Israël-Waarheid alsmaar niet bevatten

Ook de eerdere afleveringen van deze serie zijn door mij gekritiseerd: een en twee en drie.

Die Grote Israël-Waarheid, die Raoul Heertje alsmaar niet kan bevatten is drieledig en luidt: realistische Israëli’s, “zionisten”, beseffen steeds beter dat 1)door de islam het antisemitisme ook in Europa helemaal terug is van nooit helemaal weg geweest, dat 2) als Israël een toevluchtsoord voor Joden wil blijven, Israëls karakter van Joodse staat niet verloren mag gaan en dat 3) de Palmaffia’s nooit van plan zijn geweest vrede te sluiten. Heertje kan dat alsmaar niet bevatten, omdat hij alsmaar weigert geestelijk volwassen te worden.

Maar het meest verontrustende vind ik dat het tragi-komische duo in zijn vierde uitzending een kwart miljoen kijkers trok, die voor het overgrote merendeel ongetwijfeld behoren tot het naïeve gehersenspoelde gedeelte van het kijkerspubliek, gehersenspoeld door decennia van Israël-bashing in alle mainstream-media. Dit kan niet zonder gevolgen blijven voor de bloei van vooral het linkse en islamitische antisemitisme in Nederland.

Terzake!

Aflevering vier! Camera-zeur Bromet doet net als in aflevering drie ook nu het openings-statement. Het is een verklaring met dezelfde strekking, namelijk dat de Joden na eeuwen lijden en vervolging menen recht te hebben op een eigen land. Maar klonk Bromet in aflevering drie nog als de “anti-zionisten” die zeggen dat Europa uit schuldgevoel de Judenfrage afgeschoven hebben op de Arabieren, deze keer klinkt het alsof-ie echt méént dat de Joden recht hebben op een eigen land. Dat is vooruitgang.

Maar toch. Maar toch. Waarom dan toch weer onder zo’n oprecht klinkende verklaring beelden gezet van malle orthodoxen die op straat dansen rond een mal beschilderde bus met luidsprekers erop?

In deze aflevering vier geldt het eerste bezoek de door Heertje bewonderde schrijver Etgar Keret. Nou, dat zal dan wel een linkse schrijver zijn. Dat blijkt. De zoon van Holocaust-overlevers waardeert Israël als het land waar niemand tegen hem kan zeggen: ga weg naar je eigen land. Alhoewel: de zionisten geven hem wel eens de indruk dat ze hem het land uit willen hebben. En weet jij eigenlijk dat vanaf de eerste jaren van Israël de zionisten een “pogrom” hebben ontketend tegen het Jiddisch als zijnde de taal van de diaspora? Iedereen moest van die zionisten Hebreeuws spreken, de taal van thuisland Israël!

Deze Keret sluit aan bij een kwalijke gewoonte om de “rechtsen”, de realisten in de Israëlische politiek als “zionisten” te betitelen en dat is dan uiteraard denigrerend bedoeld. Linkserd Ari Shavit bijvoorbeeld gebruikt in zijn wereld-bestseller “Mijn Beloofde Land” ook bij voorkeur de term “zionisten” als hij meent vermeende misdaden van de Joden aan de kaak te moeten stellen. Bijvoorbeeld: “In thirty minutes, at high noon, more than two hundred civilians are killed. Zionism carries out a massacre in the city of Lydda.” Doet er even niet toe dat ook dit weer een leugen is, mij gaat het erom dat dit denigrerend gebruik van de term “zionisme” in de kaart speelt van de antisemieten die natuurlijk nooit gewone Jodenhaters zijn, maar altijd slechts “anti-zionisten”.

Voor het broodnodige evenwicht in de reportage gaan Bromet en Heertje, nu het rustig is aan het Gaza-front, een Nederlands stel bezoeken dat sinds een paar jaar in een kibboetz woont die direct tegen de grens met Gaza aanligt. Er zit een gat in het dak van hun huis, veroorzaakt door een mortiergranaat van Hamas. Ze hebben een verhaal en dat vertellen ze vanaf 08:20 tot 14:00.

Dan naar Dov Kalmann, een Nederlander die vroeger een hopman was van de zionistische jeugdbeweging waarin Heertje zijn ideologisch scholing kreeg en die al vele jaren in Israël woont. Kalmann vertelt dat het voor hem belangrijk is dat de Joden als “stam” blijven bestaan. Dat is verstandig, vooral als men ermee bedoelt dat Israël een Judenstaat moet blijven en een toevluchtsoord voor Joden bij de volgende pogroms, die in Europa overal in de maak zijn. En dan mag Etgar Keret beweren dat Israël de ónveiligste plek op aarde is voor Joden – vanwege de zee van islam die het landje omspoelt – maar hij onderschat de ontwikkeling van het antisemitisme in Europa, aangejaagd door diezelfde islam.

Dov Kalmanns uitspraak dat hij graag zijn stam behouden ziet, is aanleiding voor een bruggetje naar een volgend interview. Bromet leidt in:

“Om Israël duurzaam Joods te laten blijven worden er soms verregaande ideeën uitgevoerd. Neem Daniel Luria. Voor hem is het belangrijk om zoveel mogelijk Palestijnse huizen te verwerven om ze door te verkopen aan Joden van waar ook ter wereld. Je zou kunnen zeggen: een vorm van geweldloze etnische schoonmaak.”

U ziet welke woorden Bromet kiest als inleiding voor het redelijke verhaal van Daniel Luria.

Als Luria uitlegt dat de Joden al 3800 jaar bewijsbaar in dit gebied wonen, dat Jeruzalem al millennia een heilige stad is voor de Joden dan mekkert Heertje daartegenin dat de moslims en de christenen dezelfde verbinding hebben met de stad. Nee, antwoord Luria terecht, want die Al Aqsa-moskee werd pas 1300 jaar geleden gebouwd op de Tempelberg. Hij zegt er beleefdelijk niet eens bij dat de geïslamiseerde Arabieren in 638 te vuur en te zwaard Palestina binnen vielen, in het kader van die enorme veldtochten waardoor ze in 100 jaar tijds, tusssen 632 en 732 van Afghanistan tot Zuid-Frankrijk liepen te massamoorden. Als Luria zegt dat het zijn droom is dat Joden, moslims en christenen ooit vreedzaam zullen samenleven in Israël en Jeruzalem, maar wel onder “Joodse soevereiniteit”, dan vindt Heertje dat heel verkeerd. Hij kan blijkbaar alsmaar die les niet leren dat de realistische Joden in Israël en daarbuiten beseffen dat als Israël ook in de verre toekomst een toevluchtsoord voor Joden wil blijven het een Joodse staat moet zijn en blijven. In mijn bespreking van aflevering twee kwam de zogenaamde “basiswet” van 2018 aan de orde, die het Joodse karakter van Israël blijvend moet garanderen. Ook in die eerdere ontmoeting met mede-initiatiefnemer van de basiswet, Avi Dichter, gaf Heertje blijk van onwil, dan wel geestelijk onvermogen, om te begrijpen waarom het gaat. Ik citeer een stukkie uit mijn bepreking van aflevering twee:

Via shotjes vanuit de auto waarmee het duo door het land wordt gereden, begrijpen we steeds dat we op weg gaan naar nieuwe avonturen. Het avontuur bestaat deze keer, hoe verrassend, uit een interview met een links persoon. En nog wel in Ramallah, “op de Westelijke Jordaanoever”, zegt Bromet. Nee, van Bromet ga je niet horen dat die streek al millennia Samaria en Judea heet. Het duo gaat daar met een activistische linkse journaliste spreken van het linkse dagblad Haaretz, de krant waarvoor linkse hoogverrader Ari Shavit ook schrijft.

Deze Amira Hass (what’s in a name?) geeft er blijk van Israël regelrecht te haten en zij bericht vanuit Ramallah, aldus Bromet, “over het onrecht en geweld dat de Palestijnen op de Westoever dagelijks moeten verduren onder de Israëlisch bezetting”.

Weer zo’n heerlijke propaganda-zinsnede die in een antisemitisch geschrift niet zou misstaan. Bromet gebruikt uiteraard het leugenwoord “bezetting” weer en suggereert dat die rot-Joden puur omdat ze daar nu eenmaal zin in hebben structureel en dagelijks alle “Palestijnen” zonder onderscheid des persoons lopen te terroriseren.

Ik ga de langdurige rant van Frau Hass niet samenvatten. Israël is voor haar kolonialistisch, racistisch en supremacistisch. Ik wil er één ding uitlichten dat laat zien hoe blind haar verkeerd gerichte haat is. Als Heertje haar vraagt of ze altijd zo gedacht heeft, zegt ze dat er de laatste decennia wat veranderd is, namelijk dat er vroeger over de “bezetting” hypocriet werd gedaan, alsof die rechtse Joden zich er toch wel voor schaamden, maar, zo meent ze, de laatste jaren doen die rechtse Joden net of ze een goddelijk recht hebben op “de Westbank”.

Ik kan Frau Hass wél vertellen waarom realistische Israëli’s dat “goddelijke recht” menen te hebben, althans zich niet meer verontschuldigen voor hun aanwezigheid in Samaria-Judea. Dat komt omdat gebleken is dat de Palmaffia’s – (die al vanaf 1920, dus beginnend met moefti Amin al-Husseini, hun eigen bevolkingen gijzelen, uitbuiten en hersenspoelen met Jodenhaat) – vanaf 1967 kans op kans hebben gekregen om een genereuze vrede te sluiten, maar dat ze zulks niet willen omdat ze vastbesloten zijn Israël van de kaart te vegen. Dat bewustzijn is onder realistische Israëli’s enorm gestegen. Net als het bewustzijn dat de Joden het volste morele en internationaal-rechtelijke recht hebben om zich in Samaria-Judea te vestigen. Het bewustzijn, kortom, dat een annexatie van die landstreek onvermijdelijk zal zijn, precies zoals Caroline Glick heeft uitgelegd.

Na de extreem-linkse Frau Hass nóg maar eens een interview met een linkse figuur. Jongeman Tomer Ben Ari, leraar, met vrouw, kind van 8 en zoontje-op-komst wonend in Jeruzalem. Hij vindt dat-ie een prima materieel leven heeft, maar het politieke klimaat bevalt ‘m niet en als het zo doorgaat vreest-ie dat het onleefbaar wordt. Wat voor land laat hij voor zijn kinderen achter? De politieke klachten van deze Tomer Ben Ari luiden als volgt. We hebben al 50 jaar die bezetting. En niemand schijnt het wat te kunnen schelen. Het is geen ondewerp van publieke discussie. Er is niemand die vraagt wat we met die 3,5 miljoen mensen gaan doen die onder de bezetting leven. Maar het gaat zich niet vanzelf oplossen. Dat maakt hem ongerust. En dan kan je zeggen dat je moet blijven en vechten voor je overtuigingen. Dat doet-ie, want ik probeer studenten beïnvloeden, maar die zijn allemaal rechts. Die zeggen: rechts is voor de Joden en links is voor de “Palestijnen”. Hij heeft drie jaar militaire dienst gedaan, veelal in de “Palestijnse” gebieden in Samaria-Judea. Wat hem hinderde was, dat je als soldaat zomaar huizen van Palestijnen kon opeisen voor inkwartiering en dat je daar dan met een aantal soldaten dagenlang kon blijven. Dan stuur je de mensen die daar wonen naar een gedeelte van het huis en jij nemt het andere deel in gebruik. Hij kreeg het gevoel dat je daar niet het terrorisme bestreed, maar meehielp een sfeer te scheppen waarin terrorisme juist gedijt. Israël wordt steeds minder tolerant voor linkse meningen en wordt ook steeds religieuzer.

Mij wordt steeds duidelijker dat de blindheid van al deze linkse figuren- Frau Hass, deze Tomer Ben Ali, het duo Heertje en Bromet – zit in de weigering kennis te nemen van de geschiedenis, die erop neer komt dat de Palmaffia’s al honderd jaar, vanaf 1920, de terreur tegen de Joden beginnen en volhouden. Die grote waarheid die Dennis Präger onder woorden bracht door te zeggen dat je heel ingewikkeld kunt doen over het “Palestijnse probleem” maar dat het tenslotte neer komt op een paar woorden: de Arabieren willen de Joden vermoorden. Meer is het inderdaad niet. En daarom, en daarom alléén, moest deze Tomer Ben Ari huizen vorderen op “de Westbank”.

Bromet vraagt aan Heertje of hij het verhaal van Tomer Ben Ari herkent. Ook Heertje keerde immers tenslotte teleurgesteld Israël de rug toe.

Ja, Heertje herkent dat wel. Ook hij “kon niet tegen het gevoel”, zegt hij, wilde deel uitmaken van prachtige idealen, maar niet van lelijke dingen die de Israëli’s deden. Nee, geestelijk volwassen is Heertje nooit geworden. En dan herhaalt-ie nog maar eens die centrale stupiditeit die zowel Frau Hass als deze Tomer Ben Ari debiteren.

Heertje: “En zoals hij [Tomer Ben Ari] zegt: dat is niet eens onderwerp van gesprek, namelijk de baas zijn over een gebied met een paar miljoen mensen en daar helemaal geen oplossing voor bedenken hoe ga je dat doen. Ze worden geen burger, ze worden ook niet eruit gegooid. Je gaat er ook niet mee in gesprek. Je negeert gewoon dat dit bestaat. Dat is gewoon krankzinnig natuurlijk. En in de naam van dat land moet je [als soldaat] dan allemaal dingen doen. Die huizen binnen dringen.”

Ga eens kijken rond minuut 33 hoe Heertje deze kolder met kalme morele verontwaardiging staat te zeggen. De Israëli’s hebben namelijk decennia niks ánders gedaan dan oplossingen bedenken en vredesvoorstellen doen, maar na 1967 en vooral na Oslo 1993, is steeds weer gebleken dat de Palmaffia’s domweg geen interesse hebben in vrede. Dat besef én het besef dat ze het volste recht hebben om in Samaria-Judea te wonen, maakt dat voor Israëlische realisten “de Westbank” geen brandend issue meer is. Tis wel een keertje klaar en duidelijk met die Palmaffia’s.

De reportage zit soms lekker manipulatief in elkaar. Het interview met Daniel Luria, de man die “Palestijnse” huizen opkoopt in Jeruzalem en aan Joden doorverkoopt en die vindt dat Israël in overeenstemming met de “basiswet” Joods moet blijven, doet een misschien minder gelukkige uitspraak: alle niet-Joden mogen in vrede en met gelijke burgerrechten in Israël wonen, zegt hij, maar die niet-Joden moeten niet denken “that this is their homeland”. Dit moet duidelijk als bruggetje dienen naar een interview met een opstandige Arabische rapper, van wie Heertje een groot fan is. Deze Tamer Nafar maakt uitbundig duidelijk dat hij, met zijn Israëlisch paspoort, zich toch heel erg géén burger van Israël voelt.

Als inleiding op het interview . . . . . eh . . . . op de agressieve monoloog die deze veertigjarige Tamer Nafar op de onderdanige Heertje zal loslaten, bekijkluisteren we een stukje van een van zijn raps.

“Ik ben een barbaarse Arabier/ een barbaarse inboorling/een stinkende Arabier/met mijn VWO-niveau krijg ik te horen: Ahmad mix de cement maar/Je racistische labeltje wil ik met kunst te lijf gaan/Al ik in het Arabisch rap, weer je me van de radio/Nu plak ik zelf en etiket op het raam/Ahmad is geen huisdier meer  . . . .”

Het ziet er professioneel uit, met een lichtshow op een groot podium en blijkbaar voor een volle zaal. Maar deze blijkbaar succesvolle rapper vindt zichzelf een slachtoffer en eist respect. Als hij zijn minutenlange monoloog op Heertje heeft losgelaten, zal Heertje zich zeer onder de indruk betonen. Ik zal die monoloog hier helemaal uitschrijven en aantonen wat voor agressieve rotzooi het is.

“Ik maak geen deel uit van de mainstream. Dat geldt voor alle Palestijnen. We horen er in geen enkel opzicht bij. We komen alleen in de politiek ter sprake. We bestaan alleen nog als het om het conflict gaat. Maar zolang het daar niet over gaat, heeft men geen boodschap aan ons. Neem de radio: 20% van de bevolking bestaat uit hier geboren Arabieren, die hier al waren voordat Israël bestond, maar in de hitlijsten staan ze niet. Ze draaien sowieso geen Arabische artiesten. Dat is het racisme dat hier heerst. Dat zou niet als een schok moeten komen. Ze zeggen niet: Arabieren moeten het land uit, maar deze [rapper] klinkt wel goed [als rapper]. Het racisme is sterker.”

Hij staat dus agressieve anti-Israël propaganda te rappen in het Arabisch, dat is de taal van de nazistische islam, dus van een nabuur-cultuur die al 1400 jaar doordrenkt is van Jodenhaat, een nabuur-cultuur die na 1945 als enige de gecombineerde islamitisch-nazistische Jodenhaat officieel via alle overheidskanalen in alle Arabische landen heeft gepropageerd, een nabuur-cultuur met miljarden aanhangers die al drie keer een oorlog is begonnen met Israël, in 1948, 1967 en 1973, een nabuur-cultuur die ontelbare aanslagen heeft gepleegd op Joden in Palestina en Joden overal ter wereld, een nabuur-cultuur die al 100 jaar, vanaf 1920, de terreur tegen de Joden in Palestina begint en volhoudt en welke nabuur-cultuur via de Palmaffia’s heeft bewezen geen vrede te willen maar alleen de vernietiging van Israël . . . . . in dát Arabisch staat deze kwast agressieve anti-Israël propaganda te rappen en dan vindt-ie het wonderlijk dat-ie geen mainstream is in Israël, dat-ie niet op de hitlijsten staat en noemt dat dan “racisme”. En Heertje vindt dat Nafar helemaal gelijk heeft.

Voorts hebben de Joden in Israël  wel degelijk altijd een “boodschap” gehad aan de Palmaffia’s, al sinds 1920, en die boodschap luidde: sluit vrede, werk met ons samen op voet van gelijkheid. Ik ben zo vrij alle vredesvoorstellen die vanaf de jaren 1930 tot 1948 zijn gedaan aan de Arabieren even over te slaan en ook die van na 1948. Maar  in de loop van de jaren na 1993, toen bleek dat Arafat de Oslo-Accoorden alleen voor de Weltbühne had gesloten en niet van plan was ze uit te voeren, kregen de Joodse Israëli’s steeds minder zin om nóg meer vredesboodschappen aan die Palmaffia’s te sturen. Al zijn er in 2000 (Ehud Barak-Camp David) en in 2006-2009 (plan Olmert)  toch nog gmeer dan redelijke vredesvoorstellen gedaan door Israël. Maar Heertje vindt dus dat Nafar helemaal gelijk heeft.

Het is voorts helemaal niet waar dat “20% van de bevolking van de bevolking bestaat uit hier geboren Arabieren, die hier al waren voordat Israël bestond”. De meeste Arabieren kwamen pas naar Palestina vanuit de omliggende landen toen de Joden daar welvaart en dynamiek begonnen te scheppen. Het is een doodgewone leugen. Maar Heertje, die werkelijk nérgens ene zak vanaf weet, vindt dat Nafar helemaal gelijk heeft.

“Tachtig procent van de bevolking heeft gestemd voor partijen die geloven in de Joodse superioriteit. Dus waar heb jij het over? Ze stemmen voor mensen die er prat op gaan dat ze Palestijnen vermoorden, voor mensen die tegen homo’s zijn. Dus waar heb jij het over? Ik ben geschokt dat Europeanen zoals jij op deze waarheid zo geschokt reageren. Zo van: ‘Gebeurt dat in Israël? Ik dacht dat ze daar net zo modern waren als wij. Nou nee. En ik heb geen behoefte mijzelf aanvaardbaar te maken voor de Israëli’s of ze aan het denken te zetten.”

Nee, hystericus, tachtig procent van de bevolking heeft gestemd voor partijen die geloven dat de Joodse identiteit van Israël beschermd moet worden tegen rancuneuze idioten zoals jij, die een rancune-cultuur vertegenwoordigt die echt wel nog meer karakteristiekjes gemeen heeft met het nazisme dan alleen dat ene trekje dat Menno ter Braak in de jaren 1930 opviel. Zullen we dat geleuter over prat-gaan-op-Palestijnen-vermoorden overslaan en opmerken dat er wel orthodoxen in Israël zijn die homo-sweliteit afwijzen, maar dat ze geen doctrine aanhangen die ertoe leidt dat homo’s headfirst van hoge gebouwen worden gegooid of aan hijskranen worden opgehangen? Ik persoonlijk ben niet, zoals Heertje geschokt door “deze waarheid” maar door dit schuimbekknde liegen van jou. En neen, doe vooral geen moeite om de Israëli’s aan het denken te zetten, dat hebben de meesten, te oordelen naar de verkiezingsuitslagen van de laatste jaren, al gedaan. Had ik al gezegd dat Heertje hem helemaal gelijk geeft?

Nafar: “Als ik terug ga naar 1948 toen ze wreedaardig mijn grootvader en 90% van de bevolking deporteerden en veel van hen afslachtten.”

Als ik terug ga naar 1948 dan zie ik een Palestina waarin de Arabieren alle kansen hebben gehad om samen met de Joden een welvaartsmaatschappij op te bouwen, maar waarin sinds 1920 de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini met de Koran en de Hadith in de hand, gewerkt heeft aan het ontketenen van een burgeroorlog, waarbij zijn bendes net zo hard te keer gingen tegen Joden als tegen de goedwillende Palestijnse Arabieren. Afslachten, en met name wreed afslachten, deden vooral de Moefti-terroristen.

Zoals Arthur Koestler schreef in ‘Promise and Fulfillment: Palestine 1917- 1949’:

‘( . . .) in elk geval begingen de Joden geen individuele daden van sadisme (. . .) Maar op andere plekken werden de lijken van Joden die in Arabische handen waren gevallen gecastreerd gevonden en met hun ogen uitgestoken. ( . . .) Voor ik Tel Aviv verliet heb ik de hand gelegd op een collectie foto’s die ik aan Alexis Ladas van de Commissie van de Verenigde Naties heb doorgegeven. Ze tonen grinnikende mannen in Arabische uniformen poserend voor de fotografen met hun bajonetten verzonken in een stapel naakte en verminkte lijken en dergelijke ( . . . ) ik vermeld dit onderwerp met tegenzin ( . . .) dit soort zaken is niet begonnen met de oorlog; vanaf de dag van de eerste Joodse nederzettingen, was een Jood als hij de langs de kant van de weg vermoord werd gevonden bijna altijd verminkt.’

De deportaties van 1948 vonden bijna uitsluitend plaats, zoals Efraim Karsh heeft aangetoond, om te zorgen dat het Israëlische leger bij het optrekken geen vijandige bevolkingen in de rug achterliet. Ik citeer mezelf:

“Efraim Karsh heeft in 2010 op grond van nieuw ontsloten bronnenmateriaal een studie gepubliceerd van de oorlog van 1948: ‘Palestine Betrayed’. Het punt waarop Karsh (onderbouwd!) telkens en telkens weer veel nadruk legt, is dat de paniekvlucht van vele Arabische Palestijnen ontstond door oproep of voorbeeld van hun eigen elites. De Joodse leiders, ook locale leiders, drongen bij de Arabische Palestijnen juist aan op blijven en op gelijkberechtigd en vreedzaam samenleven. Zelfs in april 1948, zegt Karsh, dus slechts weken voor het uitroepen van de staat Israël op 14 mei, was géén van de stedelingen en was slechts een ‘handvol’ plattelanders van de Palestijnse Arabieren verdreven door de Joden. Er waren uitzonderingen, maar dat zijn dezelfde als waarvan ook Yoav Gelber melding maakt. Karsh:

‘De uitzonderingen die zich voordeden, in het heetst van de strijd, werden steeds gedicteerd door ad-hoc militaire overwegingen. Ze gingen bovendien gepaard met pogingen om vlucht te voorkomen en/of de terugkeer te bevorderen van mensen die gevlucht waren – op een moment dat enorme aantallen Palestijnen actief uit hun huizen verdreven werden door hun eigen leiders en/of Arabische gewapende strijdkrachten, hetzij uit militaire overwegingen hetzij om te voorkomen dat zij burgers zouden worden van de voorziene Joodse staat.’ [mijn schuine vet]”

In mijn essay van 2010 vat ik Karsh aldus samen:

“Dus nogmaals en met nadruk: geheel in tegenstelling tot de Arabische propaganda die tot op onze dagen het beeld bepaalt, namelijk dat agressieve Joden de Palestijnse Arabieren uit hun huizen joegen, was het omgekeerde het geval: de Joden bleven tot op het laatst proberen de Arabische Palestijnen bewegen tot blijven, terwijl het AHC, het “Arabisch Hoger Comité “(de moefti en zijn kliek) alles in het werk stelde hen op de vlucht te doen slaan, omdat ze niet wilden dat ze burgers zouden worden van de Joodse staat die aan het ontstaan was. Ze werden in veel gevallen rechtstreeks door Arabische milities uit hun huizen gedreven. Karsh geeft vele voorbeelden van zowel enerzijds de pogingen van de Joden de Arabische Palestijnen te bewegen tot blijven, alsook anderzijds van het verdrijven van de Arabische Palestijnen door de Arabische milities. De Arabische Palestijnen die wel bleven, en ook daarvan geeft Karsh voorbeelden, werden tenslotte veelal toch bang en vertrokken alsnog naarmate de datum van 14 mei naderde, omdat hun locale leiders overal wegvluchtten en aldus het voorbeeld gaven.”

Moet je kijken hoeveel tekst ik nodig heb om één zo’n random uitgekotste leugenzin van meneer de rapper te ontzenuwen. Hij heeft nog meer leugens in voorraad.

“Tot op de dag van vandaag hebben ze niet mogen terugkeren. Er zijn geen excuses gemaakt. Hun leed is nooit erkend. En ik woon hier nu als Palestijn omdat ik geluk heb gehad, maar mijn grootvader is gedeporteerd naar een stad in Zuid-Palestina. De meesten kwamen zelfs buiten Palestina terecht. Maar dat trauma wordt nu ontkend en ondertussen verwoesten ze onze huizen en laten ons berooid achter. Waarom zou ik aan Israëli’s moeten bewijzen dat ik deug? Het zou andersom moeten zijn. Na alle traumatische ervaringen die ik als slachtoffer heb gehad, zouden de Israëli’s bij zichzelf te rade moeten gaan. Laat ze hun excuses aanbieden en bewijzen dat ze ons geen kwaad meer willen doen. Het is niet aan mij om moeite te doen om menselijker over te komen.”

Nee, er zijn geen excuses gemaakt want het was oorlog en als er excuses aan de orde zijn dan van de kant van de Arabieren vanwege het ontketenen van een volstrekt onnodige oorlog waarin die Arabieren veel wreder tekeer gingen dan de Joden, alle opgeklopte gruwelsprookjes over Lydda en Deir Yassin ten spijt. Voorts werden vanuit de Arabische landen meer Joden verdreven dan Arabieren uit Palestina. Maar die Joden werden netjes in Israël geïntegreerd, terwijl de Arabische wereld de “vluchtelingenkampen” expres in stand hield om Israël en de wereld moreel te chanteren. En dat is gelukt, want als er leed en trauma’s wél  zijn erkend, dan toch wel dat van de “Palestijnen”. Als er iemand bij zichzelf te rade moet gaan, dan is het wel deze toch al wat oudere “rebel” die het blijkbaar ontgaan is dat er een hele hulpindustrie is gebouwd rond alléén de “Palestijnen”. Ontkend?!?Ze zijn het enige niet-volk in de wereld dat een aparte VN-hulporganisatie voor zichzelf heeft (UNRWA), die ongetelde miljarden heeft uitgekeerd. Berooid?!? De corruptie van Abbas-PLO-Fatah en de Hamas-maffia is legendarisch! Alléén de “Palestijnen” hebben het recht gekegen om de vluchtelingenstatus erfelijk te maken tot in het oneindige, zodat het oorspronkelijke aantal van ergens rond de 70.000 is aangegroeid tot vele miljoenen. Ontkend?!? Deze hysterische clown wil niet alleen excuses van de Joden, maar ook een bewijs “dat ze ons geen kwaad meer willen doen”. Na 100 jaar van aanslagen en terreur in alle mogelijke vormen van “Palestijnen” tegen Joden zegt deze totale gek dus dát! En Heertje, echt waar, is er helemaal van onder de indruk.

Ik citeer ook de laatste woorden van deze fanaticus. We drinken de beker helemaal leeg:

“Het Westen heeft mij eerst ontmenselijkt en verwacht nu dat ik me weer vermenselijk conform hun normen. Ik weet niet of ik daar wel zin in heb. Wat ik eigenlijk zou willen, is dat het Westen de Israëlische misdaden een halt toeroept en ze niet langer oogluikend toelaat. Het veroordelen van Israël blijft altijd bij woorden, maar als Iran in de fout gaat, komen ze tegelijk met sancties. Het Westen dient bij zichzelf te rade te gaan. Het Westen is verantwoordelijk voor een van de grootste crisissen van deze tijd: die van de vluchtelingen. De Arabische dictators zijn tuig, maar het Westen was dikke maatjes met ze vanwege de olie. Israël is alleen een  democratie voor de Joden, maar niet voor de Palestijnen. “

Ik moet, geloof ik, begijpen dat “het Westen” Nafar heeft ontmenselijkt via terreur-proxy Israël. Nou ja: wat ik van die onzin vind, heb ik hierboven uitgelegd. En er wordt natuurlijk niks oogluikend toegestaan door “het Westen”: de Verenigde Nazi’s  hebben zo’n beetje dagwerk aan het aannemen van resoluties tegen Israël en bijna altijd met instemming van Nederland en de verdere Europese landen. Opmerkelijk overigens dat hij Israël over één kam scheert met totaal-terreurstaat Iran: dan heb je gevoel voor verhoudingen!

Zoals ik reeds meermalen vermeldde: Heertje was niettemin zwaar onder de indruk van deze fanatieke idioot en dat komt omdat-ie zelf geen enkele notie heeft van de geschiedenis van Israël.

Heertje: “Ik geloof heel erg in iemand zoals hij die de woorden kent en die het muzikale talent heeft om iets zo te zeggen dat mensen denken ‘Shit! Ik moet me hier toch een keer over nadenken.”

Nou, Heertje. Dat heb ik hierboven gedaan: nadenken. En de zionistische realo’s in Israël hebben dat ook allang gedaan. Nu jij nog.  Begin er eens mee, zou ik zeggen. Met dat nadenken. En léés eens wat! En dan niet de “ Nieuwe Historici” wat dat zijn bedriegers.

De aflevering wordt afgesloten met opnieuw Dov Kalmann, een Nederlander die vroeger een hopman was van de zionistische jeugdbeweging waarin Heertje zijn ideologisch scholing kreeg en die al vele jaren in Israël woont.

Heertje legt Kalmann nog maar eens zijn grote levensdilemma voor: had hij gelijk toen hij Israël na drie jaar in 1985 de rug toekeerde en naar Nederland terug ging of had hij moeten blijven om voor zijn idealen te vechten?

Heertje: “Het plan was, we gaan in ieder geval ons best doen om het humaan en gelijkwaardig te maken. En ik heb het gevoel dat dat allemaal gelul is.”

Kalmann antwoordt dat Joden ook maar mensen zijn die niet beter of slechter zijn dan anderen en dat je, als je die waarheid aanvaardt, in Israël net zo goed kan leven als waar-dan-ook. Maar dat is inderdaad het pobleem met Heertje: het onvermogen om met zijn 56 jaar eindelijk geestelijk volwassen te worden.

Ik ben het overigens uiteraard met Kalmann eens dat Joden gemiddeld moreel geen betere mensen zijn dan de gemiddelde niet-Joden. Maar ik denk wel dat de Joods-Christelijk-Verlichte cultuur oneindig superieur is aan de islamitische en dat de Joden in Palestina een ongelooflijke moed, veerkracht, volhardendheid, vernuft en geduld hebben getoond tegenover wat volgens mij het grootste en meest hardnekkige Kwaad uit de wereldgeschiedenis is: de islam, een nazisme avant, pendant et après la lettre.

Dit stuk staat ook op “Veren of Lood“, alwaar commentaar mogelijk is.

 _________________

Tering-Mof Hermann Koch en agrarische trut Carola Schouten demoniseren Baudet bij Jinek

Gisteren bij Jinek. Sommige mensen zonder auto belanden soms toch op de snelweg, want ze zijn uit de auto gezet, of zonder benzine komen zitten of hadden op de fiets hun navigatie nog op “auto” staan. Dat is gevaarlijk. Daar kan je dood van gaan. Hou dat laatste vast.

Vanaf 42:20 gaat het vervolgens over de profielschets van de nieuwe voorzitter van de Hoge Raad. Jinek, op omineuze toon: “Forum-voor-Democratie-voorzitter Thierry Baudet doet ter plekke verslag op twitter.” En dan vertoont Jinek deze rant van Baudet. Hij staat voor een imposante gesloten deur en vertelt dat daarachter  besloten wordt wat voor soort rechter de hoogste wordt in Nederland. Dat zou wel wat transparanter mogen, bedoelt Baudet, want de Trias Politica komt steeds meer in gevaar als er een activistische rechter voorzitter van de Hoge Raad wordt. Er is namelijk een “dikastokratie” aan de hand waarbij rechters steeds meer op de stoel van politici gaan zitten en zo de democratie ondergraven. Ook Theo Hiddema legt hier nog eens perfect hetzelfde uit.

Hiddema en Baudet zijn dus bezig de Trias Politica te beschermen. Maar dan vraagt Jinek aan Carola Schouten wat zij ervan vindt. En die trekt een ernstig gezicht en zet een ernstige stem op. Baudet brengt de Trias Politica in gevaar, zegt ze. Baudet gaat echt een glibberig pad op, zegt ze. Nee, agrarische trut! Het zijn juist jullie kartel-politici die de Trias Politica in gevaar brengen omdat je idiote regelingen vastlegt in wetten en vervolgens verplichten activistische rechters jullie je er er ook nog aan te houden.

Waarna Herman Koch naar zijn mening gevraagd wordt: “We gunnen hem een wandeling langs de snelweg.”

Wat zullen we daar nou eens van zeggen van die uitspraak? Dat het toch een tering-mof blijft, die Hermann Koch? Wat een nare klootzak blijkt dat, zeg!

Maar Jinek vindt het hilarisch. En de rest van “de tafel” ook. En het publiek ook. En ik? Ik hoop dat Baudet  en Wilders samen een absolute meerderheid halen bij de volgende verkiezingen en dat het hele omroepbestel grondig gesaneerd wordt. Er moet ook een mogelijkheid zijn om de  commerciëlen van RTL een enorme loer te draaien. Daar weet Hiddema vast wel iets op.

KOCH ALS JISKEFETWEHRMACHTSOLDAT

Hermann Koch en Michiel Romeyn als Jiskefetwehrmachtsoldaten

___________________

 

Anecdote! Hoe duur zijn de bezuinigingen in de GGZ?

hvo querido

Mijn vriendenkring bevat mensen die in de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) werken. De bezuinigingen aldaar hebben  – (net als in de lichaamsgerichte gezondheidszorg en net als bij politie, justitie, defensie en onderwijs) – vernietigend gewerkt. Er is door de kabinetten Rutte onherstelbare schade aangericht in al die essentiële voorzieningen.

Onherstelbaar: zelfs als ál die miljarden die nu via de transfer-unie naar de knoflooklanden worden weggesluisd, die opgaan aan de klimaatwaanzin en de asiel-industrie, als al die miljarden, zeg ik, worden ingezet voor herstel van die sectoren, dan nog blijft een feit dat de interne ervarings-overdracht binnen die sectoren kapot is. In de gezondheidszorg, bij politie, justitie, defensie en onderwijs is een ouwe hap weggepest, ontslagen en kapot-gek gemaakt. Die hadden voor die interne ervarings-overdracht moeten zorgen. Maar overal moesten eerst die ervaren krachten weg, want die trokken hun bek open over het vernietigende efect van de bezuinigingen.

Terzake!

Een van de maatregelen die Rutte cum suis hebben genomen om de bezuigingen in de GGZ te realiseren, is het sluiten van psychiatrische inrichtingen. Vervolgens werden die patiënten (net als “statushouders”) gedumpt in sociale huurwoningen in de woonwijken van de laagstbetaalden. (Wat zegt u? Nee. dat helpt de woningnood inderdáád niet oplossen.) Ik heb over die patiënten-dump-praktijk al eerder een stukkie geschreven onder de titel “Psychiatrische patiënt ging zelfstandig wonen: boven mijn hoofd”. Moet je even lezen, dan snap je beter waarover ik het hieronder heb.

Zorg-cowboy-organisaties met fantasienamen als “Discus” sprongen in het gat om aan deze vorm van bezuinigen ten koste van de meest kwetsbare mensen geld te verdienen. Dat omkleden die organisaties met een ideologie van hulpverlenende menslievendheid. Ik ben wel eens op bezoek geweest op de locatie van “Discus” aan de Mauritskade te Amsterdam. Daar hebben ze een joenit die niet verkeerd is gemeubileerd en gestoffeerd. Er is bepaald geld besteed aan de werkomgeving. Moet natuurlijk ook wel hè, met psychiatrische patiënten. Met die Discus-organisatie had ik dus te maken, toen ik Matteüs boven me kreeg wonen. De bewogen voorgeschiedenis kunt u lezen in mijn bovengelinkte stuk, maar ik wil het nu hebben over vanmorgen.

Ik had in de loop van de tijd die Matteüs boven mij woonde geleerd om de geluiden die mij bereikten via zijn vloer (mijn plafond) te interpreteren. En ik begreep deze morgen van maandag 13 januari 2019 rond half acht dat hij waarschijnlijk weer in eenzelfde coma lag dat hem de vorige keer ook al veertien dagen in het ziekenhuis had doen belanden. Dus ik belde bovengenoemde locatie Mauritskade van de liefdes-organisatie-met-winstoogmerk “Discus”. Dat nummer, zo was mij verzekerd, was een soort alarm-nummer waar 24/7 iemand aanwezig was. Er was vanmorgen om half acht inderdaad iemand aanwezig, maar die kon, zo zei deze persoon, buiten kantoor-uren niemand van “Discus” bereiken om te gaan kijken of Matteüs weer in coma lag. Ik zal u het heen-en-weer-gebel besparen met steeds weer een andere medewerker die ik telkens weer alles opnieuw moest uitleggen. In elk geval arriveerde er rond tien uren des morgens een “interventie-team” van drie jongedames.

Het volgende dat ik ervoer was een ambulance voor de deur met een driekoppige bemensing en vervolgens ook een brandweerwagen met een man of acht aan personeel. De brandweer ging met uitschuif-apparatuur naar éénhoog om Matteüs via een raam in de ambulance te krijgen.

Een uur later belde een eindbaas van “Discus” me op. Deze zorg-cowboy was bepaald zenuwachtig en hij verzekerde me dat ik waarschijnlijk het leven van Matteüs had gered. Dat raakte me niet erg, want ik denk dat Matteüs dood beter af is dan levend. Maar wat ik me nou afvraag: hoe kan het dat ik met één oogopslag bij de allereerste kennismaking met Matteüs wist dat hij ongeschikt was om in zijn eentje op twee-hoog een a-sociale oppervlakte van 120 vierkante meter te bewonen en dat de “deskundigen” van “Discus” dat níét zagen. En hoe kan het dat zo’n organisatie als “Discus” geld verdient aan het doorvoeren van bezuinigingen en aan het afwentelen van die bezuinigingen op de maatschappij.

Alhoewel: het is natuurlijk ook werkverschaffing. Mattëus heeft een enorm apparaat aan “hulp”-verleners aan de praat gehouden: hij heeft 5000 euro aan woning-inrichting mogen besteden, en al een jaar later kon een schoonmaak-bedrijf een hele dag met drie man werken om zijn vervuilde etage schoon te maken. Dat bedrijf mag nu ongetwijfeld nóg een keer aan het werk. Ik weet dat er steeds, regulier en ook zonder dat er een crisis-situatie was, voortdurend schoonmakers-hulpverleners aan huis kwamen bij Matteüs. Maar het mag blijkbaar wat kosten. Zolang zorg-cowboy “Discus” er wat aan verdient.

Eigenlijk zou ik “Discus”, dat schijnbaar een dochteronderneming is van HVO-Querido, eens moeten doorlichten: jaarcijfers, omzet, personeelsbezetting en salarissen van met name de top-managers. Maar daarvoor mis ik de expertise. Misschien had ik toch ooit eens een cursus onderzoeks-journalistiek moeten doen of een een stage bij Follow the Money.

Enfin, de marktwerking in de zorg is erg goed in het doorvoeren van bezuinigingen, die bezuinigingen af te wentelen op de maatschappij, daar flink aan te verdienen en dat hele proces met gelikte reclame te begeleiden.

Matteüs komt ongetwijfeld niet meer terug deze keer. Benieuwd wat de boven mij gestelden me deze keer op mijn dak gaan sturen. Weer een eenling-met-een-vlekje op 120 vierkante meter in een stad waar je drie ton betaalt voor een postzegel van 40? Misschien is het deze keer wel een Syrisch gezin met een aantal kinderen. Plek zat daar boven. Een fatsoenlijk, Hollands en communicabel jong gezin met één of twee kinderen zal wel teveel gevraagd zijn.

DISCUS 10 JAAR

Deze portretten gaan u absoluut overtuigen dat . . . . eh . . . . de samenleving de beste therapie is. Of zo.

__________________

Raoul Heertje in Israël – sentimentalist, lafbek, geestelijk onvolwassene

Aan het einde van deze derde aflevering van “Het Israël van Heertje en Bromet” komt een Israëlische Jood van bijna zestig jaar aan het woord die in Jeruzalem woont en die harde waarheden benoemt inzake Israël en “de Palestijnen”. David Horowitz (1962) – níét die van Front Page Magazine – is een oud-studiegenoot van Heertje die zijn studie politicologie wél heeft afgemaakt. Heertje neemt diens feitelijke en adequate uiteenzetting voor kennisgeving aan en . . . . . . behandelt zijn verhaal als één van de vele meningen. Maar dat is het niet. Het is een opsomming van de onontkoombare feiten. En daaraan hebben linkse sentimentalisten als Heertje een hekel. We komen er nog op terug, want we gaan deze uitzending chronologisch bekritiseren. We beginnen dus met de openings-verklaring van Bromet:

“Israël, het land van de Joden dankt zijn bestaan aan alle vernederingen, bedreigingen, vernielingen, verwondingen en slachtpartijen waaraan de Joden door de eeuwen heen hebben bloot gestaan. Nog afgezien van de religieuze claim die ze op het land leggen. Toen Raoul Heertje ruim dertig jaar geleden Israël teleurgesteld verliet na er drie jaar gewoond te hebben, had dit weinig te maken met de bedreiging waarmee dit land nog steeds te maken heeft. Wat hem destijds het meest tegenstond, was het onrecht dat Palestijnen werd aangedaan en de schending van mensenrechten waaraan Israël zich schuldig maakte. Zijn aanvankelijke idealisme kreeg daardoor een stevige knauw. Nu was hij tijdelijk terug in het beloofde land om te zien hoe het er heden ten dage voorstaat en of hij destijds niet te snel zijn biezen had gepakt.”

De eerste zin van dit statement van Bromet komt dichtbij een in antisemitische (“anti-Zionistische”) kringen populaire stelling. Die stelling luidt dat Israël na WO2 door Europees schuldgevoel over de Holocaust is opgedrongen aan de Arabische wereld. Dat schuldgevoel zou de verklaring zijn dat het Westen dit reactionaire koloniale project ueberhaupt ondernam. Reactionair, unzeitgemäss: het tijdperk van na 1945 was immers dat van de dé-kolonisatie.

De waarheid is dat het project niet pas na 1945 is begonnen, maar al rond 1880. Het is wél waar dat vervolgens de Balfour-verklaring inderdaad afgegeven werd met het oog op de pogroms in Oost-Europa. En dat bij de afwikkeling van WO1 in San Remo 1920 de steun voor een thuisland voor de Joden in Palestina die Jodenvervolging óók een rol speelde. Het is waar dat Europa zijn eigen antisemitisme-probleem verplaatste naar de Arabische wereld. Maar dat het Israël-project een koloniale onderneming was, is níét waar. En nu moet ik het wéér uitleggen, uitrollen, duidelijk maken, aan het verstand peuteren van mensen die blijkbaar geen enkele intellectuele inspanning wensen te doen, zoals bijvoorbeeld de heren Heertje en Bromet. Zucht. Daar gáán we weer:

“Er waren vier factoren waardoor Joden vanaf 1890 vanuit Europa opnieuw naar Palestina begonnen te trekken. Ten eerste waren dat de pogroms in Europa. Dan ten tweede het antwoord daarop: de ontwikkeling van het Zionisme. De derde factor was de steeds verdergaande verzwakking van het gezag over Palestina door het corrupte Ottomaanse bestuur. En ten vierde het veel te rooskleurige beeld dat in Joodse kringen toen bestond over de aard van de islam.

De landstreek Palestina zuchtte vanaf het jaar 638 voortdurend onder islamitische bezetters. Dat was een bloedige en wrede onderdrukking. Het islamitisch bestuur was zo beroerd dat de streek tot steeds diepere armoede verviel. Wie in staat was te vertrekken ging weg. Het was een zeer langdurige en wrede kolonisatie die pas beëindigd werd door de Britse overwinning op de Ottomanen in 1918.

Men moet de trek van Joden naar Palestina dus zien als een daad van dékolonisatie na 1300 jaar islamitische bezetting. Wil men het per se zien als kólonisatie, dan was het toch een uiterst humane kolonisatie, eigenlijk een vorm van ontwikkelingshulp. Want Palestina was in 1890 een nagenoeg ontvolkt en desolaat gebied, door verwaarlozing vervallen tot een streek van woeste gronden, moerassen en tot op de rotsgrond geërodeerde heuveltoppen. De Joden brachten in Palestina vanaf 1890 een ongekende welvaart op gang. Door een geweldige krachtsinspanning van de Joden werden armoede en stagnatie overwonnen. Het gewetenloze irrationalisme van de islam dat altijd en overal de vorm aanneemt van maffioos, feodaal bestuur, werd, waar de joden bestuurden, verdrongen door de Joodse cultuur van redelijkheid en rechtvaardigheid.”

En dan gaan we naar het tweede insinuerende kutzinnetje van Bromets openings-statement: “Nog afgezien van de religieuze claim die ze op het land leggen.” Jaja: het door God Beloofde Land. Maar ook zonder die “religieuze claim” heeft Israël duizend procent moreel en volkenrechtelijk recht om van de rivier tot de zee in Palestina te wonen. Daar bestaan hele goeie teksten over

We zijn gevorderd tot de zinnen drie tot en met vijf van het openings-statement van Bromet. Ik herhaal ze even voor uw gemak:

“Toen Raoul Heertje ruim dertig jaar geleden Israël teleurgesteld verliet na er drie jaar gewoond te hebben, had dit weinig te maken met de bedreiging waarmee dit land nog steeds te maken heeft. Wat hem destijds het meest tegenstond, was het onrecht dat Palestijnen werd aangedaan en de schending van mensenrechten waaraan Israël zich schuldig maakte. Zijn aanvankelijke idealisme kreeg daardoor een stevige knauw.”

Was het echt zo dat atleet Raoul Heertje niet gewoon te laf was om in het Israëlische leger te gaan? Was het echt alleen maar zijn “idealisme”? Kan zijn. Best mogelijk dat Raoul Heertje gewoon een puur goed mens is. Mét idealen! Puntje van kritiek: na dertig jaar heeft deze idealisme-held nog steeds geen kennis genomen van de werkelijkheid aangaande de zielige “Palestijnen”, zoals die in deze video’s wordt verwoord door Dennis Präger en door Pat Condell en door Dumisani Washington:

Ook in deze derde aflevering van “Het Israël van Heertje en Bromet” ontbreekt dus structureel bezinning door het duo op de voorgeschiedenis waarin het antwoord is te vinden op de vraag naar de oorzaken, de vraag hoe het daar in Palestina allemaal zo gekomen is. Het antwoord op die vraag luidt: beginnend met de Moefti van Jeruzalem terroriseren de Palmaffia’s al vanaf 1920 hun eigen bevolkingen en houden ze gevangen in Jodenhaat, waardoor de Joden al 100 jaar lang gedwongen zijn terug te slaan. Maar constant en structureel houden onze linkse vrienden van de gevestigde media buiten beeld dat de ellende in Gaza en “op de Westbank” maar één oorzaak heeft: de islamitisch-Palmaffiaanse terreur. Ari Shavit met zijn wereld-bestseller “Mijn Beloofde Land” is er ook een prominent voorbeeld van. Dit linkse Joden-duo Heertje-Bromet doet het, het jeugdige linkse Jodinnetje Natascha van Weezel deed het en ook René Cuperus schreef een idioot pc-stuk over zijn CIDI-reis naar Israël. Ik moet inmiddels meer dan honderd (!) opstelletjes hebben geschreven waarin ik dit uitleg. Ga hier eens kijken en scroll dan naar beneden. Als je onderaan bent klik dan op “oudere berichten”. En herhaal dat tot je boven de honderd opstellen zit. Of lees mijn odes aan de Israël-berichtgeving van het NOS-hoernaal, van de grafsteen van de geest, die foute New Yorkse Jodenkrant en van Der Völkische Beobachter. Ik ben in de afgelopen jaren één keer een docu over Israël van de NPO tegengekomen die redelijk was: die van Marcel Prins.

We zijn nu dus klaar met Bromets openingsverklaring bij het derde deel. Op naar de rest van de stompzinnigheid! Heertje en Bromet willen naar het grensgebied met Gaza om te ervaren hoe het leven is onder constante dreiging van raketbeschietingen met – bij alarm – slechts luttele seconden om de naastbijgelegen schuilkelder te bereiken.

Bromet leidt het in:

“Gaza is een Palestijnse mini-staat die lange tijd onder controle van Israël heeft gestaan. Sinds 2005 heeft Israël zich terug getrokken en kwam Gaza na verkiezingen onder controle van Hamas. Volgens velen een terroristische organisatie, volgens anderen een verzets-organisatie. Israël stelde samen met Egypte een blokkade in en maakte van Gaza de grootste openlucht-gevangenis ter wereld.”

Slaan. Schoppen. Wurgen. Die zeurzeikstem van Bromet tot een reutelend zwijgen brengen. Die “verkiezingen” die Hamas “won” gingen gepaard met een moorddadige terreur tegen de concurrenten van Fatah en intimidatie van de bevolking. Bromet doet net doet of Hamas iets anders kán zijn dan een terreurorganisatie. Dan ben je dus niet goed bij je kokosnoot. Aan het eind van deze aflevering zal David Horowitz, ex-studie-genoot van Heetje, zeggen dat er niets was dat de Palmaffia’s van Gaza na 2005 verhinderde om daar een paradijs te creëren. Het is een kuststreek met enorme toeristische mogelijkheden. Maar de vele miljarden die door Amerika, de Verenigde Nazi’s en de EU in Gaza zijn gepompt zijn uitsluitend aangewend voor terreur en voor de zelfverrijking van de kopstukken van Hamas.

Aaron Klein beschrijft in zijn boek “The Late Great State of Israel” scènes uit de ontruiming van Gaza in 2005. Hij beschrijft de Joodse nederzetting Gush Katif vóór de ontruiming:

“Ik werd getroffen door de natuurlijke schoonheid van de plek. Het zag eruit als Orange County, Californië, overgezet naar de woestijn van Gaza.”

Klein beschrijft hoe nog vóór de Israeli’s waren vertrokken, Hamas al een begin had gemaakt met het ombouwen van Gaza tot een raketbasis en bezig was met het afschieten van raketten op Israël. De prachtige broeikassen in Gaza werden geheel intact achtergelaten door de Joden en direct vernield door Hamas, dat dus eigenlijk al in 2005 aan de macht was, twee jaar voordat zulks in 2007 via “verkiezingen” officieel werd.

Volgens Bromet “maakte” Israël van Gaza een “openluchtgevangenis”. Smeriger, lager, perverser kan een leugen niet zijn. Ten eerste is de toestand van haat en terreur uitsluitend te wijten aan Hamas en de voorgangers van Hamas. Ten tweede gelden de beperkingen die Israël aan de in- en uitvoer van Gaza stelt, uitsluitend voor materialen waarmee wapentuig, smokkeltunnels en terreurtunnels kunnen worden gebouwd. Er gaan dagelijks enorme hoeveelheden goederen en voedsel vanuit Israël richting Gaza

Wat voor verziekte geest moet je toch hebben om voor dit corrupte moordenaarstuig dat zowel Israël als de eigen bevolking in haatgijzeling houdt de mogelijkheid open te houden dat het een “verzetsbeweging” zou zijn?

Ik vroeg me hierboven af of bij Heertjes teleurgestelde vertrek uit Israël eind 1985 de dienstplicht een rol heeft gespeeld. Nu vermoed ik sterk dat zulks het geval is geweest. Heertje is namelijk een lafbek. Want na veel grappige opmerkingen over die raketdreiging vanuit Gaza, besluit Heertje dat ze toch maar niet naar die gebieden gaan waar raketten kunnen neerkomen.

Voordat ze besluiten toch maar niet naar de grensstreek met Gaza te gaan, interviewen ze Israëlische Joden in de badplaats Ashkelon. Die vertellen wat iedereen weet behalve Heertje en Bromet: dat Hamas corrupt is. Deze geïnterviewden zijn dus de mensen die constant onder die dreiging vanuit Gaza leven en vandaar misschien dat dat een van hen zegt dat er gif in het water van Gaza zou moeten worden gedaan. Heertje vertaalt de conversatie die in het Hebreeuws gevoerd wordt voor Bromet.

“Hij zegt dat de bazen al het geld inpikken.” Waarop Bromet “Dat is altijd hetzelfde met bazen”. Ziet u wel? Bij Hamas, dat misschien wel een verzetsbeweging is, lijden de bazen aan een universeel euvel dat “bazen” eigen is. Niks bijzonders.

Het duo gaat voor de tweede keer op bezoek bij Avi Dichter, ex-minister en ex-hoofd van de Binnenlandse Veiligheidsdienst van Israël. Hij legt uit dat deze “uitputtingsoorlog” ooit een keer beëindigd zal moeten worden, want dat je dit niet voor eeuwig kunt tolereren, maar dat het jaren zal duren. En dat er naast Hamas een tweede terreurorganisatie in Gaza is, namelijk “Islamitische Jihad” en dat beiden worden aangestuurd en bewapend door Iran. Dat er niet twee miljoen terroristen in Gaza wonen, maar dat de bevolking wel toestaat dat Hamas terreur uitoefent en niet tegen Hamas in opstand komt. Dat Hamas de eigen bevolking als menselijk schild gebruikt door raketten af te schieten vanuit woonwijken. Terwijl Israël alle moeite doet om zo weinig mogelijk burgers te doden of verwonden, schiet Hamas op goed geluk raketten af op Israëlische steden en dorpen.

Het duo rijdt nu van Gaza naar Samaria-Judea, “de Westbank”.

Bromet: “Dat gebied valt onder Israëlisch militair regime. Al tientallen jaren. Voor Palestijnen is het moeilijk tot onmogelijk om naar Israël te reizen. Ook voor Israëli’s zijn er beperkingen om naar de Westbank te reizen.”

U hoort dat Bromet zich een hoogstaand mens vindt met veel empathie voor de onderdrukte Palestijnen”: “militair regime” en “al tientallen jaren”. Inderdaad: sinds 1967 bestuurt Israël Samaria-Judea, want toen werd Israël gedwongen door de Arabische landen dat bestuur op zich te nemen. En dat was omdat de verzamelde Arabische landen, bijeen in Khartoum in 1967, besloten om niet te onderhandelen met Israël, geen vrede te sluiten met Israël en Israël niet te erkennen. De aangevallen partij, Israël, had een genereuze vrede willen sluiten en het veroverde gebied nagenoeg helemaal terug willen geven, behalve een paar kleine gebieden tegen de bestandslijn van 1948 aan, daar waar Israël op zijn smalst en het meest kwetsbaar is. Ik herinner er aan dat Samaria-Judea volgens internationaal recht nog steeds gold en geldt als gebied waar de Joden zich mogen vestigen. (Zie ook hier en hier.)

Het duo rijdt Nablus binnen en maakt wat moraliserende opmerkingen over het wantrouwen tussen Joden en “Palestijnen”. Joden in Israël hadden blijkbaar tegen Heertje gezegd dat Nablus een gevaarlijk stad is voor Joden en Heertje vertelt dat de tolk-fixer van het duo, een jonge Arabische vrouw van “de Westbank”, ook bang was geweest toen ze voor het eerst naar Israël ging.

De tolk-fixer van het duo is een Arabische vrouw uit Samaria-Judea (“de Westbank”)

De tolk-fixer heeft in Nablus blijkbaar een afspraak gefikst met ene Amad om met hem vanuit Nablus met een busreis naar Israël te gaan om zodoende het gedoe bij de grensovergang in beeld te kunnen brengen. De beruchte checkpoints kunnen natuurlijk niet ontbreken in dit reisverslag.

Dit is Amad

Amad vertelt dat hij in 2011 een paar jaar in de VS heeft gestudeerd en dat hij daar ook Israëlische vrienden heeft gemaakt. Dat hem steeds een inreisvisum voor Israël werd geweigerd en dat die vrienden uit Israël bang waren om hem op te zoeken in Nablus. Dat het overdag op straat in Nablus rustig is, maar dat er soms ’s nachts Israëlisch soldaten komen om een bepaald huis binnen te vallen en arrestaties te verrichten. Dat “wij” Palestijnen desondanks helemaal voor overleg zijn met Israël.

Het NPO-publiek ziet dus een voorbeeldige “Palestijn”. Wat buiten beeld blijft en waaraan Bromet en Heertje dat publiek natuurlijk ook niet gaan herinneren, is dat de PLO-Fatah van Abbas die in de “Palestijnse” gebieden van Samaria-Judea de dienst uitmaakt géén vrede wenst, net zo corrupt is als Hamas en net zo hard bezig de eigen bevolking met Jodenhaat te vergiftigen met alle middelen van media, dwang en chantage.

Deze voorbeeldige ”Palestijn” gaat vervolgens staan zeggen dat hij nu eindelijk eens steden als Haifa en Netanja kan bezoeken, plekken waar, zegt hij, zijn voorvaderen hebben gewoond. Het zou natuurlijk kunnen dat deze Amad een van de weinige “Palestijnen” is, die werkelijk afstamt van de Arabieren die al eeuwenlang in Palestina woonden toen de Joden er in 1880 naar toe begonnen te trekken. Maar de kans is veel groter dat hij afstamt van Arabieren die na 1900 naar Palestina begonnen te komen vanwege de welvaart die de Joden daar creëerden.

Maar uiteraard gaat Heertje helemaal mee in Amads gedachtengang. “Dus voor jouw gevoel zijn het jullie steden?” “Ja, natuurlijk”, antwoordt Amad. En dan betoogt deze voorbeeldige “Palestijn” dat hij toch wel heel kwaad is dat die Joden van over de hele wereld burgerrechten hebben in Israël en dat hij op zijn 48ste voor het eerst permissie heeft gekregen naar Israël te reizen. Dat betekent dat hij in 1968 of 1969 geboren is, dus ná de juni-oorlog van 1967. Zijn grootouders zijn misschien in 1948 naar Samaria-Judea gevlucht. En hij is niet in staat te zien dat de Palmaffia’s en de Arabische wereld deze ellende helemaal zelf gecreëerd hebben. Ik denk dat,als je deze voorbeeldige en ogenschijnlijk nette “Palestijn” in zijn hart kijkt, hij ook gewoon Israël wil ontnemen aan de Joden.

Als Amad de bus instapt, hebben Bromet en Heertje een dialoogje waarin ze benadrukken dat deze alleraardigste man zo helemáál géén terrorist is.

Ook Bromet en Heertje gaan de bus in want de bedoeling is om de gruwel van de checkpoints aan te klagen. Als ze daar aankomen, moeten ze de bus weer uit. Heertje maakt een grapje: “Kan ik niet gewoon doorlopen als ik mijn niet-voorhuid laat zien? Oh nee! Dat hebben die Palestijnen ook.” Ach, wat zijn we toch verwant! Niks aan de hand!

Bromet krijgt via een verbodsbord in de gaten dat hij niet mag filmen bij het checkpoint en zet dus zijn camera uit. Maar dat blijkt niet goed genoeg. Een ambtenaar (militair?) zegt dat Bromet niet mag filmen. Nou, dat dóén we toch ook niet! Bromet heeft het geluid van de camera laten aanstaan zodat we kunnen horen hoe de dialoog verloopt. De ambtenaar is inderdaad onaangenaam en onredelijk. De camera moet in een tas, eist hij. Maar Bromet heeft die tas in de bus laten liggen. Dus het duo moet terug naar de bus, telefoontjes plegen, relaties inschakelen en met anderhalf uur vertraging kunnen ze zich weer bij de rest van het reisgezelschap voegen. Maar eerst krijgt de kijker nog het volgende te horen.

Bromet: “Buiten beeld zijn we zojuist onder bedreiging van een automatisch geweer . . . “ Heertje onderbreekt hem “Zo’n man die op zo’n plateau staat boven de mensen uit te kijken en die kwam toen terug met een enorme engerd met een machinegeweer, die heel vies keek. Een beetje een B-acteur, C-acteur. En die ging toen, terwijl wij aan het zeggen waren ‘we zullen niet meer filmen’ zijn machinegeweer op ons richten. Dat is best wel een raar gevoel. En alle mensen hier ondergaan dat heel gewoon. ( . . .) het is Schiphol, maar dan 20 keer zo erg. (. . . ) het is pure intimidatie. ik zou het hier niet lang volhouden.”

Heertje realiseert zich blijkbaar niet dat Schiphol en deze checkpoints nodig zijn vanwege een en dezelfde ideologie: de islam. Het incident met de machinegweer-man staat niet op film, maar we geloven Heertje en Bromet op hun woord en we geven toe dat zoiets best heftig is. Maar ik persoonlijk kan niet weten hoe representatief de moeizame passage van het duo bij dit checkpoint was. Ik bedoel: hoe representatief op het grote geheel van alle passages bij alle checkpoints. Een optreden als van de machinegeweer-man en de zeer lange wachttijden vinden we bijvoorbeeld niet terug bij een reis die de Amerikaanse Jood Ami Horowitz langs een paar checkpoints maakte in 2017. Ik heb daarover toen een stukje geschreven onder de titel “De gruwelijke Israëlische checkpoints getest!” Horowitz komt géén brute militairen tegen en géén extreme wachttijden.

 

Ik citeer mezelf uit dat stukje van 2017:

“John Kerry heeft gezegd dat de checkpoints in Samaria-Judea (“de Westbank”) een enorm probleem zijn.
Ami Horowitz reist door de Palestijnse gebieden aldaar.
Geen centje pijn van checkpoints.
Arabieren kunnen vrij reizen door 95% van de gebieden waarin zij leven.
Checkpoints zijn simpelweg non-existent, behalve als je Israël in wil.
En als je erdoor wil, gaat het gemakkelijk en snel.
Zoals Ami Horowitz laat zien.
De enige regelmatig terugkerende terreur komt van Arabische rotzakjes die stenen gooien naar de checkpoints en die iedereen, inclusief hun eigen medeburgers, in gevaar brengen en verwonden.”

Enfin, Heertje en Bromet gaan er uiteraard vanuit dat hun eigen negatieve ervaring representatief is voor het hele checkpoint-gebeuren. En aangekomen in het Israëlische Netanja, verontschuldgt Heertje zich nog eens bij de voorbeeldige “Palestijn” Amad voor het gedrag van de Joden.

En dan zijn we ineens weer in Jeruzalem. Bromet: “Er zijn verschillende categorieën Palestijnen en verschillende manieren om ze te isoleren. Hier, in de oude stad van Jeruzalem, hebben Palestijnen een aparte status. Er zijn geen controleposten van het Palestijnse gedeelte naar het Israëlische gedeelte en desondanks zijn er zelden Palestijnse aanslagen. Opmerkelijk, want ook zonder de zeer hinderlijke controlemaatregelen kunnen hier Israëli’s en Palestijnen naast elkaar leven.”

Hoort u hoe Bromet het hersenspoelende gif injecteert bij het grotendeels naïeve NPO-publiek? “Verschillende manieren om ze te isoleren”! Waarom? Gewoon omdat Israël een rotland is en Joden niet deugen! Want er zijn zelden aanslagen in Jeruzalem! Nou, Bromet, dat zou best nog wel eens kunnen tegenvallen met die aanslagen in Jeruzalem. In 2017 was het een paar keer goed raak en in 2018 ook.

Specifiek voor Jeruzalem heb ik voor 2019 geen cijfers, maar voor Samaria-Judea wel:

Een “Palestijnse” falafel-verkoper in Jeruzalem, aan wiens kraam Heertje een broodje gaat eten, is ook weer zorgvuldig uitgezocht, net als de voorbeeldige “Palestijn” Amad. Ik neem aan door de vrouwelijke tolk-fixer die zoveel mogelijk buiten beeld blijft. De falafel-verkoper spreekt goed Engels en is ook alweer een en al rustige gematigdheid. Het is niet gevaarlijker in Jeruzalem, zegt hij, dan in New York. Waarop de schijtvermoeiende Heertje weer zo’n stompzinnige kut-opmerking ten beste geeft die de hele werkelijkheid en geschiedenis van terreur, aanslagen en oorlog buiten beschouwing laat: “Maar iedereen kan naar New York!Ja, lul, en ook naar een kerstmarkt in Berlijn.

David Horowitz

Het slot-item van deze aflevering is een ontmoeting met een oud-studiegenoot van Heertje uit zijn jaren in Israël (1983 – 1985). David Horowitz, geboren 1962, was hoofdredacteur van de “rechtse” krant Jerusalem Post van 2004 tot 2011. Wat vertelt deze David Horowitz aan Heertje? Ik parafraseer:

Een zoon van hem studeert in Sderot vlak bij de grens met Gaza en heeft zes seconden telkens als het raket-alarm afgaat. De universiteit is speciaal daar gebouwd om studenten te lokken. Hij is constant bang om zijn zonen, die in militaire dienst moeten, jongens én meisjes. Hij blijft in Israël omdat hij gelooft in het land, dat dit een belangrijk tijdsgewricht is, dat de Joden een plek op de wereld nodig hebben waar ze hun eigen lot in handen kunnen nemen en omdat in Tiberias voorouders van hem uit de 16e eeuw liggen begraven. De Joden hebben recht om hier te wonen en dat hoeft niet ten koste te gaan van de Palestijnse Arabieren. Hij is voor een twee-staten-oplossing. Het was de bedoeling dat in 1948, bij de stichting van Israël, er ook een Palestijnse staat kwam. Als Israël de Westbank zou annexeren zouden de Palestijnen tweederangs burgers worden. Dat ze dat nu in feite ook zijn, komt omdat hun leiders weigeren vrede te sluiten. De checkpoints zijn nodig omdat toen de Israëli’s Gaza verlieten, Hamas het hele gebied meteen in een terreurbasis veranderde. Ook de Westbank heeft een geschiedenis van aanslagen. Uiteraard moeten de Palestijnen aan de checkpoints zo humaan mogelijk behandeld worden. We kunnen de Westbank niet opgeven omdat de geschiedenis van Gaza ons leert dat ook de Westbank dan direct in een terreurbasis zal veranderen. Maar we mogen niet de moed opgeven en moeten blijven werken aan de onderlinge relaties, want er zijn aan beide kanten goedwillende mensen. Maar de terreur en de veiligheidsmaatregelen, de veiligheidsbarrière en de checkpoints maken interactie en elkaar leren kennen wel heel moeilijk.

Einde parafrase. Dit zijn de typische standpunten van het grote Israëlische “midden” en ik denk dat ze daar in een illusie verkeren als ze denken dat er ooit een andere oplossing mogelijk zal zijn dan die van Caroline Glick, veeljarige medewerkster van dezelfde Jerusalem Post waarvan Horowitz hoofdredacteur was. Glick heeft haar visie – annexeren die “Westbank”! – neergelegd in een boek: “The Israeli Solution”.

Heertje heeft natuurlijk ook een aandeel in het gesprek en dat bestaat eruit dat hij nog eens duidelijk maakt dat hij niks wil weten van de geschiedenis en de context van het conflict. Hij heeft alleen maar diep medemenselijke zieligheidsgevoelens voor “de Palestijnen” en wil het daarbij laten. Heertje is een laffe geestelijk onvolwassene. Een sentimentalistische jankerd. Luister maar naar wat hij Horowitz toevoegt:

“Hoe voelt het om deel uit te maken van een land dat andere mensen dingen aandoet, dingen die niet erg humaan of democratisch zijn. ( . . .) Ik wilde het eigenlijk niet over politiek hebben, want dat is zo abstract. Het gaat mij om het persoonlijke, over de manier waarop de Palestijnen worden behandeld. Ik heb het niet over terroristen, maar over gewone mensen. Hoe die worden behandeld. Het leger kan hun huis binnenvallen. Ze hebben nauwelijks rechten. Ze moeten constant langs checkpoints.”

Hij vertrok dus eind 1985 inderdaad weer uit Israël omdat hij de politieke situatie zag verslechteren en het nieuws niet meer wenste te volgen. Mag ik in dit verband ook herinneren aan een uitspraak van de 56-jarige Heertje in aflevering twee, waarin hij nog veel duidelijker weigerde volwassen verantwoordelijkheid te nemen:

Mooi stukje sfeertekening tenslotte: die arme Amad en zijn zwaar ingepakte vrouw zien nu voor het eerst de Middellandse Zee. Ze spelen in de branding. Zij zwaar in de lappen. Ach, wat ontroerend nou toch!

Dit stuk staat ook op “Veren of Lood“, alwaar commentaar mogelijk is.
Hier zijn de afleveringen een en twee  en vier

__________________

Klaartje Groen – multikulpropaganda en werkelijkheid

(Door Klaartje Groen)

Er waren nog drie blanke kinderen over in de klas. Daarvan was mijn zoontje Tycho er één. Hij werd aanhoudend gepest door de Marokkaantjes. Wilt u over dat pesten iets lezen? Dat kan! We hebben drie titels in de aanbieding 1) “Mijn kind gaat niet meer naar die Marokkanen-school” 2) “Het Marokkanenprobleem van een alleenstaande moeder” 3) “Halsema had gelijk: zwarte scholen zijn een marteling voor blanke kinderen” 4) “Vet zwijn! Jij bent Theo van Gogh!”: Marokkanen-terreur in zwembad en op straat

Enjoy!

Dus ging Tycho naar een andere basisschool. Die nieuwe school is slechts ietsje blanker dan de vorige. Ik schat dat er nog 25% blanke autochtone kinderen op zitten. Veel hoofddoeken, ook een paar van bekeerde autochtonen. De school ligt te ver weg van mijn huis om Tycho lekker op zijn eentje naar en van school te laten wandelen, dus dat werd fietsen. Drukke stad en spitsuren. Hij is pas negen, dus wegbrengen en ophalen. Ja, ook die relatief kleine dingen maken dankbaar voor de diversiteit.

Diversiteit? Hebt u door dat die term het tegenovergestelde betekent? Namelijk steeds meer islam. En de islam is níét divers. Dat durf ik pas sinds kort te weten. Een jaar geleden vond ik het nog stoer dat een blanke Hollandse meid zich dermate had verdiept in het islamitische geloof dat ze zich had bekeerd. Dan dacht ik: zie je wel dat het allemaal wél kan en dat we één grote mensenfamilie zijn? Blonde vrouwen met donker kroost vond ik een statement.

Maar in de loop van 2019 werd het mij steeds duidelijker dat mijn zoontje géén vriendschappen kon ontwikkelen met de moslimkinderen in zijn klas. Ik ging wel eens, meestal eenmalig, op de thee bij moslimouders en was zelfs begonnen de Koran te lezen om mijn medelanders tegemoet te komen. Maar niks. Een logeerpartijtje was onmogelijk. Ik mocht dan wel eens af en toe een moslimvriendje van Tycho mee nemen naar zwembad of speelgelegenheid, maar dat was nooit wederkerig. Onmogelijk om een zodanig connectie op te bouwen dat er een keer op elkaars kinderen gepast kon worden als het zo uitkwam. Dat hebben moslims ook helemaal niet nodig: ze hebben een enorme samenklittende stam tot hun beschikking en heel veel vrouwen die geen baan hebben, alleen huisvrouw zijn. In die 4 jaar dat Tycho op de crèche zat, namen bijna uitsluitend moslimbegeleidsters met hoofddoeken onze kinderen onder hun hoede. Als één van die moslima’s zwanger raakten, vertrokken ze. En die werden géén werkende moeder. En als ze dat wel werden, gingen hun kinderen niet naar de crèche, want die kregen opvang in het stamverband.

Via het Koran-lezen kwam ik ook op islamkritische websites en leerde dat mensen die niet in de islam geloven eigenlijk dood moeten, net als afvalligen en dat vrouwen absoluut hun man moeten gehoorzamen. Deze horror had ik, ondanks al die islamitische aanslagen overal ter wereld, nooit willen geloven, maar het staat er allemaal echt in die Koran. Ik heb in al mijn eenvoud een simpele conclusie getrokken over de islam: die Mohammed, als hij al bestaan heeft, was een narcist en hallucinerende psychopaat. Aan die Allah die hij uitvond mag je geen vragen stellen, alleen maar aanbidden. Moslims zijn dus geen individuen meer, maar een soort robots die bestuurd worden door iets buiten henzelf.

Die 25% blanke allochtone kinderen en ouders op deze nieuwe school geven mij geen thuisgevoel. Tycho is allang blij, die heeft inmiddels al een paar vriendjes, maar ik – en misschien is dat persoonlijk – voel me, ook op deze school, een outsider. Zou dat komen omdat ik ietsje kritischer ben geworden op de multikul en de islam? In mijn kindertijd had je een kerst-stal én een boom op school. Nu geeneens meer een boom. Het ”Lichtfeest” op deze school bestaat nu uit, inderdaad, lichtjes. En een strijkorkestje in de vroege morgen. Verder is er voor de kinderen een klassikaal diner met allerlei hapjes uit de diverse culturen. Uiteraard alles halal. Want divers, ik zei het al, is een ander woord voor islamitisch. Voor de ouders is er een borrel – waarachtig: dat dat nog mag! – of thee of koffie of frisdrank. Er jengelt muziek uit de boxen die ik afgrijselijk vind. Alleen maar witte juffen en een enkele meester zie ik, heen en weer rennend op hun laatste benen. Doodmoe en met afgetrokken bekkies doen ze geforceerd heel gezellig. Het hele gebeuren is een nachtmerrie van los woestijnzand. Hier bouw je geen kasteel van.

Een linkse vriendin van me loopt als zij-instromer stage op de zwarte buurtschool waarop vroeger mijn kind zat. Haar klas telt 27 moslim-leerlingen plus 1 Nederlands jongetje. Hoezo integratie? Zij vertelt mij na 6 maanden stage al dat het niet werkt. De blanke kinderen zijn eenlingen, de moslimkinderen horen bij hun stam, met de vaststaande regels van de islam en die regels zeggen dat moslimkinderen niet met blanke christenkinderen mogen spelen. Zij gelooft nog dat het na een paar generaties wel zal gaan lukken, maar ik zie dat niet gebeuren.

Ik spreek af en toe wel eens een blanke ouder met schoolgaande kinderen uit mijn buurt en ik krijg het gevoel dat ook bij de linkse blanke ouders het besef begint in te dalen dat de multikul een illusie is en dat de integratie definitief is mislukt. Maar het gespreksonderwerp wordt gemeden. Toch, als je het ter sprake brengt, zijn mensen soms verrassend openhartig. Alsof ze nodig iets kwijt moeten wat ze al een tijdje op hun hart hebben. Ik heb al eens eerder de opmerkingen van buurtgenote en collega-moeder Carolien geciteerd in antwoord op mijn mededeling dat ik Tycho van die Marokkanenschool had gehaald:

“Ja, het is heel herkenbaar voor mij. Mik, mijn oudste van nu dertien, had ook steeds geen aansluiting met de kinderen uit zijn klas. Helemaal geen vriendjes. Acht jaar lang niet. Hij ging alleen om met een paar meisjes uit zijn klas. Nu zit hij sinds vorige week op een Middelbare School tussen allemaal blanke christen-kinderen. Weet je hoe hij na een paar dagen thuiskwam? Hij zei letterlijk: ‘Mam, ik ben bevrijd. Ik kan hier gewoon mezelf zijn.’ Ik vond dat zó schrijnend en confronterend en ik dacht: ‘Wat heb ik hem al die tijd aangedaan’. Wij hebben hem uit ideologische overwegingen naar een buurtschool gedaan, onder het motto: ‘Dit is het leven, dit is de multiculturele werkelijkheid, deal er maar mee’. Maar Femke Halsema had dan toch gelijk, toen ze haar zoontje van een zwarte school haalde. Ik denk er nu over om Pax van die school weg te halen.”

Het voegt dus niet. Vooral bij moslims heb ik het gevoel tegen een muur aan te lopen. Dat gevoel deel ik, gek genoeg, met mijn linkse vrienden. Die geven dat toe. Intussen wordt ons via de media, en met name door de NPO, in tv-reclames, maar ook in de kranten en tijdschriften, vooral de damesbladen, een verhaal voor ogen gehouden, dat die vermenging wel lukt. Dat het één groot samengesteld feest is. Maar als wij autochtone blanken onze verjaardag vieren, hoeveel moslima’s, donkergekleurde vrienden zitten er dan op de bank? In 99% van de gevallen, zo schat ik, geen enkele. Terwijl in de Amsterdamse buurten waarover ik praat toch 60 tot 70% allochtoon is, Marokkaans, Turks, Surinaams en etctera. Als het multiculti-sprookje op waarheid berustte, zou je dat toch ook in je vriendenkring moeten terugzien? Maar dat is niet zo. Bij ongeveer niemand. En dat vind ik dan zo gek: al die links-denkenden propageren de multikul , terwijl ze in hun eigen leven ondervinden dat het in de praktijk niet werkt. Hebben die linksen dan geen last van cognitieve dissonantie? Aan het eind van mijn straat is een hip Grand Café met een groot terras en heel veel glas waardoor je dwars door de hele tent kunt kijken. Daar verzamelen zich de jeugdige en hippe GroenLinks- en D66-stemmers. Daar nog nooit één Marokkaan gezien en gekleurde medemensen zeer sproradisch.

Omdat ik altijd een heel linksdenkend meisje ben geweest en pas nu meer naar rechts aan het schuiven ben, valt me op dat wij blanken tot op het bot verdeeld zijn. Terwijl mensen uit andere culturen vasthouden aan hun eigen huidskleurgenoten, opvattingen, grenzen, geloof en gemeenschap. Maar wij hebben ons uit elkaar laten spelen. Mijn linkse vrienden zijn keihard bezig met overleven en sluiten hun ogen voor deze zaken. Leven in LaLa-land. Willen vooral heel hip en modern zijn. Laten op faceboek zien hoezeer ze bewogen zijn met het klimaat, het mileu, worden veganist, doen aan intermittent fasting en detoxing en hebben een cultus van positief denken ontwikkeld. Dit wordt intens geëtaleerd als “het goede voorbeeld”. Ze zijn druk bezig om zich aan te passen en overeind te blijven. Kijken niet naar wat er direct, in het hier en nu, onder hun neus gebeurt. Ik probeer dat wel eens uit te leggen en aan te kaarten. Geen kans. Ze gaan je raar aan zitten kijken. Met zo’n blik in hun ogen van . . . . eh . . . . nou ja ongeveer met de boodschap die staat op een briefje dat een islamkritische viend van mij op een keukenkastje heeft hangen:

Uw zorgen?
Een fobie!
Uw argwaan?
Onderbuikgevoelens!
Uw kritiek?
Racisme!
Uw verzet?
Fascisme!
En zelf bent u natuurlijk gewoon een nazi.

Tegenwoordig kom ik nog wel eens op Bitchute waarop je alles kunt vinden dat op YouTube wordt weggecensureerd. Daar staan filmpjes op die mij vertellen dat ik niet gek ben als ik meen te merken dat de laatste tijd in alle tv-reclames en NPO-series mensen-van-kleur zitten en dat die mensen-van-kleur ook steeds de sympathiekste en slimste rollen krijgen. Vooral de Ster-reclames zijn er een ster in. Wat ik me zo uit het blote hoofd herinner: het oudere echtpaar, hij zwart en zij blank, dat ineens kordaat besluit die cruise niet meer uit te stellen. Niet zij hakt de knoop door, wat je in het kader van het “feminisme” zou verwachten, maar hij. En dan die tegelijk gedistingeerde maar toch ook best wel viriele zwarte jonge man met een hoge kuif die een luxe hybride auto staat af te tanken. “Wát electrische auto? Ik rijd een Mercedes!”. Dan is er ook die blanke man in zakenkostuum die een vat olie de lift in rolt van een blijkbaar kantoorpand. “Ik zit in de olie”, verklaart-ie. Waarop een grote zwarte man, ook in zakenpak, zegt dat deze oliedomme blanke dat niet zo letterlijk moet nemen. Twee dames hebben een aanrijding gehad en het meisje van kleur staat wanhopig te kijken in het gezicht van de blanke sloerie die haar staat uit te kafferen. Maar de bullies gaan niet winnen als het aan advocatenkantoor Arag ligt! Recht voor allen! En wie gaat daar voor zorgen? Natuurlijk die jeugdige advocate-van-kleur die we een trap van het kantoorpand van Arag zien afdalen.

Er moeten er op de Nederlandse tv nog veel meer van dit soort commercials uitgezonden zijn met diezelfde boodschap die in Amerika blijkbaar al veel langer door de strotten gepropt wordt. Googelend vond ik op YouTube27 commercials of 2015 promoting race mixing”. Op Bitchute vond ik onder de titel deze antisemitische duiding: “Who’s behind the race mixing agenda in advertising? (Banned from YouTube)”. Deze Jodenhaatduiding is uit 2018 en beweert op klassieke manier dat de Joden achter de hele rasvermeng-campagne zitten, zoals de Joden ook de financiële wereld en de porno-industrie beheersen. Dan snap ik weer wél waarom sommige video’s van YouTube worden geband en constateer ook dat Bitchute soms pure racistische troep publiceert. Er is ook nog een compilatie uit 2016, eveneens Bitchute onder de titel “38 commercials promoting race mixing: mudshark indoctrination”. Mudshark indoctrination? Dat zoeken we op!

De Nederlandse werkelijkheid zoals ik die ervaar is echt heel anders dan de reclames en series suggereren. Ik heb niet het idee dat de Nederlandse blanken en Surinamers veel vijandige gevoelens jegens elkaar hebben, maar mengen doet het óók niet. Ik heb in de loop der jaren best wel Surinaamse buren gehad zo her en der, maar als er bezoek kwam, waren dat altijd mensen-van-kleur. Door die gemengd-leven-promotie via reclames, films, talkshows en series op tv krijgen mensen de indruk dat dit het nieuwe normaal is. Ze zien dat echter niet terug in hun persoonlijke leven. Ze hoeven het zich niet eens bewust te zijn, maar daardoor ontstaat er cognitieve dissonantie en zou het best eens zo kunnen zijn dat zich een vaag schuldgevoel ontwikkelt: waarom is mijn leven niet zo?Waarom heb ik nog niet gezorgd dat dit de werkelijkheid is? Loop ik achter? Wat doe ik fout? Beelden werken direct in op het onderbewustzijn. Op de achtergrond van ons brein zingen deze boodschappen rond. De nieuwe generatie wordt dus geïmpregneerd met deze beelden van een samenleving. Die weten niet beter.

Wordt het niet eens tijd om te zeggen dat het allemaal leugens zijn? Neem nu een serie als “Dit zijn wij” van de NCRV-KRO. Ik kijk dat soort dingen normaal niet en ik heb toevallig alleen maar een paar flitsen gezien uit één aflevering. Maar dat was genoeg. Volgens mij gaat het over mensen-van-kleur en blanken die in gezinnen en in allerlei sociale verbanden intens samenleven en waarin de blanken de dommeren en moreel slechteren zijn. Dat is natuurlijk een leugen! Niet alleen omdat die verbanden niet bestaan, maar ook omdat de zwarten níét moreel en intellectueel superieur zijn aan blanken. Daarover schijnen hele goeie artikelen geschreven te zijn. Ik denk aan titels als “Zwart identiteits-tribalisme vernietigt westerse beschaving” en “Sylvana Simons – symptoom van culturele ziekte westen

Nou is het nog géén jaar geleden dat ik definitief van mijn linkse geloof ben gevallen en ik heb buien van intense twijfel of ik het allemaal wel goed zie. Ben ik bezig om naar de hele andere kant te radicaliseren? Is dat wel okay? Ik betrapte me laatst op de gedachte dat die massa van immigranten bio-wapens zijn die door de EU ingezet worden om de blanke post-christelijke cultuur van Europa te vernietigen. De immigranten doen een appèl op het schuldgevoel en het vermogen tot empathie van vooral de Noord-West-Europeanen. Op het moment dat die blanke post-christenen daar wakker worden en gaan begrijpen dat het roze multikul-verhaal een leugen is, is het al te laat. Mag ik, christenmeisje, dat allemaal wel denken?

Maar toch. Maar toch. Het laten instromen van al die migranten betekent het ondergraven van een normaal gezond evenwicht. Het is maatschappelijk ziekmakend, een vorm van geweld richting onze cultuur en identiteit. Vindt u dat ook zo raar? Dat nooit en nergens wordt gezegd dat China en Japan te geel, Afrika te zwart, India te bruin of het Midden-Oosten te licht-getint is. Alleen in Europa zijn wij te wit.

Nou ik erover nadenk: er zit een merkwaardige tegenstelling in die voortdurende reclame voor mensen-van-kleur, want dat zijn zeer zelden herkenbare moslims. Je ziet wel eens een token hoofddoek hier of daar, maar de moslim-man wordt toch zelden gepropageerd. Waarom zie ik niet net zoveel herkenbare moslim-mannen met Nederlandse hoofddoekloze vrouwen in de commercials als zwarte mannen met blonde dames? Waarom zijn er geen moslim-meisjes, desnoods met hoofddoeken, die verkering hebben met een keurige Hollandse jongen? En dan graag eentje die zich níét “bekeerd” heeft. Maar dat verhaal krijgen de linkse scriptschijvers blijkbaar nog niet rond. Het is ook ál te ongeloofwaardig en ik denk dat de hersenspoelers en reclamemakers beseffen dat het publiek daar met ongeloof op zou reageren. Dus spelen ze de raciale kaart via de band: via de algemene-mens-van-kleur. De islam-propaganda moet nog even wachten tot de geesten nóg rijper zijn.

Voor het bereiken van “diversiteit” hoeven we overigens niet afhankelijk te blijven van alleen maar propaganda en reclame en zijn er overheidsinstanties die een beetje dwang overwegen om het inclusiviteits-doel te bereiken alsook een eventuele inperking van de Vrijheid van Meningsuiting.

Ik woon op een postzegel van 40 vierkante meter driehoog met een gehandicapte man en een zoontje van negen en ik werk in de geestelijke gezondheidszorg. Daar zijn de verzorgers door de bezuinigingen, de ontslagen en de werkdruk langzaam zelf óók patiënt geworden. In het kader van diezelfde bezuinigingen worden nu psychatrische patiënten steeds meer tussen de bevolking op reguliere huurwoningen in de sociale sector gezet. Behalve de massa-immigratie is dat ook een factor die zorgt dat de gewone hardwerkende Nederlandse jeugd geen woning meer kan krijgen.

Ik zelf ben ook al een paar keer blij gemaakt met een psychiatrische patiënt als naaste buur. Dat kunt u hier lezen. Ik zit dus nu de volle 24 uur in de GGZ, óók als ik thuis ben. Laatstelijk is er een nieuwe “cliënt” geplaatst op de etage boven mij. Een Surinamer van begin twintig. Tot ’s avonds laat keiharde muziek en als hij overdag wakker is ook. Ik heb één keer vriendelijk bij hem aangeklopt en gevraagd of het iets minder zou kunnen en of een koptelefoon ook een mogelijkheid was. Want mijn zoontje moet slapen, want school, en ik moet overdag werken, dus vroeg op en zo. Totale botheid als antwoord. Nee, zei hij, ik mag tot half-elf muziek draaien en dat doe ik gewoon. Toen ik op het punt stond aan zijn deur te kloppen, betrapte ik me op de gedachte dat ik extra voorzichtig en beleefd moest wezen, want een zwarte man. Ik was bang dat ik, als ik een beetje assertief zou wezen, te horen zou krijgen dat de tijden van de slavernij voorbij zijn.

Dus ik heb mijn oude gewoonte weer opgepakt van constant mails naar de woningbouw-vereniging sturen, waarin ik alle overlast meld.

Ik snap inmiddels wat “witte vlucht” betekent en hoe dat komt, want bij mij overheerst zo langzamerhand één gevoel: ik wil weg uit deze woning, deze buurt en misschien wel uit deze stad. Doe mij maar een hutje op de hei.

Dit stuk staat ook op “Veren of Lood“, alwaar commentaar mogelijk is.

************************
“Klaartje Groen” is het pseudoniem van een, tot voor zéér kort, linksig ouder meisje dat, mede onder mijn invloed, maar vooral door de zich opdringende werkelijkheid, een politiek wakkerwordingsproces doormaakt. Ze doet daarvan op deze site af en toe verslag.

UPDATE 13 JANUARI 2020:

_________________

Raoul Heertje: Holocaustontkenner met een Stockholmsyndroom

HEERTJE HET ISRAEL VAN HEERTJE EN BROMET

De serie “Het Israël van Heertje en Bromet” telt 8 zondagavond-afleveringen die allemaal op deze site gekritiseerd zullen worden. De kritiek op de laatste aflevering verschijnt steeds kort voor de uitzending van de volgende. Dit gaat over aflevering twee en hier is de bespreking van aflevering één.

Nee, de titel van dit stuk bedoelt niet dat de “linkse” Jood Raoul Heertje de Holocaust letterlijk ontkent, maar wel dat-ie net doet of de Holocaust níét de culminatie was van duizenden jaren Jodenhaat, net doet of die Jodenhaat na 1945 níét bijna uitsluitend in de Arabisch-islamitische wereld voortleeft, net doet of Israël een staat is als alle andere zonder bijzondere veiligheidsbehoeftes, net doet of de Palmaffia’s in Gaza en Samaria-Judea redelijke gesprekspartner zijn en net doet of de Arabieren die in Israël wonen allemaal hartstikke loyaal zijn aan Israël. 

Dat Stockholmsyndroom daarentegen heeft de Jood Raoul Heertje wél letterlijk: hij heeft  diepe gevoelens voor de islamistische Palmaffia’s door wie de Joden in Israël en daarbuiten al honderd jaar in gijzeling worden gehouden via terreur. Hij raakt bepaald opgewonden, verontwaardigd en tot tranen ontroerd als Israël deze gijzelnemers niet respectvol genoeg behandelt. Hoe diep Heertje, naar goed Stockholmsyndromatisch gebruik, de Palmaffiaanse gijzelnemers liefheeft die al vanaf 1920 de Joden in Israël hun terreur opdringen, kan je alléén al zien in dit interview uit 2009 dat ik behandeld heb onder de titel “De kruiperige Jood en de islamitische demagoog: Raoul Heertje en Abdou Bouzerda”.

Deze tweede aflevering van “Het Israël van Heertje en Bromet” begint met Bromet die aan Heertje vertelt dat ze maar eens een DNA-test moeten doen om vast te stellen hoe Joods ze beiden eigenlijk zijn. De ondertoon in de bekende zeurzeikstem van Bromet is uiteraard: is dit geen rassiesmèèèèh? Hóór in die zeurzeik ook de Israël-afzeik als Bromet op 2:00 zegt: “dit beloofde land”. Ik vind het allebei strontvervelende mafklappers, Bromet én Heertje. Enfin, dat heb ik ook al duidelijk gemaakt in mijn bespreking van aflevering één van deze serie.

Eigenlijk moet je deze serie gewoon zien als behorend tot de reeks van de vele reisprogramma’s van de NPO. Iemand zou eens een keer een uitputtende opsomming moeten opschrijven van alle BN-ers die tegen forse beloning met reisbureau-NPO interessante trips mogen maken van belastinggeld teneinde het publiek inclusieve diversiteits-afleiding te bezorgen. In dit geval gaan Heertje en Bromet naar elke plek en elke persoon die kan helpen de zonden van Israël tegen het multiculturele ideaal te bloot te leggen. Anders gezegd: het anti-Israël verhaal in de verf te zetten.

Terzake!

In deze aflevering worden Heertje en Bromet in hun luxe stationwagon naar de volgende ontmoeting gereden, namelijk met een ex-bobo van de Nederlandse tak van de jeugdvereniging “Haboniem” (“Bouwers”) waarvan Heertje vanaf zijn 7e lid was: Jucha Engel.

Onderweg naar deze Jucha Engel interviewt Bromet naar zijn gewoonte Heertje vanachter zijn camera. Heertje vertelt dat jeugdclub “Haboniem” de bedoeling had jonge Joodse Nederlanders aan te zetten tenslotte naar Israël te emigreren. Wat Heertje dus in in 1983 inderdaad deed om vervolgens in1986 weer teleurgesteld terug te keren naar Nederland. Bij “Haboniem”, zegt Heertje, is hem de leugen geleerd dat de Joden een volk zonder land waren die naar Palestina emigreerden omdat Palestina een land zonder volk was. Voortdurend pretendeert Heertje dat dit zijn grote trauma is: dat de Joden, de Israëli’s de “Palestijnen” hebben verjaagd en verschrikkelijk wreed tegen ze zijn geweest. En dat ‘m dat niet verteld was.

Heertje heeft blijkbaar een grote psychologische behoefte aan dat gruwelverhaal van verjagende Joden en verjaagde “Palestijnen”.  Een zo grote behoefte dat-ie bijna 25 jaar nadat-ie in 1986 terugkeerde naar Nederland zich nog steed niet op de hoogte heeft gesteld van de werkelijke geschiedenis van Israël. Want dat gruwelverhaal over dat verjagen van die “Palestijnen” is natuurlijk een perverse linkse mythe, een lasterleugen. Heertje heeft het ook voortdurend over de “bezetting” (van Samaria-Judea) die uiteraard helemaal geen bezetting is.

In het gesprek met Engel brengt Heertje meteen dat Grote Punt ter sprake. Hij verwijt Engel dat hij met een veel te mooi verhaal indertijd de Nederlands-Joodse jeugd naar Israël heeft gelokt. Het was helemaal geen leeg land, zegt Heertje en wij Joden waren helemaal geen betere mensen die daar de ideale samenleving tot stand gingen brengen.

Dat laatste is dus precies wél waar: Palestina was in 1880 wél een nagenoeg leeg land, vol malaria-moerassen en geërodeerde onvruchtbare gronden vol mensen met een lage levensverwachting en met een feodale structuur beheerst door absenteïstische Arabische landheren. De Joden brachten welvaart, dynamiek en een veel humanere cultuur dan wat het islamitische feodalisme kon bieden. De Arabieren stroomden dan ook vooral vanaf 1900 in massa’s toe. De meeste Arabieren die vanaf de jaren 1930 in Palestina leefden waren dus net zo hard, of nog harder, nieuwkomers.

Je moet de hoon in de stem van Heertje horen als hij Engel vraagt: “En: is het gelukt [met je Zionistische idealen]?” Engel zegt volmondig ja en brengt naar voren dat een volk waarvan er gedurende “40-“45 in Europa zes miljoen werden vermoord nu, anno 2019, een staat hebben gecreëerd met meer vernieuwende technologie-bedrijven dan . . . . in heel Europa bij elkaar. Dat spotlacht Heertje weg. “Wij zijn de besten! Louis van Gaal!”

Heertje noemt Arabieren-in Palestina consequent “Palestijnen” en gaat dus mee in die leugenterm die al net zo ingeburgerd is als “bezetting”. Een leugenterm, want tot die “bezetting”, dat wil zeggen tot het bestuur op zich nemen van de “Westbank, is Israël gedwongen door de Arabische landen. En dat deden die Arabische landen door het drie keer nee van Khartoum in 1967: geen onderhandelingen, geen vrede, geen erkenning.  Dat “Westbank” is trouwens óók een leugenterm voor Samaria-Judea, opgedrongen door de Palmaffia-propaganda.

Heertje:

“Toen ik hier kwam [in 1983], had ik vrienden die mij bijvoorbeeld vertelden: natuurlijk hebben wij Palestijnen. Arabieren, eruit gegooid voorafgaande aan 1948. Er zijn hele dorpen die bestaan helemaal niet meer. Die staan niet eens op de kaart. Ik ben daar toen enorm van geschrokken. En ik dacht: ben ik nou zo dom dat ik dat niet begreep . . . . want ik dacht van, hè, ik geloofde het erhaal van wij-proberen-het-beter-te doen.Ik begrijp dat in oorlogen dingen gebeuren ( . . .) waarom had je niet in het Zionistische verhaal – want voor mij had dat gescheeld – wij zijn helemaal niet slechter dan andere mensen, maar ook niet beter. Het is wel duidelijk na de ellende die de Joden in de wereld hebben gehad dat we een eigen land verdienen, maar we gaan niet net doen of we beter zijn dan anderen, dus inderdaad wij hebben bij vierhonderd dorpen de Palestijnen eruit geflikkerd en soms vermoord.Als ze dat tegen mij gezegd hadden, dan was er een grote kans dat ik hier nog zou zijn. Dat vind ik heel erg. Als iemand mij een keer het eerlijke verhaal had verteld.”

Nogmaals: hij is dus tijdens zijn verblijf in Israël van 1983 tot 1986 “enorm geschrokken” van dat leugenverhaal en sindsdien heeft-ie nog steeds geen tijd gevonden om zich echt te verdiepen in de geschiedenis van Israël en er achter te komen dat het . . . . . . een leugenverhaal is.

Waarna Heertje tegen Jucha Engel weer over een ander punt begint te zeiken: de Joodse identiteit van Israël. Dat is volgens Heertje heel iets anders dan Nederlandse identiteit van Nederland. Want in Nederland kan elke moslim, Jood, christen, boeddhist, elk zwart, geel of groen persoon Nederlander worden. Maar al die types kunnen, zegt hij, geen Jood worden.

Ja, dat kan wel, antwoord ik Heertje. Je moet wel, voeg ik eraan toe, door een lange periode van scholing. Heertje preludeert hier op een punt dat in deze aflevering voortdurend aan de orde zal komen: de in de zomer van 2018 aangenomen basiswet die de Joodse identiteit van de staat Israël veilig stelt, maar zonder enige inbreuk te maken op de burgerrechten van de niet-Joodse Israëli’s.

Maar na Jucha Engel gaat het duo eerst naar de berg Massada. Bromet vertelt iets wat ik niet wist: Israël betaalt reis-en-verblijfkosten voor alle jeugd uit de hele wereld met minstens één Joodse grootouder die naar Israël willen komen om met het land kennis te maken. De organisatie die dat begeleidt heet “Birthright”. Bromet:

“Wij sluiten ons aan bij een groep Amerikaanse jongeren die de door Birthright georganiseerde rondreis ondergaan. Hier zijn we op de berg Massada bij de Dode Zee, een berg waar in het begin van de jaartelling strijd is geleverd door een grote groep Joden tegen de Romeinen, eindigend in een massale zelfmoord van de Joden.”

Als Heertje aansluit aan de staart van de groep Amerikaanse jongeren die richting Massada lopen: “Ik ga even connecten met mijn Joodse identiteit.”

Als Heertje boven op de berg staat, heeft hij deze tekst: “Ja, dit is toch wel oud en indrukwekkend. En ik ben nog maar één keer gevraagd of ik Joods ben. In een kwartier. Dus dat valt ook weer mee.”

Even later op diezelfde berg: “Dat hele gedoe met Joden begint me wel een beetje tegen te staan, eigenlijk. Als je met mensen aan het praten bent, is ongeveer het eerste wat ze vragen: ben je Joods?”

Heertje draagt zijn Joodse identiteit licht, relativerend en met humor. Hij gebruikt daarvoor zijn Stockholmsyndroom: Joden zijn klootzakken die het verdienen om door “de Palestijnen” geterroriseerd te worden.

En dan gaan ze de uitslag van de DNA-test ophalen. Heertje blijkt een 100% Asjkenazische Jood te zijn en dat is, zegt de onderzoeker, “ongelooflijk zeldzaam”. Het betekent dat de voorouders van Heertje vele eeuwen langwoonden in die gesloten Joodse gemeenschap in Midden-Oost-Europa. Commentaar van Heertje: “Een soort Volendam dus. Ik weet niet of ik daar nou zo blij mee ben. Ik ben de Volendammer onder de Joden.”

Had ik al gezegd dat Heertje zijn Joodse identiteit licht, relativerend en met humor draagt?

HEERTJE GESLOTEN GEMEENSCHAP

Blijkbaar is Heertjes vraag die opkwam bij Haboniemleider Jucha Engel, namelijk wat een Jood nou eigenlijk is, nog steeds niet afdoende beantwoord. Ik snap dat niet zo goed. Weten Heertje en Bromet dan niet dat die vraag allang door Karl Lueger dan wel door Hermann Göring – (de historici twisten daarover nog) – is beantwoord? Wer ein Jude ist bestimme Ich!”

Heertje kent dit afdoende antwoord blijkbaar niet en gaat naar rabbijn Yosef Carmel om hem te vragen wat Jood-zijn nou helemaal kan betekenen . . . . . als iederéén Jood kan worden die dat wil.

De rabbijn vertelt van de hoge morele principes van het Jodendom en dat een niet-Jood wel heel erg duidelijk moet maken waarom hij of zij dat zo graag wil, Jood worden. Waarom die persoon zo graag wil gaan voldoen aan al die eisen en hoge principes. De rabbijn vindt dat op grond van DNA Joodsheid vaststellen onmogelijk is en dat een mens dan gauw in de buurt van racisme zit. Dat is volgens mij onzin: als je, zoals bij Heertje gebeurde, kunt vaststellen dat je voorouders eeuwenlang uit een gebied kwamen waar mensen leefden die zichzelf “Jood” noemden, dan ben je Jood volgens die zelfdefinitie. Maar Heertje heeft natuurlijk het recht en de vrijheid om zich daar niks van aan te trekken en zich te afficheren als bijvoorbeeld een Finse Japanner.

Alle mensen zijn gelijk en verdienen dezelfde mensenrechten, vindt de rabbijn. Op de vraag hoe de rabbijn het gebod “gij zult niet doden” vertaalt naar de daden van de staat Israël, zegt de rabbijn dat Israël dat zo goed mogelijk opvolgt. En dat is waar: een normaal mens had allang die hele Gaza-strip ausradiert en de helft van “de Westbank” erbij. Maar ja: wie heeft er ooit een normale Jood gezien en bovendien: het politiek-correcte Westen meet de Joden in Israël aan extra hoge morele maatstaven. En ze worden door het Westen verzocht dit zien als een eer.

En dan begint Heertje ook tegen die rabbijn weer met zijn leugenlasterlijke gezeik: “Maar als je gebied van andere mensen bezet . . . .”

Schijtvermoeiend zijn ze, die linkse wauwelaars. En geen begin van een onderbouwing van hun gezwatel. Ik zou kletsmeier Heertje willen adviseren: léés eens wat! Ga eens begrijpend lezen, intellectueel, met je 100%-Joden-genen. Was dat geen hobby van juist Joden? Begrijpend lezen? Ga dat dan eens dóén! Alles van Caroline Glick bijvoorbeeld. Of lees Efraim Karsh die terecht vraagt “What Occupation?”. Want er IS inderdaad helemaal geen bezetting!

Hoe dan ook, de rabbijn wil niet op de kwestie “bezetting” ingaan. Biedt wel een vervolg-interview aan dat dan apart daarover zou moeten gaan. Hij geeft wel een impliciet antwoord, hij zegt dat “dit land” het land van en voor de Joden is en dat alle niet-Joden die er wonen dezelfde rechten moeten hebben. “En we zijn”, zegt de rabbijn, “de enige staat in het Midden-Oosten die dat gelooft.

En oh-oh-oh: wat een púnt heeft de rabbijn daar!

Bromet zeurt achteraf een mekkerend afzeik-voice-overtje:

“Hij kan mooi praten, deze rabbijn, maar over het lot van de Palestijnen in Israël en de bezette gebieden wil hij het even niet hebben. Hoe zou dát nou toch komen?”

Nou, antwoord ik Bromet, dat komt waarschijnlijk omdat de kwestie Samaria-Judea erg gevoelig ligt in Israël en heeft de rabbijn gewoon besloten dat hij zich wenste voor te bereiden op het uiteenzetten van zijn standpunt terzake. Misschien weet deze rabbijn heel goed dat het antwoord op de vraag van Heertje over die “bezetting” moet luiden dat . . . . . eh . . . . zie de laatste linkjes hierboven. Maar als rabbijn kan-ie dat natuurlijk niet zeggen, want dan kwets je die grote massa dom-linkse Joden in Israël en overal ter wereld.

En dan komt er weer een stukje discussie tussen Heertje en ex-Haboniem-leider Jucha Engel. Het gaat wéér over de “Joodse identiteit” en het gaat er heftig aan toe. Vooral Heertje windt zich hevig op.

Engel: “Veel Arabieren zijn er fel tegen gekant als je als Arabier bij de Israëlische politie gaat. Twintig procent van de bevolking in Israël is Arabier, waarom zijn er dan niet 20% politie-agenten Arabier.

Heertje onderbreekt hem fel:

“Zal ik vertellen waarom? Als ik hier geboren was en ik ben niet-Joods. En ik woon in een land waar mensen zoals jij die heel open en progressief en voor gelijkheid zijn, zeggen: maar dit is het land van de Joden. Wat móét ik dan in dit land? Dan zou ik niet in het leger gaan! Dan zou ik weggaan. Als Nederland zou zeggen Nederland is het land van de niet-Joden, ga ik weg of ik ga vechten. Maar ik ga zeker niet bij de politie. ( . . .) Hoe kan je in een land wonen waar je tegen een deel van de bevolking zegt: hoor eens wij willen jullie eigenlijk niet in dit land.”

Kijk hier manifesteert zich Heertjes Stockholmsyndroom: de betekenis van het feit dat veel Arabieren er “fel tegen gekant” zijn dat een Arabier bij de Israëlische politie gaat, dringt blijkbaar niet eens tot zijn botte kop door. Verder ontkent hij impliciet dat Israël alle reden heeft om zijn Arabische bevolking te wantrouwen, nog veel harder dan Europa en Amerika reden heeft zijn moslimbevolking te wantrouwen. Zoals ik aan het begin van dit artikel al zei: blijkbaar ontkent Heertje dat de Joden in Israël moeten overleven in een oceaan van islamitisch-nazistisch antisemitisme. Hij doet net alsof Israël een heel gewone staat is, die geen bijzondere maatregelen ter zelfbescherming hoeft te nemen’. Hij doet net of die Arabieren die in Israël wonen allemaal hartstikke loyaal zijn aan Israël als staat. Hij doet net alsof “de Palestijnen”, beter gezegd de Palmaffia’s die in Gaza en Samaria-Judea heersen, redelijke en fatsoenlijke gesprekspartners zijn.

En dan staat het volgende bezoek voor de deur. Onderwerp? Andermaal de Joodse Identiteit!

Bromet:

“Negentien juli 2018 werd de omstreden basiswet aangenomen waarin bepaald is dat het recht om Israël je thuisland te noemen alleen is voorbehouden aan de Joden. Een van de initiatiefnemers van deze wet is het voormalig hoofd van de binnenlandse veiligheidsdienst en plaatsvervangend minister van defensie Avi Dichter.”

Wat is de boodschap, vraagt Heertje aan Dichter, die je met zo’n wet geeft aan de niet Joden “die hier al eeuwen wonen”. U ziet: Heertje kan het niet laten het kleine percentage naar voren te halen van Arabieren wier voorvaderen inderdaad misschien al eeuwen op het grondgebied wonen van wat tegenwoordig Israël is. De grote bulk van de Arabieren kwam pas naar Palestina toen de Joden er vanaf 1880 welvaart begonnen brengen. Verreweg de meeste Arabieren in Israël zijn net zulke verse immigranten als de Joden.

Dichter legt uit dat de bedoeling van de wet is om te voorkomen dat via massa-immigratie ooit het karakter van Israël als Joodse staat verloren zal gaan. Waarop Heertje vraagt of het dan uit angst is. Want dat kent Heertje niet: angst. Die heeft zijn Stockholmsyndroom om ‘m te helpen: liefde voor de gijzelende vijand.

Heertje, hoog van de morele toren: “Waarom die nadruk op Joodsheid? Is Israëli-zijn niet goed genoeg?”

Het antwoord dat Dichter hem dan geeft, komt wel degelijk neer op: wij hebben angst want wij Joden hebben de Holocaust achter de rug en we willen wel graag zeker stellen dat er een plek blijft waar Joden heen kunnen als er weer eens zoiets gebeurt.

Dichter: “Mijn familie is uitgemoord in de Holocaust niet omdat ze Israëliërs waren, maar omdat ze Joden waren. Er worden [nog steeds] over de hele wereld mensen vermoord omdat ze Joden zijn, niet omdat ze Israëli’s zijn.”

De wet, zegt Dichter, verplicht de staat Israël om alle Joden, waar ook ter wereld, te helpen als ze in de problemen komen omdát ze Joods zijn.

Maar Heertje kan het alsmaar niet tot zijn botte bolle kop laten doordringen. Want hij begint na dit afdoende antwoord gewoon weer opnieuw op dezelfde manier door te mekkeren.

Voel jij je nou de hele tijd Joods, vraagt Bromet aan Heertje als ze blijkbaar in de auto op de terugweg zijn van het bezoek aan Dichter.

“Ik voel mij de hele tijd Raoul. Er zit wel iets Joods in mij, denk ik. Dat ik er in ieder geval mee om moet gaan. Dat ik volgens bepaalde regels Joods ben en dat ik word bekeken als Joods en ik heb het zelf heel lang belangrijk gevonden dat ik Joods ben. En ik vind het wel mooi dat ik iets deel, maar waar ik vanaf wil is dat hele verhaal van vervolging en de oorlog was natuurlijk verschrikkelijk, maar zo wil ik mezelf niet definiëren. Ik wil niet gedefinieerd worden [zet mekkerstem op]met de hele wereld is tegen ons, we hebben problemen gehad en kijk maar naar de oorlog. Daar heb ik helemaal geen zin in, principieel niet. Plus dat er nu van alle kanten pogingen worden gedaan om een gevoel te maken dat de Joden over de hele wereld een groep zijn met één land en één volkslied en één taal. Dat gaat me wel een beetje tegenstaan. En dat is dus wat ze nu steeds pushen, van dit is het Joodse land. Het gaat alleen maar over Joden-Joden-Joden. En op een gegeven moment is dan mijn natuurlijke instinct van ja, flikker nou maar ’s op met je Joden. Ik heb er een beetje genoeg van.”

Kijk, dat bedoel ik als ik Heertje in de titel van dit stuk een Holocaust-ontkenner noem. De genotzuchtige klootzak heeft geen zin om de werkelijkheid onder ogen te zien. Daarmee betoont hij zich een waardig lid van het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat in het Westen. Voorts is het natuurlijk onzin dat het bij Israël gaat om een bepaald soort brallend  nationalisme dat het pre-Holocaust Europa kenmerkte. Het Israëlische “nationalisme” is een post-Holocaust patriottisme dat niet agressief is, maar puur defensief. Voorts weigert Heertje simpelweg onder ogen te zien dat het antisemitisme, door de massa-immigratie van islamieten naar het Westen steeds erger wordt en dat bijna het hele Midden-Oosten brandt van verlangen in Israël een tweede Holocaust aan te richten. Heertje is lid van die enorme club die het Kwaad niet wensen te zien. Heertje wil het graag fijn hebben in zijn eigen hoofd.

Het laatste bezoek in deze aflevering geldt opnieuw een jeugdvriend van Heertje, een Druus, die een succesvolle advocaat is geworden in Israël. Heertje is verbaasd over de luxe waarmee deze Shakieb Ali zich heeft weten te omringen. Maar succes en luxe of niet, ook deze advocaat begint met Israël afzeiken. En het gaat wéér over die “basiswet” die in 2018 de Joodse identiteit van Israël vastlegde. Hij gaat ‘m aanvechten. zegt-ie.

Van deze advocaat moeten we begrijpen dat Druzen – (in Israël: 120.000, in het leger 4000) – altijd loyaal zijn aan het land waarin ze leven. En dat die identiteitswet, waar een groep Joodse fanatiekelingen in de Knesset achter zit, alleen maar is bedoeld om minderheden weg te zetten als niet-israëli’s, als minderwaardig en als onderdanig aan de Joden. De advocaat trekt bepaald een fanatieke kop bij zijn hysterische zwatel-betoog. Het komt totaal niet in hem op om de echte reden te noemen: zeker stellen dat Joden altijd een toevluchtsoord zullen hebben in een immer tot Holocaust bereide wereld.

En dan, in plaats van dit uit te leggen aan deze arrogante kwast, met zijn typisch moslimische eisen van “respect”, gaat Heertje traantjes zitten laten en zegt geheel invoelend: “Dit is echt . . . . . . Ik voel me zó stom! Dan kom je na zoveel terug en dan krijg je zo’n verhaal te horen. Het is vreselijk triest. Heel erg triest.”

HEERTJE TRIEST

Na twee afleveringen kan de conclusie al getrokken worden: deze Heertje gaat niks leren, gaat nooit van zijn leven uit zijn zelf uitgeslepen diepe groef komen.

Maar ik zal in elk geval aan de lezers van dit stuk nog eens duidelijk proberen te maken wat de dreiging is waaraan deze basiswet het hoofd moet bieden. Ook de grote profeet Ari Shavit, met zijn Stockholmsyndroomboek – ja-ja: dezelfde geestesziekte! – had toevallig óók  een succes-advocaat als vriend, een “Palestijn”, geheten Mohammed Dahla. In hoofstuk 13 van Shavits “Mijn Beloofde Land” schetst Shavit een portret van deze Dahla. De volgende passage, waarin Dahla zijn goede vriend Shavit vertelt wat zijn grote doel is, kan duidelijk maken welke bedreiging van het karakter van de Joodse staat Avi Dichter bedoelt:

 “Je moet goed begrijpen dat het niks wordt. Jij bent vanuit je Joodse denkwereld wel met dat Joods-democratische bedenksel op de proppen gekomen, met dat dwaze intellectuele idee, maar dat bedenksel wordt niks – dat idee is onuitvoerbaar. Daarom moeten we tijdens de lange reis die we samen maken niet steeds zitten praten, maar rustig bezien wat we bij elkaar kunnen harken voor een nieuwe overeenkomst. Een andere bondgenoot heb je namelijk niet. ( . . .) Ik zit hier namelijk al, in je achtertuin. Ik zit hier en ik ga nergens anders naartoe. Ik zit hier voorgoed. Praat met mij ( . . .) geef mij je hand, maak van mij je bondgenoot, want in het Midden-Oosten vormen jullie, of jullie het nu leuk vinden of niet, een minderheid. Je land mag dan aan het Eurovisiesongfestival deelnemen en basketbal in de Euroleague spelen, je hoeft maar een atlas open te slaan, een blik op de kaart te werpen en dan zie je 350 miljoen Arabieren en anderhalf miljard moslims om je heen. Denk je nu heus dat jullie je kunnen blijven verstoppen in die kunstmatige constructie die de Joodse staat is? Denk je nu heus dat jullie je kunnen blijven verdedigen met die tegenstrijdigheid die de Joodse democratie is? Het benadrukken van het Joodse karakter van de staat Israël betekent leven met het zwaard, maar op den duur zullen jullie dat niet kunnen volhouden. De wereld zal veranderen, het machtsevenwicht zal veranderen, de bevolkingsopbouw zal veranderen. In feite doen zich al demografische veranderingen voor. De enige manier om in de Arabische moslimwereld te overleven is het aangaan van een bondgenootschap met mij. Ik ben jullie enige hoop. Jullie moeten dat nu doen, want morgen kan het wel eens te laat zijn. Wanneer jullie een minderheid gaan vormen, zullen jullie je tot mij wenden, maar dan ben ik er niet meer. Tegen die tijd ben ik niet meer geïnteresseerd in wat jullie nog te bieden hebben. Dan is het te laat, vriend.”

Het vet in bovenstaand citaat is van mij, want zelfs Jodenneuzen moet je soms ín de stront drukken voor ze ‘m ruiken. En ik ben bang dat voor Heertje zelfs dát niet voldoende is.
________________

Dit stuk staat ook op “Veren of Lood“, alwaar commentaar mogelijk is.

Hier zijn de afleveringen een en drie en vier

Raoul Heertje gaat namens de NPO kritisch naar Israël kijken. Gelukkig! Eindelijk eens een ander geluid!

Via de strikt neutrale Publieke Omroep – “NTR: speciaal voor iedereen” en “NTR: Open voor Elkaar”– is Raoul Heertje er op uit gestuurd om Israël eens kritisch te gaan bekijken. Voor de verandering.

Wie wil weten in welke context ik Heertje waarneem, kan zich informeren via deze titels: drie afleveringen van “Raoul Heertje! Probleem Islam? Wâ dan?” (een, twee, drie).

Of via deze: “Raoul Heertje: Joodse zelfhater, antisemitisme-bevorderaar, domkop, maar overtuigd van zijn eigen superieure intelligentie”.

Maar de meest schrijnende is misschien wel deze: “De kruiperige Jood en de islamitische demagoog: Raoul Heertje en Abdou Bouzerda”. Ga vooral het interview bekijkluisteren dat Heertje in 2009 had met deze Bouzerda. Ik citeer uit mijn begeleidende tekst:

Mooi stukje van Nanninga van GeenStijl over een nieuwe islamitische lieveling bij de Publieke Omroep, de demagoog Abdou Bouzerda, die ik al eens eerder had meegemaakt bij een massa-discussie-bijeenkomst op 25 februari 2010 in zo´n omhooglopende mega-collegezaal aan de Universiteit van Brussel, waar het Marokkaans-islamitisch fascisme daverend van de tribunes rolde. Vaak in respons op een vermeend punt gescoord door deze Bouzerda. Hij werkt volgens Nanninga tegenwoordig voor Vrij Nederland en de VPRO. Ja, dat klopt wel. Dat kan ik wel plaatsen: Israëlhaat en islamofilie zijn gewild bij de linkse media.

Op 14 januari 2009 had Raoul Heertje een interview met deze Bouzerda en het is het meest kruiperige interview dat ik ooit heb gezien en gehoord. Ik heb veel gezien op het punt van policor-multikrolse-dhimmie-domheid maar dit slaat werkelijk alles. Het interview gaat over Israël en werkelijk alle smerige leugens die de linkse propaganda de laatste dertig jaar heeft geproduceerd, werden door Bouzerda naar voren gebracht. En Raoul Heertje geeft hem groot gelijk. Raoul Heertje vraagt  in dit interview vooral aan Bouzerda hoe kwaad-ie wel niet is en hoe hij die boosheid dan verwerkt. Raoul Heertje weet blijkbaar geen ene zak over Israël.”

Als ik moet samenvatten wat ik tot nu toe van Raoul Heertje vind, dan kom ik op: hij heeft geen idee van de geschiedenis (een en twee) en actuele realiteit van Israël noch van de islam. Het is een totale onbenul. Voor de NPO dus een ideale “verslaggever” inzake het moderne Jodendom en zijn thuisland. De ervaringen van Heertje worden gefilmd door Frans Bromet, die eveneens een “Joodse achtergrond” blijkt te hebben. U weet wel: Frans Bromet, die vanachter zijn camera met een zeurstem indringende gevoels-vragen aan de gefilmden stelt.

Ik heb de eerste aflevering gezien. Heertje heeft vanaf 1983 gedurende drie jaar in Israël gewoond en het bleek hem minder te bevallen dan hij gehoopt had. We zien hem vrienden uit die tijd ontmoeten. Hij twijfelt of hij indertijd met teruggaan naar Nederland de juiste beslissing heeft genomen.

Deze eerste aflevering heeft tot titel meegekregen “Ongemak”. En dat is goed gekozen. We zien een optreden van Heertje voor een Nederlands-Joodse vereniging in Israël. Hij heeft één goeie grap: Nederlanders zijn helemaal niet zo gierig als ze altijd zeggen, want in de oorlog verrieden ze Joden voor een schijntje. Maar de  domme grappen overheersen. De besnijdenis van mannen schept een band tussen moslims en Joden. En toch is er altijd oorlog in het Midden Oosten! Zou er een anti-agressie-gen bestaan? En zou het kunnen dan dit gen precies in die voorhuid zit?( Ha-ha-ha-ha. Hoe vergezocht had u het gehad willen hebben? Voorts begrijpt u hieruit: die Joden zijn net zo schuldig en agressief als die Arabieren.) Als je Palestijnen wilt begrijpen, zegt Heertje, moet je eerst maar eens zelf een Palestijn op “de Westbank” (Samaria-Judea) zijn wiens land door Joden wordt ingepikt. En als Netanyahu ooit in zijn graf ligt, heeft-ie eindelijk een plek die hij met niemand hoeft te delen.

HEERTJE OP 43 SECONDEN

Dit soort dom en idioot moreel simplisme dus getuigt van de ook in 2019 standhoudende onwetendheid van Heertje. Nou ja: als je in staat bent om zó’n kop te trekken als hierboven . . . . . .

Na afloop van de voorstelling is er lopend buffet voor de toehoorders. Niemand wil praten noch met Heertje noch met Bromet.

Een oude Joodse studievriend van Heertje vertelt hoe zijn vader in 1949 van Jemen naar Israël vluchtte en dat die vader 1000 kilometer moest lopen in het zog van een karavaan omdat het voor een Jood niet was toegestaan samen met moslims op een kameel te zitten. Heertje vindt het hilarisch! Zie ‘m lachen! Tsjonge-jonge! Dát is Israël! Altijd goeie verhalen!

Omdat Israël uiteraard gebasht en belachelijk gemaakt moet worden, gaan Heertje en Bromet naar de orthodoxe wijk in Jeruzalem. Waar Heertje het gevoel krijgt in een soort Disneyland te zijn. Waar een bord hangt dat bezoekers verzoekt decent gekleed te gaan. Waar de opmerking valt dat ze toch wel expansief zijn, die orthodoxen, met hun grote gezinnen. En ze gaan niet het leger in. En de kinderen leren op school niks anders dan Torah. Geen Engels, geen wiskunde. Ze leven op een andere planeet. We zien een interview met een meisje dat werkt voor een organisatie die jongeren helpt uit het orthodoxe miliieu te ontsnappen. We zien maffe orthodoxe mannen met elkaar dansen. We leren dat orthodoxen alleen binnen de eigen gemeenschap trouwen.

Ja, het zijn gekken, maar ze plegen nauwelijks ooit aanslagen en ze willen niet de wereld overheersen.

Bromet: “Waar we ook komen in Israël: ongemak viert hoogtij. De Klaagmuur is daar ook weer zo’n voorbeeld van. Vrouwen mogen er na een lange strijd eindelijk hardop bidden. Dat is nog lang niet door iedereen geaccepteerd. Vooral nIet door de ultra-orthodoxen.“

Er is een delegatie vrouwen die op dat moment inderdaad bij de Klaagmuur hardop staat te bidden. De groepsleider van de vrouwen, een man, die hieronder op de still te zien is met een groene keppel, wordt omstuwd door agressieve orthodoxen. Een extra vervelend klootzakje met een intens fanatiek rotkoppie voegt de man toe dat hij gedood zou moeten worden omdat hij tegen de wil van God in handelt. Als de orthodoxe jeugd Bromets camera steeds meer belaagt en Heertje de camera probeert te beschermen, wordt Heertje ertussenuit gepikt door een beveiligingsbeambte die hem meeneemt voor verhoor. Daarna mag Heertje niet meer terug naar de Klaagmuur.

In een later gesprek met de groepsleider van de biddende vrouwen en een van de vrouwen zelf, maakt Heertje de domme opmerking dat het toch ook wel een provocatie is wat die vrouwen doen. Waarop de mannelijke groepsleider hem terecht toevoegt dat het altijd al zo geweest is dat als vrouwen om gelijke rechten vroegen, dat als een provocatie werd weggezet.

De aflevering wordt afgesloten met een sessie bij een oude vriendin van Heertje, met de roepnaam Cindy. Van oorsprong Amerikaanse en zo links als een looien deur. Pro-Palestijnen, anti-Trump, leutert over “diversiteit”.

Dit gesprek is tekenend voor de verdringing waaraan Heertje op 56-jarige leeftijd nog lijdt. Cindy zegt het ook: “You are in denial.” Dat hij, zoals hij zegt, in 1983 naar Israël ging zonder dat de Holocaust daarbij een rol speelde, is alleen geloofwaardig als je uitgaat van die totale verdringing. Hij snapt nog wel dat zijn ouders iets met de Shoah hadden, want ja, tenslotte was de halve familie uitgemoord, maar met hem was wat dat betreft niks aan de hand. Kijk hij neemt het zijn ouders niet kwalijk dat hij Zionistisch opgevoed is, want die mensen hadden die geestelijke toevlucht nu eenmaal nodig. Maar dat ze die onderdrukking van de Palestijnen hebben verzwegen, is toch een minpuntje. Heertje raakt zeer geëmotioneerd op het einde van het gesprek en je zou de indruk kunnen krijgen dat zulks is omdat Cindy hem inwrijft dat, als hij Israël zo’n slecht land vindt, hij had moeten blijven om het beter te maken. Zoals, zegt ze, zijzelf heeft gedaan. Heeft-ie, vraagt Heertje zich af, indertijd de verkeerde beslissing genomen?

Maar ik denk dat het dieper zit: Heertje begint te beseffen dat hij altijd een goedmenselijke Palestijnen-lover is geweest vanwege dat onder Joden wel meer voorkomende Stockholmsyndroom: liefde voor de gijzelnemer. Dat verklaart ook Heertjes ronduit idioot-rooskleurige opvattingen over de islam en die walgelijke kruiperigheid waarmee hij die Bouzerda interviewde.

Heertje op dat moment van heftige ontroering over zijn in-gebreke-blijven Israël mooier te maken: “Normaal gesproken probeer ik, wanneer ik iets fout vind, er iets aan te doen. Dat heb ik niet gedaan.” Maar ik denk dat het dieper zit.

Ik ben bang dat Heertje zal blijven proberen zijn trauma’s er onder te houden door ook in deze 8-delige serie door te gaan op de ingeslagen weg, namelijk die van Israël-bashen en Palmaffia-verheerlijking.

De woorden van Bromet klinken wat dat betreft omineus:

“Toen Raoul besloot om ruim dertig jaar geleden Israël de rug toe te keren, speelden onderlinge twisten tussen Joden eigenlijk nauwelijks een rol. Voor hem was het volgens mij vooral de Palestijnse kwestie die hem rauw op zijn dak viel omdat daar in zijn Zionistische opvoeding in Nederland totaal geen melding van was gemaakt. Maar goed: dat komt nog uitgebreid aan bod.”

Ik hou mijn hart vast en vrees met grote vreze voor veel nog komende stuitende stupiditeit.

Ene Wilfred Takken “media editor” bij NSB-handelsblad heeft de boodschap al begrepen en loopt er op vooruit:

“In hun achtdelige reisserie Het Israël van Heertje en Bromet (NPO 2) wordt het vrijwel meteen ongezellig. Zijn oude vrienden ontvangen Heertje hartelijk. Maar zijn optreden voor een club Nederlandse migranten valt niet goed. Zijn vrienden vertrekken snel na afloop, zonder hem te hebben gesproken. Een van hen legt later uit dat ze niet zaten te wachten op Heertjes kritische grappen. Het land wordt in zijn bestaan bedreigd, dus dan geeft kritiek geen pas. Waarom deed hij niet meer van die leuke grappen over de Hollandse gierigheid?

Zo blijft de sfeer. En dan zijn ze nog niet eens bij de slechte behandeling van Palestijnen aanbeland. Dit eerste deel gaat over onmin van Israëli’s onderling. Ultra-orthodoxen die een gescheiden vrouw hebben uitgestoten, en die bij de Klaagmuur amok maken tegen biddende vrouwen. De aflevering eindigt met een emotionele Heertje op de bank bij een vrijzinnige vriendin. Hij zegt dat hij teleurgesteld is, in het land en in zijn idealen. Maar ook in zichzelf. Want had hij niet eigenlijk moeten blijven, net als de vriendin, om Israël beter te maken? Voor de buitenstaander is dat een vreemde conclusie. Uit al het voorafgaande is namelijk gebleken dat je het beste zo hard mogelijk kunt wegrennen.” [mijn vet]

Ach, zoals ik al aan het begin zei: “voor de verandering”.

UPDATE 26 DECEMBER

Ik was van plan het bij ‘t bovenstaande te laten, te wachten op de stupiditeiten die ongetwijfeld nog gaan volgen in de volgende afleveringen, en daaraan dan een analyse te wijden. Maar op 25 december, de dag dat wij de geboorte van Joodje Jezus vieren, stuitte ik op een interview met Heertje in de Völkische van 19 december. Voorpubliciteit voor de tv-serie. Daarin stond een alinea waarin Heertje zijn gemakzuchtig sentimentalisme en onwetendheid compact verwoordde. Hij weet weet blijkbaar wérkelijk geen ene zak van de geschiedenis van Israël. Ik zal die VK-interview-alinea verderop citeren en er dan een antwoord op geven.

In datzelfde VK-interview las ik nog een andere opmerkelijke uitspraak van Heertje:

“Ik ben geen zelfverklaard lid van de Joodse gemeenschap ( . . .) Het liefst wil ik niet bij een groep horen. Niet dat ik een einzelgänger ben – ik heb vooral moeite met sentimenteel groepsgevoel.”

Man-man-man! Ga nog eens terugkijken naar je sentimentele kruiperigheid in dat interview met Bouzerda. Je bent ’n zwaar belijdend lid van de linkse kerk en dus een verschrikkelijk typische zelfmanifestant! Een oervertegenwoordiger van het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat.

HEERTJE FOTO BIJ RADIOINTERVIEW DECEMBER 2019

Heertje met zijn twee melkmeisjes: Carrie ten Napel (l) en  Margreet Reijntjes (r)

In een radio-interview van 22 december waarin Heertje door twee gedienstige intellectualistes van het programma “De Perstribune”  (MAX) uitgebreid werd gemolken en helemaal mocht leeglopen – (andermaal: voorpubliciteit op de tv-serie!) – had hij ook alweer bijna traantjes rond zijn “identiteit”. Ik ben als Amsterdammer ook fan van dat huurlingen-leger van voetbal-miljonairs dat Ajax heet, maar zoals hij zich daar zat aan te stellen . . . . . u moet weten dat tijdens het radio-interview de wedstrijd ADO-Ajax werd gespeeld en dat bij elk Ajax-doelpunt het interview werd onderbroken door de sportverslaggever van dienst. Waarna extase bij Heertje. Want ja: “Jodenclub” hè! Dat dan weer wel.

Enfin: het zal wéér moeten! Het nóg maar ’s een keer uitleggen. Zoals ik al zo vaak heb gedaan. Over Israël en de Joden. Hier en hier en hier en hier. En deze keer zal ik proberen bijna net zo kort te zijn als Heertje in onderstaande alinea uit dat VK-interview die 135 woorden telt.

 ‘Ik ben voor een tweestatenoplossing in Israël, maar feitelijk is dat inmiddels onmogelijk. Ik geloof dat er al een heleboel verandert als de Israëlische kant ophoudt blind te zijn voor de ellende die Israël heeft veroorzaakt. Je kunt dan wel steeds het excuus opvoeren dat we niet slechter zijn geweest dan andere landen, dat onderdrukking in tijden van oorlog geoorloofd is en dat veel Palestijnen zelf hun land hebben verkocht, maar veel Palestijnen hebben wél moeten vluchten en leven nog steeds in erbarmelijke omstandigheden. We schieten alsnog weinig op met die erkenning, maar het is wel een begin. Want je kunt niet doen wat Israël mensen aandoet. Dit mag niet.  ( . . .) Antisemitisme is er altijd geweest en zal ook altijd bestaan. Ook in Nederland, en dat ligt lang niet alleen aan moslims.”

Daar gaan we dan. Zo kort mogelijk.

Een tweestaten-oplossing, met alsmaar genereuzer wordende voorwaarden, is de Palmaffia’s vanaf de jaren 1930 ergens tussen de 10 en 20 keer aangeboden. De enige oorzaak dat die aanbiedingen telkens geweigerd werden, is de blinde islamitisch-Palmaffiaanse Jodenhaat. Israël heeft niks veroorzaakt behalve een opbloei van Palestina die vanaf de jaren 1930 talloze Arabieren uit de omliggende landen aantrok. Veróórzaakt is “de ellende” door de Palmaffia’s die vanaf Amin al-Husseini, via Arafat, Abbas en Hamas de terreur zijn begonnen en consequent hebben voortgezet tot op de dag van vandaag. De enige reden dat “de Palestijnen” (grotendeel Arabieren uit de omliggende landen die zich recent in Palestina hadden gevestigd) hebben moeten vluchten is diezelfde terreur. Dat die “Palestijnen” nog steeds in “erbarmelijke omstandigheden” leven is uitsluitend te danken, aan, opnieuw, die terreur voorzover die “Palestijnen” in Gaza en Samaria-Judea (op “de Westbank”) wonen. Voorzover ze in kampen in bijvoorbeeld Libanon en Jordanië wonen is hun ellende te danken aan de onwil van de Arabische landen om ze te integreren, want ze willen die kampen gebruiken als wapen en chantage-middel tegen Israël. Ja, antisemitisme is er altijd geweest, en dat ligt sinds 1945 bijna nog uitsluitend aan de moslims. Met je stompzinnige “lang niet alleen”.

HEERTJE PERSTRIBUNE GEDESILLUSIONEERD

Waarschijnlijk zal het gemakkelijker zijn om zodadelijk de wezenloze leugens van het duo Heertje-Bromet te ontkrachten die ongetwijfeld in de volgende afleveringen gedebiteerd gaan worden, want dan zal het foute gelul ongetwijfeld specifieker zijn en kan ik ook specifieker de rotzooi aan de kaak stellen. We gaan het zien!

____________________________

Dit eerste stuk staat ook op “Veren of Lood“, alwaar commentaar mogelijk is.
Hier zijn de afleveringen twee, drie en vier.