TEN GELEIDE

Uitgelicht

God grant me the serenity

Als Odysseus zich vermomd als vieze varkenshoeder bij zijn eigen herenboerderij meldt, dan ontvangt zijn zoon Telemachus – die zijn vader niet herkent – hem met alle vriendelijkheid en beleefdheid. Later zegt Odysseus, als hij zich bekend heeft gemaakt, dat hij de echte koningszoon had herkend in de manier waarop hij de varkenshoeder behandelde. Diezelfde moraalkoning Odysseus echter slachtte het hele zootje “prinsen” (hereboerenzonen) af dat zijn vrouw Penelope had belaagd, zijn eiland Ithaca had lopen uitvreten en een cultuur van barbarij in zijn huis had gebracht. En dat deed hij met behulp van diezelfde hoffelijke zoon.

De lijken van de vrijers stapelden zich op in die paleizige boerenhoeve van Odysseus op Ithaca!

“En Odysseus op zijn beurt keek rond in zijn woning, of hij geen vrijers meer vond, die zich hadden verborgen om alsnog te ontspringen aan de dans van de dood. Zij lagen opeen op de vloer in stof, vuil en bloed. Zoals vissen uit het zilte water getrokken met hun netten, door de mazen waarvan er géén kan ontsnappen, met open bek op het strand te hoop liggen, zo lagen daar de vrijers.”

Zie: ik ben van de Joods-Christelijk-Verlichte beschaving al heb ik een klassieke opleiding. Ik ga niet lopen moorden, al heb ik er vaak intense zin in. Ik volsta met de verraderlijke vijand de tyfus te schelden. Maar je zal mij nóóit betrappen op arrogantie jegens de varkenshoeder.

Uit: “Lolle Nauta en Frits van Exter: twee linkse mensenvrienden

SPREUKEN KERN MIJN

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds minder stukken schrijf. Blijkbaar heb ik m’n zegje zo langzamerhand gedaan wat betreft de onderwerpen die ik belangrijk vind: islam, Israël, immigratie, EU. Voorts hoort in dat rijtje ’n onderwerp dat ik benoem als (haal even adem) het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Onze nep-linkse quasi-elite is onze gevaarlijkste vijand.

Sinds eind 2017 heb ik als compensatie voor het minder-schrijven het TWITTEREN opgepakt. Voor wie me wil volgen: hiero. Ik  merk dat twitteren me dwingt bondig te formuleren en voor de grotere context inzake het onderwerp van zo’n tweet kan ik vaak verwijzen naar eigen eerdere artikelen. Ik moet, sinds ik in 2006 een eigen website begon, er ergens tussen de twee en drie duizend hebben geschreven.

Wie verder nog nieuwsgierig is naar wie ik denk te zijn: klik in het uiterste hoekje linksboven op deze pagina “about” aan.

In de nazomer van 2017 heb ik met collega-vertaler Jolanda van der Vorst-Molleman-Dijksterhuis de laatste hand gelegd aan de vertaling van bovenstaand boek dat in onze links-regressieve wereld alleen via crowd-funding en pro-Deo-vertalers kan worden uitgegeven bij een  eenmans-uitgeverij als “De Blauwe Tijger”.

Het boek is hier te bestellen en hier is een handige handleiding voor de lezers van het boek, want het is géén gemakkelijk toegankelijk boek.

Mijn meest beknopte en toch volledige visie op het Kwaad dat islam heet, kunt u vinden in mijn In Memoriam voor Hans Jansen.

FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 1FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 2

Luister voorts naar deze FANTASTISCHE BIJNA-MONOLOOG (12 MIN.) VAN PIM FORTUYN OVER DE ISLAM. Hij zei dit alles dus al op die kalme en kernachtige manier ergens tussen 9 februari 2002 (verschijnen van boven afgebeelde Volkskrant) en 6 mei van dat jaar toen-ie werd vermoord.

KORANVINGEREN MET SCHREEUWBAARDEN

second coming

koran-en-schreeuwbaarden

ISLAM MODERATE RADICAL

____________________

Luie journalistiek oorzaak Covid-paniek

Door gastauteur Roelf-Jan Wentholt

Ergens eind maart, misschien begin april 2020 zag ik een jongeman in een Nederlandse televisiestudio. Hij gaf commentaar bij beelden uit Italië. We zagen overvolle IC-afdelingen met voor hun leven vechtende patiënten, uitgeput verplegend personeel dat aangekleed was alsof er een pestepidemie woedde, alsmede grote aantallen lijkkisten en zelfs militaire colonnes beladen met lijkkisten. De jongeman verklaarde plechtig dat dit alles ook in Nederland kon gaan gebeuren. Er ging een opgewonden siddering door de studio en ongetwijfeld ook door Nederland. (Zie hier angst-porno-foto’s en angst-porno-video’s) Het is dit soort aartsluie journalistiek die de meeste schuld draagt voor de totaal uit de hand gelopen situatie rond de Chinese griep.

Lees hieronder wat een  Italiaanse waarnemer publiceerde op 31 Maart 2020:

De afgelopen weken hebben de meeste Oost-Europese verzorgenden, die 24 uur per dag, zeven dagen per week zorg verstrekten aan oude mensen in Italië, het land in grote haast verlaten. Deze haast werd ingegeven door de paniekstemming die over het land kwam nadat overheden dreigende taal uitsloegen over het sluiten van grenzen en de instelling van een uitgaansverbod.

Het resultaat was dat oude, hulpbehoevende mensen, en ook gehandicapten, sommigen van wie geen familie hadden om op terug te vallen, hulpeloos achter werden gelaten door hun verzorgenden.

Veel van deze verlaten mensen belandden na een paar dagen in de ziekenhuizen in de omgeving, vooral vanwege uitdroging en gelijksoortige klachten voortvloeiend uit gebrekkige verzorging. Deze ziekenhuizen functioneren in gewone omstandigheden al op het randje van hun maximale capaciteit. Ongelukkigerwijze kampten de ziekenhuizen uitgerekend nu met een ernstig personeelstekort. Want veel personeel kon hun huis niet verlaten omdat zij moesten zorgen voor de kinderen die niet naar school of kinderdagverblijf konden omdat deze door de overheid waren gesloten.

Dit leidde tot grote chaos en de totale ineenstorting van de zorg voor gehandicapten en ouderen, het meest in de gebieden waar de meest strenge maatregelen ter bedwinging van het virus waren afgekondigd.

De verplegingscrisis, die het gevolg was van de paniek, leidde tot een tijdelijke sterke stijging van overlijdens in de ziekenhuizen. Deze dodentallen joegen de toch al flinke paniek onder leidinggevenden, politici en media verder aan. De media kwamen met koppen als “nog eens 475 doden gevallen”, “Het leger wordt ingezet om de doden uit de ziekenhuizen te verwijderen”, met daarbij beelden van een militaire colonne en stapels grafkisten.

Maar deze militaire inzet was het gevolg van de angst die was gezaaid onder begrafenisondernemers. Deze ondernemers was wijsgemaakt dat een “killer virus” rondging en zij weigerden daarom hun diensten. Daarenboven had de overheid, juist nu er meer doden te begraven waren dan gewoonlijk, een wet in het leven geroepen dat van Covid besmetting verdachte lijken moesten worden gecremeerd.

In het katholieke Italië is crematie heel ongewoon. Er zijn daarom maar weinig crematoria. Deze crematoria bereikten vlot hun maximale capaciteit. De lijken die niet verbrand konden worden, werden voorlopig opgeslagen in verschillende kerken.

De vicieuze cirkel samengevat: De Italiaanse overheid zaaide paniek door het aankondigen van reisbeperkingen. Dat leidde tot een uittocht van Pools verplegend personeel. Sluiting van de scholen en kinderdagverblijven leidde tot uitval van ook autochtone Italiaanse verplegenden die kinderen hadden. Gevolg was dat hulpbehoevenden zonder verpleging achterbleven, ziek werden en de ziekenhuizen overstroomden. Daarvan en van de zich opstapelende lijkkisten maakte de media angstaanjagende beelden, maar die kisten stapelden zich vooral op omdat de crematoria overbelast waren en dat kwam weer omdat de Italiaanse overheid crematie van de lijken had bevolen in plaats van begraven. Want in die lijken zou het “killervirus” zich bevinden.

Vanaf deze paniekgolf was de pers onstuitbaar op koers en publiceerde alleen nog de meest angstaanjagende verhalen. Want dat verkoopt.

De oplossing? Laat de pers opdraaien voor de kosten van de vernietiging die door haar laksheid werd ingezet. Nederland telt, naar verluidt, 18.000 journalisten. Als de daling van het Nederlandse Bruto Nationaal Produkt in het Covid jaar wordt geschat op 4% (en dan neem ik de gemiste groei voor het gemak niet mee) dan staat iedere journalist voor een kleine tweemiljoen in het krijt bij de Nederlanders. De goede niet te na gesproken vanzelfsprekend.

__________________

Welke Bezetting?

Onderstaand mijn vertaling van een artikel van Efraim Karsh (What Occupation?) dat oorspronkelijk verscheen in het juli-augustus-nummer van 2002 van Commentary en op 24 augustus werd herdrukt door AISH.COM. Het is negentien jaar oud op het moment nu ik deze vertaling publiceer maar het heeft niets van zijn actualiteit verloren. Je kunt hoogstens zeggen dat de vervalsingen die Karsh in 2002 al aan de kaak stelt rond de Israël-berichtgeving tegenwoordig nog harder hoogtij vieren.

Karsh is ook de auteur van “Palestine Betrayed” (2010) waarin hij op grond van nieuw vrijgegegeven bronnenmateriaal de oorlog van 1948 beschrijft. Voornaamste stelling: nergens werden Palestujnse Arabieren “zomaar” verdreven. Als dat gebeurde, had dat een militaire reden, namelijk dat het optrekkende Israëlische leger geen grote potentieel vijandige bevolkingsgroepen in de rug kon achterlaten. Ik heb in mijn opstel “Werk in uitvoering: een korte geschiedenis van Israël” ruim van dat boek gebruik gemaakt.

Karsh schreef ook ”Fabricating Israeli History: the New Historians“ (1997 en 2000) waarin hij tientallen voorbeelden geeft van bedrog en bronnenvervalsing van “linkse” historici als Benny Morris, Ilan Pappé en Avi Shlaim teneinde  Israël als de schurk te kunnen wegzetten. Zie mijn artikel terzake. Het bedrog varieert van het verdraaid weergeven van de inhoud van bronnen, van zodanig weglaten van delen van citaten dat de betekenis omgedraaid werd tot aan het aantoonbaar doen van valse beweringen. (Martien Pennings)

Weinig onderwerpen zijn zo grondig vervalst als de recente geschiedenis van de West-Bank en Gaza.

Door Efraim Karsh

Geen enkele term heeft het discours van het Palestijns-Israëlische conflict meer gedomineerd dan die van ”bezetting”. Al decennia lang is er nauwelijks een dag voorbijgegaan zonder enige vermelding in de internationale media van de zogenaamd onwettige aanwezigheid van Israël op Palestijns land. Deze aanwezigheid wordt ingeroepen om de oorsprong en het voortbestaan van het conflict tussen de partijen te verklaren, om Israëls vermeend brute en repressieve karakter te tonen en om de ergste terroristische wreedheden tegen Israël te rechtvaardigen. Kortom, de bezetting is een slogan geworden, en zoals zoveel slogans betekent het verschillende dingen voor verschillende mensen.

Voor de meeste westerse waarnemers beschrijft de term “bezetting” Israëls controle over de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever, gebieden die het veroverde tijdens de Zesdaagse oorlog van juni 1967. Maar voor veel Palestijnen en Arabieren vertegenwoordigt de Israëlische aanwezigheid in deze gebieden alleen het laatste hoofdstuk in een ononderbroken verhaal van “bezettingen” die teruggaan helemaal tot de oprichting van Israël op “gestolen” land. Als u op zoek gaat naar een boek over Israël in de meest vooraanstaande Arabische boekhandel aan Charing Cross Road in Londen, vindt u het in de sectie met het opschrift “Bezet Palestina”. Dat dit niet alleen onder Arabische inwoners van de Westelijke Jordaanoever en Gaza de heersende opvatting is, maar ook onder Palestijnen die in zowel Israël zelf alsook elders in de wereld wonen, blijkt uit het routinematig aandringen op een Palestijns “recht op terugkeer” dat bedoeld is om de effecten terug te draaien van de “bezetting van 1948” – dus van de oprichting van de staat Israël zelf.

Palestijnse intellectuelen doen routinematig net of er geen enkel onderscheid is tussen de acties van Israël voor en na 1967. Onlangs schrijvend in het Israëlische dagblad Ha’aretz, vertelde de prominente Palestijnse culturele figuur Jacques Persiqian aan zijn Joodse lezers dat de huidige terroristische aanslagen datgene waren “wat je over jezelf hebt afgeroepen na 54 jaar van systematische onderdrukking van een ander volk “- een historische verslaglegging die, teruggaand tot 1948, niet de aanwezigheid van Israël op de Westelijke Jordaanoever en Gaza in twijfel trekt, maar de pure legitimiteit van Israël als staat.

Hanan Ashrawi, de meest uitgesproken vertegenwoordiger van de Palestijnse zaak, was zelfs nog rechtstreekser in het wissen van de grens tussen post-1967 en pre-1967 “bezettingen”:

“Ik verschijn voor u vandaag met een bezwaard hart”, vertelde ze afgelopen zomer aan de inmiddels beruchte Wereldconferentie Tegen Racisme in Durban, “omdat ik een natie achterliet die wordt gegijzeld door een voortdurende naqba [catastrofe].( . . . ) In 1948 werden we onderworpen aan een ernstig historisch onrecht dat tot uiting kwam in een dubbel slachtofferschap: enerzijds het onrecht van onteigening, verstrooiing en ballingschap dat met geweld uitgeoefend op de bevolking ( . . .) Aan de andere kant werden degenen die achterbleven, onderworpen aan de systematische onderdrukking en wreedheid van een onmenselijke bezetting die hen van al hun rechten en vrijheden beroofde. “

Deze oorspronkelijke “bezetting” – dat wil zeggen, nogmaals, de oprichting en het bestaan van de staat Israël – werd later in Ashrawi’s verhaal uitgebreid als resultaat van de Zesdaagse oorlog. De aanklachten tegen de verschillende “bezettingen” van Israël vormen een vernietigende aanklacht tegen de hele zionistische onderneming.  Ze zijn ook schromelijk vals.

Ashrawi: “Degenen onder ons die in 1967 onder Israëlische bezetting kwamen, zijn weggekwijnd op de Westelijke Jordaanoever, in Jeruzalem en in de Gazastrook onder een unieke combinatie van militaire bezetting, nederzettings-kolonisering en systematische onderdrukking. Zelden heeft de menselijke geest zulke gevarieerde, diverse en omvattende middelen uitgedacht voor massale wreedheid en vervolging. “

Alles bij elkaar genomen vertegenwoordigen de beschuldigingen tegen Israëls verschillende “bezettingen” – en zijn duidelijk bedoeld als – een vernietigende aanklacht tegen de hele zionistische onderneming. In bijna elk onderdeel zijn ze ook schromelijk onjuist.

In 1948 werd geen enkele Palestijnse staat binnengevallen of vernietigd om plaats te maken voor de vestiging van Israël. Van bijbelse tijden, toen dit gebied de staat van de Joden was, tot de bezetting door het Britse leger aan het einde van de Eerste Wereldoorlog, had Palestina nooit bestaan als een afzonderlijke politieke entiteit, maar maakte het eerder deel uit van het ene rijk na het andere, van de Romeinen, de Arabieren, de Ottomanen. Toen de Britten in 1917 arriveerden, waren de directe loyaliteiten van de inwoners van het gebied parochiaal – aan clan, stam, dorp, stad of religieuze sekte – en bestonden ze naast hun trouw aan de Ottomaanse sultan-kalief als het religieuze en tijdelijke hoofd van de wereld-moslimgemeenschap.

Onder een mandaat van de Volkenbond dat expliciet bedoeld was om de weg vrij te maken voor de oprichting van een Joods nationaal huis, ontwikkelden de Britten voor het eerst het idee van een onafhankelijk Palestina en stelden ze de grenzen ervan vast. In 1947, geconfronteerd met een vastberaden Joodse strijd voor onafhankelijkheid, gaf Groot-Brittannië het mandaat terug aan de opvolger van de Volkenbond, de Verenigde Naties, die op hun beurt op 29 november 1947 besloten om het Mandaats-gebied  Palestina in twee staten op te splitsen: de ene joods en de andere Arabisch.

Zo werd de staat Israël gecreëerd door een internationaal erkende daad van nationale zelfbeschikking – een daad die bovendien werd gesteld door een oud volk in zijn eigen thuisland. In overeenstemming met de gangbare democratische praktijk werd de Arabische bevolking in het midden van de nieuwe staat onmiddellijk erkend als een legitieme etnische en religieuze minderheid. Wat betreft de toekomstige Arabische staat, het [door de VN] aangewezen gebied zou onder meer de twee regio’s omvatten die momenteel worden betwist – namelijk Gaza en de Westelijke Jordaanoever (met uitzondering van Jeruzalem, dat onder internationale controle zou worden geplaatst) .

Zoals bekend werd de uitvoering van het verdelingsplan van de VN afgebroken door de pogingen van de Palestijnen en de omringende Arabische staten om de Joodse staat bij de geboorte te vernietigen. Minder bekend is dat zelfs als de joden de oorlog hadden verloren, hun grondgebied niet aan de Palestijnen zou zijn overgedragen. Het zou eerder verdeeld zijn onder de binnenvallende Arabische troepen, om de eenvoudige reden dat geen van de Arabische regimes in de regio de Palestijnen als een aparte natie beschouwde. Zoals de eminente Arabisch-Amerikaanse historicus Philip Hitti in 1946 de algemene Arabische visie voor een Anglo-Amerikaanse onderzoekscommissie beschreef: “Er bestaat niet zoiets als Palestina in de geschiedenis, absoluut niet.”

Dit feit werd aan de vooravond van hun vertrek scherp ingezien door de Britse autoriteiten. Zoals een functionaris medio december 1947 opmerkte, “lijkt het er niet op dat Arabisch Palestina een entiteit zal zijn, maar eerder dat de Arabische landen elk een deel zullen opeisen in ruil voor hun hulp [in de oorlog tegen Israël], tenzij Koning Abdallah [van Transjordanië]  snel en krachtig actie onderneemt zodra de Britse terugtrekking is voltooid.” Een paar maanden later informeerde de Britse hoge commissaris voor Palestina, generaal Sir Alan Cunningham, de Secretaris voor Koloniën, Arthur Creech Jones, dat “de meest waarschijnlijke regeling lijkt te zijn: Oost-Galilea naar Syrië, Samaria en Hebron naar Abdallah, en het zuiden naar Egypte.”

De Britten bleken een vooruitziende blik te hebben. Noch Egypte, noch Jordanië hebben Palestijnse zelfbeschikking ooit toegestaan ​​in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, respectievelijk de delen van Palestina die door hen werden veroverd tijdens de oorlog van 1948-49. Zelfs Resolutie 242 van de VN-Veiligheidsraad, die na de Zesdaagse Oorlog van 1967 het principe van “land voor vrede” vaststelde als de hoeksteen van toekomstige Arabisch-Israëlische vredesonderhandelingen, voorzag niet in de oprichting van een Palestijnse staat. Integendeel: aangezien de Palestijnen nog steeds niet als een afzonderlijke natie werden beschouwd, werd aangenomen dat alle door Israël geëvacueerde gebieden zouden worden teruggegeven aan hun Arabische bezetters van vóór 1967: Gaza naar Egypte en de Westelijke Jordaanoever naar Jordanië. De resolutie noemde de Palestijnen niet eens bij naam, maar bevestigde in plaats daarvan de noodzaak “voor het bereiken van een rechtvaardige regeling van het vluchtelingenprobleem” – een clausule die niet alleen van toepassing was op de Palestijnen, maar ook op de honderdduizenden Joden die uit de Arabische staten werden verdreven. na de oorlog van 1948.

Op dat moment – we hebben het over de late jaren zestig – werd  Palestijnse natievorming verworpen door de hele internationale gemeenschap, inclusief de westerse democratieën, de Sovjet-Unie (de belangrijkste aanhanger van radicaal Arabisme) en de Arabische wereld zelf. “Gematigde” Arabische heersers zoals de Hashemieten in Jordanië zagen een onafhankelijke Palestijnse staat als een dodelijke bedreiging voor hun eigen koninkrijk, terwijl de Saoedi’s het zagen als een potentiële bron van extremisme en instabiliteit. Pan-Arabische nationalisten waren er niet minder fel tegen gekant,want die hadden hun eigen doelen in de regio. Nog in 1974 verwees de Syrische president Hafez al-Assad openlijk naar Palestina als “niet alleen een deel van het Arabische thuisland, maar een fundamenteel deel van Zuid-Syrië”; er is geen reden om aan te nemen dat hij van gedachten was veranderd bij zijn overlijden in 2000.

Overigens beschouwde de bevolking van de Westelijke Jordaanoever en Gaza zichzelf ook niet als een aparte natie. De ineenstorting en verstrooiing van de Palestijnse samenleving na de nederlaag van 1948 hadden een altijd kwetsbaar gemeenschappelijk weefsel verbrijzeld en de daaropvolgende fysieke scheiding van de verschillende delen van de Palestijnse diaspora verhinderde de kristallisatie van een nationale identiteit. Arabische gastregimes hebben actief samengespannen om een dergelijk besef te ontmoedigen. Toen koning Abdallah tijdens de oorlog van 1948 de Westelijke Jordaanoever bezette, ondernam hij snel actie om alle sporen van collectieve Palestijnse identiteit uit te wissen. Op 4 april 1950 werd het grondgebied formeel bij Jordanië gevoegd, werden de inwoners Jordaanse staatsburgers en werden steeds meer geïntegreerd in de economische, politieke en sociale structuren van het koninkrijk.

De Egyptische regering van haar kant toonde geen aandrang om de Gazastrook te annexeren, maar regeerde in plaats daarvan het nieuw verworven gebied als een bezette militaire zone. Dit impliceerde echter geen steun voor Palestijns nationalisme, of enig soort collectief politiek bewustzijn onder de Palestijnen. De lokale bevolking werd streng gecontroleerd, het Egyptische staatsburgerschap werd geweigerd en er werden strenge reisbeperkingen opgelegd.

Hoe zit het dan met de periode na 1967, toen deze gebieden in handen van Israël kwamen? Is het zo dat Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza het slachtoffer werden van de meest “gevarieerde, diverse en uitgebreide middelen van grootschalige wreedheid en vervolging” [Ashrawi!] die ooit door de menselijke geest zijn bedacht?

Een dergelijke karakterisering zou op zijn minst een nogal drastische declassering vereisen van bepaalde andere goed gedocumenteerde fenomenen uit de 20e eeuw, van de slachting van Armeniërs tijdens de Eerste Wereldoorlog tot een gruwelijke kroniek van tientallen en tientallen miljoenen vermoorden, verdrevenen en onder de hielen van despoten verpletterden. In schril contrast daarmee werden tijdens de drie decennia van Israëls controle veel minder Palestijnen door Joodse handen gedood dan door koning Hoessein van Jordanië in de enkele maand september 1970, toen hij een poging van Yasir Arafats PLO om zijn monarchie te vernietigen, afweerde, ontdeed hij zich (volgens de Palestijnse geleerde Yezid Sayigh) van 3.000 tot 5.000 Palestijnen, onder hen iets van tussen 1.500 en 3.500 burgers. Evenzo is het aantal onschuldige Palestijnen dat in de winter van 1991 door hun Koeweitse gastheren werd vermoord, uit wraak voor de steun van de PLO voor de brutale bezetting van Koeweit door Saddam Hoessein, veel groter dan het aantal Palestijnse relschoppers en terroristen die het leven lieten tijdens de eerste intifada tegen Israël eind jaren tachtig.

Afgezien van dergelijke grove vergelijkingen, is het presenteren van de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Gaza als “systematische onderdrukking” op zich het omgekeerde van de waarheid. Allereerst moet eraan worden herinnerd dat deze “bezetting” niet tot stand kwam als gevolg van een of ander groots expansionistisch plan, maar eerder als een bijkomstigheid was van het succes van Israël tegen een pan-Arabische poging om het te vernietigen. Bij het uitbreken van de Israëlisch-Egyptische vijandelijkheden op 5 juni 1967 smeekte de Israëlische regering in het geheim koning Hoessein van Jordanië, de feitelijke heerser van de Westelijke Jordaanoever, om af te zien van elke militaire actie: het pleidooi werd afgewezen door de Jordaanse monarch, die het verafschuwde  de verwachte buit kwijt te raken  in wat de “laatste ronde” van de Arabieren met Israël zou worden.

Zo gebeurde het dat Israël aan het einde van het conflict onverwachts de controle had over ongeveer een miljoen Palestijnen, zonder een duidelijk idee van hun toekomstige status en zonder enig concreet beleid inzake hun bestuur. In de nasleep van de oorlog was het enige doel van de toenmalige minister van Defensie Moshe Dayan om de normaliteit in de gebieden te behouden door een mix van economische prikkels en een minimum aan Israëlische interventie. Het idee was dat de lokale bevolking de vrijheid zou krijgen om zichzelf te besturen naar eigen inzicht en in staat zou zijn via de Jordaanbruggen regelmatig contact te onderhouden met de Arabische wereld. In schril contrast met bijvoorbeeld de Amerikaanse bezetting van het naoorlogse Japan, die gepaard ging met een algemene censuur van alle Japanse media en een uitgebreide herziening van schoolcurricula, deed Israël geen poging om de Palestijnse cultuur opnieuw vorm te geven. Het beperkte zijn toezicht op de Arabische pers in de betreffende gebieden tot militaire en veiligheidsaangelegenheden en stond op lokale scholen het gebruik toe van Jordaanse leerboeken gevuld met gemene antisemitische en anti-Israëlische propaganda.

Israëls terughoudendheid op dit gebied – die totaal misplaatst bleek te zijn – is slechts een deel van het verhaal. Het grootste deel, nog onverteld in al zijn details, betreft de verbazingwekkende sociale en economische vooruitgang die door de Palestijnse Arabieren werd geboekt onder Israëlische “onderdrukking”. Bij het begin van de bezetting waren de omstandigheden in “de gebieden”*** behoorlijk nijpend. De levensverwachting was laag, ondervoeding, infectieziekten en kindersterfte waren wijdverbreid en het opleidingsniveau was erg laag. Vóór de oorlog van 1967 had minder dan 60 procent van alle mannelijke volwassenen een baan, en de werkloosheid onder vluchtelingen liep op tot 83 procent. Binnen korte tijd na de oorlog leidde de Israëlische bezetting tot dramatische verbeteringen in het algemene welzijn, waardoor de bevolking van de gebieden voor kwamt te liggen op de meeste Arabische buren.

Op economisch gebied was het grootste deel van deze vooruitgang het resultaat van toegang tot de veel grotere en meer geavanceerde Israëlische economie: het aantal Palestijnen dat in Israël werkte, steeg van nul in 1967 tot 66000 in 1975 en 109000 in 1986, goed voor 35 procent van de werkende bevolking van de Westelijke Jordaanoever en 45 procent in Gaza. Bijna 2000 industriële fabrieken, met bijna de helft van de beroepsbevolking in dienst, werden onder Israëlisch bewind in “de gebieden” opgericht.

In de jaren zeventig vormden de Westelijke Jordaanoever en Gaza de op drie na snelst groeiende economie ter wereld – met een voorsprong op “wonderen” als Singapore, Hongkong en Korea, en flink vooruit op Israël zelf. Hoewel het BNP per hoofd van de bevolking iets langzamer groeide, was het naar internationale maatstaven nog steeds hoog, met een vertienvoudiging van het BNP per-hoofd-van-de-bevolking tussen 1968 en 1991 van $ 165 tot $ 1715 (vergeleken met Jordanië $ 1050, Egypte $ 600, Turkije $ 1630 en Tunesië $ 1440). In 1999 was het Palestijnse inkomen per hoofd van de bevolking bijna het dubbele van dat van Syrië, meer dan vier keer dat van Jemen en 10 procent hoger dan dat van Jordanië (een van de meer welvarende Arabische staten). Alleen de olierijke Golfstaten en Libanon waren welvarender.

Onder Israëlisch bewind boekten de Palestijnen ook enorme vooruitgang op het gebied van maatschappelijk welzijn. Misschien wel het belangrijkste is dat het sterftecijfer op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza tussen 1970 en 1990 met meer dan tweederde daalde, terwijl de levensverwachting steeg van 48 jaar in 1967 tot 72 in 2000 (vergeleken met een gemiddelde van 68 jaar voor alle landen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika). Israëlische medische programma’s brachten het kindersterftecijfer van 60 per 1000 levendgeborenen in 1968 terug tot 15 per 1000 in het jaar 2000 (in Irak was dat 64, in Egypte 40, in Jordanië 23, in Syrië 22). En met behulp van een systematisch inentingsprogramma werden kinderziektes zoals polio, kinkhoest, tetanus en mazelen uitgeroeid.

Niet minder opmerkelijk was de vooruitgang in de levensstandaard van de Palestijnen. In 1986 had 92,8 procent van de bevolking op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza de klok rond elektriciteit, vergeleken met 20,5 procent in 1967; 85 procent had stromend water in woningen, tegen 16 procent in 1967; 83,5 procent had een elektrisch fornuis of gasfornuis om te koken, vergeleken met 4 procent in 1967; enzovoort voor koelkasten, televisies en auto’s.

Ten slotte, en misschien wel het meest opvallend, groeide in de twee decennia voorafgaand aan de intifada van eind jaren tachtig het aantal schoolkinderen in de gebieden met 102 procent en het aantal klassen met 99 procent, hoewel de bevolking zelf met slechts 28 procent was gegroeid. Nog drastischer was de vooruitgang in het hoger onderwijs. Ten tijde van de Israëlische bezetting van Gaza en de Westelijke Jordaanoever bestond er in deze gebieden nog geen enkele universiteit. Aan het begin van de jaren negentig waren er zeven van zulke instellingen, met zo’n 16500 studenten. Het analfabetisme daalde tot 14 procent van de volwassenen ouder dan 15 jaar, vergeleken met 69 procent in Marokko, 61 procent in Egypte, 45 procent in Tunesië en 44 procent in Syrië.

Dit alles vond, zoals ik al opmerkte, plaats tegen de achtergrond van Israëls beleid van zo weinig mogelijk bemoeienis met Palestijnse zaken op politiek en administratief gebied. Inderdaad, zelfs toen de PLO (tot 1982 met hoofdkantoor in Libanon en daarna in Tunesië) haar blijvende inzet voor de vernietiging van de Joodse staat verkondigde, deden de Israëli’s verrassend weinig om de politieke invloed ervan in “de gebieden” te beperken. De publicatie van pro-PLO-artikelen was toegestaan ​​in de lokale pers en anti-Israëlische activiteiten door PLO-aanhangers werden getolereerd zolang ze geen openlijke aansporingen tot geweld inhielden. Israël stond ook de vrije stroom van door de PLO gecontroleerde fondsen toe, een beleid dat gerechtvaardigd werd door Minister van Defensie Ezer Weizmann in 1978 met deze (misplaatste) woorden: “Het maakt niet uit dat ze geld krijgen van de PLO, zolang ze er geen wapenfabrieken mee bouwen.” Evenmin, op enkele uitzonderingen na, moedigde Israël de vorming van Palestijnse politieke instellingen aan die als tegenwicht tegen de PLO zouden kunnen dienen. Als gevolg hiervan vestigde de PLO zich geleidelijk als de overheersende kracht in “de gebieden”, waarbij pragmatische traditionele leiders werden afgeschoven naar de marges van het politieke systeem.

Gezien de extreme en zelfs zelfvernietigende welwillendheid van het bestuurlijke beleid van Israël, lijkt het opmerkelijk dat de PLO er nog zo lang over deed om de inwoners van de Westelijke Jordaanoever en Gaza te verleiden tot een volksverzet tegen de Joodse staat. Hier moeten de counterinsurgency-maatregelen van Israël de eer krijgen die ze toekomt, net als het lage niveau van nationaal bewustzijn onder de Palestijnen en de enorme snelheid en omvang van de verbeteringen in hun levensstandaard. Het feit blijft echter dat gedurende de vijfentwinig jaar vanaf de bezetting van “de gebieden” tot aan het begin van het vredesproces in Oslo in 1993 er zeer weinig “gewapend verzet” was en dat de meeste terroristische aanslagen van buitenaf kwamen -uit Jordanië eind jaren zestig, daarna uit Libanon.

In een poging om deze gênante omstandigheid te verdoezelen, lanceerde Fatah, de grootste deel-organisatie binnen de PLO, de slogan “er is geen verschil is tussen binnen en buiten”. Maar er was wel een verschil, en een nogal fundamenteel verschil. Over het algemeen wilden de inwoners van “de gebieden” doorgaan met hun leven en gebruik maken van de kansen die de Israëlische rechtsorde bood. Zou de Westelijke Jordaanoever uiteindelijk aan Jordanië zijn teruggegeven, dan zouden de inwoners, die vóór 1967 allemaal Jordaans staatsburger waren geweest, waarschijnlijk  tot die status zijn teruggekeerd. Als Israël daarentegen de verspreiding van de invloed van de PLO in de gebieden had voorkomen, zou er een plaatselijk leiderschap zijn ontstaan dat beter was afgestemd op de werkelijke belangen en verlangens van het volk en dat vatbaarder was voor vreedzaam samenleven met Israël.

Maar het mocht niet zo zijn. Tegen het midden van de jaren 70 had de PLO zichzelf tot “de enige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk” gemaakt en in korte tijd trokken Jordanië en Egypte hun handen af van de Westelijke Jordaanoever en Gaza. Wat de wensen van de mensen in de gebieden ook mochten zijn, de PLO had vanaf het moment van zijn oprichting in het midden van de jaren 60 – ruim voor de Zesdaagse Oorlog – gezworen zijn “revolutie tot de overwinning” voort te zetten, dat wil zeggen tot de vernietiging. van de Joodse staat. Toen die positie eenmaal veilig was gesteld, ging het precies dat doen.

Halverwege de jaren negentig had de PLO dankzij Oslo vaste voet aan de grond gekregen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza. Het aangekondigde doel van de PLO was om de basis te leggen voor een Palestijnse staat, maar het werkelijke doel was om te doen waarin deze organisatie het beste was, namelijk een uitgebreide terroristische infrastructuur creëren en deze gebruiken tegen de Israëlische “vredespartner”. Aanvankelijk deed de PLO dit stilzwijgend en gaf het groen licht aan andere terroristische organisaties zoals Hamas en de Islamitische Jihad. Daarna werkte de PLO openlijk en direct.

Maar wat had dit alles te maken met de “bezetting” door Israël? De verklaring die in 1993 door de PLO en de Israëlische regering op het gazon van het Witte Huis was ondertekend, voorzag in Palestijns zelfbestuur op de hele Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook voor een overgangsperiode van maximaal vijf jaar, waarin Israël en de Palestijnen een permanente vredesregeling zouden uit-onderhandelen. Gedurende deze tussenperiode zouden de gebieden worden bestuurd door een Palestijnse Raad, die vrij en democratisch zou worden gekozen na de terugtrekking van de Israëlische strijdkrachten uit zowel de Gazastrook als uit de bevolkte gebieden van de Westelijke Jordaanoever.

In mei 1994 had Israël zijn terugtrekking uit de Gazastrook voltooid (afgezien van een klein stuk grondgebied met Israëlische nederzettingen) en uit het Jericho-gebied op de Westelijke Jordaanoever. Op 1 juli maakte Yasser Arafat zijn triomfantelijke intocht in Gaza. Op 28 september 1995 ondertekenden de twee partijen, ondanks Arafats verschrikkelijke falen om de terroristische activiteiten in de gebieden nu onder zijn controle een halt toe te roepen. Tegen het einde van het jaar waren de Israëlische troepen teruggetrokken uit de bevolkte gebieden van de Westelijke Jordaanoever met uitzondering van Hebron (waar de herschikking begin 1997 werd voltooid). Op 20 januari 1996 werden verkiezingen voor de Palestijnse Raad gehouden, en kort daarna werden zowel het Israëlische civiele bestuur als de militaire regering ontbonden.

De geografische reikwijdte van deze Israëlische terugtrekkingen was relatief beperkt; het overgegeven land besloeg ongeveer 30 procent van het totale grondgebied van de Westelijke Jordaanoever. Maar de impact ervan op de Palestijnse bevolking was ronduit revolutionair. In één klap gaf Israël de controle over vrijwel alle 1,4 miljoen inwoners van de Westelijke Jordaanoever op. Sinds die tijd heeft bijna 60 procent van hen – in het Jericho-gebied en in de zeven belangrijkste steden Jenin, Nablus, Tulkarm, Qalqilya, Ramallah, Bethlehem en Hebron – volledig onder Palestijnse jurisdictie geleefd. Nog eens 40 procent woont in steden, dorpen, vluchtelingenkampen en gehuchten waar de Palestijnse Autoriteit burgerlijk gezag uitoefent, maar waar, in overeenstemming met de Oslo-akkoorden, Israël “de hoogste verantwoordelijkheid voor de veiligheid” heeft behouden. Ongeveer twee procent van de bevolking van de Westelijke Jordaanoever – tienduizenden Palestijnen – leeft nog steeds in gebieden waar Israël de volledige controle heeft, maar zelfs daar behoudt de Palestijnse Autoriteit “functionele jurisdictie”.

Kortom, sinds het begin van 1996, en zeker na de voltooiing van de herschikking vanuit Hebron in januari 1997, heeft 99 procent van de Palestijnse bevolking van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook niet onder Israëlische bezetting geleefd. Er is geen oprekking van de betekenis van woorden denkbaar waardoor het anti-Israëlische geweld in deze jaren vanuit “de gebieden, gekwalificeerd worden als verzet tegen buitenlandse bezetting. In deze jaren bestond zo’n bezetting niet.

Net zoal het hardnekkige voortbestaan van het Palestijnse terrorisme niet te wijten is aan de voortdurende bezetting, zo ook vonden veel van de ergste gewelddadigheden tegen Israëlische burgers plaats – in tegenstelling tot de mantra van Palestijnse woordvoerders en hun apologeten – niet op momenten van ineenstorting in het “vredesproces” van Oslo, maar op hoogtepunten, toen het perspectief van Israëlische terugtrekking het helderst en meest aanstaande leek.

Zelfmoordaanslagen werden bijvoorbeeld pas geïntroduceerd in de sfeer van euforie slechts een paar maanden na de historische handdruk [13september 1993]van Rabin en Arafat op het gazon van het Witte Huis: in april 1994 werden acht mensen vermoord terwijl ze in een bus reden in de stad Afula. Zes maanden later werden 21 Israëli’s vermoord in een bus in Tel Aviv. In het volgende jaar eisten vijf bombardementen het leven van nog eens 38 Israëli’s. Tijdens de kortstondige regering van de gematigde Shimon Peres (november 1995-mei 1996), na de moord op Yitzhak Rabin, werden in een week tijd 58 Israëli’s vermoord bij drie zelfmoordaanslagen in Jeruzalem en Tel Aviv.

Een verdere weerlegging van de standaardvisie is het feit dat het terrorisme grotendeels werd ingeperkt na de verkiezing van Benjamin Netanyahu in mei 1996 en de daaruit voortvloeiende vertraging van het Oslo-proces. Tijdens de drie jaar dat Netanyahu aan de macht was, werden ongeveer 50 Israëli’s vermoord bij terroristische aanslagen – een derde van het aantal slachtoffers tijdens de regering van Rabin en een zesde van het aantal slachtoffers tijdens de ambtsperiode van Peres.

Deze terugval van het terrorisme had ook een materiële kant. Tussen 1994 en 1996 hadden de regeringen van Rabin en Peres herhaaldelijk sluitingen opgelegd aan “de gebieden” om de vloedgolf van terrorisme in de nasleep van de Oslo-akkoorden te stoppen. Dit had geleid tot een scherpe terugval van de Palestijnse economie. Doordat arbeiders niet in staat waren om Israël binnen te komen, steeg de werkloosheid sterk, tot wel 50 procent in Gaza. Het goederenverkeer tussen Israël en “de gebieden”, evenals tussen de Westelijke Jordaanoever en Gaza onderling, werd ernstig verstoord, waardoor de export werd vertraagd en potentiële particuliere investeringen werden ontmoedigd.

De economische situatie in de gebieden begon te verbeteren tijdens de ambtsperiode van de regering-Netanyahu, aangezien de scherpe daling van het aantal terroristische aanslagen leidde tot een overeenkomstige afname van het aantal gebiedsafsluitingen. Het reële BNP per hoofd van de bevolking groeide met 3,5 procent in 1997, met 7,7 procent in 1998 en 3,5 procent in 1999, terwijl de werkloosheid meer dan gehalveerd werd. Volgens de Wereldbank waren de Westelijke Jordaanoever en Gaza begin 1999 volledig hersteld van de economische neergang van de voorgaande jaren.

Toen, in een nieuwe ommekeer, kwam Ehud Barak, die in de loop van een duizelingwekkende zes maanden in eind 2000 en begin 2001 Yasser Arafat een volledig einde aanbood aan de Israëlische aanwezigheid, waarbij hij vrijwel de hele Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook overdeed aan de ontluikende Palestijnse staat samen met een deel van Israëlisch grondgebied, terwijl hij adembenemende concessies deed inzake de hoofdstad van Israël, Jeruzalem. Hierop reageerde Arafat echter met oorlog. Sinds de lancering heeft de Palestijnse campagne duizenden brute aanvallen op Israëlische burgers gedaan – zelfmoordaanslagen, drive-by-schietpartijen, steekpartijen, lynchen, stenigingen – waarbij meer dan 500 mensen zijn vermoord en zo’n 4000 gewond zijn geraakt.

In de hele twee decennia van Israëlische bezetting voorafgaand aan de akkoorden van Oslo werden ongeveer 400 Israëli’s vermoord; sinds de sluiting van die “vredesovereenkomst” kwamen twee keer zoveel mensen om bij terroristische aanslagen. [Karsh schrijft in 2002: dus het gaat over 10 jaar in vergelijking met 20 jaar]. Als de bezetting de oorzaak was van terrorisme, waarom was terrorisme dan schaars tijdens de jaren van feitelijke bezetting, waarom nam het dan dramatisch toe met het vooruitzicht van het einde van de bezetting, en waarom escaleerde het tot een openlijke oorlog na Israëls meest verreikende concessies ooit? Integendeel, men zou met een veel grotere aannemelijkheid kunnen betogen dat de afwezigheid van bezetting – dat wil zeggen de intrekking van streng Israëlisch toezicht – precies is wat het lanceren van de terroristische oorlog in de eerste plaats heeft vergemakkelijkt.

Er zijn grenzen aan het vermogen van Israël om een giftige vijand in een vredespartner te veranderen, en die grenzen zijn allang bereikt. Om een uitdrukking van Baruch Spinoza te lenen: vrede is niet de afwezigheid van oorlog, maar eerder een gemoedstoestand, een neiging tot welwillendheid, vertrouwen en gerechtigheid. Vanaf de geboorte van de Zionistische beweging tot op de dag van vandaag is die instelling opvallend afwezig gebleven in de geest van de Palestijnse leiders.

Het is niet de bezetting van 1967 die ertoe heeft geleid dat de Palestijnen vreedzaam samenleven afwijzen en geweld nastreven. Het Palestijnse terrorisme begon ruim voor 1967 en ging door – en werd geïntensiveerd – nadat de bezetting in alles behalve naam was geëindigd. Het ligt eerder aan de hardnekkige Arabische opvatting dat de oprichting van de Joodse staat zelf een oorspronkelijke daad van “onmenselijke bezetting” was, waarmee een compromis van welke soort dan ook buiten het bereik van het mogelijke valt. Totdat die instelling verandert, dat wil zeggen totdat er een ander leiderschap ontstaat, zal het idee van vrede in de context van het Arabische Midden-Oosten blijvend weinig meer betekenen dan de voortzetting van oorlog met andere middelen.

*** De term “de gebieden” staat bij Karsh niet tussen aanhalingstekens, maar wel bij mij omdat het voor Engelstaligen over het algemeen meteen duidelijk is dat de term “the territories” slaat op Gaza en “de Westbank”. Dat lijkt mij bij het spreken over de gebieden zonder aanhalingstekens niet het geval.

_______________________

IVERMECTINE! Het MISDADIGE ZWIJGEN over de preventieve en curatieve WERKZAAMHEID van IVERMECTINE tegen CORONA

**********************************************************
“In die minuten kun u vernemen dat de bewijzen overweldigend zijn dat IVERMECTINE op veel plekken in de wereld in de praktijk werkt, dat de medische bureaucratie in Nederland niet in beweging te krijgen is, niet bereid is in deze oorlogsomstandigheden onconventioneel te handelen, te improviseren en dat die IVERMECTINE ongeveer 60.000 euro zou kosten als je het aan de hele Nederlandse bevolking zou verstrekken.”
**********************************************************

Eerst werd er misdadig gezwegen over de werkzaamheid van Vroeg-HCQ-Zink-Azytro en ook voor de reële mogelijkheid van onderzoek naar de werkzaamheid van Micardis/Telmisartan had Hugo de Jonge niet eens eens het luttele bedrag van een kwart (!) miljoen euro over. Welke krachten hierachter zitten, kan ik slechts raden. Mijn indruk is: top-experts aan het roer van een corrupte WHO zijn omgekocht door Big Pharma die miljarden gaat verdienen aan vaccins. Die top-experts bewaken een communis opinio die zorgt dat er alléén maar op vaccins wordt ingezet (ik ben géén antivaxxer) en waardoor er een angst onstaat onder álle deskundigen om naar alternatieven te kijken. Men is bang voor zijn goede naam, om zich belachelijk te maken door te geloven aan “kwakzalver-gedoe”. Die angst druppelt ook door bij de media, waar bijvoorbeeld een Charles Groenhuijsen, een bekende presentator van OP1 in deze officiële NPO-talkshow niet serieus durft te praten over IVERMECTINE, terwijl hij als privé-persoon wel degelijk op de hoogte is van de geweldige werkzaamheid van dit middel: zie: LIVE 20:00 @chgroenhuijsen @vincente show: Interview Dr. Pierre Kory LCCCC Is Ivermectin the brilliant Covid-19 cure? Maar een goede naam is kennelijk belangrijker, de angst om zich belachelijk te maken is blijkbaar sterker dan de mogelijkheid vele tienduizenden levens te redden en kosmische schade aan economie en sociaal leven wereldwijd te voorkomen.

Ik ben niet in staat zelfstandig alles te verifiëren wat er werelwijd aan informatie wordt verspreid over alles wat er op aarde en in het verdere heelal gebeurt. Ik maak, met uw welnemen, een kleine selectie en voor het grootste deel moet ik bij de beoordeling afgaan op de deskundigheid van anderen. Met mijn ratio en intuïtie kies ik in het geval van Corona bijvoorbeeld voor Maurice de Hond als betrouwbare informant. Dat is een man die ik goeie moraal en stevige verstandelijke vermogens toedicht. Ik ga nu citeren wat hij vertelt over IVERMECTINE: kijkluister vanaf 1:00:00.

Als u dan gaat kijk-luisteren dan ziet-hoort u Maurice de Hond die wordt geïnterviewd door Vincent Evers wiens naam u ook terugvindt in die lange link hierboven die weer verwijst naar een samenspraak van 86 minuten tussen deze Vincent Evers, de held van dit verhaal Pierre Kory, Charles Groenhuijsen en de deskundigen Walter Schrader en Adam Cohen.

Ik schrijf vier-en-een-halve minuut van het interview van Evers met De Hond helemaal uit. (Het item duurt duurt in zijn geheel een kwartier.) Want het is belangrijk dat het doordringt en slimme Maurice heeft blijkbaar toch niet in de gaten dat je zoiets belangrijks niet moet verbergen midden in een interview van 85 minuten. Iedereen denkt tegenwoordig blijkbaar dat er 96 uur in een etmaal zit, dat de menselijke energie en het menselijke absorptievermogen oneindig is en dat we met zijn allen eindeloos bezig kunnen zijn de goudklompjes te zeven uit de eindeloze modderstromen van gebazel. Nogmaals: die samenspraak met Groenhuijsen, Evers, Kory, Schrader en Cohen duurt 86 minuten en dat gesprek tussen Evers en De Hond 85. MIJN OPROEP LUIDT DUS: WEES GODVERDOMME MET ZIJN ALLEN EENS ‘N KEER DIENSTBAAR, ZO KORT MOGELIJK EN VOORAL HELDER! EN SCHRIJF GODNONDEJU DINGEN OP!

Goed. De Hond wordt dus geïnterviewd door Evers over die samenspraak tussen Evers, Groenhuijsen, Kory, Schrader en Cohen. Kijkluister vanaf 1:00:00

De Hond: “Fascinerend interview! Fascinerend interview!”
Evers: “Deze man [Pierre Kory dus] heeft gepresenteerd. Die zat eerst bij de senaat in Amerika en die heeft dus een presentatie gegeven wat IVERMECTINE nou eigenlijk is en wat voor gevolgen het heeft. Want hoe vond jij zijn argumentatie qua betrouwbaarheid?”
De Hond: “Nou kijk: uitermate sterk. Ook zijn onderbouwing. Je hebt de stukken gelezen. Uitermate sterk. Dat is ook een soort medicijn. Het wordt gebruikt voor ontworming. Al vier miljard dosissen zijn er in de wereld in de laatste 40 jaar gebruikt. Wordt vooral ook in Afrikaanse landen gebruikt en bij dieren om te ontwormen. Kory heeft het niet ineens bedacht. Hij laat zien dat er allerlei studies zijn waarin aangetoond is dat dit een goed effect heeft. Nou is het grote probleem, normaal, dat als je een bepaald medicijn voor iets heel anders wilt gebruiken, onder normale omstandigheden, dat er dubbelblind allerlei eisen worden gesteld voordat ze dat gaan doen. Mooie met dit medicijn is, dat het al veilig  is, want het wordt al 40 jaar gebruikt. Het is al goedgekeurd. ( . . .) [gespreksdeelnemer] Professor Adam Cohen kijkt op de klassieke manier naar het beoordelen van medicijnen. En in dat gesprek was er eigenlijk voortdurend een discussie tussen Cohen en die dokter Kory uit Amerika die zei ‘jongen, er is zóveel bewijs’. En die Adam Cohen die riep ‘ja, maar je moet eerst dubbelblind’ en mijn stelling is: we zitten in een crisis. Als huisartsen denken dat dit goed is en het is een geneesmiddel wat al op andere manieren toegelaten is, waarom niet? En ik word regelmatig benaderd, echt meerdere keren door huisartsen die zeggen; wij zijn op een andere manier bezig met medicijn en we krijgen geen gehoor bij het Nederlandse Huisartsengenootschap, of bij de eerste of de tweede lijn. We krijgen de ruimte niet. En Felix van de Wissel ( . . .) dat is ook een huisarts en die zegt ook terecht, ook de vaccins worden op experimentele basis toegelaten. Waarom dan IVERMECTINE niet? Ik heb zelf gezorgd, mede door jou, ik heb een plek gezien in het buitenland waar je het gewoon kan kopen en ik heb het gekocht. Want die Kory zei ook nog, en dat is interessant, het is niet alleen een geneesmiddel wat je kan gebruiken als iemand al ziek is, het is ook een middel dat je preventief kan gebruiken. Ik geloof eens per maand, het is niet elke dag, zeker niet. ( . . .) Het gaat meer om het fundamentele, namelijk dat je ook in een crisis-situatie, als overheid, als inspectie van de volksgezondheid, als de gevestigde macht, niet bereid bent om te zeggen: we gaan nu eens onconventioneel handelen. Wij geven de huisartsen toestemming om het te doen. Dan moeten ze een goeie registratie van bijhouden en we kunnen het volgen en zolang het niet de rails uitloopt, zorgen we dat het gebeurt. Ontlast je ook de ziekenhuizen mee. En ik heb echt huisartsen met tranen bijna aan de lijn gehad die zeggen dat ze een aanpak hebben die werkt en ik ga dat niet in de media roepen, want dan krijg ik iedereen over me heen. Maar ik probeer er gehoor voor te krijgen en ik krijg het niet. En daar word ik letterlijk gek van.

Tot zover De Hond.

Nu heb ik het uitgeschreven tot 1:04:33 en het item loopt nog bijna 10 minuten door tot 1:13:43. In die minuten kun u vernemen dat de bewijzen overweldigend zijn dat IVERMECTINE op veel plekken in de wereld in de praktijk werkt, dat de medische bureaucratie in Nederland niet in beweging te krijgen is, niet bereid is in deze oorlogsomstandigheden onconventioneel te handelen, te improviseren en dat die IVERMECTINE ongeveer 60.000 euro zou kosten als je het aan de hele Nederlandse bevolking zou verstrekken.

En nou ben ik heel erg moe en heb zin om des zondagsmorgens nog voor elven zwaar aan de wodka te gaan dan wel iets uitermate gewelddadigs te doen, maar ik zou niet precies weten wat en tegen wie precies. Uitzoeken waar de Inspectie voor de Volksgezondheid zetelt en daar naar toe met een bazooka? Het Ministerie van Volksgezondheid opblazen? Een willekeurige talk-show-tafel mitrailleren? Het hele demissionaire kabinet gijzelen? Hugo de Jong – “haidroksieglorokwain”- met zijn eigen schoenen dood slaan?

En dan heb je nog steeds jonge mensen die geloven dat de mensheid ergens heen gaat. Gelukkig maar. Daarvoor ben je jong.

Hieronder: Pierre Kory van Front LineCOVID-19 Critical Care Alliance vertelt voor een senaats-commissie in Amerika over de pijn die hij heeft als hij mensen ziet sterven die eenvoudig genezen zouden kunnen worden als de medische bureaucratieën zouden willen meewerken.

Hieronder: de gortdroge Engelse professor John Campbell vertelt dat het toch wel heel hoog tijd wordt om eens 26 dubbelblinde randomized onderzoeken op dat Ivermectine los te laten want dat die data van Kory cum suis toch wel heel erg wijzen op de werkzaamheid van Ivermectine. You don’t say!

Recente video van Maurice de Hond (27-01-2021) : kijk de 10 minuten vanaf 34:30

___________________

De cultuur-oorlog is uitsluitend de schuld van regressief-links

Ik kende Matt Taibbi niet. Totdat Wierd Duk vandaag cryptisch meldde dat het “zoals altijd” de moeite waard was wat-ie geschreven had. Nou, dacht ik, dan ga ik maar eens kijken. En inderdaad, dat ziet Matt Taibbi goed: “We hebben een nieuw media-systeem nodig”. Zijn stelling luidt dat, als de media partijgebonden zijn en uit het nieuws voortdurend alleen die aspecten naar voren halen die hun publiek graag hoort, je een stamvorming krijgt waarin de stammen alleen nog waarde hechten aan de eigen tribale nieuwsvoorziening en die van de vijandelijke stam voor leugens houden. Het internet, zegt Tlaib, heeft dat proces versterkt.  De consequentie van die tribalisering?

 “Als je de hele dag cultuuroorlog verkoopt, wees dan niet verbaasd als dat gevolgen heeft in de echte wereld.”

Amerika, zo citeert Taibbi de mij onbekende Mitch McConnell, “is bezig uiteen te drijven in twee aparte stammen, met een apart stelsel van feiten en realiteiten, met niets gemeenschappelijks dan ( . . .) vijandigheid naar elkaar en wantrouwen naar die paar nationale instellingen die we nog steeds delen.” Van West-Europa kan je iets dergelijks zeggen.

So far so good. Maar in het mooi geschreven essay van Taibbi klinkt door dat hij zowel “links” als “rechts” in gelijke mate verantwoordelijk houdt. Dat is echter een misvatting: net zoals de Palmaffia’s in het conflict met Israël de uitsluitende verantwoordelijkheid dragen voor het beginnen en het 100 jaar volhouden van de oorlog, zo is in de Atlantische wereld “links” de enige die de schuld draagt aan de extreme polarisatie van de laatste vier decennia. Ik heb persoonlijk vooral de laatste 25 jaar ervaren dat er in elk geval in Nederland maar één geluid gehoord kon worden in de hele cultuur: in de media, in de politiek en in academia. De hele cultuur is doordrongen van een links-regressieve pensée uniqe die niet alleen slechts het eigen geluid tolerereert maar ook zoveel mogelijk “de Ander” (favoriete term van links, als het in hun kraam te pas komt) brodeloos maakt en beroepsmatig uitsluit. U hebt er vast wel eens van gehoord: het cordon sanitaire.

Na gecancelled te zijn door de links-regressieve cultuur – ( ik ben ooit nog geschoffeerd door de huidige voorzitter van de Raad voor de Journalistiek zelve) –  heb ik op “rechtse” websites van anderen en tenslotte via een eigen website in honderden opstellen die links-regressieve cultuur gekritiseerd. Nee, ik zat bepaald niet in mijn eigen bubbel, maar ik kijk nu al 25 jaar met steeds grotere ergernis en woede naar die arrogante bubbel-bewoners van de mainstream-media die er niet aan dénken om ook maar een seconde serieus te luisteren naar de argumenten van degenen die “rechts” genoemd worden, maar in feite oud-degelijk-links gebleven zijn. Ik noem Geert Wilders de meest linkse politicus van Nederland omdat hij zich verzet tegen de meest onderdrukkende en moorddadige quasi-religie die deze aardkloot ooit gezien heeft en omdat hij, wat betreft de sociaal-economische kwesties, SP-standpunten heeft. Daarmee is Wilders linkser dan de SP, die weigert om de islam te beoordelen in de linkse traditie van religie-kritiek, zoals links altijd wél met het geïnstitutionaliseerde christendom heeft gedaan.

Terug naar Taibbi. Voor Amerika geldt, mutatis mutandis, hetzelfde verhaal. Ook daar heeft het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat de macht gegrepen. Trump is daarop een reactie geweest. En de mate waarin Trump een hork was en is, is recht evenredig aan de ondoordringbaarheid en de arrogantie van dat machtsconglomeraat. Ook ik ben high brow begonnen in de mainstream, maar langzamerhand, nadat ik constateerde dat vooral de berichtgeving rond Israël en de islam totaal irrationeel was en bleef, ben ik ronduit gaan schelden. Al argumenterend: dat dan steeds weer wel. Vooral als het ging om de inferieure rotzooi die geproduceerd werd door NOS-journaal, Volkskrant, NRC en New-York Times. Ook als het over “racisme” ging waren en zijn de mainstream-media ronduit krankzinnig.

Wie wil weten wat er mis is in de Noord-Atlantische cultuur moet gaan kijken naar een uitzending van Jinek van afgelopen donderdag, een dag na de “bestorming” van het Capitool in Amerika. Het was één lange, stompzinnige haatorgie tegen Donald Trump en al waarvoor hij staat. Matt Taibbi vraagt in zijn stuk om matiging en reëel debat en doet net of het pas de laatste 4 jaar allemaal zo erg is geworden. Nee, het is erg geworden omdat al 40 jaar de “rechtse”, oud-degelijk-linkse, conservatieve stem gesmoord is door – (Mag ik het nog een keer zeggen?) – het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. En persoonlijk ben ik bang dat dit machtsconglomeraat alleen gebroken zal kunnen worden met grof geweld. Regressief-linksen luisteren nergens naar en ze zitten moreel zó hoog te paard dat elk contact met de aarde verloren is gegaan.

___________________

Jinek & Gasten zoeken Verbinding middels Trumphaat. (Is Rick Nieman ras-masochist?)

Lees in dit kader ook: “De cultuur-oorlog is uitsluitend de schuld van regressief-links

Jinek afgelopen donderdag 7 december. Dat is één dag na de Capitool-rellen. Bij uitzondering een mooie linkse tafel deze keer! Te gast zijn Maarten van Rossem, Rick Nieman, Tim Overdiek en Gerdi Verbeet. Er wordt live geschakeld met de bekende Trump-haters Erik Mouthaan en Michel Vos [schoonzoon van Pelosi] voor het laatste nieuws.

Jinek gaat het hebben over “de dag na de gewelddadige overval op het Capitool in Washington. Gisteren bestormden duizenden Trump-aanhangers het parlementsgebouw waar congresleden op het punt stonden Joe Biden definitief tot president uit te roepen. Dat werd uitgesteld. Politie moest vluchten. Er vielen vier doden en meerdere gewonden.”

Gasten én gastvrouw behoren allen tot het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffings-neuroten-machts-conglomeraat. Gasten nóch gastvrouw hebben ook maar één seconde last van zelf-reflectie. Trump en de Trumpers hebben het gedaan en gasten en gastvrouw putten zich uit in verbijsterd-zijn over zóveel slechtheid. En vooral Van Rossem, Nieman en Overdiek kunnen geen woorden genoeg vinden om hun haat jegens Trump te verwoorden. Van Rossem is helemaal door het lint. Hij krijgt er rode koontjes van. Ex-Amerika correspondent Tim Overdiek wenst de naam Trump niet meer uit te spreken. Geen seconde ook komen de enorme verdiensten van Trump, met name op het gebied van de Midden-Oosten-politiek aan de orde. Alles wat in deze uitzending getoond of gesproken wordt, dient slechts één doel: Trump vernietigen.

Trump zien zij als de uitsluitend schuldige aan de polarisatie en het geweld. Ze herinneren zich blijkbaar niet dat het de mainstream-media zijn geweest die vanaf de Republikeinse voorverkiezingen – en steeds sterker naarmate duidelijker werd dat Trump de kandidaat zou zijn – een tsunami van haat en minachtig op hem hebben los gelaten. En hoe in het recente verleden “high profil Leftists”, Democrats zonder uitzondering, rechtstreeks opriepen tot geweld tegen Trump. Luister hoe Kamela Harris BLM-ANTIFA aanvuurt. Maar anders dan bij de president van Amerika werden hun social media accounts niet geblokkeerd. Ze herinneren zich evenmin dat de hele deep-state-swamp is ingezet om Trump via bewuste leugens te betichten van “collusion” met Rusland. Van de hoogste echelons in de FBI tot aan Obama en de Clintons wist men dat die “collusion” een verzinsel was. Dat is bewezen en het is hoogverraad. “De tafel” vraagt zich ook geen moment af of al die sterke aanwijzingen en bewijzen dat er op grote schaal verkiezings-fraude is gepleegd, misschien toch inhoudelijk-rechtelijk hadden moeten worden onderzocht. Ook dat is, indien bewezen, hoogverraad. De hele gewelddadige ANTIFA-BLM-zomer komt wel ter tafel, maar . . . . . slechts om te benadrukken dat die demonstranten véél harder werden aangepakt dan de Capitool-bestormers. Ja, je moet die drie kwartier links-regressieve toksjoo echt even gaan uitkijkluisteren om het te geloven.

Er wordt gedaan of dit een unieke en een uitsluitend door deze president veroorzaakte gruwel was, maar ook dat is een feitelijke leugen.*** In 2018 drongen “feministen” die bezwaar maakten tegen de benoeming van Brett Kavanaugh tot lid van het Supreme Court eveneens datzelfde Capitool binnen en er werden 300 arrestaties verricht. Caroline Glick zegt hierover: “Contrary to the wizened intonations of ‘experts’ on TV, the last time the Capitol was besieged wasn’t during the War of 1812, when the British burned the Capitol and the White House. It was two years ago. A mob far larger than the one that stormed the building Wednesday took over the Hart Senate Office Building during Justice Brett Kavanaugh’s confirmation hearing to intimidate lawmakers into voting down his nomination.” [mijn vet]

De huichel-hysterie van Rick Nieman is in dit gezelschap by far het meest vals-sentimenteel. Op 24:30 kijg je de beelden van een zwarte politieman of bewaker die naar boven vlucht over de marmeren binnen-trappen van het Capitool. Elke keer als hij op een etage is aangekomen keert hij zich om en dreigt met zijn dienst-knuppel richting een paar naar boven stormende demonstranten. Het ziet er niet echt dreigend of gewelddadig uit, lang niet zo dreigend en gewelddadig als vele beelden die ik gezien heb van de BLM-ANTIFA-rellen die de hele zomer in heel Amerika gaande waren. Maar dan Nieman! Op 24:30 dus. Hij is vol onderdrukte hysterie.

“Ik krijg er gewoon kippenvel van en ook tranen in mijn ogen. Vlak hiervoor zat ik te kijken naar beelden van witte . . . . . . . . . . ik wil niet over racisme, maar het heeft er wel mee te maken: witte agenten die de hekken opendeden voor de demonstranten ( . . .). Er werden ( . . .) selfies genomen met witte agenten. Ik las vandaag in de NYT dat demonstranten zeiden tegen witte agenten ‘waar is het toilet?’. ‘Dan moeten jullie linksaf en dan neemt u de tweede deur’. En deze man die holt gewoon voor zijn leven. [Echt totáál overdreven! Het lijkt er niet op! MP] Toen ik gisteravond zat te kijken dacht ik eerst, ach het lijkt een beetje op van die voetbalrellen ( . . .) maar dat is het niet. ( . . .) ik denk dat heel veel van die agenten, dat weten we, pro-Trump zijn en die vonden het allemaal niet zo idioot bedreigend en je ziet ook dat ook op sommige van die beelden ( . . . ) maar van deze man . . . . ja, ik krijg hier kippenvel van.”

Volgens mijn bescheiden mening voelde deze zwarte man geen moment échte dreiging, zelfs niet voor “gewoon” fysiek geweld en je handelt al helemáál niet zo als je vermoedt dat er geschoten zal kunnen worden. Als Verbeet ergens spreekt over de bestormers die door de teksten van Trump vier jaar lang “gewoon gehersenspoeld zijn”, dan zegt Nieman, snel interrumperend: “Zóveel racisme zat erbij!” Vertel eens, top-journalist! Geef eens één citaat!

Zou Nieman ras-masochist zijn?

Nog een top-journlist. Erik Mouthaan komt rechtstreeks in de uitzending. Shock! Coup-poging! Vier jaar lang stoken, stoken, stoken! Moet Trump afgezet worden? Mouthaan verwondert zich héél erg over die rare Trump-aanhangers die beweren dat de bestorming gedaan is door linkse infiltranten. Waarvoor inmiddels bewijzen zijn. De politie is wel héél erg naïef geweest, want Mouthaan had heel goed in de gaten wat er broeide. Maar is het dan aangestuurd? “Laten we niet, net als de president, meteen in complot-thorieën gaan denken.”

Voortdurend wordt de indruk gewekt dat er veel meer doden hadden kunnen vallen. Ik moet mezelf dwingen om niet de hele stand-up-rant te gaan uitschrijven die Michiel Vos, de schoonzoon van Nancy Pelosi, rechtstreeks in de uitzending verzorgt, staande in het Capitool (hoe zou-ie aan de toestemming zijn gekomen?). Het is één lange suggestie dat die Trump-supporters op een haar na enorme bloedbaden hebben aangericht. Maar er is geen enkel beeld dat bewijst dat die mannen wapens droegen. En wat er gevonden is in auto’s aan wapens en explosieven zou wel eens van geïnfiltreerde ANTIFA-BLM kunnen wezen. Waar Rick Nieman het onder-een-hoedje-spelen van de “witte agenten” met de “Trumpaanhangers” benadrukt – ze lieten ze zó doorlopen! – daar legt Vos vooral de nadruk op het agressief beklimmen van de muren van het Capitool door de Trumpers. Zo kunnnen deze Trump-haters aan Jineks tafel dus hun cake opeten en tegelijk bewaren: de Trump-supporters zijn gewoon toegelaten door de politie én ze hebben stormenderhand het Capitool ingenomen. Die zwarte agent die zich knuppel-dreigend op de binnen-trappen van het Capitool terugtrok terwijl een nauwelijks agressieve kleime meute hem opdreef, was volgens Nieman dus in zwaar levensgevaar en nu komen daar, via Schoonzoon Vos, de in het Capitool verschanste Dem-prominenten ook nog bij. Want ziet u, aldus Vos, die demonstranten van wie Vos zeker weet dat het allemaal Trump-aanhangers waren, liepen door de gangen te struinen onder het roepen van teksten als “Ze zijn in het gebouw” en “waar zijn ze dan?” en “Ze is er, ze is er!” en vooral: “Kijk naar die deur! Kijk naar die deur!”. Nou die gasten zouden, meent Michiel, zomaar op moord op Dem-prominenten uit kunnen zijn geweest! Want ja, Amerikanen zijn opgegroeid met het gevaar van die “high-school-shootings” waarbij degenen die achter een deur zijn verscholenen massaal afgeknald worden indien gevonden. “Mijn kinderen zitten hier op school en hebben dat soort drills.” Democratische stafleden vertelden aan Michiel dat dit heel anders had kunnen aflopen. “In Amerika komen dit soort dingen vaak uit op wapens. De mannen waren ervoor gekleed gisteren. Dat zag ik om me heen. Je ziet opvallend veel tenues die lijken op het leger.” Dus zeg nou zelf! Toch? Trump-aanhanger immers! Bekend van het at random vermoorden van tegenstanders! Ja toch? Nee dan?

Inmiddels is bekend dat er in totaal vijf mensen zijn gestorven: drie gingen dood aan gewone medische oorzaken, namelijk hartfalen en hersenbloeding door de opwinding en twee zijn er door extern geweld om het leven gekomen. Een daarvan is Brian Sicknick (42), zelf Trumpaanhanger, die in het leger diende in Afghanistan en tijdens de Golfoorlog en die naar verluidt door een demonstrant met een brandblusser op zijn hoofd is geslagen. Die demonstrant hoeft dus géén Trump-aanhanger te zijn. Inderdaad is het veel waarschijnlijker dat een politie-hatende ANTIFA-BLM-er dat gedaan heeft. Trump aanhangers zijn liefhebbers van de politie, net als veel agenten zelf. De tweede die door het geweld aldaar om het leven kwam is een vrouw die doelgericht door een onbekende figuur op de korrel wordt genomen. De vrouw wordt door een duistere figuur bewust in het hoofd geschoten. Ze was een ex-militair met vier buitenlandse uitzendingen op haar naam. De Engelse SUN kopt: “GUNNED DOWN. Ashli Babbitt killed at US Capitol – Horrifying video shows moment woman shot by cop as Trump supporters storm building”. Een politie-agent? Dat zou dan dus best een ingehuurde moordenaar kunnen zijn. Maar ingehuurd door wie? Merkwaardig ook dat alle twee doden militaire veteranen zijn en Trump-aanhangers. Die hele rant van Michiel Vos is één lange suggestie dat die Trump-aanhangers nog véél gewelddadiger hadden kunnen worden. En het berust dus op helemaal niks.

Als er nou géén gek was geweest die een politieagent met een brandblusser op zijn hoofd had geslagen en ook géén duistere figuur die een Trump-aanhangster gericht dood schoot, dan hadden we tusssen de “feministen”-bestorming van 2018 en de “Trump”-bestorming van 2020 alleen nog drie gewone hartaanvallen als verschil gehad. En dat zou dan te verklaren zijn geweest door de ongetwijfeld relatief rijpe leeftijd van de demonstranten bij de “Trump-rellen”. Wat ik nog maar eens wil zeggen: de opgeklopte huichel-hysterie van deze uitzending is, eh . . . . huichel-hysterische opgekloptheid.

Gerdi Verbeet haalt Pim Fortuyn erbij. De Capitool-rellen deden haar denken aan de benauwde momenten die ze had doorgebracht als kamervoorzitter toen na de moord op Pim Fortuyn een massa demonstranten het Binnenhof belaagde. Het verschil is, zegt ze, dat die Capitool-demonstranten opgehitst waren door de president zelf. Ja, inderdaad, zo meent ze, als de taal steeds verder opgerekt wordt, kan je dit sentiment ook in Nederland kan krijgen. Ze bedoelt de taal van Trump, niet die van de BLM-ANTIFA aanhitsende prominente Dems gedurend een hele zomer van terreur. Nadat Baudet en Trump even identiek zijn verklaard, meent Verbeet dat “het begint met de bereidheid naar elkaar te luisteren” en “niet altijd op zoek zijn iemand te beschadigen en karaktermoord te plegen”. Juist, zegt Jinek, “niet zo in die loopgraven”.

Juist. Ja. Dan is dit wel een prima begin van de dialoog, daar aan die tafel.

Maarten van Rossem: Trump is een eerste klas politieke crimineel. Hij valt nóóit mee, altijd tegen. Trumps leven is één grote leugen. Hij liegt over zijn cijfers op de middelbare school en de universiteit, over zijn zakelijke sucessen, de grootte van zijn vermogen, over de manier waarop hij de belasting heeft getild. Hij heeft altijd als president gelogen. Hij is zijn carrière als politicus begonnen met de leugen van de birther-movement, namelijk dat Obama niet in Amerika was geboren. En die verkiezingsfraude, vindt de professor, is ook een leugen. En dat kies-systeem in Amerika werkt ook nog eens polarisatie in de hand! Al die 70 miljoen mensen die op Trump hebben gestemd, een dermate moreel verwerpelijk iemand, die kúnnen niet deugen! Die Republikeinen zijn al zekere 50 jaar graag bereid het democratisch systeem zelf verdacht en kapot te maken als dat hun machtspolitiek dient. Het is een lang proces van telkens weer grenzen overschrijden en je had het kunnen zien aankomen, menen Maarten en Eva samen. Hoe kan je dan nog verbaasd zijn dat het tot zo’n geweldsexplosie leidt? Voor degenen die tot nu toe dachten dat de woke identiteits-hype iets van de Dems en regressief-links was, heeft Maarten nieuws: die Republikeinen zijn degenen die de discussie hebben verplaatst van sociaal-economische issues naar identiteits-issues! Zoals ik al zei: Maarten was geheel door het lint.

Ik heb nog een paar losse eindjes.

Vos: “We hebben Trump al sinds november zien tieren en opjutten en aantijgen. En een deel van zijn achterban wil gewoon niks anders dan alles met de grond gelijk maken. Alle politiek, alle elite moet kapot ten koste van alles.”
Jinek:Toen ik jou gisteren tussen die mensen zag staan, dacht ik: als zij zouden weten dat jij de schoonzoon bent van Nancy Pelosi dan ben je daar geen drie minuten langer.”
Vos: “Nee, inderdaad. Misschien 20 seconden. Ze renden van NBC naar ABC naar CNN en sloegen alles kapot. ‘NBC is over there!’ En dan sloegen ze de camera’s kapot.” Maar blijkbaar sloegen ze niet de journalisten kapot.

Vos: “Wat moeten we met dit soort mensen doen, die inderdaad in niets geloven, complot-theorieën spuien, alles is de schuld van de media, de elite en er is maar een redder en dat is die ene meneer die toch had gewonnen op drie november. Dat is heel moeilijk om daar nog een brug naar te slaan.”

Jinek: “Heeft Biden de kracht om deze ongelooflijke wonden te genezen?”

Bruggen slaan! Wonden genezen! De core-bussiness van de Democrats en de Jinek-tafels!

Vos: “Deze aanval op de media is te wijten aan Trump die de media tot vijand van het volk heeft gemaakt.” Inderdaad: de media en de politieke elite hebben niets gedaan om Trump te demoniseren.

Van Rossem: “Het waren rare lui om te zien, of lag dat nou aan mij? Dronken carnavalsgangers”
Inderdaad. Het waren dus waarschijnlijk ANTIFA-BLM-wappies. Als het Trump-aanhangers waren, waren het géén typische Trump-aanhangers, want typische Trumpers zien er uit als stoere nette christenen met ruitjeshemden en een MAGA-pet.

Dit soort volk is niet te helpen. Ze zijn zó gewend om zonder tegenspraak moreel hoog te paard te zitten en er ook nog flink voor betaald te krijgen, dat, zo geloof ik, er toch echt een bepaalde mate van geweld zal moeten losbreken voor er iets in die titanium-koppen doordringt.

*** UPDATE 13 JANUARI 2021: Leon de Winter in de Telegraaf:

“In 1967 drongen meer dan twintig gewapende zwarte mannen het Capitool binnen. In 1983 werd een zware bomaanslag gepleegd op de vertrekken van Republikeins senatoren. In 2017 werd het kantoor van een Republikeinse senator bezet. Ten tijde van de hoorzittingen over rechter Kavanaugh in 2018 werden ruimtes bezet door honderden anti-Kavanaugh demonstranten. In februari van 2020 werd in de grote zaal van het Capitool door de leider van de Democraten Nancy Pelosi achter de rug van president Trump een kopie van zijn State of the Union speech letterlijk verscheurd – waarmee Pelosi dit statige ritueel in het Capitool ontwijdde.”

_________________

Obama’s memoires staan vol leugens over Israël

*********************************************************
Redactionele” inleiding: De Midden-Oosten-politiek van Barack Obama heeft gedurende zijn hele ambtstermijn (2008-2016) in het teken gestaan van zijn liefde voor de islam, een ideologie die alle wezenskenmerken met het Hitlerisme deelt, en de complementaire haat jegens Israël, het land waar de Joden steeds massaler naar toe vluchtten toen Hitler in samenwerking met de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, de Holocaust organiseerde. Is het mogelijk dat een president van Amerika, Obama, dermate slecht op de hoogte was van de geschiedenis van de islam en van Israël dat hij gedurende zijn hele ambtstermijn een wurgpolitiek jegens Israël voerde en een pamper-politiek jegens de islamitische Palmaffia’s en de Arabische landen? We moeten het aannemen, want anders moeten we Obama zien als een kwaadaardig mens en een antisemiet.
********************************************************

Toen Obama in 2008 werd gekozen, zat ik ’s nachts voor mijn tv met een dikke strot en pinkte een traan weg. Een zwarte president in Amerika! Kwam het dan toch nog goed met de wereld? In 1989 was ik als historicus afgestudeerd op een Amerikaans onderwerp: de afrekening van Norman Podhoretz, hoofdredacteur van Commentary, met de “Counter-Culture”, de linkse beweging van de jaren 1960 en 1970, dus met wat nu inmiddels uitgegroeid is tot het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffings-neuroten-machtsconglomeraat. Maar ik had na afstuderen mijn belangstelling voor de Amerikaans politiek een beetje verloren en hield me op het moment van de verkiezing van Obama meer bezig met het Midden-Oosten en vooral met Israël. In de loop van de ambtstermijn van Obama zou mijn interesse terugkomen, want “Israël” zou de favoriete vijand van Obama blijken en hij bleek een product van wat als die “Counter-Culture” was begonnen, maar inmiddels tot de Dominant Culture was uitgegroeid , dus tot het al genoemde (komt-ie nóg een keer!) met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Opnieuw was het om te huilen, maar deze keer niet van ontroering.

Obama bleek een extreme vertegenwoordiger van dat machtsconglomeraat waarvan ik hierboven zo bloemrijk de voornaamste karaktertrekken heb geschetst en hij werd er door dat machtsconglomeraat des te harder om vereerd. Obama bleek het foutste soort “idealist” te zijn dat zich laat denken. In zijn binnenlandse politiek heb ik hem niet zo goed gevolgd, maar ik neem aan dat we een goede indruk krijgen van zijn algemene insteek uit de speech die hij hield bij de begrafenis van een oudgediende van de Civil Rights Movement van Martin Luther King, namelijk congreslid John Lewis (Democrat, Georgia). Het was op het hoogtepunt van de terreur van Black Lives Matter. In die speech verried Obama alles waar MLK voor stond: een maatschappij waarin een mens niet beoordeeld wordt naar de kleur van zijn huid. Want als BLM iets is dan toch wel de beweging die zijn hele identiteit ontleent aan huidskleur. En aan antisemitisme natuurlijk. En aan terreur. En aan leugens. Obama sprak op de begrafenis lovend over deze lasterliegende terreurbeweging en stelde ze voor als “vreedzame demonstranten”. Terwijl op het moment van Obama’s toespraak, 30 juli, zwarten en hun links-regressieve helper whitey’s al sinds mei, sinds de dood van de verslaafde draaideur-crimineel George Floyd aan een overdosis fentanyl, vele weken lang gewelddadig aan het rellen waren, aan het brandstichten, roven en incidenteel ook moorden. Obama meende ook de federale agenten te moeten beledigen die met de grootste zelfbeheersing zware beledigingen en geweld door demonstranten, die stijf stonden van de haat, zo proportioneel mogelijk beantwoordden. Hij zei:

 “Bull Connor is dan misschien dood, maar tegenwoordig zien we met eigen ogen politie-agenten knielen op de nekken van zwarte Amerikanen. George Wallace is dan misschien dood, maar we zijn er getuige van dat onze federale overheid agenten stuurt om traangas en knuppels te gebruiken tegen vreedzame demonstranten.”

Kijk, dan ben je goed bezig om met flagrante leugens het vuurtje van de rassenhaat op te stoken! Dat de BLM-beweging op terreur berust en voor zover dat niet het geval is in elk geval op leugens, bewijzen alle statistieken, die vooral naar voren zijn gehaald door Heather MacDonald: hier met Candace Owens en hier met Tucker Carlson en voor de Nederlandse lezer heb ik het handzaam samengevat:

De buitenlandse politiek van Obama heb ik beter gevolgd. En niemand heeft die politiek beter geduid dan de onvolprezen Caroline Glick in een overzichts-artikel van 13 januari 2017 dat vertaald is in het Nederlands door de website OpinieZ op 17 januari. Ik vat haar parafraserend en citerend samen:

Obama heeft zijn voorgenomen buitenlandse politiek in zijn Cairo-speech van 4 juni 2009 uiteengezet en hij heeft zich daar strikt aan gehouden. Hij was en is er diep van overtuigd aan de goede kant van de geschiedenis te staan en heeft tot op de laatste dag van zijn ambtstermijn Israël dwars gezeten en de islamitische wereld bevoordeeld. Het door de VS geleide Westen, zo verklaarde hij, had tegen de moslimwereld gezondigd door middel van kolonialisme en racisme. Het Westen moest zijn verleden goed maken en zorgen dat moslims zich weer veilig en gerespecteerd gingen voelen. De aanslag op de Twin Towers was wel verkeerd, maar was niet gepleegd door de echte islam, een buitengewoon rijke religie. Obama citeerde vol bewondering driemaal “de Heilige Koran”. Hij prees op poëtische wijze de grote bijdragen van de islamitische beschaving aan de wereld. En hij benadrukte dat de islam altijd een belangrijk deel van de Amerikaanse manier van leven was geweest. Obama beloofde de Amerikaanse troepen terug te trekken uit Irak, ongeacht de gevolgen. En dat deed hij. Hij beloofde de Amerikaanse troepen in Afghanistan te houden, maar gaf ze als mandaat: aardig zijn en veel geld uitdelen. Israël, meende hij, is een product van het Europese kolonialisme, precies wat ook Iran en Hamas beweren. De Palestijnen zijn de oorspronkelijke bewoners van het land en de voornaamste slachtoffers van het koloniale Westerse schuldige geweten na de Holocaust. Het verzet van Hamas tegen Israël is legitiem. Wel zou Hamas moeten leren van het geweldloze verzet in Zuid-Afrika, India en van de zwarten in Amerika tegen de blanke koloniale racisten. In werkelijkheid, zegt Glick, is Hamas de Palestijnse tak van de Moslim Broederschap, die vernietiging van Israël en de uitroeiing van het Joodse volk over de hele wereld beoogt. In het publiek in Cairo zaten die dag leden van de Egyptische tak van de Moslim Broederschap. De toenmalige Egyptische president Hosni Mubarak beschouwde Obama’s uitnodigen van de Moslim Broeders als een vijandige daad, boycotte de toespraak en weigerde Obama te begroeten op het vliegveld van Cairo. Twee jaar later steunde Obama het afzetten van Mubarak en de opkomst van de Moslim Broederschap om hem te vervangen. Amerika had de haat van de ayatollahs van Iran verdiend, zei Obama, omdat de CIA in 1953 het pro-Sovjet regime in Iran omver had geworpen en de pro-Amerikaanse Shah had geïnstalleerd. Iran had ook recht op een vreedzaam nucleair programma en anderzijds moesten Amerika en de rest van de leden van de nucleaire club hun kernwapenarsenaal vernietigen. In de jaren daarna verkleinde Obama de Amerikaanse kernmacht inderdaad aanzienlijk en keurde grote transporten goed van uranium naar Iran. Al met al heeft Obama het jihadisme en ISIS bevorderd. De islamitische wereld is door zijn beleid in chaos. Na Obama’s terugtrekking, heeft ISIS niet alleen Irak en Syrië gedestabiliseerd, maar ook Europa. Irans proxy, het sji’itische Hezbollah, heeft genocide gepleegd op de Soennieten in Syrië en de vluchtelingencrisis veroorzaakt die Europese Unie teistert. De slachtoffers van de islamistische moordpartijen in San Bernadino, Boston, Fort Hood, Orlando en meer plaatsen zijn er bewijs van dat ook Amerikaanse burgers de prijs betalen voor Obama’s programma. Iran is nu de opkomende regionale grootmacht. Rusland, partner van Iran, heeft weer een machtspositie in het Midden-Oosten. Erdogan, Turkije’s islamistische leider, surfde mee op Obama’s golf van islam-sympathie en brak de laatste resten af van de seculiere Turkse Republiek. Nu is hij vastbesloten om de NAVO te verlaten voor een alliantie met Rusland. De laatste daad van uitvoering van Obama’s plan van Cairo was het zich onthouden van stemming in de VN-Veiligheidsraad over resolutie nr. 2334, slechts een maand voordat hij door Donald Trump zou worden vervangen.

Tot zover Glicks samenvatting van acht jaar buitenlandse politiek van Obama.

Over die resolutie 2334 citeer ik OpinieZ:

“Op 23 december nam de VN-Veiligheidsraad resolutie nr. 2334 aan waarin staat dat Israël moet stoppen met de bouw van nederzettingen op de westelijke Jordaanoever en in Oost-Jeruzalem. De VS onthielden zich van stemming waardoor de resolutie met 14 stemmen voor en 0 tegen werd aangenomen. De gang van zaken leidde tot grote woede bij de Israëlische premier Netanyahu die zich na 40 jaar onvoorwaardelijke Amerikaanse steun verraden voelde door president Obama. De VS hadden dit soort voorstellen in de Veiligheidsraad tot dusver altijd met een veto geblokkeerd. Netanyahu beschuldigde Obama van het leggen van een ‘schaamteloze hinderlaag’ voor zijn land. De Israëlische premier kondigde maatregelen aan tegen de VN en tegen alle landen die de resolutie hadden gesteund. Hij zei ook met Trump te gaan overleggen, die nog vergeefs geprobeerd had de stemming over de resolutie te voorkomen. Resolutie nr. 2334 stelt in het kort dat de nederzettingen op ‘Palestinian Territory’ en in Oost-Jeruzalem illegaal zijn en een obstakel voor de Tweestaten-oplossing en de vrede tussen Israel en de Palestijnen vormen. Verder wordt elke verandering van de Israëlische grenzen sinds 1967 verworpen.”

Vlak na het aannemen van resolutie nr. 2334, dus vlak voor het aantreden van Trump, schreef Caroline Glick een artikel in de Jerusalem Post waarin zij erop wees dat dat de actie van Obama weliswaar gericht was tegen Israël, maar vooral een vijandelijke daad was tegen zijn eigen land. De Sovjets, zegt ze, hebben de VN altijd als podium gebruikt om de Koude Oorlog met Amerika aan macht te winnen, maar alle voorgaande presidenten hebben altijd het veto-wapen gebruikt om dat te voorkomen. Nu de islam via de OIC, de Organisation of the Islamic Cooperation, in bondgenootschap met Rusland, China en de EU alsmede via omkopen en chanteren van “ongebonden landen” de algemene vergadering van de VN beheerst, is dat slot op de deur van het veto on de Veilgheidsraad des te belangrijker. En dat slot op de deur, dat veto heeft Obama bewust niet gebruikt, want hij wil liever dat de VN een soort wereldregering wordt, die de handen van Amerika bindt. Hij wil vooral de macht van Amerika beperken.

Obama’s ideologische verblinding past natuurlijk in de hele sfeer van Israël-haat en Palmaffia-liefde waarvan de hele “linkse” beweging sinds de jaren 1970 doortrokken is. Vooral bij veel zwarten in Amerika is de Jodenhaat virulent: Farrakhan’s “Nation of Islam” wordt naadloos voortgezet in “Black Lives Matter”. Tot op het allerlaatste van zijn achtjarige termijn – resolutie 2334! – was Obama bezig Israël dwars te zitten en de Arabieren te plezieren. En nu blijken zijn memoires, “A Promised Land”, vol te staan met laster-leugens over Israël.

En dan nu de analyse van Obama’s behandeling van Israël in zijn memoires.

In het volgende ontleen ik veel aan Dov Lipman, die een analyse maakte van het gedeelte van “A Promised Land” waarin Israël behandeld wordt, namelijk de pagina’s 623 tot 636 van hoofdstuk 25. Ik heb die pagina’s zelf ook gelezen. En ik vat Lipman samen, maar pleeg zelf ook een paar aanvullingen en die zijn misschien ietsje scherper geformuleerd dan Lipman gedaan zou hebben. U krijgt dus een zowel kernachtig samengevatte alsook verrijkte visie van Lipman op Obama’s geschiedschrijving van de “Palestijnse kwestie”.

De onwetenden die op een dieet staan van mainstream-media inzake Israël en de Palmaffia’s – de meeste mensen dus – zullen bij Obama opnieuw het beeld bevestigd zien dat die media al decennia schetsen: Israël is de foute agressor en de “Palestijnen” zijn weerloos slachtoffer.

Daar gaan we dan.

De Balfour-verklaring van 1917 was, zoals men weet, een brief van de Britse minster van BZ, Arthur Balfour aan Lord Rothschild waarin Balfour verklaarde dat Engeland welwillend stond tegenover de stichting van een nationaal tehuis voor de Joden in Palestina. De Balfour-verklaring leidde in 1922 tot het verstrekken door de Volkenbond aan Groot-Brittannië van het “Mandaat voor Palestina” dat opdracht gaf tot “de vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk”. Het “Mandaat voor Palestina” stipuleerde dat die opdracht werd gegeven met in gedachten “de historische verbinding van het Joodse volk met Palestina”.

Maar Obama spreekt in “A Promised Land” over de Britten die “Palestina hadden bezet” op het moment dat ze de Balfour-declaratie publiceerden. Hij geeft niet eens de context dat het Ottomaanse rijk in WO1 een bondgenoot was van Duitsland en dat de oorlog dus ook in het Midden-Oosten werd uitgevochten. En hij noemt het mandaat, gegeven door de Volkenbond, niet. Obama wil klaarblijkelijk bij de lezer de indruk wekken dat de Balfour-declaratie vanaf het begin een daad van imperialisme was, gericht tegen de Arabieren in Palestina en dat “Israël” vanaf het begin een illegale onderneming was.

Obama: “In de loop van de volgende 20 jaar wisten de Zionistische leiders een golf van migratie naar Palestina op gang te brengen.”

In deze zin zit, in zijn verzwijging van zo’n beetje alles wat van belang is, zóveel smerige suggestie dat we even uitgebreid moeten uitpakken met de werkelijke gang van zaken.

Obama wil dus de indruk wekken dat de Joden, toen eenmaal de Engelsen waren begonnen die illegale Joodse staat te vestigen, de Joden van wereldwijd kwamen om zich op het weerloze Palestina en zijn “Palestijnen” te werpen en de buit te verdelen. De waarheid is dat de Joden al zo’n 3000 jaar in Palestina hadden gewoond, dat ze, ondanks de verbanning door de Romeinen, ook de laatste 2000 jaar met een kleine gemeenschap aanwezig waren gebleven en dat vanaf ongeveer 1880 onder druk van de pogroms in Oost-Europa ongeveer 100.000 Joden naar Palestina waren getrokken. Daar verrichtten ze een wonder van welvaarts-ontwikkeling en humanisering. De landstreek Palestina zuchtte namelijk vanaf het jaar 638 voortdurend onder islamitische bezetters. Dat was een bloedige en wrede onderdrukking. Het islamitisch (Ottomaanse) bestuur was zo beroerd dat de streek tot steeds diepere armoede verviel. Wie in staat was te vertrekken ging weg. Het was een zeer langdurige en wrede kolonisatie die pas beëindigd werd door de Britse overwinning op de Ottomanen in 1918. Men moet de trek van Joden naar Palestina dus zien als een daad van dé-kolonisatie na 1300 jaar islamitische bezetting. Wil men het per se zien als kólonisatie, dan was het toch een uiterst humane kolonisatie, eigenlijk een vorm van ontwikkelingshulp. Want Palestina was in 1880 een nagenoeg ontvolkt en desolaat gebied, door verwaarlozing vervallen tot een streek van woeste gronden, moerassen en tot op de rotsgrond geërodeerde heuveltoppen. De Joden brachten in Palestina vanaf 1880 een ongekende welvaart op gang. Door een geweldige krachtsinspanning van de Joden werden armoede en stagnatie overwonnen. Het gewetenloze irrationalisme van de islam dat altijd en overal de vorm aanneemt van maffioos, feodaal bestuur, werd, waar de joden bestuurden, verdrongen door de Joodse cultuur van redelijkheid en rechtvaardigheid.

In de jaren 1920 werd die “golf van migratie naar Palestina” waarvan Obama rept evenmin veroorzaakt door “Zionistische leiders” maar door het groeiende antisemtisme in Europa en . . . . . door het beperken van de migratie van Joden naar Amerika via quota door de Amerikaanse regering. In de jaren 1930 was Hitler in opkomst en hoefden die “Zionistische leiders” al helemaal geen moeite meer te doen om golven van Joden richting Palestina te zenden. In Palestina gingen overigens ook de Engelsen over tot het quoteren van Joden omdat de haat-hetze jegens de Joden die de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini had ontketend, steeds meer zijn terroristische vruchten begon af te werpen.

Tot zover over één enkele verzwijg-zin in de memoires van Obama.

Dan Obama’s bewering dat de geïmmigreerde Joden “zeer getrainde gewapende strijdkrachten organiseerden om hun nederzettingen te beschermen”. Maar dat deden de Joden pas noodgedwongen door de terreur die vanaf 1920 structureel werd uitgeoefend door jihadisten die waren opgehitst en georganiseerd door de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini.

Nog meer misleiding. Als Obama spreekt over het verdelingsplan van 1947 van de VN, zegt hij dat de “Zionistische leiders” het accepteerden, maar dat de “Arabische Palestijnen alsmede omringende Arabische landen die op dat moment zich bevrijdden van koloniale heerschappij, krachtig bezwaar aantekenden”. Die term “Zionistische leiders” in plaats van “Joodse leiders” past prachtig in het nieuwe internationale antisemitisme, dat irrationele haat-kritiek op Joden modern verpakt als gerechtvaardigde kritiek op Israël en “Zionisten”. Obama’s spreken over de Arabische landen die zich bevrijdden van het koloniale juk dient om de weigering van het vredesplan door de Arabieren goed te praten. Want die hadden, zo wil Obama zeggen, na het kolonialisme van Frankrijk en Engeland geen zin in Joden als nieuwe overheersers. Maar de waarheid is: met uitzondering van Egypte bestond geen van de omringende Arabische landen als staat voor WO1 (1914-1918). Deze Arabieren waren al eeuwen onderdeel van het Ottomaanse Rijk.

Kortom: het beeld van Arabische landen die bezig waren te ontsnappen aan “kolonialisme” en die geen zin hadden in “Zionistische heersers” is vals. En misschien mag ik herinneren aan nóg een paar feiten die hierboven al gereleveerd zijn: dat de Joden als gelijken kwamen van de Palestijnse Arabieren die evenveel rechten zouden krijgen; dat de Joden niet “koloniseerden” maar welvaart en humaniteit brachten; dat de enige oorzaak van het geweld en de noodzaak tot opdeling de jihadistische Moefti-terreur was.

Obama meent de vestiging van de staat Israël in twee zinnen te kunnen vatten:

“Toen Groot-Brittannië zich terugtrok, begon de oorlog tussen de twee kampen al snel. En toen Joodse milities de overwinning claimden in 1948 werd de staat Israël geboren.”

Dit is ronduit kwaadaardige geschiedvervalsing.

Toen Engeland zich terug tok, begon de oorlog niet “al snel”, want de terreur van de jihadisten onder leiding van de Moefti begon in 1920 en vervolgens kan je vanaf de jaren 1930, en zeker bij de “Arabische opstand” van 1936 tot 1939, gewoon spreken van oorlog. En de “twee kampen” waren niet gelijkelijk schuldig aan de oorlogstoestand: het waren altijd uitsluitend de Palmaffia’s die aanvielen en de Joden die zich verdedigden. En er waren geen “Joodse milities” die “de overwinning claimden”, maar er was een regulier Israëlisch leger dat helemaal géén overwinning claimde, want dat leger moest, toen Ben Gurion op 14 mei 1948 de staat Israël uitriep op grond van het VN-verdelingsplan, voorlopig nog de legers van vijf Arabische naties verslaan.

Waarna Obama de volgende dertig jaar, zeg dus van 1948 tot 1978, in één zin samenvat. En opnieuw hebben we hier te maken met kwaadaardige geschiedvervalsing.

“Gedurende de volgend drie decennia, zou Israël deel nemen aan een reeks conflicten met zijn Arabische buren.”

De term die ik hier vertaal met “deel nemen” luidt in Obama’s originele tekst “engage” en dat heeft net iets meer connotatie van “zich bewust en opzettelijk mengen” dan de vertaling die ik gekozen heb: deel nemen. Er zit dus nog net iets meer geschiedvervalsing in de oorspronkelijke Engelstalige zin, want er was natuurlijk geen enkele sprake van initiatief tot oorlogshandelingen van de kant van de Joden en Israël. Net zoals bij de jihadistische terreur van de Moefti tot 14 mei 1948, waren de daaropvolgende oorlogen, die van 1967 en van 1973, alle twee aanvalsoorlogen van de kant van de Arabieren.

Hier is een man aan het woord met maar één doel: de haat tegen Israël en de Joden in Amerika en overal ter wereld opstoken.

En kijk eens naar deze zin over de oorlog van 1967:

“Een Israëlisch leger dat zwaar in de minderheid was, versloeg de gecombineerde legers van Egypte, Jordanië en Syrië. Al doende ontnam Israël aan Jordanië de controle over de West-bank en Oost-Jeruzalem, aan Egypte die over Gaza en de Sinaï en aan Syrië die over de Golan-hoogte.”

Waarvandaan dat compliment komt van “zwaar-in-de-minderheid-en-toch-een-klinkende-overwinning” kan ik slechts raden. De slimme doortraptheid van de Joden benadrukken? Of de zieligheid van de Arabieren? Beiden?

In het kader van de totale verzwijging van het feit dat sinds 1920 de enige agressors de Arabieren waren, verzwijgt Obama ook de directe voorgeschiedenis van de juni-oorlog van 1967. Ik citeer en vertaal hier Dov Lipman:

“Hier verzuimt hij in te gaan op de aanleiding tot de oorlog, toen al die Arabische legers zich langs de grenzen van Israël verzamelden en verklaarden dat het hun voornemen was het land van de kaart te vegen. Hij beschrijft niet Israëls smeekbedes richting Jordanië om niet deel te nemen aan de oorlog, noch dat Jordanië helemaal geen legale rechten had op de Westelijke Jordaanoever, die het in 1948 bezette en in 1950 indruisend tegen het internationale recht annexeerde. Het meest tekenende is dat Obama geen melding maakt van Israëls bereidheid, direct na de oorlog, zich in ruil voor vrede terug te trekken uit alle gebieden die het in zijn defensieve strijd had veroverd. Voorts verzuimt hij te vertellen van de ‘drie nee’s’ van de Arabische Liga als reactie op dat aanbod: geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël en geen onderhandelingen met Israël. Deze omissie dient opnieuw om Israël af te schilderen als de agressieve bezetter die conflict zoekt en geen vrede.”

Lipman vergeet nog het feit dat volgens het verdrag van San Remo (1922) de Joden alle recht hebben medebewoners te zijn van Samaria-Judea naast de (oorspronkelijke) Palestijnse Arabieren en dat het de Palmaffia’s zijn die het oer-thuisland van de Joden Judenrein aan hen uitgeleverd willen zien.

Zullen we het nog eens opsommen? We hebben dus een landstreek, Samaria-Judea die de Palmaffia-propaganda tegenwoordig “Westbank” noemt en waar internationaal-rechtelijk (San Remo) de Joden 100% vestigingsrecht hebben. Die landstreek wordt door Jordanië van 1948 tot 1967 illegaal bezet, want na de aanvalsoorlog van 1948. Na opnieuw een aanvalsoorlog, die van 1967, waaraan Jordanië opnieuw deel neemt, weet Israël in een verdedigings-oorlog Samaria-Judea te veroveren, maar is bereid direct in diezelfde zomer van 1967 om 98% van die landstreek weer aan Jordanië terug te geven. De Arabische Liga weigert echter om zelfs maar te onderhandelen, waarna Israël dus gedwongen het bestuur ervan over neemt. Daarna, nadat in 1973 (Yom Kippoer-oorlog) Israël nogmaals een genocidaal bedoelde aanval van de Arabische landen heeft overleefd, komt een beweging op gang die Joodse nederzettingen sticht in Samaria-Judea. Maar de Palmaffia’s, gesteund door de Arabische Liga, eisen vervolgens dat die nederzettingen opgedoekt worden en dat Samaria-Judea Judenrein aan hen uitgeleverd wordt.

Dat verzwijgt Obama allemaal, klaarblijkelijk teneinde zijn politiek van steun aan de Palmaffia’s te rechtvaardigen en vervolgens trekt hij die lijn van geschiedvervalsing door met nóg een leugen. Hij beweert dat de opkomst van de PLO (Palestinian Liberation Organisation = Palestijnse Bevrijdings Organisatie) het “resultaat” was van de oorlog van 1967. Maar de PLO werd in 1964 opgericht. Wat wilden ze toen “bevrijden”? Dat zal dan gewoon Israël zelf wel geweest zijn. Toch?

En al die Obamaiaanse leugens, die overal ter wereld in de mainstream-media en in beleidsbepalende kringen van de internationale politiek worden herhaald, dienen maar één doel: de “bezetting” van Samaria-Judea en de weigering van Israël om die landstreek Judenrein uit leveren aan de Palmaffia’s aan te wijzen als de oorzaak van het uitblijven van “vrede”.

Obama’s politiek werd wel aangeduid als de “geen enkele steen-politiek” (“not one brick-policy”) dat wil zeggen: geen enkele nederzetting in Samaria-Judea erbij, maar omgekeerd juist graag alles afbreken en dan Israël terug achter de onverdedigbare bestandslijn van de oorlog van 1948, de zogenaamde “groene lijn”.

Nog een stukje geschiedvervalsing uit die 13 pagina’s van hoofdstuk 25 van “A Promised Land”. Bij het overleg van Camp David in 2000 was Ehud Barak bereid meer dan 90% van Arafat’s eisen in te willigen. Obama schrijft: “Arafat eiste echter meer concessies en het overleg bezweek onder onderlinge verwijten.” Maar het overleg “bezweek” niet, want de “Tweede Intifada” die op de mislukking volgde en waarbij 1137 Israëlische burgers werden vermoord en 8341 verminkt, was vooraf gepland door Arafat. Hij is nooit van plan geweest aan de minimale eisen van Barak, betrekking hebbend op de veilgheid van Israël, te voldoen. Lees bij Lipman de getuigenissen terzake.

Na aldus op zijn minst de helft van de schuld voor het mislukken van Camp-David-2000 bij Barak en Israël gelegd te hebben, probeert Obama die ene helft verantwoordelijkheid die hij Arafat toedicht ook nog weg te poetsen. Namelijk door het bezoek van Sharon aan de Tempelberg van september 2000 als een grove provocatie neer te zetten. Hij spreekt letterlijk van dat bezoek als van “provocerend” en een “stunt” waardoor “Arabieren overal in woede ontstaken”. Maar de waarheid is: Sharon had van de hoogste verantwoordelijken van de “Palestijnse Autoriteit” te horen gekregen dat er geen probleem zou zijn zolang hij maar geen moskee zou binnengaan of ging bidden. Waaraan Sharon zich uiteraard heeft gehouden.

Obama beschrijft voorts de Tempelberg als “een van de heiligste plekken van de islam”, maar heeft de ongelooflijke brutaliteit onvermeld te laten dat de Tempelberg niet “een van” maar kortweg dé heiligste plek is van de Joden.

Kortom: na de valse indruk gewekt te hebben dat de mislukking van Camp-David-2000 voor een flink deel aan Israël was te wijten, is bij Obama alles erop gericht om te zorgen dat het bezoek van Sharon bij de lezer overkomt als een totaal onnodige provocatie op een heilige islamitische plek waardoor het bloedvergieten van de “Tweede Intifada” geheel op rekening van Israël komt.

Verzwijgen is een standaard-techniek van de “Israël-critici” en Obama maakt er ruim gebruik van zoals u hierboven al hebt kunnen zien. Zo maakt hij geen enkele melding van het feit dat Israël in 2005 Gaza ontruimde en 9000 Israëli’s dwong hun huizen te verlaten. Hij schrijft: “De Palestijnen zelf waren gefragmenteerd na Arafats dood in 2004: Gaza kwam onder de controle van Hamas en zat spoedig onder een strak opgelegde Israëlische blokkade, terwijl de Palestijnse Autoriteit, waarin Fatah de dienst uitmaakte . . . . “. Enzovoort. Maar Obama vermeldt niet dat Israël in 2005 Gaza ontruimde. Dat is natuurlijk op zich al kras, maar hij vertelt ook niet hoe dat ging en wat Hamas al deed nog voor er sprake kon zijn van een “Israëlische blokkade” al dan niet “strak opgelegd”.

En wat deed Hamas dus al enige tijd? Aaron Klein beschrijft in zijn boek “The Late Great State of Israel” scènes uit de ontruiming van Gaza in 2005. Hij beschrijft de Joodse nederzetting Gush Katif vóór de ontruiming:

“Ik werd getroffen door de natuurlijke schoonheid van de plek. Het zag eruit als Orange County, Californië, overgezet naar de woestijn van Gaza.”

Klein beschrijft hoe nog vóór de Israeli’s waren vertrokken, Hamas al een begin had gemaakt met het ombouwen van Gaza tot een raketbasis en bezig was met het afschieten van raketten op Israël. De prachtige broeikassen in Gaza werden geheel intact achtergelaten door de Joden en direct vernield door Hamas, dat dus eigenlijk al in 2005 aan de macht was, twee jaar voordat zulks in 2007 via “verkiezingen” officieel werd.

Dat verzwijgt Obama dus allemaal: dat de Palmaffia die we Hamas noemen al sinds 2005, dus gedurend 15 jaar, dat onafhankelijke islamitische paradijs had kunnen scheppen, maar dat zulks niet gelukt is ondanks de miljarden aan subsidie die Hamas heeft gekregen van EU en VN, want die zijn opgegaan aan beloning van “martelaren” (zelfmoord-terroristen), besteed aan raketten en terreur-tunnels, overgezet op buitenlandse bankrekeningen van Hamas-kopstukken en besteed aan luxe enclaves en villa’s voor diezelfde Hamas-kopstukken binnen Gaza. In Gaza gaat een onvoorstelbare luxe voor de Hamas- elite samen met een onvoorstelbare armoede van de gewone bevolking die getracteerd wordt op een dieet van Jodenhaat.

Nog meer geschiedvervalsing en misleiding in die luttele dertien pagina’s. Zoals bekend vuurt Hamas voortdurend in het wilde weg raketten af op de Israëlische bevolking. Daar heeft Obama geen problemen mee, althans: daarover zegt hij niks. Het probleem voor Obama is het antwoord van Israël op die raket-aanvallen. Daarmee is Obama helemaal in line met alle mainstream-media in de Westerse wereld en dus valt dit soort misleiding, dat alleen bedoeld kan zijn om de haat jegens Israël en de Joden wereldwijd aan te wakkeren, op vruchtbare geestesbodem bij een publiek dat gewend is aan de demonisering van Israël. Het antwoord van Israël op Hamas-raketbeschietingen is onder meer, zegt Obama, “door de VS geleverde Israëlische Apache-helicopters die hele buurten met de grond gelijk maken”. Wat zegt u? Hele buurten met de grond gelijk maken! Zozo! Nounou. Daaruit moet je toch wel concluderen dat Amerika wapentuig (Apaches)levert aan oorlogsmisdadige Joden! Natuurlijk zijn het allemaal leugens, gebaseerd op de gruwelsprookjes van Hamas die door het internationale journaille gedwee over de wereld verspreid worden.

Lipman schrijft terecht: “Het probleem is dat het vals is. Israël neemt terroristenleiders onder vuur en de raketten die ze op Israëlische steden afschieten. Tragisch genoeg gebruiken Hamas-leiders onschuldige Palestijnen als menselijke schilden door zich achter hen te verschuilen in burgerwijken en door daarvandaan raketten naar Israël af te schieten en ook vanuit ziekenhuizen en moskeeën. Israël doet zijn best geen onschuldige mensen te doden door zelfs pamfletten te droppen die een aanstaande luchtaanval aankondigen en blaast missies af die ten doel hebben raketinstallaties te vernietigen of terroristenleiders te doden als er zich teveel burgers in het gebied bevinden. Israël voert zeer zeker geen vergeldingsaanvallen uit die in het wilde weg ‘hele buurten met de grond gelijk maken’.” [mijn vet]

Lipman gaat niet in op het geneuzel dat Obama ten beste geeft over het karakter van Netanyahu, die door Obama wordt beschreven als “slim, geslepen, onbuigzaam en een begaafde communicator” die zich “charmant en zijn minst betrokken” kan gedragen als het hem voordeel kan opleveren, maar die zichzelf ziet als “de voornaamste verdediger van het Joodse volk tegen onheil “ en daarmee, aldus Obama, meent hij “zo’n beetje alles te kunnen rechtvaardigen dat hem aan de macht zou houden”. Obama vraagt zich af of de zaken anders hadden kunnen lopen met een andere premier van Israël. Dat lijkt mij wel: een linkse goedmenselijke naïvist had misschien wel gevonden dat Israël best achter de onverdedigbare bestandslijnen van voor 1967 terug kan met daar vlak naast een “Palestijnse Staat” die in nóg kortere tijd dan Gaza in 2005 omgebouwd zou worden tot een raketlanceer-installatie en een thuisbasis voor IS, maar zo iemand komt in Israël niet aan de macht, want het Midden-Oosten dwingt tot iets meer realisme dan Obama-land.

Uit de kwalijke zinnetjes die Obama heeft geschreven over Israël, kiest Lipman er op zijn laatst eentje uit als het meest smerige. Dit zinnetje:

“For the next three decades, Israel would engage in a succession of conflicts with its Arab neighbors . . . .”

Dan heeft hij het dus over de oorlogen van 1948, 1967 en 1973, die alle drie genocidaal bedoelde aanvallen waren door de Arabische landen op Israël.

I rest my case.

_______

Herman van der Zandt (NPO) eert George Floyd en Black Lives Matter

Hierboven ziet u screenshots uit dat George Floyd-item van 48 seconden, waarbij het nog moeilijk was de moslima met de gazelle-ogen te vangen, want die kwam zo kort in beeld dat het wel de bedoeling leek de lieve islam subliminaal te promoten. Het drieluik is wel mooi volledig: Blank & Zwart & Islam trekken samen op tegen het Verdorven Westen.

Vroeger verwisselde ik Jeroen Tjepkema en Herman van der Zandt nog wel ‘s, maar inmiddels is duidelijk dat Herman veel indrukwekkender is: na zijn overstap van het NOS-journaal naar de sport gaf hij een diepte aan sportverslagen, met name aan die van de Tour de France, die we nooit eerder ervoeren. En hij won aan gezag met zijn precies genoeg gedragen voorgedragen blikken-terug op 75-jaar-Tweede-Wereldoorlog,

Dit jaar presenteerde Herman bij de NPO het “Eerbetoon aan de nalatenschap en betekenis van personen die in 2020 zijn overleden.” Daarin een item dat de al decennia aanzwellende linkse regressiviteit van de NPO in een notendop samenvatte. Meer verzwijging en pure leugens heb ik nog niet in 48 seconden samengevat gezien. Kijkluister vanaf 15:45.

“Bijna negen minuten. Maandagavond 25 mei, Minneapolis. Negen minuten een WITTE POLITIE-KNIE OP EEN ZWARTE NEK. I CANNOT BREATHE. Ik krijg geen adem. De laatste negen minuten van George Floyd. De start van een wereldwijd protest tegen racisme en politiegeweld. I cannot breathe. Ik krijg geen lucht. Op pleinen, in parken, de straten stromen vol. George Floyd is overal. Black Lives Matter. I cannot breath. Ik stik.”

De gezwollen pathetiek druipt eraf. Maar geen woord over het feit dat Black Lives Matter, voor zover een vreedzame beweging, is gebaseerd op leugens (zie de gegevens hier beneden) en voor de rest bestaat uit terreur: vernieling, plundering, brandstichting en moord. Voorts, en ik heb het al eerder gezegd, was George Floyd een draaideur-crimineel met heel erg lelijke daden op zijn conto, zoals de overval op een zwangere vrouw in haar eigen huis waarbij hij dreigend een pistool tegen haar buik hield. Overal is in de MSM verzwegen dat, ten eerste, George Floyd bij zijn arrestatie hevig verzet bood en dat de politie-agenten als laatste redmiddel die knie op zijn nek hebben gezet en dat, ten tweede, George Floyd bij de lijkschouwing een dodelijke dosis fentanyl in zijn bloed bleek te hebben. De aanleiding van de plunder-terreur van Black Lives Matter was een leugen, zoals de hele beweging is gebaseerd op een leugen. Hieronder kunt u kennis nemen van de de statistische feiten inzake de beschuldigingen van BLM/ANTIFA en verdere links-regressieve elites aan het adres van blanke politie-agenten. Doe er uw voordeel mee!

De verslaafde draaideur-crimineel is hier voorzien van bloedtranen. Het kunstwerk wordt omhooggehouden door de handen van wat wel een goede witte vrouw moet zijn of misschien wel een goede witte non-binaire transgender. Of zijn die handen nou tóch lichtbruin?
_____________________

Baudet-Frentrop: EU is gelijkschakeling en parasitisme, niet “vrijhandel”

Paul Frentrop en Thierry Baudet hebben ter gelegenheid van de komende verkiezingen van maart 2021 een voortreffelijk pamflet geschreven: “De ravage van tien jaar Rutte” met ongeveer 130 pagina’s tekst. De hoofdstukken “immigratie” en “klimaat” bleken voor een links gebleven rechtse rakker als ik toch meer gesneje koek dan het hoofdstukje “Europese eenmaking”. Want uit die laatste paragraaf leerde ik nieuwe dingen en daarom ga ik in het volgende die tekst van de pagina’s 73-86 zo kort mogelijk samenvatten. Ik doe dat soms in scherpere bewoordingen dan de auteurs. Die gematigde toon is verstandig van de auteurs, want ze willen blijkbaar het kartel van hypocriete Euro- en islamo-fielen niet wéér een kans tot demonisering geven. Maar gelukkig kan ik daar schijt aan hebben en rustig spreken van “boreale landen” en “knoflooklanden”. Daar gaan we:

1) De EU is geen vrijhandels-zone, nooit geweest, maar was altijd al een douane-unie en dus een middel tot gelijkschakeling

De EU (Europese Unie, 1993) en ook de EEG (Europese Economische Gemeenschap, 1958, is nooit als vrijhandelszone bedoeld geweest. Zelfs de voorloper van de EU, de EGKS (Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal: 1952) was al een douane-unie en géén “vrijhandels-associatie”.

De EGKS ontstond vanwege de beginnende Koude Oorlog met de Sovjet Unie, die Europa dwong tot herbewapening van Duitsland, plus coördinatie en gelijkschakeling van de oorlogs-industrie, dat wil zeggen van de productie van kolen en staal. Die coördinatie en gelijkschakeling vereiste inperking van de soevereiniteit op die gebieden van de deelnemende landen Frankrijk, Italië en de Benelux (België, Nederland, Luxemburg) en ook van Duitsland welks mogelijk “revanchisme” op die manier geneutraliseerd werd.

De EEG die voortkwam uit de EGKS was dus reeds bij de oprichting in 1958 een douane-unie en dat is heel iets anders dan een vrijhandelszone. Vrije handel, waarin economie en personenverkeer van lastige grenzen worden bevrijd, kan tenslotte wel het resultaat zijn van een douane-unie, maar die vrijhandel vereist uniformering, gelijkschakeling, “harmonisering” van alle productie en een enorme verstikkende regelgeving.

“En al die regels [vanuit Brussel] waar iedereen over klaagt: het zijn dus geen incidenten. Zij vormen het wezen van een douane-unie. Productstandaarden vaststellen. Richtlijnen opstellen omtrent landbouw, visserij, zuivel, quota, consumptie, import, export, e-nummers, plastic, energie-labels, het gehele economische verkeer ‘harmoniseren’ – dat is de core business van een douane-unie. En de reden daarvoor was dus sinds het begin al om via economische eenmaking, politieke eenmaking te laten ontstaan. Niet ‘ vrijhandel’. Geen ‘ handelsunie’.  De EEG was, en is, een douane-unie.”

De nostalgie van sommigen naar de EEG als “vrijhandelszone” waarin de regelgeving vanuit Brussel lang niet zo beklemmend was, is dus misplaatst: de EEG was en de EU is géén vrijhandels-zone maar een douane-unie.

(Er bestaat overigens sinds 1960 wel een EVA, een Europese Vrijhandels-Associatie opgericht door Denemarken, Noorwegen, Oostenrijk, Portugal, Engeland, Zweden en Zwitserland.)

2) De euro is onnodig voor vrijhandel, maar is wel een middel tot  gelijkschakeling én parasitisme  

Ook de euro – (besluit invoering 1992; op de beurs sinds 1999 in gebruik; als munt ingevoerd in 2002) – is nooit bedoeld geweest als middel tot “vrijhandel” maar als middel tot gelijkschakeling. En ook als middel van Frankrijk om te parasiteren op de “boreale” landen, met name op Duitsland .

De euro is géén voorwaarde voor “vrijhandel” en ook niet voor handel-zonder-meer. Er zijn nog steeds acht lidstaten, zoals Denemarken, die prima handel drijven met de EU zonder euro. Voor Zwitserland, dat geen lid is van de EU, geldt hetzelfde. China overspoelt Europa met producten zonder in de euro te zitten.

De euro is wél het middel waarmee Zuid-Europa de noordelijke Europese landen leegzuigt. In 1979 werd  door de EEG het “Europees Monetair Systeem” opgetuigd omdat de Franse franc teveel in waarde was gedaald (inflatie) ten opzichte van de Duitse  mark. De franc werd toen, in 1979, “elastisch” aan de mark gekoppeld met een bepaalde ruimte voor hogere inflatie van de franc ten opzichte van de mark. Maar die ruimte bleek niet genoeg: het EMS werkte niet omdat de Fransen onder druk van demonstraties van vakbonden, boeren en ambtenaren altijd weer meer uitgaven dan er binnen kwam met als gevolg toch weer structurele inflatie.

In 1989 zagen de Fransen een kans de franc direct aan de mark te koppelen. Namelijk via de invoering van de euro. Toen in 1989 de Berlijnse Muur viel stemden de Fransen (Mitterand) slechts in met een Hereniging van Duitsland onder voorwaarde dat die euro er zou komen. Pure chantage met Franse retoriek over de noodzaak een herenigd Duitsland in toom te houden. En de schuldbewuste Duitse elite zwichtte.

De euro maakte het parasitisme van de “knoflooklanden” mogelijk: dus van Frankrijk, Italië, Spanje, Portugal en Griekenland. Daar blijven de regeringen meer geld uitgeven dan ze binnenkrijgen. Dat leidt tot structurele inflatie en dat beantwoordt de EU door simpelweg geld bij te drukken. Dat geld, die euro, wordt dan steeds minder waard en dat leidt  tot de tegenwoordige extreem lage rente-stand. Dat is gunstig voor de knoflooklanden, want die hoeven dan nauwelijks rente te betalen over hun schulden, terwijl de boreale landen over hun gespaarde geld en met name het geld in de pensioenfondsen nauwelijks rente krijgen. Zo is de euro dus een munt tot stand gebracht via chantage met als doel gelijkschakeling en parasitisme.

En Nederland kan er niet meer uit want Lubbers heeft in februari 1992 het Verdrag van Maastricht ondertekend en daarin staat dat wie eenmaal de euro heeft ingevoerd nooit meer een eigen munt mag invoeren. Het antwoord van het partijkartel is de vlucht naar voren en dus pleiten ze voor nóg meer inleveren van de Nederlandse soevereiniteit. Klaas Knot, de president van de Nederlandse Bank, geeft tegelijk toe dat de euro niet te handhaven is, maar zegt niettemin: “Het vergt moed om een deel van onze soevereiniteit in te leveren.”

Deze karakterisering van de EU van Baudet & Frentrop – regelneverij, uniformering en parasitisme – moet je zien in het kader van hun waardering voor de kleine natie in vreedzame concurrentie met andere naties: daar zit de creativiteit. En hier is wat Baudet & Frentrop over de actualiteit van de de “transfer-unie” hebben te melden:

__________________

Over ’n bepaald soort Marokkanen, waarvan er véél zijn en waarvan we er véél minder-minder-minder zouden moeten hebben

Ik meld dit even. Het moest eruit. En ook dit: de haat zit diep – héél diep – bij hen. Als ze konden, roeiden ze ons vandaag nog uit. Ze kunnen nauwelijks wachten tot ze de macht in handen krijgen. Ik hoop dat ik die tijd niet meer hoef mee te maken.

Gisteren kreeg ik, Martien Pennings, een mail binnen van een Antwerpenaar die een van de vele kleinere terreurdaden had ondergaan die Marokkaanse “jongeren” plegen tegen uitsluitend blanke Europeanen. Toevallig, ik bedoel: niet toevallig had ik diezelfde dag drie tweets gepost met onderstaande inhoud.

“ Zojuist. A’dam. Marokkaans bontkraagje op dure damesfiets moet even uitwijken voor auto op moeilijk knooppunt van auto’s, voetgangers en fietsers: begint meteen tomeloos met veel kanker-kanker te schelden. Auto stopt en ik hoop dat er iemand uit komt die ‘m verrot slaat. Maar nee: bestuurder rijdt door. Jammer. Ik doe dit verhaal even later bij fietsenmaker. Andere klant vertelt dat hij laatst op fiets vanachter werd aangereden door Marokkaans bontkraagje op brommer. Wordt verrot gescholden en bedreigd. Bontkraagje belt waarna 4 vriendjes verschijnen. Politie erbij en Marokkaantjes getuigen allemaal dat fietser schuld had. Moest tenslotte 400 euro schadevergoeding betalen.”

En nu citeer ik wat die Antwerpenaar, Marc Schoeters, me gisteren mailde. Marcs bijnaam is Titanium-man, vanwege een titaniumplaat die hij in zijn arm heeft tengevolge van een val van de fiets. Hij kwam ooit te vallen toen hij vanuit het niets door een behoofddoekte vrouw, een moslima, van zijn fiets gestoten werd.

Marc Schoeters:

View Post

Een dik halfuur geleden onderbrak ik het schrijven aan mijn roman. Het was kwart over zeven – dus hoog tijd om naar de supermarkt een avondmaal te gaan kopen. Toen ik op de Groenplaats de metrotrap wou nemen – de trap en niet de roltrap want die is voor de zoveelste keer kapot – voelde ik een scherpe pijn aan mijn rechterkuit. Ik draaide me verbaasd om en zag daar een achttal “jongeren” staan. Dicht opeengepakt – en zonder mondmasker.

Ik speurde de grond af en zag een paar meter verder een steen ter grootte van een pingpongbal liggen. Ik keek opnieuw naar de “jongeren” – maar nu heel intens. Die deden eerst alsof ze van toeten nog blazen wisten. Maar toen ik bleef staren – werden ze nerveus. We leven in een jungle – en je mag roofdieren niet aanstaren of ze vallen aan. Een van hen stak zijn middelvinger omhoog. Ik bleef nog een minuut staren – en ze werden nog nerveuzer. Toen draaide ik me om en daalde de metrotrap af. Nauwelijks had ik me omgedraaid of er vloog weer een steen rakelings langs mijn hoofd. Ik bleef kalm doorlopen – want één tegen acht zag ik niet zitten.

Hun daad van agressie kwam zomaar uit het niets. Ik had geen enkele aanleiding daartoe gegeven. Ik zeg dit laatste er voor de zekerheid maar bij – want volgens sommigen hebben slachtoffers van “jongeren” dat altijd aan zichzelf te wijten. Waarom werd ik dan gestenigd? Gewoon – omdat ik een blanke man alleen was. Ik kan geen andere reden verzinnen. Racisme dus.

Toen ik de metrotrap wou nemen, had ik hen zelfs gepasseerd zonder hen te zien.

Ik heb de supermarkt onder de Groenplaats verlaten langs de andere ingang – aan de Eiermarkt. En dan zo een omweg gemaakt langs de Lijnwaadmarkt en rond de kathedraal.

Daar stond een groep van tien mensen – met mondmaskers op en netjes enkele meters uit elkaar – Ave Maria’s te zingen.

In mijn appartement ontdekte ik dat ik aan mijn kuit een smal bloedspoor tot in mijn sok.

Ik meld dit even. Het moest eruit. En ook dit: de haat zit diep – héél diep – bij hen. Als ze konden roeiden ze ons vandaag nog uit. Ze kunnen nauwelijks wachten tot ze de macht in handen krijgen. Ik hoop dat ik die tijd niet meer hoef mee te maken.

Marc

PS Je mag dit bericht aan politiek correcte blindgangers doorzenden. Maar ik ken hun antwoord al: “Zo zijn ze niet allemaal. Je mag niet veralgemenen. Het is een fait divers.” Etc.

Of het ergste van al: “Je zal het wel zelf gezocht hebben.”

Tot zover dus Marc Schoeters. Hieronder nog een selectie uit mijn eigen stukken over het gigantische Marokkanen-probleem in Nederland.

Ze hebben er zelf óók zin in, de MAROKKAANSE pedofielenjagers
Marokkaan wil, onder meer, drie Nederlanders onthoofden
Het Marokkanenprobleem van een alleenstaande moeder
“Vet zwijn! Jij bent Theo van Gogh!”: Marokkanen-terreur in zwembad en op straat
Mijn kind gaat niet meer naar die Marokkanen-school
De Marokkaan was ál te vriendelijk . . . . . . . . .
D66 rechtbankvoorzitter zit versteld van Marokkanen: ‘dit méén je niet’
Beroving door Marokkaan. Het vrouwelijke slachtoffer vertelt.
Marokkaantjes slaan lammetjes uit levende kerststal dood
Het racisme van Marokkanen: vrouwenhaat, negerhaat, Jodenhaat, Hollanderhaat
Marokkanen, mafklappers in toga van een neprechtbank en juridisch kutje Esther Janssen bij Twan Huys
Heel veel Marokkanen blijven een hele grote ramp voor Nederland: dus minder graag!
Politie Ede zet nieuwe lokmethode in tegen Marokkaans straattuig
Johan Derksen, Farid Azarkan, Jeroen Pauw en de redeloze racistisch-fascistische Rif-apen uit Marokko
Utrechtse Marokkanen: achter ISIS zit de duivel = de Jood = Amerika
Juichende Marokkanen na aanslag Brussel
Toen ik, een Wilders-stemmer, Marokkanen wilde vermoorden
Paul Andersson Toussaint vat de Marokkanenterreur nog eens samen
Het Marokkanen-tuitmondje van Pauw is verdwenen nu “Jihad in de klas” normaal is geworden
Zijn die misdadige Marokkanen nou zo crimineel alléén door de islam of ook omdat ze Berbers zijn?

________________

Zelfgekozen zachte dood is mensenrecht

Voor het eerst ben ik (75) het helemaal eens met Hanneke Groenteman (81): de overheid zou de mogelijkheid moeten scheppen om te sterven in eigen beheer, maarrrr . . . . . . . onder deskundige begeleiding. Nu is het zo geregeld dat de overheid jou een zachte dood weigert tenzij je heel erg terminaal bent. De overheid zegt: jij krijgt de écht goeie zachte middelen niet, tenzij  je gruwelijk aan het creperen bent. En daarom heb ik via een ingewikkelde weg het middel natriumazide bemachtigd. Om juridische problemen te voorkomen, zegt Groenteman in bovenstaande video niet dat die weg gewezen is door Coöperatie Laatste Wil (CLW) Dan zal ik dat, om dezelfde reden, óók maar niet beweren.

Dat middel natriumazide is omstreden, want sommigen zeggen dat het een verstikkings-dood onder stuiptrekkingen veroorzaakt. Anderen – en dat waren toevallig stafleden van  CLW – beweren dat zulks wel meevalt en dat, als die stuipjes optreden, jij zelf er in elk geval niks van merkt.

Het middel ligt nu in een oud geldkistje te wachten op het moment dat ik het tijd vind om te sterven en . . . . . . . mijn huisdokter het nog géén tijd vindt. Let wel: ik heb een huisdokter met wie ik een prima verstandhouding heb, die een heel dossier van me heeft, inclusief papieren van de Nederlandse Vereniging Vrijwillige Euthanasie (NVVE) en inclusief stukken die ik geschreven heb over de zelfgekozen dood. Die verstandhouding tussen mijn dokter en mij was zelfs bestand tegen mijn mededeling aan haar dat het bezit van die natriumazide mij de mogelijkheid gaf haar te chanteren in dat grijze tijdsgebied waarin zij van mening is “nog niet” en ik denk “Jazéker! En wel nú!”. Chanteren dus. Namelijk door te zeggen dat als zij mij de echt gegarandeerd zachte middelen (voorlopig) weigert, ik verplicht ben om naar het stuiptrekkingsmiddel te grijpen, met een nare ervaring voor mijn nabestaanden die  er – als ik er dan al zelf niks van merk – getuigen van moeten zijn. Dokter en ik deden mijn aankondiging van mogelijke chantage af als een goeie cynische grap. Maar het is natuurlijk wel een reëel dilemma en een reëel gevolg van het feit dat onze overheid de dokter verplicht om de echte goeie en zachte middelen alleen te verstrekken aan de terminaal creperenden.

Het punt is dus dat onze voornamelijk orthodox-gristelijke pillenpoortwachters jou een zachte van overheidswege begeleide dood ontzeggen. “Van overheidswege” klinkt een beetje alsof ik overheids-verwennerij van de wieg tot het graf eis, maar ik bedoel alleen dat er ruimere mogelijkheden moeten komen voor liefst gespecialiseerde huisartsen om de gewenste zachte dood te begeleiden. De praktijk is nu dat genoemde orthodox-gristelijke pillenpoortwachters  jou enerzijds de zachte dood ontzeggen en jou dus dwingen om voor de trein of van een hoog gebouw te springen. Minimaal verplichten ze je – als je, zoals ik, slim en goed geïnformeerd bent en van een zekere leeftijd – tot het stuiptrekkingsmiddel. Maar dan ben je bevoorrecht.

Wat kan religie toch mooi zijn, nietwaar? Vooral als je de idiote voorschriften ervan tot in de dood op een ander toepast.

_____________________