TEN GELEIDE

Uitgelicht

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds minder stukken schrijf. Blijkbaar heb ik m’n zegje zo langzamerhand gedaan wat betreft de onderwerpen die ik belangrijk vind: islam, Israël, immigratie, EU. Voorts hoort in dat rijtje ’n onderwerp dat ik benoem als (haal even adem) het collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Onze nep-linkse quasi-elite is onze gevaarlijkste vijand.

Sinds een aantal maanden heb ik als compensatie voor het minder-schrijven het TWITTEREN nu juist opgepakt. Voor wie me wil volgen: hiero. Ik  merk dat twitteren me dwingt bondig te formuleren en voor de grotere context inzake het onderwerp van zo’n tweet kan ik vaak verwijzen naar eigen eerdere artikelen. Ik moet er, sinds ik in 2006 een eigen website begon, tegen de zes-duizend hebben  geschreven.

Wie verder nog nieuwsgierig is naar wie ik denk te zijn: klik in het uiterste hoekje linksboven op deze pagina “about” aan.

 

In de nazomer van 2017 heb ik met collega-vertaler Jolanda van der Vorst-Molleman Dijksterhuis de laatste hand gelegd aan de vertaling van bovenstaand boek dat in onze links-regressieve wereld alleen via crowd-funding en pro-Deo-vertalers kan worden uitgegeven bij een verstandige en idealistische eenmans-uitgeverij als “De Blauwe Tijger”.

Het is hier te bestellen en is sinds 27 oktober leverbaar. Hier is een handige handleiding voor de lezers van het boek, want het is géén gemakkelijk toegankelijk boek.

*************************************************************

CONFRONTATIE ISLAM ONVERMIJDELIJK

In 2008 schreef ik:

[dat] het Westen niet onder de uiteindelijke confrontatie met de islam zal uitkomen en vooral niet zal uitkomen onder de Grote Erkenning: de islam heeft niets positiefs. Niets.

Dit is het oudste citaat met een expliciete waarschuwing door mijn-eiges dat ik heb kunnen vinden. Maar er moeten er ook al van veel eerder zijn. En in het decennium daarna heb ik die stelling in alle toonaarden herhaald.

Gisteren las ik voor het eerst iets van Sonja Dahlmans, die nog eens overtuigend aantoont dat de islam en de Joods-Christelijk-Verlichte traditie inderdaad onverenigbaar zijn.

Hieronder mijn 5 stellingen, waarvan alleen de eerste 2 een link naar bewijzende en betogend teksten van mij hebben.
Wie stelling 3 en 4 nog bewezen of beargumenteerd wil zien, is gestoord of kwaadaardig of beide.
En dan stelling 5: ik hoop dat ik ongelijk heb, maar ik vrees van niet.

1) De islam deelt alle wezenskenmerken met het nazisme.
2) De islam is onhervormbaar.
3) De oorlog tussen het westen en de islam is onvermijdelijk en allang aan de gang.
4) De westerse quasi-elite wenst die realiteit niet onder ogen te zien.
5) De oorlog-annex-burgeroorlog zal gruwelijker worden naarmate de confrontatie langer wordt uitgesteld.

KORANVINGEREN MET SCHREEUWBAARDEN

islam-moderate-radical

koran-en-schreeuwbaarden

Als er een oerbron van het Kwaad bestaat op deze aarde, dan is het de islam, een nazisme avant, pendant et après la lettre. Het relatief Goede wordt gevormd door de Joods-Christelijk-Verlichte traditie en Israël. In West-Europa worden die traditie en Israël verraden, terwijl de islam wordt gefaciliteerd. Dat gebeurt door een “links” machtsconglomeraat, de “generatie van 1968” en hun klonen. Dit conglomeraat van narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten heeft een nagenoeg totale macht over de cultuur in West-Europa omdat ze elk subsidiekanaal in handen hebben op de terreinen van politiek, bureaukratie, media en onderwijs.

Een van de projecten van het conglomeraat is de Europese Unie, de EU, een antidemokratische en incompetente “technokratie” die Europese landen tegen elkaar opzet en alle Europeanen armer en ongelukkiger maakt, via het aan onkoppelbare economieën opleggen van één munt, de euro, en door Europa te islamiseren alsmede een anti-Israël beleid te voeren. Het gevaarlijkste aspect van deze gecombineerde islamofilie en Israël-demonisering is het legitimeren en aanwakkeren van de Jodenhaat van moslims, die overal ter wereld en dus ook in Europa, onder moslims heel vanzelfsprekend is.

Wie in Nederland alleen de door “links” beheerste mainsewer-media volgt als Volkskrant, NOS-journaal of NRC of de populaire linkse talk-shows, leeft in een schijnwereld en wordt gehersenspoeld met “informatie” waarin de belangrijkste thema’s eenzijdig belicht en onwelgevallige feiten verzwegen worden. Datzelfde geldt trouwens ook in verontrustende mate voor de media in het Amerika van moslimbroeder Obama: zie een foute Jodenkrant als de New York Times. [Update 10 april 2017: qua media en politieke elite en vooral qua Deep State is Amerika nog nog steeds het Amerika van Obama].

Gelukkig is er het internet alwaar een onderstroom van nieuwsvoorziening is te vinden waarin rond de grootste bedreiging van de vrije wereld – de islam en zijn faciliteerders – wél adequaat wordt bericht. Ik ga nu een aantal websites en auteurs – óók Amerikaanse – opsommen waar men wél weet . . . . . . . . eh . . . . . waar Abraham de mosterd haalt. De websites verschillen van kwaliteit, maar ik ga ze geen kwalificaties meegeven, dat wil zeggen geen (korte) recensies meegeven met speciale aanbevelingen of bezwaren. Zie zelf maar zou ik zeggen. En wie meer over mij wil weten, gaat even naar linksboven op dit scherm en klikt “ABOUT” aan.

Jihad Watch  Palestinian Media Watch (óók op YouTubeMEMRI (voorál op YouTubeGatestone Institute Gates of Vienna  Front Page Magazine  Islamist Watch Caroline Glick Bill Warner  Sultan Knish/Daniel Greenfield  Raymond Ibrahim  David Wood TheReligionofPeace.com WeNeedtoTalkAboutIslam Israel Video Network  Myths and Facts Act for America  American Thinker  Vlaamse Vrienden van Israël  Joods Actueel  Koen Vermeiren  Likoed Nederland  Blog of Reason  De Nieuwe Realist  Veren of Lood  E.J. Bron  Carel Brendel  Geen Stijl  Hoeiboei  Curiales.nl  Fenixx  Fubar  OpinieZ  The Post Online  Harde Woorden (Victor Onrust)  Natuurlijk ook “De Kattukse Vrienden van Israël” al was het alleen maar omdat ze al mijn stukken herbloggen. En zo kan ik eigenlijk nog wel een tijdje doorgaan . . . . . . .

 

____________________

Advertenties

Ambtsaanvaardings-speech van Femke Halsema: fout en stompzinnig emo-geouwe-kuthoer

Femke Halsema heeft het ambt van burgemeester van Amsterdam aanvaard met een speech vol van hetzelfde stompzinnig emo-geouwe-kuthoer dat ze altijd debiteert. Ik ga kort proberen te zijn. Zij staat, zegt ze, op de schouders van “reuzen” als “meneer Van Thijn” en “meneer Cohen”.

Lik godverdomme toch mijn reet, wijf!

Reuze-regenteske vol-idioten zal je bedoelen! Die Cohen die in een uitbarsting van publieke krankzinnigheid de islam aanwees als een bron van morele verfrissing en vernieuwing voor onze decadente Westerse moraal. Echwâh? Ja, echwâh! Dat is die Cohen die ik met eigen oren op een Auschwitz-herdenking hoorde zeggen dat oorlog verschrikkelijk is omdat er dan “mannen met geweren op andere mannen met geweren schieten”.

Ed van Thijn die als 6-jarig jongetje de nazi-laarzen op de trap hoorde, maar toen-ie vele jaren later begon te dementeren had-ie nog steeds geen ene pleuriskut van de geschiedenis van nazisme, islam, Jodendom en Israël  begrepen. Integendeel: alle foute linkse-regressieve clichés braakte-ie er in 2013 toen-ie bijna 80 was nog eens uit.

Halsema gaat de vrijheid voor alle Amsterdammers hoeden, want het wezen van Amsterdam is de belofte van vrijheid. Als dat Spinoza niet is! Vrijheid is volgens haar: Keti-Koti en het breken van de ketenen. Maar moeten we het niet óók hebben over het uitsluitende en voortdurende aanwijzen van de blanke Christen als de boosdoener, die eeuwig boete moet doen, terwijl juist hij de slavernij slechts kort bedreef én beëindigde terwijl mensen-van-kleur er eerder mee begonnen en het tot nu toe voortzetten? (De progressieve kanten van het kolonialisme noemen we natuurlijk al helemáál niet.) Oh ja! En wáár in Amsterdam worden “zwarte Amsterdammers ( . . .) uitgescholden en nog veel te vaak benadeeld”? Ik weet wel dat er disproportioneel veel zwarte Amsterdammers voor geweldpleging en andere criminaliteit worden veróórdeeld en dat zulks een landelijke trend is.

Halsema’s wereld is een vreugdevol feest van kaleidoscopische veelkleuren-diversiteit: Portugese joden uit de 17e eeuw én boten van de Gay Pride, provo’s én conservatieve regenten, bedrijven én vluchtelingen, cultuurminaars én feestvierders, gelovigen én ongelovigen, orthodoxen én vrijdenkers, jonge transgenders én oude Joodse mannen met pijpenkrullen, gesluierde vrouwen én Islamitische homoseksuelen.

Het lijkt het carnaval wel waarvoor ze ooit de boerka-dracht aanbeval:

“Goeiemorgen. Een vrolijke dag allemaal! http://www.feestkleding365.nl/accessoires/boerka/ (via @Superjan & @molovich)”

Ja, de 17-jarige Mohammed Bouchikhi werd doodgeschoten in het buurthuis op Wittenburg waar hij stage liep, maar als je zijn Marokkaanse naam noemt, waarom zwijg je dan over het Marokkaans-islamitische karakter van zware criminaliteit, gewelddadige drugshandel, liquidaties, wapenhandel en het rekruteren van jongeren? Dat heet gangster-islam.

Idem-dito als ze het heeft over drag-queen Monique de la Fressange die door “drie mannen” mishandeld werd en over het feit dat de LHBTI-gemeenschap steeds meer straat-agressie ervaart: geen woord over het islamitische karakter van de terreur.

“Amsterdam is Amsterdam niet meer als je identiteit een hokje wordt waar je niet uit kan kruipen, als je wordt uitgescholden, uitgesloten en zelfs mishandeld omdat je anders bent.”

Kijk-kijk: hier worden de drag-queen en de Jood die alleen maar aanvaard en met rust gelaten willen worden gelijk gesteld aan moslims en linkse identiteits-drammers die helemaal niet úít hun hok wíllen kruipen maar vanuit dat hok hun reactionaire ideeën aan de maatschappij willen opleggen.

Maar het ergste blijft dat Halsema de perversie der perversies wéér pleegt:

“In de Joodse gemeenschap vreest men het antisemitisme, in de moslimgemeenschap de haat tegen de islam.”

Nog maar ’s zeggen dan? 

Joden haten is héél, héél, héél erg slecht. Maar de islam haten zou elk fatsoenlijk mens als plicht moeten voelen. En elk fatsoenlijk mens zou het óók als zijn plicht moeten voelen om moslims te confronteren met theorie en praktijk van 1400 jaar islam. Veruit de meesten schijnen vingerwijzingen nodig te hebben, want ze komen uit zichzelf alsmaar niet tot realistische bestudering van gezegde theorie en praktijk. De moslims zijn niet de nieuwe Joden, maar de oudste Joden-jágers, aanhangers van een ideologie die álle wezenskenmerken met het nazisme deelt, die zich vanaf de jaren 1930 onder leiding van de moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, massaal verbonden hebben met Hitler en zijn uitroeiings-plannen. Het Midden-Oosten is de enige regio op aarde waar de erfenis van Hitler is blijven leven en tot op de dag van vandaag gekoesterd wordt.

N. B. Nu u toch hier bent: lees even de aangehechte teksten aan deze tweet, dan krijgt u een indruk van het totale onbenul van Halsema inzake de islam.

_____________________

Met Femke Halsema krijgt Amsterdam ‘n burgemeester met ‘n gebrekkige moraal en ‘n beperkt intellect

Het Femke in authentieke huichelpose. Ik schat dat ze hier ontzet was over de PVV-duivel

Femke Halsema heeft mij ooit aangeklaagd. Maar niet vanwege dat stelen van haar nog warme barbecue vanaf haar eigen stoep in Amsterdam-Oost. Nee, ze heeft me in 2011 aangeklaagd omdat ik haar bedreigd zou hebben. Quod non. Onzin. Links-regressieve hysterie. Een gebrek aan vermogen tot begrijpend lezen. Beperkt intellect. Bovendien heeft ze zelf ooit weledelzeergeleerd getwitterd dat het strafrecht “ultimum remedium” moest zijn bij een “expressie-delict”. Onze voortreffelijke gerechtsdienaren hebben haar klacht dan ook geseponeerd.

Behalve haar gebrek aan verstandelijke vermogens, kwam in dit kwestietje ook haar mankerend moreel besef tot uitdrukking. Het punt was dat ik de boerqaab waarover ’t Femke grappig deed, voor haar tot een invoelbare dracht had gemaakt. Ik had haar — en Jolanda Sap en Claudia de Breij — ertoe geprikkeld om in de verbeelding naar een parkeerplaats in Kaboel te gaan, alwaar drie vrouwen in boerka casual werden afgemaakt met een nekschot. En toen werden de dames kwaad.

FEMKE BEGRIJPT NIKS VAN DE ISLAM, WAARSCHUWT VOOR DE ISLAM, WIL RUIM BAAN VOOR DE ISLAM

Carel Brendel heeft een bedaard en positief stukje geschreven over wat hij van het burgemeesterschap van Halsema verwacht:

“Als GroenLinks-leider toonde Halsema zich echter allerminst een fan van de islam. Op een conferentie in oktober 2010 zei ze: ‘Juist omdat ik de godsdienstvrijheid serieus neem, kan en wil ik niet wegdeinzen voor de intolerantie die, met name de meer orthodoxe islam herbergt.’ Na haar vertrek maakte Halsema een islamserie voor de publieke oproep. In vraaggesprekken rond deze serie uitte ze haar zorgen over de opmars van de “olie-islam”, exportproduct van Saoedi-Arabië en andere Golfstaten. Halsema: ‘Saoedi-Arabië geldt als een bondgenoot. Er zit geld en olie. Dat is heel slecht nieuws voor vrouwen. Niet alleen de niqab die ze over de hele wereld exporteren, maar ook de zedelijkheidsregels. Je ziet de olie-islam machtiger worden. Ik zou willen dat we daar in het Westen wat meer stelling tegen zouden willen nemen.’ “ [mijn vet]

Ik ben veel minder positief, zoals hieronder zal blijken. Want Halsema begrijpt, blijkens Brendels woorden, dus in de eerste plaats niet dat de islam geen “godsdienst” is in de betekenis die wij in het Westen aan dat begrip hechten. Het is een totalitaire en onhervormbare veroveraars- en moordenaars-ideologie die je geen “godsdienstvrijheid” kan toestaan. Ten tweede maakt Halsema een onderscheid tussen een “meer orthodoxe islam” dan wel “olie-islam” en . . . . . ja, en wát? Een vredelievende, tolerante en in elk geval gemátigde islam, neem ik aan. Maar die bestáát helemaal niet! Er is niet naast een “gematigde” islam een andere “godsdienst” die je een andere naam kan geven zoals “olie-islam”. Wél bestaan er gematigde moslims, maar die zijn gematigd ondánks de islam en dus eigenlijk helemaal géén moslims. Althans voor zo lang het duurt, want in tijden van crisis blijkt altijd weer dat de beroepsmoslims met succes aan de “gematigde” moslims voorhouden wat Koran en soenna écht zeggen.  En dat is dus niet “gematigd”, maar totalitair, antisemitisch en bloeddorstig.

En kan iemand mij verklaren hoe iemand die op een congres in oktober 2010 het gevaar schetst van de “olie-islam” in diezelfde maand bij het aantreden van het “gedoogkabinet” Rutte-Buma-Wilders een bijna kamerbreed aangenomen motie indiende die de islam in Nederland ruim baan moest geven?

MOTIE ISLAMISERING 2010_LI (2)HALSEMA ROEMER COHEN PECHTOLD 27 OKT

FEMKE MAAKT DOCU-SERIE OVER DE ISLAM, BEGRIJPT DAARNA NOG STEEDS NIKS VAN DE ISLAM

In 2013-2014 ging Halsema op kosten van de belastingbetaler — heeft ze ooit iets níét op kosten van de belastingbetaler gedaan? —  voor de NPO op reis in het Midden-Oosten om de islam te gaan duiden voor de kijkertjes thuis. Ik heb voor alle zes afleveringen van haar docu aangetoond dat ze net zo naïef terug kwam als ze vertrok.

VERMINKTE MOSLIMAAS

Nadat haar docu in mei-juni van 2014 was uitgezonden, bleek Halsema in september van datzelfde jaar toch nog iets te hebben bijgeleerd. Namelijk een hoop nieuwe namen voor die náre islam die niks te maken heeft met de vredelievende islam. In haar artikel van 2014 in het links-aanstellerige minimalistic arty-farty magazine “De Correspondent” had ze het over “jihadisme”, zelfs ”gewelddadig jihadisme” en  “IS” en “extremisme” en “islamisme” en zelfs “extremistisch islamisme”. Aldus nam Halsema opnieuw de ontsnappingsroute die dom-links al jaren neemt.

ALLAN EN SAM 5_LI

Hier is de bron van dit citaat van Machteld Allan: scroll naar pagina 16

En vervolgens ging Halsema uiteraard niet in de islam zelf zoeken naar de kiemen van dat islamisme-extremisme-jihadisme. Want het moet en het zal “sociologische” oorzaken hebben. Want het Kwaad recht in het gezicht zien, is voor tere zielen als het Femke teveel gevraagd:

“( . . .)  in onze liberale democratie verdient het kwaad ook, en juist, een rationele reactie.” [mijn vet]

Rationeel zou zijn om eindelijk eens een keertje te gaan luisteren naar de vele Einsteins van de islam-kunde zoals de Nederlanders Marcel Kurpershoek en Machteld Allan of  de Amerikanen Robert Spencer, Ibn Waraq, Bill Warner of Andrew Bostom.  Of naar wijlen Hans Jansen.

SPENCER HISTORY OF JIHAD

Proberen de islam bij linkse types als Halsema aan ’t verstand te peuteren, zei Hans Jansen, is net zoiets als proberen seks aan kleuters uit te leggen: they don’t have a clue. Sterker: linkse types wíllen ook helemaal geen clue hébben. Dat komt omdat linkse types narcistische hedonisten zijn, die niet bereid zijn het Kwaad onder ogen te zien. Het Kwaad is iets dat wegverklaard moet worden met gebrek aan stageplaatsen. Dat inmiddels ruim bewezen is dat islamitische terreur vooral gepleegd wordt door hoger opgeleide en bemiddelde moslims, maakt voor types als Halsema niks uit. Het soort dat Halsema vertegenwoordigt, wil alleen maar op het morele krukje staan en de wereld vertellen dat zij geen haters zijn en begripvol-liefdevol de geestelijk verdwaalde moslim-terrorist die diepgewenste stage-plaats alsnog aan te bieden. Ja, ze zijn inderdaad hartstikke gek van genotzucht en hang naar moreel comfort.

FEMKE SOCIOLOGISEERT HET ISIS-JIHADISME VIA DRIE DUITSE ANTI-SEMIETEN UIT DE 19e EEUW

Nu moet ik even iets ingewikkelds uitleggen.

In dat artikel in “De Correspondent” van september 2014, waarin ze er blijk van gaf veel nieuwe namen te hebben geleerd voor de náre-islam-die-niet-de-echte-islam is, deed ze ook iets waarvan ik dacht dat het in Nederland mijn uitsluitende privilege was: namelijk de islam in verband brengen met het nazisme. Ik moet zeggen dat ik er aanvankelijk heel even van stond te kijken. Maar alras bleek dat ze uiteraard niet de islam, maar het jihadisme-etcetera in verband bracht met, eh, nee niet met het nazisme zelf, maar met “wegbereiders” van het Hitlerisme in 19e eeuws Duitsland en dat dat ze dat deed om het jihadisme-etcetera “sociologisch” te verklaren. Dat “sociologische” wegverklaren van het Kwaad dat ze dus “rationeel” noemt.

STERN POLITICS DESPAIR

Haar “rationele” en “sociologische” verklaring  voor het  best wel een beetje nazistische  jihadisme-etcetera vond ze in een klassiek boek over de geestelijke “voorlopers” en “wegbereiders” van het “echte” Hitleriaanse nazisme, namelijk dat van Fritz Stern “The Politics of Cultural Despair” (1961) dat  bij mij nog ooit op een tentamenlijst heeft geprijkt.

Stern behandelt drie antisemitische wegbereiders van de nazi-ideologie: Paul de Lagarde (1827 – 1891), Julius Langbehn (1851 – 1907) en Arthur Moeller van den Bruck (1876 – 1925). (Ik verdenk Halsema er overigens van niet het boek zelf, maar alleen een paar recensies te hebben gelezen, met name deze die als titel heeft: “A presage of the rise of German National Socialism. Similarities to modern Islamic Radicalism.”)

En inderdaad, een van de vele islam-verkeerd-begrijpers, de grondlegger van de Moslimbroederschap (!) , Sayyid (Said) Qutb, had — net als De Lagarde, Langbehn en Moeller — óók een hekel aan Amerika en “de moderniteit” en was óók antisemiet. En “salafisten” hebben inderdaad, net als die drie Duitse 19e eeuwers, óók een verlangen naar een utopisch pre-industrieel verleden dat ze hersteld willen zien: namelijk naar de 8e eeuw van het Arabische schiereiland. Halsema ziet hier grote “sociologische” verklarende kracht voor het nazistische karakter van het moderne “jihadisme”. Een “jihadisme”, nogmaals en ten overvloede, dat uiteraard onderscheiden dient te worden van de gewone vreedzame islam!

Halsema:

“Aan de wortel van hun nazisme [van De Lagarde, Langbehn en Moeller van den Bruck] ligt, zegt Stern, een diepe afkeer van de liberale democratie: van modernisme, individualisme, rationaliteit, tolerantie en een kosmopolitische cultuur. Veel minder dan van een intellectuele kritiek was er bij hen sprake van rancune, van wanhoop en eenzaamheid. Zij verlangden intens naar een nieuw geloof, naar een gemeenschap en naar overzichtelijkheid. Zij haatten het liberalisme, omdat het hen tot outcasts maakte en losrukte van een denkbeeldig verleden dat zij koesterden. Het kost weinig verbeeldingskracht om deze analyse te verplaatsen naar het extremistische islamisme en de aantrekkingskracht die dit heeft op rancuneuze jongeren die zich outcasts voelen.”

Kijk nou ’s wat hier gebeurt:

Pre-Auschwitz anti-semitische, Duitse, 19e-eeuwse, burgerlijke, anti-industriële, anti-modernistische verlangers naar het heerboerenleven

zijn hetzelfde als

post-Auschwitz anti-semitische, 21ste eeuwse,  “Europese” islamisten die vertrekken naar de van het internet spattende high-tech-bloedorgieën van ISIS

En die vergelijking kost Halsema dus weinig verbeeldingskracht”!

HALSEMA’S VERBEELDINGSKRACHT, LOGICA EN “ONAFHANKELIJK DENKEN”

Ik heb in de laatste tien jaar minstens 30 stukken en stukkies aan Halsema gewijd. Daaruit rijst inderdaad het beeld op van iemand met weinig verbeeldingskracht. Dat zou niet zo erg zijn als ze geen burgemeester werd van Amsterdam en geen lid was van wat ik noem

het collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat.

Dat veelwoordige cliché heb ik zelf gemunt en ik gebruik het vaak, want het klínkt niet alleen lekker, maar het treft vooral precies álle kernen van de geestesgesteldheid van de quasi-elite waartoe Halsema behoort.

Dat gebrek aan verbeeldingskracht van Halsema cum suis past in dat narcistische hedonisme. Deze soort geeft de voorkeur aan het lekkere gevoel in het eigen organisme, in het eigen hoofd en dat onder alle omstandigheden. Zelf noemen ze het mischien wel optimisme. Maar het is gebrek aan waarachtig historisch besef en een ontkenning van “wat men van de aard van de mensen weet” (Thomas Mann).

Het “management” van het merk Halsema vindt het niet nodig een datum te zetten bij een artikel van Halsema op haar eigen website dat ik nog niet kende. Maar GeenStijl helpt ons: het moet van ergens half september 2009 zijn geweest. Carel Brendel haalt het aan in zijn “evenwichtige” evaluatie van het toekomstig burgemeesterschap van Halsema.

Dat artikel van 2009 heet

“Vrijheid van geloof en van hoofddoek”.

Wat zegt u?

Welja, moet kunnen: vrijheid van nazisme en van swastika.

In dat stuk vertelt ze dat Geert Wilders de schuld is van de “islamofobie” en dat de hoofddoek bij de politie moet mogen omdat ook moslima’s bij de politie moeten kunnen.

Onze politie-vrouwen moeten de islamitische swastika dus kunnen dragen.

Ik had er eerlijk gezegd geen idee van dat ze zó gestoord was, de vrouw van het genuanceerde midden.

Deze dame komt dus aan het hoofd te staan van een reeds geheel ver-iftarde politie in Amsterdam.

Ze legt het ook uit, hoor! Want als Femke iets is, dan van het midden en van de rationaliteit. Ze maakt een vergelijking. Vroeger, zegt ze, moest je als vrouw in Nederland met ontslag als je trouwde. Dus nu moet ook een hoofddoek geen belemmering zijn om toe te treden tot de arbeidsmarkt. Stalen logica!

Begrijpt u wel?
christelijk huwelijk anno 1920 = islamitische hoofddoek nu
neutrale en seculiere politie = veelkleurige arbeidsmarkt.

Haar naam als “onafhankelijk denker” heeft Halsema vermoedelijk gekregen omdat ze afstand heeft genomen van nóg grotere linkse gekken als Mohammed Rabbae en René Danen. Brendel beschrijft dat. Ook in haar stuk over hoofddoek & godsdienstvrijheid neemt Halsema dankbaar de, eh . . . . . . genuanceerde middenpositie in door zich te verdedigen tegen de kritiek van nóg ergere lijpenisten, als daar zijn Anja Meulenbelt en Tineke Bennema.

Maar voor haar roep als integer en onafhankelijk dwarsdenkertje is haar optreden rond de verbanning van Ayaan Hirsi Ali vermoedelijk het meest bepalend geweest. In haar speech in 2006 in de Tweede Kamer wees Halsema erop dat Rita Verdonk gebruik kon maken van haar “discretionaire bevoegdheid” om een uitzondering voor Ayaan te maken en haar het Nederlanderschap te laten behouden. Maar ze had intussen wel in de jaren daarvoor voluit deel genomen aan de domme pro-islam-en-anti-Ayaan-hetze die regressief links ontketend had.

Carel Brendel meent dat Halsema in 2006 “als een leeuw” vocht voor Ayaan Hirsi Ali. Maar volgens Afshin Ellian, die nauw betrokken is geweest bij het juridische gedoe rond dat Nederlanderschap van Ayaan, valt dat erg mee. De stukken van Ellian die daarover gaan zijn op de site van Elsevier niet meer terug te vinden, maar het internet vergeet nooit iets, dus hier is na te lezen hoe Ellian betoogt dat Halsema vooral ter meerdere glorie van zichzelf en van de linkse politiek  bezig is geweest. Ellians verhaal is ingewikkeld en slecht geschreven, maar wie nog eens wil nalezen hoe ook Robert Oey, de echtgenoot van Femke Halsme, de verraad-docu van Zembla “De heilig Ayaan” uit 2006 nog eens heeft uitgemolken met zijn operette-achtige draak “De leugen” moet naar dit stuk van mij en dan naar de paragraaf  “Halsema’s rol bij de verbanning van Ayaan”.

Ellian:

“De Leugen is gewoon een propagandafilm van de familie Halsema over de ondraaglijke goedheid van de linkse Übermensch. Waarom heeft Robert Oey de waarheid verdraaid? Robert en Femke waren er niet op uit om de mensheid te helpen. Het gaat om een propaganda film voor GroenLinks.( . . .) Robert Oey en Femke Halsema hebben een asielzoekerfamilie instrumenteel ingezet voor partijpolitieke doeleinden. Dit is linkse humaniteit.”

Humaniteit. Wat men van de aard van de mensen weet. Verbeeldingskracht. Mag ik besluiten met een gedicht dat ik ooit publiceerde onder de titel “Klaprozen voor Femke Halsema!”

Er komt een dag in de Lage Landen
Dan ziet Femke water branden
Ook Alexander zal het zien
Tofik echter slechts misschien
Met die half geloken ogen
Als in orgasme steeds gebroken
Ja, orgastisch zal het wezen
En gepaard gaan met veel kezen
Want moorden hoort erg bij verkrachten
Hetzij bij dage of bij nachte
Ook de naïeven zijn dan wakker
Maar op straat gaan naar de bakker
Zal toch een probleempje geven
Net zoals het hele leven
Het inzicht is te laat gekomen
Door al die multikulse dromen
De hoed in de spreekwoordelijke hand
Brengt je níét meer door het ganse land
En dat wie goed doet goed ontmoet
Is verdwenen met diezelfde hoed
Al die geprojecteerde Rede!
En toch oorlog in de steden!
Waar komt die vijand toch vandaan?
Het is een vriend, voor wie niet genoeg werd gedaan!

Aanbevolen! Lees mijn recensie.

SAM OMSLAG 263

_______________________

Femke Halsema wordt burgemeester van Amsterdam

ALLAN EN SAM 5_LI

Hier is de bron van dit citaat: scroll naar pagina 16

Femke Halsema wordt burgemeester van Amsterdam. Sinds ik dat nieuws hoorde, broed ik op een stuk met de werktitel

“Amsterdam krijgt ‘n burgemeesteresse met ‘n gebrekkige moraal en ‘n gebrekkig intellect”

Maar ik kom er voorlopig niet uit, al is de kern wel duidelijk: Halsema denkt dat de islam in West-Europa integreerbaar is. Dat is niet zo. Dat bewijst deze oudste en onhervormbare manifestatie van een nazi-mentaliteit al 1400 jaar over de hele wereld.

Het moeilijke punt is dat Halsema zogenaamd genuanceerd is. Daartoe heeft ze een bekende ontsnappings-route gekozen, namelijk net doen of er een apart geloof bestaat, los van de “echte” islam. “Olie-islam uit Saoedi-Arabië” noemt ze dat. Ze spreekt van jihadisme” en zelfs van ”gewelddadig jihadisme” of ook wel van “IS”. Ze heeft het over “extremisme” en “islamisme”. Ze heeft zelfs een “extremistisch islamisme” uitgevonden. En ze is heel “diep” de Duitse geschiedenis ingedoken om te bewijzen dat áls dat “extremistisch islamisme” al een beetje op nazisme lijkt, zulks komt door “sociologische” oorzaken. Want het Kwaad kan natuurlijk nooit het Kwaad zijn dat voortkomt uit Kwaadaardige Individuen die een Kwaadaardige Ideologie scheppen of ter beschikking hebben. Het Kwaad moet maatschappelijk “verklaard” worden, want ja, hoe moet je er anders “beleid” op maken? Het moet allemaal wel een beetje “maakbaar” blijven natuurlijk.

Enfin: ik ben nog met mezelf in gesprek over ’t Femke.  En ik gebruik daarbij onderstaande (onvolledige!) opsomming van stukken die ik in de afgelopen 8 jaar over haar schreef.

Vanwege te weinig Kellendonk “verloor” Baudet het Balie-debat tegen Halsema (5 februari 2018)

Volgens Halsema ging het om worst op brood en ging haar zoontje naar een ándere “gekleurde” school: allebei leugens (1 februari 2018)

Naar aanleiding van Baudet versus Halsema over Nationalisme en Identiteitspolitiek spreken we over . . . . . muziek. Maar óók over een neger en een Marokkaan op een fiets. Nee, niet over je zuster op een houtvlot! (30 januari 2018)

Femke Halsema’s catch 22: als je d’r niet uitscheldt hoort ze je niet en als je wel scheldt praat ze alleen over dat schelden (2 oktober 2017)

Honderd stukken contra Halsema hielpen niet: die burgeroorlog komt er (5 febuari 2017)

Niet Wilders maar Halsema, Pechtold, Cohen en Roemer plus nog 120 (ex-)leden van de Tweede Kamer horen voor de rechter: wij gedenken het hoogverraad van 27 oktober 2010. (17 oktober 2016

Halsema! Nóg meer tákkie-ja uit Halsoversnijderistan! (25 januari 2016)

Femke Halsema! Espanja! Cordoba caramba! Tákkie-jáá! (24 januari 2016)

Ter gelegenheid van de aanslagen in Parijs: de islamiseringsmotie van Halsema cum suis anno 2010 (13 januari 2015)

Femke Halsema lijdt op internet even erg als vrouwen in Pakistan (+ update) (10 november 2013)

Femke Halsema doet net of ze Fritz Stern heeft gelezen (4 november 2014)

Femke Halsema en haar moslima’s (6) (16 juni 2014)

Femke Halsema en haar moslima’s (5) (9 juni 2014)

Femke Halsema en haar moslima’s (4) (2 juni 2014)

Femke Halsema en haar moslima’s (3) (2 mei 2014)

Femke Halsema en haar moslima’s (2) (19 mei 2014)

Femke Halsema en haar moslima’s (I) (12 mei 2014)

Femke Halsema, de steelneger en de bajes-Jood: wij gedenken Nationale Collaboratiedag (26 oktober 2013)

Fout Femke gaat weer nazislamitisch hoeréren (4 september 2013)

Ik hoop dat de executie van de nazislamitische hoeren Femke Halsema, Jolande Sap, Karin Dekker, Ineke van Gent en Claudia de Breij verloopt als die van . . . . . . (2) (3 augustus 2013)

Verenigde Nazi’s, Israël, “kindgevangenen”, Femke Halsema (4 februari 2013)

Femke Halsema durft niet met mij in debat, oftewel: de valse bewogenheid van nep-links (13 februari 2012)

Ik hoop dat de executie van de nazislamitische hoeren Femke Halsema, Jolande Sap, Karin Dekker, Ineke van Gent en Claudia de Breij verloopt als die van . . . . . . . . . . . . . . (AFLEVERING TWEE) (3 augustus 2013)

Doctor Kromzwaard (Martijn de Koning), Femke Halsema en het landverraad (29 december 2012)

Femke Halsema en het grotere kwaad: de kern van mijn razernij (24 maart 2012)

Femke Halsema: vanwege bedreiging door moslims uit de politiek? (16 februari 2012)

Femke Halsema durft niet met mij in debat, oftewel: de valse “bewogenheid” van nep-links (13 februari 2012)

Femke Halsema durft niet met mij in debat, oftewel: de valse bewogenheid van nep-links (13 februari 2012)

Femke Halsema: vanwege bedreiging door moslims uit de politiek?
(16 februari 2011)

Twitter-kwetter-tsjilp: paniek in de volière (15 februari 2011)

Ik hoop dat de executie van de nazislamitische hoeren Femke Halsema, Jolande   Sap, Karin Dekker, Ineke van Gent en Claudia de Breij verloopt als die van . . . . . .
(11 februari 2011)

Het wezenloze immoralisme van Femke Halsema en Claudia de Breij (19 september 2011)

Klaprozen voor Femke Halsema! (13 november 2010)

Ayatollah Halsema en de kogelmotie (9 november 2010)

Femke Halsema en Izz ad-Din Ruhulessin: een teken van islamisering (9 november 2010)

SPENCER JIHAD

Robert Spencer, “The History of Jihad: From Muhammad to ISIS

_______________

“Het Zionisme richt een massaslachting aan”

Toen Nietzsche ouder en wijzer was geworden en ook een beetje gek, kreeg-ie door dat je ideeën aan kwaliteit winnen wanneer je lichaam in beweging is. Als de gedachte is opgekomen terwijl je zat, zei de filosoof, moet je die gedachte wantrouwen. Dus ik weet niet of ik naar Nietzsches normen geldig in beweging was, toen ik deze zondagmorgen op de sportschool op een benenmachine zat en die ingeving kreeg waardoor ik ineens wist waarom een bepaalde uitspraak die me allang ergerde fundamenteel onwaar is.

Ik heb altijd wel goeie benen gehad, zie hierboven die foto’s van vele jaren geleden, maar nu is het echt minder, want ik ben minsten 15 kilo te zwaar geworden en mijn onderbenen hebben een beetje een verhoornde wittige huid gekregen, terwijl er overal gesprongen adertjes zichtbaar zijn geworden. Maar ik blijf mijn best doen, want je weet nooit of er nog ergens een keer een gerontofiel lekker jong wijf opduikt dat ’t met mij wil doen.

Maar dat terzijde. Het idee wat ik op die benenmachine kreeg is dat het toeschrijven van misdaden aan “het Zionisme” fundamenteel fout is, omdat, anders dan bijvoorbeeld de islam en het nazisme, het Zionisme geen misdadige ideologie is die er vanuit zijn aard op uit is om te moorden en onderdrukken. Het Zionisme is een poging om zo vreedzaam mogelijk een thuisland voor de Joden in Palestina te scheppen. En Ben Gurion en de zijnen hebben dat verbazend goed volgehouden, gezien de terreur die door een deel van de Palestijnse Arabieren vanaf 1920 op de Joden is losgelaten. Die terreur stond onder leiding van de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, en was islamitisch geïnspireerd.

Dat toeschrijven van misdaden aan het Zionisme — en niet aan de opgedrongen oorlogsomstandigheden —  is natuurlijk eerder al door velen gebeurd. Zoals Efraim Karsh het zegt in “Fabricating Israeli History”:

“From it’s earliest days Zionisme has been castigated by its detractors — Jewish and Arab, Western and Soviet — as an offshoot of Western imperialism, a predatory colonial movement bent on occupying a land that is not its own and dispossessing the indigenous population.”

Maar een echte doorbraak in de demonisering van het Zionisme werd bereikt door het werk van Benny Morris. Ari Shavit, de auteur van “Mijn Beloofde Land” — ziehier voor mijn analyse van alle 17 hoofdstukken — omschrijft in een interview met Morris, deze “new historian” als de man die “with his own hands opened the Zionist Pandora’s box”. Maar dat loslaten van de verborgen demonen van het Zionisme gebeurde, zoals Efraim Karsh in een boek heeft aangetoond, door fraude mét en manipulatie ván bronnen-materiaal. Het is niet zozeer dat Karsh in dat boek bewijst dat elke bewering over misdaden begaan door Joden tijdens de periode van burgeroorlog en de invasie door de Arabische landen, dus van November 1947 maart 1949, ongegrond is, maar wél dat Morris door die fraude en manipulatie kwade opzet bij Ben Gurion cum suis wil aantonen. Morris is erop uit frauduleus te bewijzen dat “het Zionisme” er altijd al op uit was de Palestijnse Arabieren te verdrijven. Dat is niet waar. Ben Gurion cum suis en “het Zionisme” waren niet kwaadaardig van aard, maar werden door de oorlogs-omstandigheden soms gedwongen tot daden waarvan ze eigenlijk wars waren.

Er zijn echter óók wel degelijk beweringen van Morris cums suis over grote “oorlogsmisdaden” begaan door “het Zionisme” waarvan door Karsh (en anderen) bewezen wordt dat ook die behoorden tot de onvermijdelijke wreedheden en ongelukken die nu eenmaal een oorlog met zich mee brengt. Dat geldt bijvoorbeeld voor de gebeurtenissen rond Lydda, waaraan ik zelf, steunend op Martin Kramer en Efraim Karsh, 6000 woorden heb gewijd.

En dan komt Shavit dus, precies rond “Lydda”, in zijn “Mijn Beloofde Land” in hoofdstuk 5 tot deze uitspraak:

“In thirty minutes, at high noon, more than two hundred civilians are killed. Zionism carries out a massacre in the city of Lydda.”

En dat werkt door, want in zijn driedelige beschrijving in het NIW van de periode 1947-1949 ter gelegenheid van 70 jaar Israël — die ik hier heb geanalyseerdmeent Bart Schut:

“Lydda en Ramla zijn waarschijnlijk de meest gewelddadige, structurele en geplande voorbeelden van etnische zuivering van Israëlische zijde tijdens de oorlog.”

In elk geval heeft Schut het niet over “het Zionisme” dat misdaden pleegt. Maar hij neemt wel de Morris-en-Shavit-versie van de gebeurtenissen in Lydda over. Jammer en schadelijk voor Israël.

___________________

Het zijn echt onzettende viezeriken, Jinek en Jesse, met hun kindermisbruik om Trump te besmeuren

Nogmaals: géén misverstand. Die oranje baviaan Trump, die desondank een veel betere president is dan Obama, mag best op dit punt voor zijn kloten geschopt worden, maar waarom moet die zwarte aap Obama altijd ontzien worden?

Ja, het is verschrikkelijk nodig om die Augius-stallen van de Publieke Omroep te reinigen. Daar moet inderdaad een alles doorspoelende rivier doorheen geleid worden. Steun de petitie van het FvD!

Ik vind het óók erg van die kindjes. Ik ben zelf net bezig de foto’s te digitaliseren van de kleutertijd van mijn nu 22-jarige. En ik herinner me mijn eerste dag op de Lagere School in 1953. Mijn grootmoeder, die mij opvoedde, bracht me. En toen ze het klaslokaal verliet riep ik haar wel drie keer na: “Dag moeke! Dag moeke! Dáág!” Nee, je hoeft mij echt niks uit te leggen over detentie-centra waar de ouders van de kinderen gescheiden worden. Als je mij dat nieuws had laten voorlezen op de tillevisie dan had ik het er denk ik niet beter afgebracht dan Rachel Maddow.

Men weet dat er, sinds Trump verkozen is tot president, een totale hysterie is losgebroken in het links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat dat alle media in handen heeft. In Nederland is Eva Jinek een van degenen die werkelijk geen dag kan leven zonder haar mediamacht te misbruiken om Trump te bashen. Men herinnert zich het interview dat ze afnam van het diep-foute wijfje Hillary Clinton. Déze Hillary Clinton dus, die, in de gedaante van een vette krankzinnige pad, aldus spreekt over de gruwelijke dood van Khadaffi:

We hebben het dus over die kinderen, die in detentiecentra bij de Mexicaanse grens van hun ouders gescheiden worden. Jinek, meteen aan het begin van de uitzending van maandag 18 juni:

“De afgelopen zes weken zijn naar schatting tweeduizend kinderen, gescheiden van hun ouders nadat ze illegaal de grens overstaken.”

De afgelopen zes weken? Die foute praktijk is al jaren aan de gang! Ook onder Obama. hier, hier en hier de bewijzen. Uitspraken van Hillary Clinton:

“They should be sent as soon as can be determined who the responsible adults in their families are.”

“Just because your child gets across the border, that does not mean the child gets to stay.”

Maar nu is Trump in plaats van Obama president en nu is het ineens een probleem. Geen misverstand: het ís inderdaad een moreel probleem. Ik vind dat erg. Maar bij Jinek dus die intens hypokriete smeerlapperij, die in de uitzending van dinsdag (kijk vanaf 33:50) nog eens dunnetjes werd overgedaan:

“Een geluidsopname van kinderen die huilen nadat ze gescheiden zijn van hun ouders op de grens tussen Mexico en Amerika gaat de hele wereld over. Het versterkt de verontwaardiging over het beleid van Trump.

En dan om het plaatje compleet te maken, nog eens deze tweet van huichelachtige virtue signaller Jesse Klaver:

Nogmaals: géén misverstand. Die oranje baviaan Trump, die desondank een veel betere president is dan Obama, mag best op dit punt voor zijn kloten geschopt worden, maar waarom moet die zwarte aap Obama altijd ontzien worden?

 

INSTANT UPDATE:The Media Are Lying About Trump Separating Illegal Immigrant Families. Here’s The Truth.

JINEK COURT RULING SEPARATE CHILDREN_LI.jpg

INSTANT UPDATE 2:

JINEK UPDATE LEON DE WINTER KINDEREN

UPDATE 21 JUNI:

En woensdag 20 juni ging het ‘r wéér over bij Jinek. En naar aanleiding daarvan twitterde ik dit:

JINEK UPDATE TWEET KINDEREN VAN MEZELF

___________________

Tsunami’s van wurgende werkelijkheid! Sam van Rooy’s “Voor vrijheid DUS tegen islamisering”

SAM OMSLAG TEKST262

Tijdens de lezing van dit boek vond ik één keer mezelf terug, opgesprongen van mijn leestafel en verwilderd om mij heen starend, terwijl ik mijn handen aan mijn eigen strot had. Zelfwurging? Wilde ik die strop rond mijn nek weghebben?

Ik heb een week over de lezing gedaan, het moest met telkens een uurtje, verspreid over dagdelen. En een paar keer heb ik in dat ene uurtje de lectuur moeten onderbreken om een raam te openen teneinde frisse lucht te verkrijgen. Een overdosis islam. Dat bestaat. Ik heb tijdens het lezen bedacht dat een van de straffen die een Neurenberg 2.0 aan collaborateurs met de islam zou moeten opleggen (types als Pechtold en Roemer) de volgende zou moeten zijn: het constante voorgelezen worden van dit boek, via luidsprekers in cellen en op de dwangarbeidsplaatsen. Ja, dat is een vorm van marteling, maar ik ben nu eenmaal een slecht mens.

Ik ken Sam persoonlijk goed. Zo weet ik dat-ie dat-ie een dikke tien jaar geleden, dus rond zijn twintigste, een professioneel wielercontract aangeboden heeft gekregen en dat-ie fysieke inspanningswaarden liet optekenen die hoger lagen dan die van heel wat profwielrenners. Rond zijn 16e had-ie ooit een gebroken arm in het gips, terwijl in Frankrijk op fiets-vacantie met zijn ouders. Maar hij ging toch met zijn vader de Mont-Ventoux op, met één hand aan het stuur. Wie ooit vanaf de Bédoin-kant de Mont-Ventoux heeft beklommen, zoals ik, weet dat dit een krankzinnige prestatie is.

Het boek dat Sam nu gepubliceerd heeft, is het resultaat van dat uithoudings- en doorzettingsvermogen. Dit boek getuigt niet alleen van volhouden, maar ook van een vermogen tot pijn lijden — (in de vorm van het taai en langdurig onder ogen zien van de harde waarheid) — dat bij de West-Europese quasi-elites zo schrijnend ontbreekt. Als ik het dus in het vervolg van deze bespreking op vertrouwelijke wijze de auteur met “Sam” blijf bejegenen, dan is dat vanwege die oude band, maar ook omdat iedereen bij “Van Rooy” toch eigenlijk aan vader Wim van Rooy denkt.

Dit boek is enorm verontrustend om twee redenen: vanwege de overdonderende tsunami-achtige inhoud die het inzien van het islamgevaar onontkoombaar maakt en vanwege onze quasi-elites die deze tsunami niet wensen op te merken, niet in het dagelijks leven en niet in dit boek. Onze nep-elites lezen niks en ze weten niks en omdat deze nep-elites elke subsidie-niche bezetten in media, politiek en onderwijs, houden ze ook de bevolking onder constante verdoving. Zelf kaart ik dat hypocriete wegkijken en indoctrineren al vanaf 2006 aan, met voortdurende kritieken op krantenartikelen, tv-uitzendingen, talk-show-hosts en politici. Deze nep-elite is inderdaad voorgoed verloren en er is dus een nieuwe zuil nodig, zoals Sid Lukkassen bepleit naar aanleiding van dit boek, maar ik begrijp totáál niet waarom hij de PVV, het FvD, het VB en AfD niet eens nóémt.

Op een van de de eerste pagina’s van “Voor vrijheid DUS tegen islamisering” staat een lang citaat zonder bronvermelding. Intrigerend! Het begint zo:

“Hoewel polygamie bij onze oosterburen verboden is, mocht Ahmad A. eind januari zijn tweede vrouw naar Duitsland laten komen. De zaak heef de afgelopen weken voor veel ophef gezorgd, maar de Syrische vluchteling begrijpt de commotie niet. Als gelovige moslim houdt hij zich gewoon aan de sharia. Hij zou graag 4 echtgenotes willen en 10 tot 20 kinderen”

U wilt vast de rest van deze anecdote ook lezen. Dan moet u het boek kopen. En het vervolgens vooral helemaal lezen, want het is, zoals gezegd, op een adembenemende wijze de moeite waard.

Paul Cliteur, die op TPO ook een recensie heeft geschreven, spreekt in zijn “woord vooraf” over Sams oer-inspiratie voor dit boek, namelijk de black-out die Hans Jansen kreeg tijdens een uitzending van Pauw & Witteman van 17 november 2010, die u hier kunt zien en die ik beschreven heb onder de titel “Vijf hyena’s sluipen rond Hans Jansen bij Pauw en Witteman”. Die black-out werd ongetwijfeld mede veroorzaakt door de nare, vijandige sfeer richting Jansen in die uitzending. In elk geval wist Jansen op de vragen van Pauw en Witteman om voorbeelden te geven van “islamisering” aanvankelijk nauwelijks iets op te lepelen.

Cliteur:

“Jansen raakte van zijn stuk, hakkelde wat en kon niet zo snel voorbeelden noemen. Hoongelach op de publieke tribune. Het punt was gemaakt. Jansen zag spoken.”

Jammer dat Jansen, zegt Cliteur, niet op dat ene vroege voorbeeld van islamisering kwam. Want.

“Ironisch genoeg begint het in Nederland bij Witteman zelf. Op 23 februari 1987 stond bij het vara-programma Achter het Nieuws een onderdeel geprogrammeerd over de satirische kritiek van Rudi Carrell (1934-2006) op de Iraanse dictator Ayatollah Khomeini (1902-1989). De minister van Buitenlandse Zaken, Hans van den Broek, belde live in bij presentator Witteman om hem ervan te overtuigen dat uitzending van dat onderdeel te gevaarlijk, te beledigend, te weinig respectvol zou zijn naar Khomeini, Iran, het Iraanse volk, en de islam. Beetje protest bij de vara (persvrijheid tenslote), maar men gaf toe. Het onderdeel met de Khomeini-satire werd niet uitgezonden. Een staaltje zelfcensuur. Een van de vele.”

Mag ik mij even een terzijde veroorloven? Blijkbaar hebben Sam en ik, zonder het van elkaar te weten, rond die tijd hetzelfde idee opgevat en ook ik was geïnspireerd door diezelfde uitzending met Hans Jansen. Zie mijn stukkie van februari 2011 op Amsterdam Post met de titel “Maak de kreet ‘islamisering!’ politiek relevant!” waarin ik een plan uiteenzette om met behulp van de lezers van Amsterdam-Post tot een inventarisering en categorisering van de verschijnselen van islamisering te komen. Alleen ik heb het toen niet doorgezet en Sam wel.

Dus de grote vraag blijft: wat is dat toch die islamisering? Sam geeft in zijn “inleiding” aan dat het een kwestie is van willen zien:

“De weerbarstige realiteit komt slechts sporadisch, versplinterd en gefilterd bij ons binnen, maar voor wie ze intensief volgt en de puzzelstukjes bij elkaar legt, komt de spreekwoordelijke islamitische ijsberg vanonder het topje tevoorschijn. Ik wil de lezer dan ook waarschuwen: wat hierna volgt is een opeenstapeling van gebeurtenissen en ervaringen en een aaneenrijging van stemmen en analyses. Ze laten een stapsgewijze, noodlottige ontwikkeling zien: de enorme en groeiende kwantiteit van islamiseringsfenomenen en -praktijken die op een gegeven ogenblik een kwalitatieve omslag naar een onvrije, geïslamiseerde samenleving zullen vormen – in heel wat wijken is het al zover. Ik wil u er dan ook op attenderen, lezer, zoals Multatuli herhaalde malen deed, dat dit een “eentonig verhaal” is. Wellicht zult u er, net zoals ik, soms moedeloos van worden, en kwaad. Maar voor onze vrije samenleving is het van levensbelang dat we het onder ogen zien én actie ondernemen.”

Vader Wim van Rooy wijst in een nawoord met de titel “Moet er nog zand zijn?” op een ander aspect voor degenen die het wél willen zien. Namelijk of wát we dan zien ook echt islamisering mag heten.

“( . . .) sommige islamofielen zijn zo verblind dat ze, indachtig de soritesparadox, niet meer kunnen of willen inzien dat een eindig maar groot aantal elementen die haaks staan op het bekende of erop ingrijpen, een transformatie van dat bekende kunnen veroorzaken. Of hoe opeenvolgende kleine veranderingen grote gevolgen kunnen hebben. Als ik dan vraag vanaf hoeveel duidelijke elementen met betrekking tot moslims en islam iemand een patroon zou kunnen waarnemen dat naar iets groters verwijst – in ons geval de islamisering van Europa (gefaciliteerd door de eu) – blijf het meestal oorverdovend stil. Inderdaad, de oorspronkelijke soritesparadox gaat uit van de onschuldige vraag “wanneer is iets een hoop zand?” Vanaf hoeveel korrels? Mutatis mutandis: vanaf hoeveel aangedragen elementen ziet men het patroon van islamisering? Wanneer wordt of is een samenleving geïslamiseerd? Het is voor iedereen verschillend, maar op een bepaald moment is iemand in de mogelijkheid een patroon te zien, anders zou wetenschappelijk denken niet mogelijk zijn. [mijn vet]

PUBLICITEIT ROND HET BOEK

Al vóór het verschijnen van het boek was er — behalve de al genoemde recensie van Paul Cliteur — nogal wat publiciteit.

Op 8 juni een voorpublicatie op “Doorbraak”: “Voor vrijheid dus tegen islamisering” waarin een selectie uit de islamiserings-fenomenen in het boek.

Op 10 juni een interview in “Doorbraak” “We zijn al hele wijken kwijt aan islamisering”.

Op 12 juni op OpinieZ een recensie van Robert Bor: “De bevlogen missie van Sam van Rooy tegen de oprukkende islam”.

En dan was er de boekpresentatie op dinsdag 12 juni 2018 in Antwerpen. Daarvan bestaat een video-registratie.

Ik denk dat het zinnig is om samen te vatten wat Sam daar zei over zijn eigen boek. Hij probeerde de essenties ervan weer te geven. Ik parafraseer en vat samen in de ik-vorm:

Sinds de rellen rond het boek van Salman Rushdie is het met de islam-ellende alsmaar erger geworden. Wie 40 jaar geleden zou hebben voorspeld dat anno 2018 het moderne Westen zich voortdurend zou moeten bezig houden met een achterlijke middeleeuwse ideologie die enorme maatschappelijke spanningen veroorzaakt, dat debatten en verkiezingen door die ideologie overheerst zouden worden, zou voor gek verklaard zijn. Wie zou toen gedacht hebben dat voor een bijeenkomst als deze de meeste energie zou gaan zitten in het regelen van de beveiliging? Dat vandaag de dag de teller van islamitische aanslagen gepleegd sinds de Twin Towers op 33.000 zou staan. Gedurende 17 jaar zijn dat er 5 per dag met ongetelde doden en gewonden. Maar het onderwerp van mijn boek is een net zo groot probleem als de jihad-terreur, namelijk de langzame culturele verandering, de langzame islamisering, die wij ondergaan via demografie, politiek, media,onderwijs, geldstromen uit het Midden- Oosten, koran-scholen, moskeeën, overname van hele stedelijke wijken waarin de facto de sharia heerst [Vanaf minuut 19 tot 23 een fors aantal voorbeelden]

Door die sluipende islamisering zullen wij worden gedwongen tot steeds meer dwangmaatregelen totdat we tenslotte terecht komen in de sfeer van het Midden-Oosten waarin je de keus hebt tussen de pest en de cholera, dat wil zeggen tussen extreem islamitische regimes en quasi—seculiere dictaturen die de ergste uitwassen van de islam in toom houden, maar daarvoor gruwelijke dwangmaatregelen nodig hebben. Als wij de islam verder wortel laten schieten hier, dan komen wij voor die keuze te staan. Er bestaat al een Deens plan tot terugverovering van sharia-wijken, waarvan een onderdeel luidt: een overtreding of misdrijf begaan in dat soort wijken wordt harder bestraft dan wanneer elder gepleegd. Zo begint het gedwongen loslaten van onze waarden en normen. Bij voortgaande islamisering zal ook de welvaart afnemen en de wetenschappelijk vooruitgang tot stilstand komen.

Die waarschuwing geef niet alleen ik. Luister vooral naar de de noodkreten van ex-moslims. Ze zijn als de vroegere dissidenten uit de Sovjet-Unie die het Stalinisme van binnenuit kenden. Zij weten waarover ze het hebben en ze zeggen allemaal hetzelfde: islam is fascisme, is nazisme. Zij verdedigen veel feller de Westerse waarden dan welke autochtoon ook, omdat zij weten wat er op het spel staat. Zij worden bedreigd, hier in België (!). Velen willen uit de islam treden, maar durven niet. Hoe is het mogelijk dat wij in 4 decennia dát geworden zijn?

Het is vijf ná twaalf! We zijn al hele stadswijken kwijt in vele steden in West-Europa (Londen, Berlijn, Rotterdam, Malmö). Daar waam je je in een islamitisch land, in Pakistan of zo. De vrouwen zijn er óf uit het straatbeeld verdwenen of gaan zwaar in de lappen en de hoofddoeken. Je ziet alleen rondhangende mannen. Geen Joden of homo’s. De sfeer is luguber. Er is geen uitgaansleven meer. De levensvreugde is uit die wijken verdwenen. De moslim-immigratie heeft niets positiefs gebracht.

Als we niet willen dat die wijken in omvang en aantal groeien, dan zit er niks ander sop dan de grenzen voor moslims te sluiten. Want in islamitische landen is volgens elke enquête 70 tot 90 procent vóór de sharia. Dan kan het niet anders of we halen elk jaarduizenden van die sharia-aanhangers binnen. De Molenbeken van morgen zijn in de afgelopen drie jaar nu al binnen gehaald door de Belgische regering. Dat moet stoppen en daartoe moeten we de islam-collaborateurs afstoppen. De collaborteurs vormen een giftige cocktail van kapitalisten die alleen maar goedkope arneidskrachten willen, naïeve liberalen die denken dat moslims hun liberale waarden zullen overnemen en utopistische wereldverbeteraars.

Tot zover mijn samenvattende parafrase van de speech van Sam over de betekenis van zijn boek.

TWEE GASTEN OP HET PODIUM: WIM VAN ROOY EN NAHED SELIM

Tenslotte (op 1:30) kwam ook Wim van Rooy nog even op het podium. Ik vond het opmerkelijk wat hij te zeggen had, omdat ik mezelf nogal een Radikalinsky vind en Wim nu een stelling betrok die ik sinds korte tijd verlaten heb, namelijk dat je de islam moet verbieden. Ook ik zou dat van harte verlangen, geen misverstand, maar ik denk dat het niet meer realistisch is: er zijn te veel moslims en de misdadige onwetendheid binnen wat ik noem het collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat is té groot gebleven. Ik ben bang dat wij, de goeien, die confrontatie zullen verliezen. Maar ik kon me helemaal vinden in de rest van Wim’s observaties en aanbevelingen. Namelijk dat de Moslimsbroederschap heel duidelijk is in zijn doelstellingen voor de rest van de wereld: goedschikse of kwaadschikse verovering, maar dat onze quasi-elites hun comfortabelistische lamlendigheid alsmaar niet wensen te overwinnen en géén kennis nemen van 14 eeuwen theorie en praktijk van de islam. Dat ze dat simpel zouden kunnen doen door naar uitgetreden moslims te luisteren. Dat het niet-luisteren naar die mensen een betuttelracistsche reflex van lower expectations verraadt. [Die deze betuttelracistische quasi-elites blijkbaar niet hebben, zou ik zeggen, als ze naar imams luisteren die hen taqiyya-stroop rond de bek smeren.] Dat we de islam moeten gaan discrimineren, dat wil zeggen de geldstromen afknijpen, zoveel mogelijk hinderen. Dat wil zeggen: het tegenovergestelde van de huidige praktijk: subsidiëren en faciliteren.

Een van de verdere gasten op de boekpresentatie was Nahed Selim, de auteur van “Allah houdt niet van vrouwen”. Samen met haar en nog een paar islamcritici mocht ik, jaren geleden, de toenmalige minister Sharon Dijksma voorlichten over de islam. Onvergetelijk vond ik de felheid waarmee Selim op een gegeven moment zei dat islamisten één ding nóóit zouden doen: de positie van de vrouw verbeteren. De vrouw was de kern van het onderdrukkings-systeem, zo zei Nahed. En dat is precies ook wat naar voren komt in de 30 pagina’s van het hoofdstuk van dit boek die de titel dragen “De cover van dit boek: het belang van de vrouw”.

Selim herinnerde op het podium van deze boekpresentatie aan een treffend voorbeeld van Westerse onderwerping aan de sharia uit 2009. Tramconducteur Mickel Aziz mocht zijn halsketting met christelijk kruis niet zichtbaar dragen van zijn werkgever, terwijl hoofddoeken wel waren toegestaan. In kort geding besloot de rechter dat het kruisje niet mocht en de hoofddoek wel moest omdat het kruisje géén religieuze verplichting is en de hoofddoek wél. Daarmee besliste de rechter dus sharia-conform.

Het gedoe rond de cover van dit boek was op zichzelf een perfect voorbeeld van de islamisering, zo legt Sam uit:

“De oorspronkelijke cover van dit boek bevatte een foto van het agentschap Belga waarop enkele gehoofddoekte moslima’s zijn te zien, van wie een of meerdere verbonden zijn of waren aan de pro-hoofddoekenactiegroep Baas Over Eigen Hoofd (boeh). Zij stonden op 1 september 2009 met megafoon, spandoeken en borden aan het Atheneum van Antwerpen te demonstreren tegen het hoofddoekenverbod dat directrice Karin Heremans wilde invoeren. Op hun borden stond ‘vrije keuze’ geschreven, dus illustreerde de foto treffend het contrast dat ook in de titel van dit boek zit. Maar Belga liet ons niet toe de foto te gebruiken, want de moslima’s mochten niet in een “negatief daglicht” komen te staan. Plots mochten we zelfs geen enkele foto met demonstrerende moslims meer kopen uit het uitgebreide Belga-fotoarchief (met talloze foto’s uit binnen- en buitenland), ook niet wanneer we de gezichten onherkenbaar zouden maken (de ontwerper zei dit nog nooit te hebben meegemaakt).” [mijn vet]

DE INHOUD VAN HET BOEK

Bij de lezing van dit boek, zo heb ik al gezegd, beving mij soms benauwdheid. Puur vanwege de angstaanjagende, maar volkomen realistische inhoud. Daarbij komt dat het véél is en blijkbaar moeilijk te ordenen. Blijkbaar, want de hoofdstukken dragen wel verschillende titels maar in feite had vanaf het “Ten Geleide” tot en met “Tegen de islamisering van onze cultuur” met één hoofdstuktitel volstaan kunnen worden. De titels van de paragrafen geven meer houvast, maar ik heb de indruk dat zeer veel alinea’s van de ene naar de andere paragraaf-titel hadden gekund, zonder dat het iemand zou opvallen. Dit is niet bedoeld als kritiek, want ik zou ook niet weten hoe het anders of beter had gemoeten. C’est une mer á boire.

Neem het hoofdstukje “islamkritiek”: dat is in 22 pagina’s een compacte vloedgolf aan informatie. Een geweldige opsomming van stemmen uit heden en verleden die de islam neerzetten voor wat-ie is: de ergste collectieve en wreedaardige geestesziekte die de mensheid ooit heeft getroffen. Ik ga geen namen opsommen, ga zelf maar lezen. Ik geef één citaat waarop ik iets wil aanvullen:

“Wat nog maar enkele decennia geleden over de kerk, het christendom én zijn aanhangers werd gezegd en geschreven (‘christofobie’?), is vandaag blijkbaar not done wanneer het over de islam en zijn belijders wordt geponeerd – het heet dan al snel ‘islamofobie’ of ‘racisme’. De bovengenoemde hoogleraar Ruud Koopmans, die met zijn onderzoek onwelgevallige feiten over de opvatingen van moslims in West-Europa blootlegde, werd door Duitse studenten van de Humboldt-Universität afgeschilderd als racist, fascist en islamofoob. Uiteindelijk, zo vertelt Koopmans, “moest ik mij voor een volle zaal studenten verantwoorden. Ik dacht hen met onderzoeksresultaten te kunnen overtuigen. Maar alles wat ik zei stuitte op hoongelach, terwijl mijn tegenstanders luid applaus kregen voor beweringen zonder enige feitelijke onderbouwing. Het was een soort showproces, waar nota bene ook enkele collega’s vrolijk aan meededen.” Ook kranten zoals Taz en Neues Deutschland noemden Koopmans ‘die racistische professor‘.”[mijn vet]

Dit is dus wat ook natuurkundige Kees de Lange signaleert de weigering en het onvermogen van de nep-elites in media, onderwijs en politiek om ook maar het debat áán te gaan:

“Het merkwaardige is dat irrationele standpunten over bovengenoemde zaken [godsdienst, migratie, Israël, klimaat] zelden op zichzelf staan maar doorgaans in combinatie met elkaar voorkomen. Het is meer dan voldoende om te volgen hoe de leden van het partijkartel zich opstellen op al deze punten en hoe de media daar blinde steun aan verlenen, om te beseffen dat van onafhankelijk denken geen sprake meer is. Politieke partijen en media zijn in grote lijnen inwisselbaar geworden, en kritische geluiden steeds schaarser. Bovendien wordt gefundeerde kritiek op de gebruikelijke mantra’s niet langer met argumenten, maar steeds vaker met alleen maar verdachtmakingen van en persoonlijke aanvallen op de nog resterende critici beantwoord. Het publieke debat is dood en begraven. [mijn vet]

Ter illustratie van wat Sam van Rooy en Kees de Lange zeggen, citeer ik mezelf uit een stuk van 2010 getiteld “Debat” over de islam in de “Vrije” Universiteit van Brussel. (De hier opgevoerde Marokkaan Bouzerda is hier per per video te aanschouwen in een walgelijk onderkruiperig interview met Raoul Heertje). Sam en Wim van Rooy zaten ook in die tribune-collega-zaal.

“Daverend applaus — ja, mijn verhaal blijft eentoning, maar ik heb daar lijfelijk moeten zitten en daarna die geluidsband band helemaal moeten afluisteren en die hysterisch bijval als reactie op domheden en grofheden ieder keer moeten ondergaan: dát is pas vervelend — daverend applaus, zeg ik, ook weer als Bouzerda een brutalisering richting Wim van Rooy stuurt: ‘Blijkbaar heeft mijnheer een aantal boekjes gelezen en strooit nu met termen, Sharia, taqiyya, sharia, taqiyya, sharia, taqiyya.’ Even later zegt Bouzerda op neerbuigende toon: “Ik wil u best uitleggen wat de sharia is” en krijgt dan alleen voor die domme brutalisering donderend applaus van de tribune. Als Wim van Rooy, een onwaarschijnlijk belezen man, het woord sharia in de mond neemt is dat dus belachelijk en als arrogante snotneus Bouzerda aankondigt dat hij er zijn deskundig licht over zou kunnen laten schijnen, maar dat nu niet het moment vindt, dan is dat ge-wél-dig. ( . . .) Tijdens het publieks-vragenuurtje probeert Wim van Rooy om Bouzerda te interrumperen. Ik zou graag iedereen de geluidsband willen laten horen om zelf te kunnen vaststellen met welk een onbeschoft-agressieve snelheid de AEL-man die poging tot interruptie afkapt en dat desondanks weet te doen op die aanstellerige quasi-beschaafde toon die hij steeds hanteert en die in feite openlijke minachting en neerbuigendheid is: ‘Mijnhéér Van Rooy, het is heel beschaafd om iemand uit te laten praten die het woord heeft’. In de instant volgend enthousiaste reactie vanuit de zaal vallen op mijn geluidsband de hysterisch krijsende damesstemmen erg op.”

De waarschuwende stemmen uit het hoofdstuk “Islamkitiek” worden in het hoofdstuk “oikofobie” aangevuld met de verontruste en verontrustende stemmen van degenen die waarschuwen dat Europa bezig is ten onder te gaan aan zelfhaat en een overdosis schuldbewustzijn. Op deze twee manieren tekent het boek de blindheid van onze quasi-elite voor het gevaar van de islam: door schuldbewustzijn en door verkeerd begrepen barmhartigheid blind voor het kwaad. Het boek is heel goed geschreven en vlot leesbaar, maar dat komt óók doordat de vele citaten van welsprekende denkers uit heden en verleden zo goed gekozen zijn. Ik zal er hier één laten volgen, maar in dit 17 pagina’s tellende hoofdstukje staan er nog vele van dit soort kwaliteit:

“De westerse beschaving is de enige die zichzelf in vraagt stelt, tot op het zelfvernietigende af. Bij de Ander, in andere culturen en beschavingen, heerst zowat het tegengestelde: geen greintje zelfritiek of zelfs trots op het misdadige, imperialistische, kolonialistische of genocidale (slavernij)verleden. Bruckner: ‘We zijn ons zelfs te veel bewust van de wonden die het kolonialisme en de slavernij hebben geslagen. Wij gaan ervan uit dat de hele wereld ons haat en dat wij dat verdiend hebben. Bovendien klinkt de oproep om berouw te tonen over het kolonialisme altijd maar aan één kant. Waarom hoeven de nazaten van de Moren zich niet te verontschuldigen voor de bezeting van Spanje die vijf eeuwen heef geduurd? Waarom vraagt niemand de Turken rekenschap af te leggen voor hun bezeting van het Midden-Oosten? Met de slavernij is iets soortgelijks aan de hand. Je hoort er nooit iets over, maar de Arabieren hebben meer Afrikanen gedeporteerd dan de Europeanen en ze gingen er langer mee door: de slavenhandel werd in Jemen en in Saoedi-Arabië in 1962 en in Mauritanië in 1980 illegaal verklaard. Maar voor ons is de slavernij een wite misdaad en wij laten ons dat maar al te graag inpeperen.’ Arabist Hans Jansen schreef hierover . . . . .”

Enfin, koop dat boek en ga lezen wat wijlen Hans Jansen over de slavernij had te melden.

Het hoofdstukje “Migratie en demografie” is een lastig verhaal. Het bevat heel veel cijfers over de moslimpopulatie overal te wereld waarvan ik als alfa niet zo direct zie wat ermee moet en de conclusies van de schrijver zijn ook nogal moeilijk destilleerbaar uit de tekst. Nou ja: de islam gaat groeien. Afrika gaat demografisch exploderen en dus gaat de islam in Afrika erg exploderen. De islam zal in 2017 de grootste “godsdienst” ter wereld zijn. En er komen steeds meer moslims in Europa en globaal gesproken gaan ze misschien 7% of 10% of wel 15% van de Europese bevolkingen uitmaken, al naargelang de werking van vele factoren en hoe optimistisch of pessimistisch je besluit te willen wezen.

Dit hoofdstuk wijst nog maar eens op de youth bulge-landen “met weinig sociale vooruitzichten waar jonge mannen de neiging hebben tot burgeroorlog of expansieve oorlog”. En als je daaraan de islam koppelt “bij uitstek een systeem dat teert op energieke en meedogenloze jonge strijders, die bereid zijn om voor Allah als martelaar (‘shahid’) te sterven”, dan heb je een groot probleem.

Sam heeft moeite gehad vanuit deze op het eerste gezicht relatief geringe cijfers de dreiging die van de islam uitgaat toch plausibel te maken. Hij is daar niet heel duidelijk en expliciet in, maar de paragrafen in dit hoofdstukje die meteen volgen op de eerste pagina’s met het statistieken-en-cijfer-bombardement, hebben die impliciete functie. Ze dragen de titels “Moslimwijken en gemeenten”, “De intolerantste wint”, “Demografische islamiseringsfases” en “Verontwaardigings-discrepantie”

In “Moslimwijken en gemeenten” wordt betoogd dat weliswaar het aandeel volgens de officiële statistieken Europawijd voorlopig niet boven de 15% zal uitkomen, maar dat in de Europese grote steden en vooral in bepaalde wijken van die steden de percentages veel hoger zijn: 20, 30, 40 of soms wel meer dan 50 procent.

En blijkbaar moeten we begrijpen uit de paragraaf die daarop volgt, “De intolerantste wint”, dat deze cijfers voor deze grote steden grote gevolgens kunnen hebben. Vooral als regressief-links zich in die steden met de islam gaat verbinden:

“Zoals de Franse romancier Michel Houellebecq in Soumission beschrijft, wint een links-islamitisch monsterverbod de verkiezingen tegen Marine Le Pen, waarbij binnen die coalitie de moslimpartij een onverzettelijke minderheid is die haar niet-onderhandelbare islamitische eisen via bovengenoemd proces weet door te drukken: islamisering dus. In Nederland winnen islamitische partijen als denk (pro-Erdogan) en nida (Moslimbroederschap) aan kracht en invloed. In Roterdam, waar in 2018 een op de zes kiezers islamitisch stemde, was er vóór de verkiezing wekenlang sprake van een monsterverbond tussen linkse partijen (GroenLinks, sp en PvdA) en nida: een alliantie tegen de rechterzijde dus, zoals Houellebecq heef beschreven. Zineb El-Rhazoui zegt in dat verband over links: ‘In mijn boek noem ik ze collaborateurs van de islamitisch-fascistische ideologie. Ze sluiten compromissen met islamisten uit electorale overwegingen. Zo dom. Ze moesten eens weten hoe linksen vervolgd worden.’ ”[mijn vet]

Sam noemt ook The Most Intolerant Wins: Te Dictatorship of the Small
Minority
van Nassim Nicholas Taleb, maar dat gaat over de langzame “halalisering” van de maatschappij en die zich dan verbindt met het gevaar dat fanatieke minderheden, vooral als ze Allah achter zich wanen, kunnen vormen.

Dat aspect brengt de schrijver ter sprake in het volgende paragraafje “Demografische islamiseringsfases” en wel via “de christelijke missionaris dr. Peter Hammond” die uitlegt dat “naarmate moslims met meer zijn in een land, hun eisen van aard veranderen, in aantal toenemen en dwingender worden; hun gedrag assertiever tot zelfs agressief en gewelddadig wordt en hun invloed toeneemt, waardoor de samenleving islamiseert en steeds meer shariaprincipes de toon zeten.”

Sam citeert de Canadese blogger Paul E. Marek:

“Het zijn de fanatici die marcheren. Het zijn de fanatici die elk van de 50 gewapende conflicten wereldwijd uitlokken. Het zijn de fanatici die christenen en tribale groepen in Afrika systematisch afslachten en geleidelijk het hele continent in een islamitische golf overnemen. Het zijn de fanatici die bombarderen, onthoofden, moorden, of eerwraak plegen. Het zijn de fanatici die moskee na moskee overnemen. Het zijn de fanatici die ijverig het stenigen en ophangen van verkrachtingsslachtoffers en homoseksuelen verspreiden. Het zijn de fanatici die hun jongeren leren om te doden en zelfmoordaanslagen te plegen. Het is een hard meetbaar feit dat de ‘vredelievende meerderheid’ de ‘zwijgende meerderheid’ is, en ze is bang en onbelangrijk.”

Ik vul aan: dit punt van de fanatieke minderheid wordt ook onder ogen gebracht door Brigitte Gabriel

“( . . .) There are 1.2 billion Muslims in the world today. Of course not all of them are radicals! The majority of them are peaceful people. The radicals are estimated to be between 15 to 25 percent, according to all intelligence services around the world. That leaves 75 percent of them peaceful people. But when you look at 15 to 25 percent of the world’s Muslim population, you’re looking at 180 million to 300 million people dedicated to the destruction of Western civilization. That is as big [as] the United States. So why should we worry about the radical 15 to 25 percent? Because it is the radicals that kill. Because it is the radicals that behead and massacre. When you look throughout history, when you look at all the lessons of history, most Germans were peaceful. Yet, the Nazis drove the agenda and, as a result, 60 million people died. Almost 14 million in concentration camps; 6 million were Jews. The peaceful majority were irrelevant. When you look at Russia, most Russians were peaceful as well. Yet, the Russians were able to kill 20 million people. The peaceful majority were irrelevant. When you look at China, for example, most Chinese were peaceful as well. Yet, the Chinese were able to kill 70 million people. The peaceful majority were irrelevant. When you look at Japan prior to World War II, most Japanese were peaceful as well. Yet, Japan was able to butcher its way across the Southeast Asia, killing 12 million people, mostly killed with bayonets and shovels. The peaceful majority were irrelevant. On Sept. 11 in the United States, we had 2.3 million Arab Muslims living in the United States. It took 19 hijackers, 19 radicals, to bring America down to its knees, destroy the World Trade Center, attack the Pentagon and kill almost 3,000 Americans that day. The peaceful majority were irrelevant. ( . . .).” [Mijn vet]

In het lange hoofdstuk “Islamisering” (63 pagina’s) zegt Sam het zo:

“Het kan niet genoeg worden benadrukt: de geschiedenis, maar ook de praktijk van elke dag, zoals in het bovengenoemde Indonesië, laten zien dat een radicale of militante moslimminderheid voldoende kan zijn om een samenleving naar haar hand te zeten en te islamiseren. Als de ontvangende samenleving dan ook nog een open, vrij en tolerant karakter heef en bovendien naïef, onzeker, verzwakt of zelfs verlamd en decadent is, én heel wat lieden op sleutelposities telt die bang, laf, opportunistisch en politiek correct zijn – zoals het huidige West-Europa dus – dan is die samenleving een vogel voor de islamitische kat.”

Het hoofdstuk over “migratie en demografie” bij Sam komt dus neer
op een waarschuwing dat de cijfers weliswaar op zich niet alarmerend lijken, maar dat een combinatie van vier factoren — 1) de concentraties van moslims in de grote steden van West Europa, 2) de collaboratie door regessief-linksen, 3) de kruipende sharia en halalisering plus 4) de dreiging die er altijd uitgaan van fanatieke minderheden en vooral van islamitische — er toch voor kan zorgen dat de islam in West-Europa de macht grijpt.

In het laatste paragraafje voegt Sam daar nóg een vijfde factor aan toe, eentje die alleen maar kan functioneren binnen en door de links-regressieve collaboratie, namelijk de “Verontwaardigings-discrepantie”. Moslims tonen collectief verontwaardiging over de gruwelen die in naam van hun ideologie worden begaan, maar zo gauw er kritiek op de islam geuit wordt dan zijn de rapen gaar. En regressief links gaat daarin mee.

Sam:

“( . . .) waar zijn de moslims wanneer er zou moeten worden opgekomen voor vervolgde of met de dood bedreigde afvalligen, islamcritici, journalisten, politici, academici, schrijvers, kunstenaars en cartoonisten; voor onderdrukte moslima’s; voor gehate Joden; voor in elkaar geslagen homoseksuelen; voor met hakmessen afgeslachte seculiere bloggers in bijvoorbeeld Bangladesh; voor in het Midden-Oosten als vuil en tweederangsburgers behandelde christenen; voor opgesloten journalisten in bijvoorbeeld Turkije; voor gevangengenomen homoseksuelen in bijvoorbeeld Marokko; voor vervolgde ( . . .)”

En die opsomming gaat zo nog een tijdje door.

Dit boek is een enorme kracht-tour, zoals het eerdere boek van vader Wim van Rooy dat ook is. Maar “Waarover men niet spreekt” — 635 pagina’s tekst — is door de barokke stijl van de vader veel minder toegankelijk. De zoon schrijft helder en direct en daarmee zal het effectiever in de politieke strijd kunnen zijn. Het grote probleem dat in beide boeken wordt gesignaleerd blijft de pure blinde domheid van de nep-elite die ons regeert. Het hoofdstuk “Hoop” in het boek van Sam telt drie pagina’s.

Een persoonlijk nootje: ik ben zéér vereerd dat mijn stuk in Trouw van 1998 — “Een gezond instinct voor eigen volk” — van Sam de kwalificatie “schitterend essay” meekrijgt. En het is aardig dat ik genoemd word als een van de stemmen die gewezen hebben op de overeenkomst tussen nazisme en islam. Ik was tenslotte inderdaad de eerste die dat zo sterk en expliciet deed en dan ook nog geplaatst in de historische context van de collaboratie met Hitler door de moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, vooral in Palestina. Inmiddels is die historische en theoretische band tussen het nazisme en de islam fundamenteel uitgewerkt in een boek dat ik mede heb vertaald en hier toegankelijk heb gemaakt: Nazi’s, Islamisten en het Moderne Midden-Oosten, van Barry Rubin en Wolfgang G. Schwanitz.

Als je uitgaat van twee-en-een-halve minuut voorleestijd per pagina, dan zou, zo heb ik uitgerekend, wijlen Hans Jansen, opnieuw aan tafel bij Pauw, de vraag naar voorbeelden van islamisering inmiddels hebben kunnen beantwoorden met:

“Ik heb een boek bij me dat er vol mee staat en ik kan tien uitzendingen van een uur vullen met de voorlezing ervan.”

_______________

Geen ‘rechtse mythologie’ rond Palestina, maar islamitische apologetiek: een reactie op Othman El Hammouchi

*********************************************************
Onderstaand stuk van mij werd na veel gezeur op 6 juni 2018 gepubliceerd op het Vlaamse Doorbraak. Het was een antwoord op een stuk van Othman El Hammouchi van 20 mei 2018. In de finale versie werd tenslotte door de redactie van Doorbraak toch nog één cruciale passage geschrapt, namelijk die aan het einde die hieronder in een “block-quote” wordt weergegeven en die begint met “En er is in elk geval één historicus . . . . ”. De redactie vond dat de passage geen antwoord vormde op het stuk van Hammouchi, terwijl in mijn opvatting de passage nu juist sloeg op de kern van diens stuk: het witwassen van de islam
**********************************************************

Groetmoefti van Jeruzalem Amin Al Husseini in 1929
foto: ©Reporters/Everett

Het succesverhaal Israël

Inderdaad, beste Othman El Hammouchi: er is geen groter succesverhaal dan dat van Israël. En er is geen groter verhaal van misdadige mislukking dan 14 eeuwen islam. Nee, China is niet een groter succesverhaal dan Israël. Israël boekte succes als democratie en als eiland in een bedreigende totalitaire oceaan. China daarentegen is een ‘succes’ áls totalitaire oceaan.

De geschiedenis van Israël is niet ‘de gewelddadige vestiging van een kolonie’. De Joden brachten humaniteit en welvaart naar een op alle gebied achterlijke landstreek en wel zodanig dat Arabieren er massaal door aangetrokken werden. Het betoog van Hammouchi wordt niet krachtiger, wel hatelijker, wanneer hij ‘de gewelddadige vestiging van een kolonie’ vervangt door ‘de zionistische bezetting’.

De Nasrallah-clan en de Moefti

Die ‘zionistische bezetting’ — in feite een vorm van dékolonisatie en ontwikkelingshulp — had vanaf het begin steun van brede kringen in de ‘Palestijnse’ elites via de Nasrallah-clan. Dus niet alleen van ‘het Westen’, want de Nasrallahs zagen wat de Joden brachten alleen maar als positief.

Er is geen ‘typische mythe van de zielige zionistische slachtoffers’. De Moefti van Jeruzalem, later een bondgenoot van Hitler, had immers al vanaf 1920 met Koran en Soenna in de hand de islamitische terreur gepredikt. Dat deef hij vooral onder moslims die met de Joden wensten samen te werken.

Hammouchi kan daar badinerend over doen, maar het verdeelplan van 1948 was veel meer dan de moefti-islamisten verdienden.

Reactionair en feodalistisch protest

Inderdaad was er reeds vroeg protest van ‘de Unie van Islamitisch-Christelijke Verenigingen’. De leden van die Unie zagen hun feodale uitbuitings- en onderdrukkingssystemen in gevaar komen door de emanciperende Joden. Het was dus géén ‘kolonialisme’ waartegen die club zich verzette. Heel goed dat er op ‘de vredesconferentie in Parijs’ niet naar dat reactionaire zootje is geluisterd. Het optreden van die rijkeluisclub had niets te maken met een ‘nationaal bewustzijn’, zoals Hammouchi claimt, maar alles met een feodaal klasse-bewustzijn.

En neen, ‘de Palestijnen lieten het niet zitten bij verbaal protest’. Hammouchi heeft het over een ‘nationale staking’ en ‘reusachtige opstand tegen het pro-zionistische Britse bewind’. Dat klinkt nobel en heroïsch. Maar het was niks anders dan smerige, diep reactionaire, islamitische terreur. Hier een paar voorbeelden.

Getuigenissen

Alan Dershowitz tekent in zijn The Case for Israël de volgende getuigenis op van de Engelse politiechef van Hebron, over een door de Moefti ontketende pogrom in Hebron in 1929:

“Bij het horen van gegil in een kamer, ging ik door een soort van tunneldoorgang en zag een Arabier bezig met het afsnijden van het hoofd van een kind met een zwaard. Hij had het kind al getroffen en wilde opnieuw toeslaan, maar toen hij mij zag probeerde hij de slag op mij te richten, maar miste. Hij stond bijna tegen de loop van mijn geweer aan en ik schoot hem laag in zijn kruis. Achter hem bevond zich een Joodse vrouw gesmoord in bloed met een man die ik herkende als een [Arabische] politieagent genaamd Issa Sheriff uit Jaffa in Mufti. Hij stond boven de vrouw met een dolk in zijn hand. Hij zag me en snelde een aangrenzende kamer in en probeerde me buiten te sluiten, terwijl hij schreeuwde in het Arabisch: ‘Edelachtbare, ik ben een politieagent’. Ik ging de kamer binnen en schoot hem neer.”

Het tweede citaat komt uit Arthur Koestlers Promise and Fulfillment: Palestine 1917- 1949:

“( . . . ) in elk geval begingen de Joden geen individuele daden van sadisme (…) Maar op andere plekken werden de lijken van Joden die in Arabische handen waren gevallen gecastreerd gevonden en met hun ogen uitgestoken. ( . . . ) Voor ik Tel Aviv verliet heb ik de hand gelegd op een collectie foto’s die ik aan Alexis Ladas van de Commissie van de Verenigde Naties heb doorgegeven. Ze tonen grinnikende mannen in Arabische uniformen poserend voor de fotografen met hun bajonetten verzonken in een stapel naakte en verminkte lijken en dergelijke ( . . . ) ik vermeld dit onderwerp met tegenzin ( . . . ) dit soort zaken is niet begonnen met de oorlog; vanaf de dag van de eerste Joodse nederzettingen, was een Jood als hij de langs de kant van de weg vermoord werd gevonden bijna altijd verminkt.”

Wanhoop of strategie?

Hammouchi schijft over deze moordpartijen door reactionairen het volgende:

“Tegen 1938 hadden ze bijna heel Palestina onder hun controle. De situatie was zo ernstig dat de Britten gedwongen waren op massale schaal troepen in te zetten, onder andere in Jaffa, het epicentrum van het verzet. Met de hulp van zionistische milities slaagden ze erin de revolte de kop in te drukken.”

Een ‘revolte’, zoals ook Islamitische Staat zogezegd aan ‘revolte’ doet. Ik kan niet op alle details ingaan, maar deze twee zinnen zijn wel héél erg:

“Voor de Arabieren was dit de druppel die de emmer deed overlopen. Wanhopig verklaarden ze de zionisten de oorlog.”

Wanhopig? Druppel? Hammouchi negeert hoe de Moefti, die de totale leiding had, genadeloos en totaal compromisloos de hele Arabische wereld in een spoor van een alles-of-niks-strategie heeft gehouden tot 1948. Het doel daarbij was en bleef de totale vernietiging en verdrijving van alle Joden.

In 1942 had de Moefti de mobiele, in Duitsland geproduceerde vergassingsinstallaties in de haven van Athene klaar staan. Ze zouden verscheept worden zo gauw Rommel via Egypte naar Palestina zou doorstoten. Doel: de vergassing van Joden op industriële schaal.

Over islam, zionisme en antisemitisme

‘Ikzelf differentieer steeds met klem tussen zionisten en Joden’, schrijft Hammouchi. Hij weet echter donders goed dat degenen die hij in de kaart speelt met dit soort geschrijf dat onderscheid niet maken.

Hammouchi: “Maar ook bij ons slagen veel mensen er bijvoorbeeld niet in een onderscheid te maken tussen de zogenaamde moslims die terreuraanslagen uitvoeren en de rest.”

Zou dat kunnen komen omdat Koran en Soenna op honderden plaatsen voorschrijven dat de ongelovigen onderworpen en gedood moeten worden en dat zulks van ‘Zionisten’ niet bekend is?

Hammouchi: “Wat wel vaststaat, is dat de vijandigheid tegen de zionisten niet het gevolg is van een soort inherent antisemitisme, zoals velen op rechts ons zouden willen doen geloven.”

Dat is natuurlijk juist wél zo, en in dit boek wordt dat overdadig bewezen. De moefti heeft vanaf 1920 precies van dat ‘soort inherent antisemitisme’ in de islam gebruik gemaakt en het werkt tot op de dag van vandaag.

Ben Gurion

Het citaat dat Hammouchi geeft van Ben Gurion, kende ik niet. Maar het is een typisch ‘Joods’ citaat, namelijk begrip tonend voor de gedachtegang ook van je ergste vijand, maar zonder aan hem toe te geven.

In één ding vergiste Ben Gurion zich trouwens: de moefti heeft een veel groter aandeel gehad in de uiteindelijke beslissing tot de Endlösung dan tot voor kort werd aangenomen. Ga hier maar eens kijken.

En er is in elk geval één historicus, Emmet Scott, die stelt dat de constante moorddadige islamitische raids in de onderbuik van Europa gedurende de 300 jaar tussen 630 en 930 verantwoordelijk zijn voor de ver-wreding van het christendom en aldus voor de ontsporingen tijdens het Westers imperialisme, en aldus tenslotte voor WO I en WO II en aldus voor de Holocaust. De hoofdstelling van Emmet Scott heb ik op deze manier samengevat:

‘Toen de langdurige desintegratie van het Byzantijnse Rijk rond 500 na Christus inzette kwam West-Europa niet terecht in de “duistere Middeleeuwen”, want die zogenaamde West-Europese “barbaren” die de Pax Romana zogenaamd vernietigd zouden hebben, stonden zeer open voor de normen en waarden van die inmiddels verchristelijkte Pax Romana. Die “duistere Middeleeuwen”begonnen pas met de veroveringen van de islam in de periode 630 tot 930. In 730 staan de moslimse legers tot in Zuid-Frankrijk aan de ene kant en tot in Afghanistan aan de andere kant. In drie eeuwen raakte het Middellandse zeegebied steeds meer afgesloten voor de handel vanuit West-Europa. Dat had economische gevolgen voor Europa, maar die waren niet de voornaamste, zoals Henri Pirenne nog meende. Volgens Scott waren de voornaamste gevolgen van een geïslamiseerd Midden-Oosten de voortdurende terreur-invallen in Zuid-Europa (Spanje, Italië, Zuid-Frankrijk) door moslims en tengevolge daarvan weer ontstond in Europa een oorlogsmentaliteit waarin het christendom gecorrumpeerd raakte met antisemitisme, heksenwaan, kettervervolging, martelpraktijken en Inquisitie.’

Ben Gurion maakte nóg een vergissing. Blijkens Hammouchi’s citaat meende hij dat er kans bestond dat de moslims in een paar generaties zouden vergeten. Maar hij kende blijkbaar het karakter van de islam niet goed. Desondanks adviseerde hij de goeie strategie: sterk blijven, anders vermoorden ze ons.

__________________

Bart Schut en Esther Voet op zoek naar geestelijk evenwicht inzake Israël

Bart Schut heeft recentelijk in het kader van de 70ste verjaardag van Israël drie opstellen geschreven — een, twee, drie — die het ontstaan van de “Palestijnse kwestie” behandelen tot aan zomer 1949, toen de Arabische landen die Israël waren binnengevallen hun nederlaag moesten erkennen. Ze staan in het NIW, het Nieuw Israëlitisch Weeblad, waarvan Esther Voet de hoofdredactrice is.

Uit die opstellen blijkt dat Bart nog steeds last heeft van zijn oude links-regressieve neigingen om extra streng te zijn voor Israël. Niet dat Israël voor Bart direct de Satan is, zoals voor het echte dom-linkse volk, maar die Joden zijn in Barts ogen toch ook wel menselijk-al-te-menselijk. En daarin schiet Bart een beetje door. Want zó erg allzumenschlich als Bart ze schildert zijn die Palestina-Joden niet geweest. Ze waren nóg een stuk fatsoenlijker dan Bart ze beschrijft. Maar ik kan zeggen: Bart is getting there! Hij maakt vorderingen in objectiviteit. En misschien kan hij Esther Voet meenemen, want die wordt, net als hij, in haar verlangen bij de Goede Linkse Mensen te horen vaak nog een beetje verblind.

1) Verzoeningsborrel

Bart Schut vormt, zoals gezegd, een redactioneel koppel met Esther Voet bij het Nieuw Israëlitisch Weekblad. Hierboven de foto’s die ze bij het NIW van zichzelf gebruiken. Glamorous, kan niet anders zeggen. Zo’n half jaar geleden was Bart samen met Esther uitgenodigd voor een “borrel”, waar ook ik aanwezig mocht zijn. Preciezer gezegd was het een “verzoeningsborrel”, bedoeld om een aantal types die door links-regressieven voor “rechts” worden uitgemaakt met elkaar in gesprek te brengen.

De organisator van deze “verzoeningsborrel” voor nare rechtsmensen was een geleerde, levenswijze en milde man. En dus had hij rekening gehouden met onvereffende rekeningen tussen de bezoekers en expliciet op de uitnodigingen gezet dat iedereen werd verzocht om lange tenen in de garderobe achter te laten teneinde het een beetje prettig te houden.

Toen de Grote Verzoeningavond gekomen was, besteeg  ik de trap die leidde naar het Amsterdamse etablissement waar het evenement plaats vond. En keek bovenaan die trap meteen in de gezichten van twee personen die achter een sta-tafeltje stonden te praten. De ene was de organisator en de ander Bart Schut. Omdat mijn gezicht niet bekend is van de internetten en verdere media, stelde de organisator mij meteen aan Bart Schut voor:

“Dit is nou Martien Pennings”

Waarop Schut:

“Godverdomme! Wat vind ik jou een ongelóóflijke lul! En dat is nog zacht uitgedrukt!”

Ik bleef een paar seconden staan, knikte begrijpend en ging de café-achtige ruimte verder in. Want ik denk dat Bart een goedwillende jongen is, die alleen een beetje in de war is.

2) Bart Schuts polemische talenten

In polemiek, zo meent Esther Voet, onder wier hoofdredactionele hoede Bart Schut dus werkt,

“( . . .) is veel geoorloofd, het mag prikkelend zijn, het mag scherp, maar dit was beneden alle peil.”

Wat vond Esther “beneden alle peil”?
Dat was een tweet van Joshua Livestro, die luidde:

“Bart verveelt zich en wil graag knokken. Dan gooi ik hem hier wat rood vlees toe, is hij weer even zoet.”

Nou-nou! Is dat nou-nou-nou zó erg?
Esther vond blijkbaar van wel.
Dus ik vraag me af hoe Barts hoofdredactrice het peil zou kwalificeren van wat haar eigen Bart mij ooit toevoegde:

“Even iets van me afschrijven. Een of andere ontzettende nazi heeft net een lange rant over mij geschreven op een notoir extreemrechtse site, waarin hij mij een ‘GEESTESZIEKE JODENHATER’ noemt.

Aanleiding? Mijn artikel op Joop waarin ik verklaar dat kritiek op Israel niet gelijk staat aan antisemitisme. Integendeel, naar mijn mening is er genoeg echt antisemitisme in Nederland om juist voorzichtig met deze term om te gaan. Ook om de nagedachtenis aan de Shoah zuiver en in ere te houden.

De lange, lange rant aan mijn adres is geschreven door een zekere “Martien Pennings”. Ik ken de beste man niet, maar stel mij iemand voor die zijn haatstukjes (zeg maar gerust stukken) schrijft tussen het downloaden van kinderporno en het spelen van GTA3 door. Naakt, natuurlijk, op het slipje van zijn overleden grootmoeder na.

Dat ik nog niet zo lang geleden in een goed gelezen artikel in de Volkskrant waarschuw voor antisemitisme in de Lage Landen, meldt “Pennings” uiteraard niet. Evenals het feit dat de politieke traditie waaruit zijn denkbeelden stammen, verantwoordelijk was voor de moord op 6 miljoen onschuldige joden.

Gelukkig wordt de site waarop hij schrijft nauwelijks – en alleen in extreemrechtse kringen – gelezen. Daarom twijfel ik eraan of ik een link moet geven, maar doe het toch. Opdat men weet dat ook ik word besmeurd door het vuil uit de krochten van het racistische internetriool.” [mijn blauwe vet]

Tot zover Schut.

Die notoir extreemrechtse site van het vuil uit de krochten van het racistische internetriool” is de site van E. J. Bron, waarvoor ik toen voor schreef en waar weliswaar wel ’s een forse vergissing is begaan, maar die over het algemeen gewoon de idealen opraapt die regressief-links al decennia geleden heeft laten vallen.

En waarom was ik voor Bart vuil uit de krochten van het internetriool?

Ik had dit gezegd:

“En dan nu de slotvraag. Wat mankeert Bart Schut? Ik vermoed dat hij geestesziek is, namelijk objectief lijdend aan antisemitisme. Bart Schut is een oprechte antisemiet. Ik begin steeds meer te geloven dat types als Schut (en Von der Dunk en Hulspas en etcetera) ergens een biologische, organische, natuurlijke, fysieke beperking in de hersens hebben, die Jodenhaat oplevert en die zich tegenwoordig maskeert als Israëlhaat. Want zó dom en zó feiten- en argumenten-resistent kan geen mens zijn, of je moet een IQ van minder dan 30 hebben. Daar zitten Schut c. s. toch wel boven, denk ik, en dus . . . . . . .

Ik haal dat vermoeden van geestesziekte bij Schut vooral uit dat machteloze spartelen in het tweede deel van zijn  . . . eh . . . . ‘betoog’. Het is net alsof hij ergens naar hapt, naar Verlichting, naar normaliteit, naar een heldere redenering, naar gezond verstand, naar fatsoen, maar dat een objectieve neurologische handicap hem tegen houdt. Misschien is het een échte aandoening, dat antisemitisme.”

Waarom schreef ik dat nou? Omdat ik schijtziek was (en ben) van de leugenlaster die routineus uit de muilen en de toetsen rolden (en rollen) van álle journalisten van álle mainstream-media in het Westen, inclusief Schut. En dan vooral dat woord “bezetting” dat een leugen is en blijkbaar alle Palmaffia-terreur kan verontschuldigen. Als je mijn bovengeciteerde slot-oordeel over Bartje goed leest, is het provocerend, maar toch eigenlijk nog vrij mild: Bart kan er niks aan doen, zeg ik, het is iets neurologisch. En toen hij, al internet-riolerend, de zakelijke mededeling deed dat hij in een “goed gelezen artikel in de Volkskrant” had gewaarschuwd “voor antisemitisme in de Lage Landen” schreef ik ook nog verzoenend:

“Ik kende dat artikel in de VK niet. Vooruit: we nemen het terug: BART SCHUT IS GÉÉN ANTISEMIET, ALLEEN MAAR EEN STARNAKELSE DOMKOP EN WARHOOFD!”

Het vermocht Bart niet milder te stemmen, getuige zijn reactie toen ik hem volle vijf jaar later voor het eerst in levende lijve tegenkwam op die “verzoeningsborrel”.

Ik had het overigens kunnen weten, want een paar maanden eerder, had Schut nog als volgt gereageerd op Theodor Holman die een stuk van mij had aanbevolen:

3) Bart Schut is vooral een verwarde en emotionele jongen

Barts reacties waren en bleven dus heftig. Wat was en is er aan de hand, dat hij zó vreselijk uit zijn evenwicht werd gebracht? Ik bedoel: die uitzinnige scheldwoorden in de schriftelijke reactie en de grove begroeting in dat café deden mij weinig tot niets. Ik was alleen verbaasd. Omdat het kant noch wal raakte. Maar bij Bart was er blijkbaar wél iets geraakt. In zijn binnenste. Hoe kwam dat nou?

Ik denk dat-ie zich betrapt voelde op zijn irrationele links-regressieve reflexen inzake Israël.

Schut probeert uit te stralen dat hij genuanceerd en stabiel in het midden staat als het gaat over islam, antisemitisme en Israël. Maar die indruk heb ik niet. Ik heb de indruk dat-ie zijn links-regressieve reflexen eigenlijk zou willen afschudden, omdat hij voelt dat ze hem hinderen bij het helder oordelen, maar dat-ie daartoe om de een of andere reden niet in staat is.

Hij is uiterst verontrust over de islam, maar hij wil tegelijk erg graag de lieve gematigde moslims die hij kent in bescherming nemen. En daarvan raakt-ie in de war. Kijk eens naar drie alineaatjes uit een stuk op De Dagelijkse Standaard (2014):

“Soms word ik er moe van. Je doet zo je best. Je brengt nuance naar een gehoor dat daar helemaal geen behoefte aan lijkt te hebben. Nee, de islam is geen monoliet. Echt, er zijn duizend interpretaties. Doe nou, kijk naar de praktijk. Ja, gematigde moslims bestaan. Geloof me, het zijn niet allemaal potentiële terroristen. Enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts.”

“Want de waarheid kan, mag en moet worden gezegd. Ook – nee, zeker – als deze tegen de mening van politiekcorrect links en salonpopulistisch rechts ingaat. Maar hier is het problemen: die gematigde moslims, in al hun heterogeniteit, stellen je zo vaak zo teleur. Zelfs zo dat ook ik mij wel eens wanhopig afvraag of zij niet meer dan een wensdroom zijn, ontsprongen uit mijn eigen over-optimistische mensbeeld.”

Omdat ik ze ken, die moderne, seculiere moslims. Omdat ik met ze bevriend ben, hier in Nederland, en omdat zij mijn collega’s waren in Marokko. Zij verdienen het niet op één hoop te worden geveegd met hen die hun levens bedreigen en onmogelijk maken. Zoals is gebeurd met helden Ayaan Hirsi Ali en Theo van Gogh, alweer tien jaar geleden. Want heb je kritiek op de islam, moet je dood.”

Als dat geen verwarring is! Terwijl de waarheid toch simpel is: er zijn gematigde moslims, maar dat zijn ze, voor zolang het duurt, ondánks de islam, want die is niet gematigd en kan dat ook niet worden. De extremisten hebben niet de béste papieren in de islam, maar de énige. Er is niets goeds in de islam, niets. Er kan geen mens één fatsoenlijk principe aanwijzen in Koran of Soenna waaromheen een hervorming van de islam zou kunnen clusteren.

Schut waarschuwt tegen het toenemend antisemitisme en voedt het tegelijk zelf met zijn irrationele Israël-kritiek. Kijk maar (De Joop 2013):

“Antisemitisme onder jonge moslims blijkt een fundamenteel, diepgeworteld en universeel probleem te zijn. Wie hoopt dat de situatie in Nederland fundamenteel verschilt met die in België doet aan wishful thinking, wie denkt dat jodenhaat stopt bij de grensovergangen van Putte, Hazeldonk of Geleen probeert zichzelf of anderen voor de gek te houden.”

“In artikelen op de website Republiek Allochtonië betogen Bart Voorzanger en Dilan Yesilgöz dat je antisemitisme moet zien in het licht van de misdaden die Israël begaat tegen de Palestijnen. Ook in talloze tweets en reacties onder online-artikelen over jodenhaat is het argument ‘ja, maar kijk nou wat Israël doet’ als verklaring inmiddels gemeengoed.”

“ ‘Kauft nicht bei Juden’, ‘waarom geen gele ster op joodse produkten’ of het wat subtielere ‘er hangt een antisemitisch luchtje aan die boycot’. De right-or-wrong-my-Israel-lobby heeft het er maar druk mee . U bent antisemiet. Ja, u ja. U waagt kritiek te uiten op de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever? Jodenhater! U walgt van de illegale nederzettingen die daar als paddenstoelen uit de grond springen? Nazi! U wilt geen producten kopen uit bezet gebied? U bent erger dan een kampbewaker.”

“Dus zeg het maar: Israël als westerse staat met de consequenties van dien of als typisch Midden-Oostenland en laat ze verder met rust. Maar dan ook geen hosanna meer over al die Nobelprijzen en geweldige violisten graag. Ook geen inzendingen meer bij het Eurovisie songfestival. En vooral, vooral geen holocaustvergelijkingen! Bovenal omdat wie ze maakt, de herinnering aan de Shoah, de grootste misdaad uit de geschiedenis (100% Made in Europe) bezoedelt.”

“En vooral, vooral geen holocaustvergelijkingen! Bovenal omdat wie ze maakt, de herinnering aan de Shoah, de grootste misdaad uit de geschiedenis (100% Made in Europe) bezoedelt.” [steeds mijn vet]

Dit is niet alleen hysterisch en warrig, maar ook erg ongeïnformeerd inzake Israël. Schut waarschuwt dat moslim-antisemieten de “Palestijnen” als excuus gebruiken en tegelijk debiteert hij zelf de leugenlaster rond “bezette gebieden” die moslims gebruiken om Israël te demoniseren. Want dat woord “bezetting” is de roestige spijker waaraan alle stiekeme antisemitisme in de hele wereld wordt opgehangen.

Het is een doodgewone leugen. Er is helemaal geen bezetting. Israël heeft 100% internationaalrechtelijk en moreel recht om zich in héél Samaria-Judea te vestigen. En dan Barts suggestie dat over die hele 42 kilometer brede “Westbank” de nederzettingen als gifzwammen uit de grond oppoppen: die “nederzettingen” worden maximaal gebouwd op 3% van de grond die Israël bij elke denkbare vredesregeling in Samaria-Judea toegewezen zou krijgen.

Zal ik, in navolging van Caroline Glick, de zaak eens omdraaien? In feite is dat gelul over “bezetting” en “kolonisten” en “nederzettingen” een masker waarachter geëist wordt dat Samaria-Judea Judenrein wordt opgeleverd aan de PLO-Fatah. De Israëli’s mogen daar van regressief-links en de islam niet wonen omdat ze Joden zijn. Er is géén andere reden. Is dat duidelijk? “Kolonisten” = Joden.

En nog eens: dit ene niet vergeten: Israël heeft 100% internationaalrechtelijk en moreel recht heeft om zich in héél Samaria-Judea te vestigen.

Barts verwardheid is een links-regressieve verwardheid. Het is een reflex die hij niet kan onderdrukken.

Over Leon de Winter, zo’n beetje de meest voortreffelijke Israëlverdediger van Nederland — hier een van de vele bewijzen — meende Bartje zich het volgende te kunnen veroorloven:

“Op Twitter Godwint Leon de Winter (Godwintert?) er lustig op los. Dat is geen verrassing, maar helaas zie ik ook tweeps die wel over hun volle geestelijke vermogens lijken te beschikken zich achteloos aansluiten bij allerlei walgelijke vergelijkingen met de Holocaust.” [mijn vet]

Nog een voorbeeldje. Geert Wilders zei in 2013:

“Het is tijd voor de aanpak van de grootste ziekte die ons land de afgelopen eeuw heeft gekend, de islam.”

En dat is inderdaad niet handig voor een politicus, dat woord “ziekte”, hoe wáár het ook is — (voor mij mag de islam ook rechststreeks een kanker heten) —  maar die uitspraak was alles wat Schut, en hij niet alleen, nodig had om van de bestrijder van de nazistische islam, Israëlverdediger Geert Wilders, zélf een nazi te maken. Nou ja: hierboven heeft men kunnen lezen hoe Bart mij, eveneens islamcriticus en Israëlverdediger, tot kinderpornonazi internetrioolde.

4) In zijn NIW-essays over de geboorte van Israël heeft Schut nog steeds last van links-regressieve reflexen

Schut schrijft:

“Deel drie van deze serie zal gaan over oorlogsmisdaden en etnische zuiveringen over en weer ( . . .).” [mijn vet]

Over en weer. Lulkoek. Geschiedvervalsing. Opnieuw die impliciete miskenning van HET GROTE FEIT dat de Palmaffia’s vanaf 1920 de terreur begonnen en tot op de dag van vandaag volhouden en van nog een paar feiten: dat de contra-terreur van de Joden niet alleen nagenoeg altijd in antwoord was op Palmaffia-tereur maar dat die niet tot het karakter van het Jodendom behoort zoals die wel tot het karakter van de islam behoort.

Ik heb hem al eerder geciteerd, Arthur Koestler, op een plek waar u, lezer, bovendien een betere indruk kunt krijgen van de rol van de Moefti van Jeruzalem dan bij Schut, die de Moefti’s rol belachelijk klein maakt.

Arthur Koestler “Promise and Fulfillment: Palestine 1917- 1949”:

“( . . .) in elk geval begingen de Joden geen individuele daden van sadisme (. . .) Maar op andere plekken werden de lijken van Joden die in Arabische handen waren gevallen gecastreerd gevonden en met hun ogen uitgestoken. ( . . .) Voor ik Tel Aviv verliet heb ik de hand gelegd op een collectie foto’s die ik aan Alexis Ladas van de Commissie van de Verenigde Naties heb doorgegeven. Ze tonen grinnikende mannen in Arabische uniformen poserend voor de fotografen met hun bajonetten verzonken in een stapel naakte en verminkte lijken en dergelijke ( . . . ) ik vermeld dit onderwerp met tegenzin ( . . .) dit soort zaken is niet begonnen met de oorlog; vanaf de dag van de eerste Joodse nederzettingen, was een Jood als hij de langs de kant van de weg vermoord werd gevonden bijna altijd verminkt.”

Al nadat ik nog slechts de allerlaatste paragraaf van het laatste deel 3 in het voorbij-printen had gelezen, een paragraaf over Lydda, vond ik het nodig commentaar te leveren. Ik weet niet of er nog overleg geweest is tussen Bart en Esther, maar mijn comment op die laatste paragraaf van deel 3 van Barts NIW-essay werd niet geplaatst.

Dus ik stuurde maar een tweet daarover de wereld in, want ook discussie weigeren is — behalve iedereen die een beargumenteerde andere mening heeft rioolnazi noemen — een dingetje van regressief links. Hieronder de bijlage van die tweet met daarin mijn geweigerde comment:

Wat u — behalve twijfel aan dat woord “vernietigd” van Ben Gurion — uit bovenstaand comment mee mag nemen: óók en zelfs in het geval van Lydda is er weinig bewijs voor Schuts bewering van die

“gewelddadige, structurele en geplande ( . . .) etnische zuivering”

en juist véél bewijs dat op het tegendeel wijst. Bovendien heeft Schut blijkbaar geen kennis genomen van het boek van Efraim Karsh uit 2010, “Palestine Betrayed” dat op grond van grondig onderzoek van nieuw vrijgegeven bronnenmateriaal tot heel andere conclusies komt.

Zelfs in april 1948, zegt Karsh, dus slechts weken voor het uitroepen van de staat Israël op 14 mei, was géén van de stedelingen en was slechts een “handvol” plattelanders van de Palestijnse Arabieren verdreven door de Joden:

“De uitzonderingen die zich voordeden, in het heetst van de strijd, werden steeds gedicteerd  door ad-hoc militaire overwegingen. Ze gingen bovendien gepaard met pogingen om vlucht te voorkomen en/of de terugkeer te bevorderen van mensen die gevlucht waren – op een moment dat enorme aantallen Palestijnen actief  uit hun huizen verdreven werden door hun eigen leiders en/of Arabische gewapende strijdkrachten, hetzij uit militaire overwegingen hetzij om te voorkomen dat zij burgers zouden worden van de voorziene Joodse staat.”

Ik had in dat geweigerde comment nog vermeden om te verwijzen naar een 6000-woorden-essay van mijzelf over Lydda, want, zo vermoedde ik, dan zou mijn comment al helemáál niet geplaatst worden. Vergeefse zelfbeperking want regressief-links duldt geen tegenspraak en gaat niet in discussie. Regressief-links heeft gelijk. En die anderen zijn allemaal nazi’s.

In deel 1 was Schuts blijkbaar on-onderdrukbare “linkse” bias al voelbaar.

“In de eerste decennia [na 1882] was het geweld tussen de twee bevolkingsgroepen eerder sporadisch en ongeorganiseerd te noemen”.[mijn vet]

Hier had natuurlijk meteen HET GROTE FEIT van het toen begonnen bloedvergieten vermeld moeten worden, namelijk dat het altijd de Arabieren waren en zijn die het geweld begonnen en beginnen en tot nu toe hebben volgehouden.

Een paar zinnen verderop:

“Al op 1 maart van dat jaar [1920] kwam het in Tel Hai tot een schermutseling tussen Arabische militieleden en een Joods commando geleid door Joseph Trumpledor.”

Kwam tot een schermutseling? Welnee, er was gewoon een aanval op de boerenhofstee Tel Hai door een Arabische militie.

Schut noemt mandataris Engeland “de Britse bezetter” en “de koloniale heerser”  naar goed anti-imperialistisch beschuldigend taalgebruik.

De bloedbaden van Hebron en Safed in 1929 kan Schut niet anders dan aan de welbewuste terreuropwekking van de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini toeschrijven. De 300 Joodse slachtoffers tijdens de Arabische Opstand, die Schut wel erg prematuur tot “Palestijnse Opstand” omdoopt, worden genoemd, maar dan gaat het toch al gauw weer over Joods geweld:

“(. . .) de terroristische organisaties Irgun en Lehi gingen een stap verder: elke aanslag op Joden werd bloedig vergolden. ( . . .) Lehi-elementen waren tijdens de oorlog zelfs zo ver gegaan dat zij de nazi’s aanboden sabotage-acties tegen de Britten uit te voeren – de Duitsers bleken niet geïnteresseerd.”

Ja, allicht was die vergelding “bloedig” ander zou het geen vergelding zijn. Maar dit soort “geschiedschrijving” geeft de lezer veel te veel de indruk dat het hier om moreel vergelijkbare tegenstanders gaat. Dat is niet zo: wreedheid en willekeur waren bij de Arabieren de norm en bij de Joden de uitzondering. En die detailvermelding van die toenadering tot de nazi’s: was dat nodig? Als je het dan toch vermeldt, zeg er dan bij dat het echt niet ging om gevoelde zielsverwantschap met de nazi’s, maar omdat die jongens ook de duivel gebruikt zouden hebben om aan wapens tegen de Engelsen te komen.

Over Irgun ( = Etzel = IZL) is er nogal wat Wikipedia: hier en hier en hier. En op deze plek een lijst van terreurdaden gepleegd door zowel Arabieren als Joden (meestal Irgun). Hier iets over de “Stern Gang” (=Lechi = LEHI) een afsplitsing van Irgun. Een kenmerk van bijna al die “incidenten”: de Arabieren beginnen en de Joden slaan terug.

Dat de inititatieven tot willekeur-terreur eenzijdig bij de islamistische Palmaffia’s lagen, is blijkbaar zó evident voor serieuze historici dat ze niet geneigd zijn veel aandacht te besteden aan de afzonderlijke incidenten. Ze schetsen een algemeen beeld, zoals Mallmann en Cüppers die zeer uitgebreid ingaan op het karakter van de terreur tussen 1920 en 1940, en met name in de periode van de Arabische Opstand van 1936-1939. Ik heb het betreffende hoofdstuk uit hun boek “Halbmond und Hakenkreuz” hier samengevat. Het heet “Palestina 1920 -1940: de moefti, de nazi’s en de Joden”.

Uiteraard ontbreekt bij Schut de aanslag op het King David-hotel niet, met de vermelding van het aantal slachtoffers. Je hoeft niet te gelóven dat de Joodse aanslagplegers herhaaldelijk geprobeerd hebben om te waarschuwen zodat het hotel op tijd ontruimd zou worden. Maar de controverse rond de telefonische waarschuwingen helemaal niet noemen, zoals Schut doet, is toch best wel weer een beetje tekenend.

Toen op 29 november1947 resolutie 181 door de VN werd aangenomen, waardoor de weg open lag voor het uitroepen van een Joods staat,

“groeide de frustratie en woede in de Arabische steden en dorpen in Palestina”

zo meent Schut te weten. Ik zou eerder zeggen dat de gemiddelde Arabische stedeling en dorpeling, indien met rust gelaten, een welvarend land met de Joden had kunnen opbouwen. Maar het punt is dat, als de nazistische islam in het spel is, er nóóit rust is en wél altijd onrust en oorlog. Het is de terroristische agitatie van de Moefti en zijn club geweest, die met Koran en  Soenna in de hand de terreur hebben gepredikt en verbreid en ook de goedwillenden onder bedreiging van de dood de oorlog ingesleept hebben.

Efraim Karsh zegt het in “Palestine Betrayed” zo:

“Teneinde de Joden uit Palestina te verdrijven gebruikte de moefti het immens ontvlambare potentieel van de islam, dat meer dan een millennium de kern van de sociale en politieke orde van het Midden-Oosten had uitgemaakt en zijn diepe anti-Joodse sentiment. De woede van de Profeet Mohammed weerspiegelend over de verwerping van zijn religieuze boodschap door de Joodse gemeenschap [in Medina], wemelen de koran en de latere biografische overleveringen van de negatieve beschrijvingen van de Joden. In deze werken worden zij geportretteerd als bedrieglijk, kwaadaardig en verraderlijk volk, die in hun onstilbare lust tot overheersing met plezier een bondgenoot zouden verraden en een niet-Jood zouden bezwendelen, die knoeiden met de Heilige Schriften, de heilige boodschap van Allah versmaadden, en zowel Zijn boodschapper Mohammed hadden vervolgd alsook Jezus van Nazareth en andere eerdere profeten. Voor deze trouweloosheid zouden zij een reeks van vergeldingen moeten ondergaan, zowel in het hiernamaals, als ze zouden branden in de Hel, en hier op aarde waar zij terecht waren veroordeeld tot een bestaan van verworpenheid en vernedering. “

Schut noemt die factor van welwillendheid-onverschilligheid bij de gewone Palestijnse Arabier wel, maar maakt ‘m in navolging van geschiedvervalser Benny Morris tot een slachtoffer, niet slachtoffer van het islamitische terreurdrijven van de eigen elites olv de Moefti, maar van eigen “achterlijkheid”:

“Toch wijst historicus Benny Morris in zijn boek 1948 erop dat de Joden wel degelijk in verschillende opzichten in het voordeel waren. Om te beginnen hadden zij relatief veel jonge, weerbare mannen in hun gelederen. De Zionisten hadden ervoor gezorgd dat deze groep oververtegenwoordigd was bij de migratie naar Palestina. Maar belangrijker: ‘In 1947-1948 stonden twee zeer verschillende gemeenschappen tegenover elkaar: de één hoog gemotiveerd, ontwikkeld, georganiseerd, semi-industrieel; de ander achterlijk, grotendeels analfabeet, ongeorganiseerd, agrarisch. Voor de gemiddelde Palestijns-Arabische man [Morris noemt de vrouwen niet eens, hun rol in de gemeenschap was op zijn best marginaal, BPS] waren politieke onafhankelijkheid en nationaliteit vage abstracties: zijn affiniteit en loyaliteit lagen bij zijn familie, clan en dorp […].’ ”

Nog eens: Schut laat dus, zich baserend op Morris, de belangrijkste factor buiten beschouwing, een die tot op de dag van vandaag de terreur gaande houdt, namelijk het islamistische drijven van de Palmaffia’s, olv de Moefti en zijn opvolgers, Arafat, Abbas en Hamas.

Dat afsluitend deel 3 van Schuts opstel-reeks in het NIW heet “De prijs” en dat slaat op de prijs die Joden en Arabieren in moreel en “materieel” opzicht betaalden. Een van de sleutelpassages luidt:

“Wat niet wegneemt dat de Joden zich schuldig maakten aan wat wij vandaag de dag etnische zuiveringen noemen. Het was een weeffout uit de eerste dagen van het zionisme: de hardnekkige weigering te erkennen dat er in Palestina niet-Joden woonden, met hun eigen verlangens en rechten.” [mijn vet]

Dat is dus allemaal verschrikkelijke onzin, vooral die frase van “hardnekkige weigering”. Schuts woord “weeffout” moet slaan op een enkele vroege theoreticus van het Zionisme, wiens naam ik me even niet herinner, die inderdaad meende dat het niet zou gaan zonder verdrijving. Maar dat is uiterst marginaal geweest, want de opdracht aan mandataris Engeland luidde dat de Joden in Palestina mochten wonen met inachtneming van de rechten van degenen die daar al langer woonden. Dat was uiteraard ook de insteek van Ben Gurion cum suis, en die houding heeft de Zionistische leiding tot het uiterste volgehouden, zelfs in het aangezicht van de alsmaar aanzwellende terreur onder leiding van de Moefti. En vooral, vooral, vooral is inmiddels ruimschoots aangetoond, met name door Efraim Karsh in zijn “Palestine Betrayed”, dat de Joden géén geplande etnische zuiveringen pleegden

Karsh toont aan, onder andere via citaten van Ze’ev Jabotinsky, oprichter en leider van de Joodse “militaire ondergrondse” Irgoen Zvai Leoemi (Etsel), van Chaim Weizman en van David Ben Goerion, dat desondanks de gehele periode van het mandaat  de Joden pogingen hebben gedaan de Arabische Palestijnen tot blijven te bewegen en dezelfde rechten te genieten als de Joden in de nieuwe staat. Dat de gewone Arabische Palestijnen dat zouden willen, was geen rare gedachte, want vanaf het moment dat de Joden hun invloed lieten gelden in Palestina namen welvaart, levensverwachting en bevolking toe. Hier is een stukje uit een toespraak van Ben Goerion van Augustus 1937:

“Geen Joodse staat, klein of groot, in een deel van het land of in het hele land, zal [waarlijk] gevestigd zijn zolang als het land van de profeten niet getuige is van de verwerkelijking van de grote en eeuwige morele idealen die generaties lang gekoesterd zijn in onze harten: één wet voor alle inwoners, rechtvaardig bestuur, liefde voor je naaste, waarachtige gelijkheid. De Joodse staat zal een rolmodel voor de wereld zijn in zijn behandeling van minderheden en leden van andere naties. Wet en rechtvaardigheid zullen zegevieren in onze staat, en een stevige hand zal alle kwaad uitroeien binnen onze rijen. Dit uitroeien van het kwaad zal geen onderscheid maken tussen Joden en niet-Joden. Net zoals een Arabische politieman die Arabische geweldplegers helpt streng gestraft zal worden, zo zal een Joodse politieman die een Arabier niet beschermt tegen Joodse vandalen streng gestraft worden.” (Karsh, p. 26)

Tenslotte dit. Deir Yasin wordt door Schut uiteraard ook behandeld en over Deir Yasin heeft-ie zich blijkbaar beter gedocumenteerd dan over Lydda:

“Zoals bij bijna alle – vermeende – oorlogsmisdaden in 1948 is het 70 jaar na dato nog steeds nauwelijks mogelijk vast te stellen wat er zich precies heeft afgespeeld op 9 april. Nu, net als toen, wordt de ware toedracht ondergeschikt gemaakt aan politieke belangen en hangt het antwoord op de vraag wat er is gebeurd vooral af van aan wie je haar stelt.”

Maar in die vaststelling zit toch weer Schuts regressief-linkse afwijking om de twee zijden moreel en intellectueel op gelijke hoogte te zetten. Dat is onjuist. Want de Israëli’s en het Westen  — als je de leugenfabriek van Benny Morris cum suis én de algemene regressief-linkse geschiedschrijving zelf buiten beschouwing laat — hebben een integere onderzoeks-traditie en de Arabieren en Palmaffia’s hebben alleen perverse leugen-propaganda. In het geval van de Palmaffiaanse propaganda is daar zelfs een speciale term voor: “Pallywood”.

Voor wie zich op de hoogte wil stellen van Deir Yas(s)in via 18.000 woorden: “The Zionist Organization of America: Deir Yassin, History of a Lie March 9, 1998”. Wie het iets makkelijker te weten wil komen in nog geen drie goed geschreven pagina’s moet dit fraaie boekje kopen: David Meir Levi, “History Upside Down: The Roots of Palestinian Fascism and the Myth of Israeli Aggression” (p. 70 – 73).
_______________

Philipp Blom had in 2016 een goeie TOTAAL-ANALYSE VAN DE HELE WERELD, maar ook die ene welbekende BLINDE VLEK

Philipp Blom zat op zondag 4 december 2016 in een Buitenhof-uitzending die bijzonder interessant was en die ik hier in zijn geheel heb beschreven. Mijn beschrijving was óók hartstikke interessant en dáár weer het aller-interessantste gedeelte van laat ik hieronder volgen. Want edelstenen zijn om in het publieke oog te schitteren, nietwaar? Dus ik citeer me eiges:

En dan komt historicus Philipp Blom aan het woord en hij laat meteen blijken iets cruciaals niet te snappen. Hij verhaalt van de Servische taxichauffeur die hem door Wenen voert en die in heel slecht Duits vertelt dat hij op Hofer stemt omdat “er teveel buitenlanders in Oostenrijk zijn”. Dan zegt Blom tegen ‘m dat-ie door de Oostenrijkers misschien zélf wel als buitenlander gezien wordt. En daarop reageert die taxi-chauffeur verbaasd. Wat Blom dan weer verbaast en dan zeg ik dat uit Bloms verbazing blijkt dat Blom dus geen idee heeft dat die man natuurlijk moslims bedoelt.

( . . .)

Blom vertelt dat hij verontrust is door het feit dat er een maatschappij is gegroeid zonder hoop, die denkt dat het alleen maar slechter zal worden. We moeten een antwoord vinden, meent hij, op het feit dat volledige werkgelegenheid er niet meer zal komen vanwege automatisering en digitalisering.

Blom haalt Kershaw aan die 4 factoren opsomt die in de jaren 1930 de democratie hebben verstoord: territoriale conflicten, nationalistisch racisme, klasse-conflicten en voortdurende crisis van het kapitalisme. Nou, dat hebben we dus óók in 2016, zegt hij. Maar voegt eraan toe dat het verschil met Weimar is dat de instituties, de economie en de civil society nu veel sterker zijn. Maarrrr . . . . . anderzijds: nóg zo’n crisis als in 2008 en heel Europa kan zomaar in een Weimarrepubliek veranderen.

In de afgelopen twee jaar hebben we gezien, meent Blom, dat we nooit meer mogen zeggen: “Dát kan nooit gebeuren”. Want liberale democratie is een tamelijk nieuw fenomeen, namelijk slechts bestaande sinds 1945. Misschien lezen de mensen in de geschiedenisboeken over 50 jaar dat die liberale democratie een mislukt decadent experiment van het Westen was.

Democratie hangt af van een openbare ruimte, zegt Blom, waar we debatten kunnen hebben zoals wij dat hier nu doen.  (Ik heb daar ook eerder op gewezen, op het gebrek aan een ”geistige Raum der Nation”.  Blom realiseert zich blijkbaar verder niet dat voor het scheppen van zo’n geestelijke ruimte de natiestaat in Europa onontbeerlijk is.) Voorts, zo meent Blom, moet die discussie ook “ontvangen” kunnen worden en op dit moment is de openbare geestelijke ruimte zwaar gefragmenteerd in social networks waarin mensen geen tegenspraak meer tegenkomen en alleen maar bevestigd worden in wat ze al denken. We moeten nieuwe vormen van communicatie vinden. Ideeën zijn weer belangrijk. Niemand zegt meer dat we voor de oplossing van de problemen naar een econoom toe moeten gaan. “De markt” gaat het niet meer oplossen. We moeten ons afvragen wie we willen zijn en in wat voor maatschappij we over 30 jaar willen leven. Klimaatverandering, digitalisatie en migratie zijn gegevenheden. Maar de woede van de mensen die populistische kiezen is heel begrijpelijk. We hebben de dé-industrialisering nog helemaal niet verwerkt. De arbeiders-klasse en de vakbonden zijn verdwenen. De ineenstorting van links is het ineenstorten van de basis van links. Er zijn alleen nog individuen in precaire flex-baantjes die hun geen identiteit geven. Links is de stedelijke elite geworden en de oude onderklasse heeft geen representatie meer.

Tsja, daar valt, behalve tegen de klimaat-hoax, verder niet veel tegenin te brengen, maar wel iets op aan te vullen. Want als Blom die massa-immigratie onvermijdelijk en op termijn best wel integreerbaar vindt, dan moet hij toch een oplossing vinden voor de ongeschooldheid van die immigranten enerzijds en die verdere automatisering en digitalisering anderzijds. Ik citeer uit  een Volkskrant-Forum-stuk van mij van 28 november 1994 (!!!):

“(. . .) of er niet een einde moet komen aan die combinatie van vrouwen- en verblijfsvergunningenhandel in Marokkaanse en Turkse kringen, aan die praktijk die hier altijd zo hartroerend met de term ‘gezinshereniging’ wordt aangeduid. Alsof het gaat om leden van door rampspoed uiteengerukte families, die elkaar na jaren van bittere scheiding weer in de armen sluiten dank zij onze Nederlandse gastvrijheid. Terwijl het gewoon gaat om huwelijksdeals tussen hier en elders wonende moslimfamilies. Maak je een einde aan die praktijk, dan zou de tolerantie voor echte asielzoekers misschien meer ruimte krijgen. In elk geval wordt dan een begin gemaakt met een vorm van beperking van een allochtoon gettoproletariaat dat in geen honderd jaar via arbeid in de Nederlandse maatschappij geïntegreerd zal worden.  Het probleem is dat de post-industriële samenleving een [openende] schaarbeweging kent: uitstoting van relatief eenvoudige arbeid aan de ene kant en vergroting van de vraag ernaar door instroom van migranten aan de andere kant. Dat zorgt voor een onoplosbaar probleem waar geen banenplan, van welk kabinet dan ook, tegenop kan.”

Blom maakt één opmerking waaruit blijkt dat ook hij DIE ENORME BLINDE VLEK heeft waarvan onze hele quasi-elite last heeft, namelijk blindheid voor de geschiedenis en het karakter van de islam. De eminente historicus zegt:

“Ik ken geen historisch voorbeeld van een maatschappij die ten onder is gegaan door migratie.”

The Balkans Chronicles

“De Islam heeft de nationale identiteit van de veroverde volkeren uitgeroeid. De Koptische identiteit van Egypte, de Indiase identiteit van Pakistan, de Assyrische identiteit van Irak, de Perzische identiteit van Iran, allemaal werden ze uitgewist, neergeslagen of gediscrimineerd tot op de dag van vandaag. Vandaag de dag heeft de Islam met z’n universele Jihad, over meer dan 50 landen in de wereld de controle gekregen. Europa zal zeker hetzelfde lot ondergaan zoals deze verloren beschavingen, indien geen doeltreffende maatregelen worden genomen.”

_________________

Pauw bejubelt voetbal-moslim Salah en serveert chistendom af

Preciezer gezegd: Pauw bejubelt niet zelf, maar geeft gelegenheid. Voor een jubel-item rond de populaire Liverpool-voetballer Mohammed Salah, die veel doelpunten maakt voor Liverpool en dan Allah uitgebreid dankt door op het veld de bidhouding aan te nemen. U weet wel, zoals steeds meer moslims doen, in de openbare ruimte, bijvoorbeeld in het Londens Hyde Park rond de speakers-corner, waar je geen islam-kritiek meer mag leveren. Persoonlijk vind ik dat problematisch, want de islam is al 1400 jaar een nazi-ideologie.

Kijk-luister vanaf 32:50.

RTL-7 voetbal-verslaggever Sierd de Vos zit naast Farid Azarkan, de tijdelijke fractie-voorzitter van DENK, de sympathieke kleine Turks-Marokkaanse moslim-fractie in de 2e kamer.

We krijgen uiteraard Allah-Salah-aanhangers uit Engeland te horen, allemaal lichtgetinte blij-positieve types. Eentje was eerst geen aanhanger van Liverpool, maar inmiddels wel geworden vanwege collega-moslim Salah. Kijk, dan heb je bindende kracht.

SALAH PAUW 1

De supporters zingen: “Als-ie er nog een paar inschiet, word ik ook maar islamiet.”

Dat geldt ook — bindende kracht— voor die  twee Engelse ginger-jongetjes op 37:00 die op de knieën gaan voor Salah en de Allah-groet brengen.

Farid Azarkan suggereert dat het “een geschenk van God” is dat Salah na al die aanslagen de moslims weer positief op de kaart heeft gezet.

Er wordt uiterst serieus gesproken over het probleem dat Salah deze wedstrijd moet spelen tijdens de ramadan.

Hij heeft ontheffing gekregen, zegt Sierd en vraagt aan Farid:

“Ik weet niet wie daar bij jullie over gaat?”

Waarop Farid:

“Daar gaat-ie zelf over!”

Aldus benadrukkend dat de islam helemaal niet zo collectivistisch is, als wel ’s door islamofoben wordt gedacht.

Niettemin: Salah heeft wel degelijk ontheffing gekregen van een of andere moslim-autoriteit, zoals Sierd vaststelt en Farid toegeeft.

Sierd heeft Marokkaans voetballertje Afellay nog gekend, die wél altijd heel principieel rond de ramadan níét at, óók bij grote wedstrijden.

Pauw neemt de gelegenheid te baat om per ongeluk iets positiefs over het christendom te zeggen. Echt per ongeluk, want in eerste instantie gaat ‘t ‘m erom christen-gesjoemel aan de kaak te stellen:

“Wij komen uit een christelijke cultuur, waar altijd gesjoemeld wordt met elk christelijk principe als het beter uitkomt, toch? Dus wees blij dat het overal wordt overgenomen”.

Jeroentje vermijdt zorgvuldig om te zeggen: “dat het in de islam wordt overgenomen”. Het is een slim ventje, Jeroentje. Ik denk niet dat-ie, voor-ie dood gaat, zich nog óóit één builtje gaat vallen aan een per ongeluk pc-niet-correctje. (Overigens wordt er natuurlijk intussen helemaal niks christelijke-vrijzinnigs overgenomen door de islam.)

Azarkan vertelt anecdotes die duidelijk maken dat Salah een goed en sociaal mens is. Salah “praat altijd zacht, altijd met een glimlach en dat doet de harten smelten”, zegt  Azarkan.

Dat straalt allemaal positief af op de islam, uiteraard.

SALAH MOSKEE MOCHT IK MAAR MEE

De supporters zingen: “Hij zit in de moskee, mocht ik ook maar met ‘m mee.”

Pauw over het islamitisch terneerzijgen van Salah na elk doelpunt:

“Bij elke christelijke voetballer zie je het ene kruis na het andere kruis.”

Waarop Azarkan:

“Nou dat valt erg mee, misschien in de zuidelijke landen, maar in Nederland zie je dat niet zo heel vaak meer.”

Waarop Pauw:

“Dat is ook niet heel erg, hoor!”

(Op dat moment had ik zin om een vuist in zijn hypocriete smoel te planten.)

Ik had de indruk dat Sierd niet zoveel sympathie heeft voor Farid. Hij provoceerde Azrakan tijdens de uitzending, door met zijn glas wijn naar ‘m te proosten. En merk op dat Sierd er de nadruk op legt dat Salah pas zijn mogelijkheden heeft ontdekt onder leiding van de blonde Germaans-Arische trainer Jürgen Klopp, zodat het er toch weer op neer komt dat de gekleurde moslim-mens pas zijn potentieel kan ontplooien onder blank-christelijke leiding. Ik vond een en ander uitermate racistisch en islamofoob van De Vos.
_______________