TEN GELEIDE

Uitgelicht

God grant me the serenity

Als Odysseus zich vermomd als vieze varkenshoeder bij zijn eigen hereboerderij meldt, dan ontvangt zijn zoon Telemachus – die hem niet herkent – hem met alle vriendelijkheid en beleefdheid. Later zegt Odysseus, als hij zich bekend heeft gemaakt, dat hij de echte koningszoon had herkend in de manier waarop hij de varkenshoeder behandelde. Diezelfde Odysseus echter, roeide met  behulp van diezelfde zoon het hele zootje “prinsen” (hereboerenzonen) uit dat zijn vrouw Penelope had belaagd, zijn eiland Ithaca had lopen uitvreten en een cultuur van barbarij in zijn huis had gebracht. De lijken van de vrijers stapelen zich op in die paleizige boerenhoeve van Odysseus op Ithaca!

“En Odysseus op zijn beurt keek rond in zijn woning, of hij geen vrijers meer vond, die zich hadden verborgen om alsnog te ontspringen aan de dans van de dood. Zij lagen opeen op de vloer in stof, vuil en bloed. Zoals vissen uit het zilte water getrokken met hun netten, door de mazen waarvan er géén kan ontsnappen, met open bek op het strand te hoop liggen, zo lagen daar de vrijers.”

Zie: ik ben van de Joods-Christelijk-Verlichte beschaving al heb ik een klassieke opleiding. Ik ga niet lopen moorden, al heb ik er vaak intense zin in. Ik volsta met de verraderlijke vijand de tyfus te schelden. Maar je zal mij nóóit betrappen op arrogantie jegens de varkenshoeder.

Uit: “Lolle Nauta en Frits van Exter: twee linkse mensenvrienden

SPREUKEN KERN MIJN

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds minder stukken schrijf. Blijkbaar heb ik m’n zegje zo langzamerhand gedaan wat betreft de onderwerpen die ik belangrijk vind: islam, Israël, immigratie, EU. Voorts hoort in dat rijtje ’n onderwerp dat ik benoem als (haal even adem) het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Onze nep-linkse quasi-elite is onze gevaarlijkste vijand.

Sinds eind 2017 heb ik als compensatie voor het minder-schrijven het TWITTEREN nu juist opgepakt. Voor wie me wil volgen: hiero. Ik  merk dat twitteren me dwingt bondig te formuleren en voor de grotere context inzake het onderwerp van zo’n tweet kan ik vaak verwijzen naar eigen eerdere artikelen. Ik moet, sinds ik in 2006 een eigen website begon, er ergens tussen de twee en drie duizend hebben geschreven.

Wie verder nog nieuwsgierig is naar wie ik denk te zijn: klik in het uiterste hoekje linksboven op deze pagina “about” aan.

In de nazomer van 2017 heb ik met collega-vertaler Jolanda van der Vorst-Molleman-Dijksterhuis de laatste hand gelegd aan de vertaling van bovenstaand boek dat in onze links-regressieve wereld alleen via crowd-funding en pro-Deo-vertalers kan worden uitgegeven bij een verstandige en idealistische eenmans-uitgeverij als “De Blauwe Tijger”.

Het boek is hier te bestellen en hier is een handige handleiding voor de lezers van het boek, want het is géén gemakkelijk toegankelijk boek.

Mijn meest beknopte en toch volledige visie op het Kwaad dat islam heet, kunt u vinden in mijn In Memoriam voor Hans Jansen.

FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 1FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 2

Luister voorts naar deze FANTASTISCHE BIJNA-MONOLOOG (12 MIN.) VAN PIM FORTUYN OVER DE ISLAM. Hij zei dit alles dus al op die kalme en kernachtige manier ergens tussen 9 februari 2002 (verschijnen van boven afgebeelde Volkskrant) en 6 mei van dat jaar toen-ie werd vermoord.

KORANVINGEREN MET SCHREEUWBAARDEN

second coming

koran-en-schreeuwbaarden

ISLAM MODERATE RADICAL

____________________

Klaartje Groen, Neturei Karta en Martien Pennings

“Klaartje Groen” is het pseudoniem van een ouder meisje dat altijd links is geweest en onder invloed van de werkelijkheid en mijn begeleiding realistisch aan het worden is. Ze heeft daarvan verslag gedaan op mijn website en soms ook op “Veren of Lood”. Ze komt uit een gezin waarin bij de kinderen het christelijk geloof er met veel geweld in is geslagen door een godsdienstwaanzinnige moeder. Zodoende heeft “geloof” haar speciale aandacht. Ze heeft alles gelezen over en van het christendom en over en van het boeddhisme, hindoeïsme en ook wel van vele wat kleinere secten. Een specialist dus. Het laatste jaar was ze gegrepen door het fenomeen van het orthodoxe Jodendom en dan speciaal van die afdelinkjes die de Joden als Uebermenschen zien en de gentiles als een soort dieren. Daarover stuurt ze mij dan tsunami’s aan YouTube-filmpjes en internet-teksten. Voor mij, als bewonderaar van “het volk”, verdediger van Israël en criticus van de islam, is dat nogal confronterend. En wellicht leerzaam. De laatste keer stuurde ze me een mail waarin ze uitdaagde om . . . . . . enfin: lees maar wat ik haar terugschreef.

Je daagde me uit de eerste 35 minuten van deze video te bekijkluisteren. Ik heb het 12 minuten volgehouden, dat vol-automatisch opgelepelde gesloten wereldbeeld van deze autist. Zijn gezicht zit tijdens die lange monoloog overigens achter erg veel haar en hoed en bril verborgen. Hier krijg je een ietsje betere indruk van zijn aangelaat en heeft-ie maar 6 minuten nodig om zijn rant rond te breien. En er is trouwens een makkelijkere manier om achter de essenties van dat “Neturei Karta” te komen: hier (kort) en hier (lang).

“Deze Rabbi Dovid Weiss spreekt de waarheid” schreef je. “De waarheid” vind ik altijd een moeilijk begrip, zelfs als jij het lovend gebruikt aangaande mijn teksten. Ik geloof dat er in bijna alle ideologieën wel aspecten van waarheid en werkelijkheids-zin zitten. Zelfs in de islam: die stelt effectief de seksuele oerkracht van jonge mannen in dienst van het stamverband door slavinnen en rijkdom via de jihad te beloven.

Vervolgens schrijf je dat je in die waarheid van Weiss “gelooft”. Dat is het punt bij jou. Jij “gelooft”: in “God” en in het bestaan van een absolute waarheid. Ik, als ongelovige, “geloof” deze gek ook. Dat wil zeggen: ik geloof dat hij oprecht gelooft wat-ie allemaal zwatelt. Hij neemt al die duistere geschriften letterlijk, die teksten waarin de mensheid langzaam probeert uit die mythische oersoep tot redelijk bewustzijn te komen: gebod van “God” aan de Joden tot verspreiding onder de volken, Israël is dus een zondige staat, we moeten netjes wachten op de Messias et cetera.

Voorts denk ik als je schrijft – “Durf jij 35 minuten te luisteren?” – dat je dan bedoelt: “Zo, Israël-lover, antwoord hier maar ’s op!”

Nou, dat zal ik dan maar ’s doen.

Dank zij jou, Klaartje, begrijp ik inmiddels het voornaamste van wat Neturei-ers beweren:

1) God wil dat de Joden verstrooid blijven onder de volken en God is er dus tegen dat de Joden een staat hebben, dus dat Israël bestaat.

2) De Zionisten deden hun best het antisemitisme in Europa te bevorderen zodat de Joden gedwongen zouden worden zoveel mogelijk naar Palestina te komen.

3) De Zionisten zijn heel erg wreed geweest tegen de “Palestijnen”, hebben hen verjaagd en hun land gestolen.

Altijd handig als je weet wat God wil.

Er zit in de boodschap van Weiss een oproep tot universalisme en humanisme. Dat is een hele verbetering in vergelijking met die obscure supremacistisch-racistische stroming die jij aanduidt met de termen “Chabad-Lubavich” en “Noah-ide laws”. Ik ben ervan overtuigd dat jij die stroming veel te veel invloed toedicht, maar ik zal me er te zijner tijd een keer in gaan verdiepen. Te beginnen met Israel Shahak.

Dat zoete universalisme-humanisme kan Weiss alleen aanhangen door in sprookjes te geloven, bijvoorbeeld dat de Joden onder de Arabieren altijd een goed leven hebben gehad. Pas toen de Joden naar Palestina trokken, met het Zionisme dus, ging het volgens hem mis. Dat zijn domme leugens. De christenen, maar vooral de Joden, zijn altijd “dhimmi’s” geweest in de Arabisch-islamitisch wereld: vernederingen, extra belastingen, rechteloosheid. Dat is niet zo verwonderlijk, omdat de islam elk wezenskenmerk met het nazisme deelt. Alleen vonden de moslims de Joden altijd een soort minderwaardige slaven en maakten de nazi’s hen tot een soort stiekeme wereldbeheersers. Ach ja: de Joden zijn altijd alles tegelijk.

Zo zijn ze bijvoorbeeld dus die wereldbeheersers als ze géén thuisland hebben en de oorzaak van alle oorlogen in de wereld als ze wél een thuisland hebben. Ik heb jou ooit nog eens duidelijk moeten maken dat die “Protocollen van de Wijzen van Zion”, waarin de wereldsamenzwering van de Joden werd “aangetoond” echt een verzinsel van de tsaristische geheime dienst uit de 19e eeuw is.

Waaraan die Weiss ook totaal voorbij gaat: de eeuwenlange discriminatie in Europa van de Joden, culminerend in de pogroms vooral in Polen in de 18e en 19e eeuw. Daarom trokken ze naar Palestina, waar ze een zegen voor het land waren: land kópend, humaniserend, welvaart en betere gezondheid brengend.

Tegenwoordig wordt als bewijs van die wereld-samenzwering van de Joden aangevoerd dat ze altijd toch wel erg goed vertegenwoordigd waren in zowel de financiële wereld als in de tegenpool ervan: de leiding van de communistische revoluties. Tsja, het is nu eenmaal een meer dan gemiddeld getalenteerd volk en dat financiële systeem is natuurlijk niet alleen maar iets verderfelijks, maar ook de voorwaarde voor de industriële ontwikkeling en het kapitalisme. Voor de Westerse beschaving dus.

En dan zijn het ook nog vaak denkende ethici, die Joden. Marx is er een voorbeeld van. Die nu juist die financieel-kapitalitische wereld analyseerde, als onzedelijk aan de kaak stelde en zocht naar de “wetten” die onvermijdelijk de Grote Revolutie zouden voortbrengen. Ook een vorm van Messianisme dus. De Revolutie als Messias.

Speaking of which: Trotzky (Jood) heette eigenlijk Leonid Bernstein en was, anders dan Stalin (geen Jood) die eigenlijk Joseph Vissarionovich Djoegasvili heette – een voorstander van de werelwijde revolutie, want Joden zijn vaak moraalridders en bovendien had die andere Jood, Karl Marx, gezegd dat de revolutie alleen maar kon uitbreken in landen waar het kapitalisme “rijp” was, en dat was in Duitsland.

Van ethiek en revolutionaire wetenschappelijkheid had de niet-Jood Stalin minder last en die proclameerde dat de revolutie best ook doorgevoerd kon worden in één land, namelijk het achterlijke agrarische Rusland. “Socialisme in één land” heette het op zijn Stalins. En op zijn Hitlers heette het: “Nationaal- Socialisme”.

Ach-ja. De Joden doen het nooit goed. In de jaren 1930 werden ze Duitsland uitgejaagd en waren ze in geen enkel ander Europees land welkom. Ook niet in het Palestina van de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini. Je weet wel: die Moefti die samenwerkte met Hitler, die Hitler geen andere keus liet dan de Joden industrieel uit te roeien omdat hij als voorwaarde voor de hulp van de Arabieren stelde: geen Joden meer naar Palestina. Die Moefti die persoonlijk zorgde dat er tijdens de oorlog uitruilprogramma’s – bijvoorbeeld 5000 voor vergassing bestemde Joodse kinderen uit Bulgarije tegen Duitse krijgsgevangenen in geallieerde handen – niet doorgingen. Die Moefti die zelf verklaarde dat in de Jodenhaat de moslims niks hoefden te leren van de nazi’s. Die moefti die zorgde dat er in de haven van Athene in 1942 mobiele vergassingsinstallaties van Duitse makelij klaar stonden voor het geval generaal Rommel via Egypte met zijn tanks zou doorstoten naar Palestina. Die Moefti die zorgde dat in de hele wereld van de islam de hele cultuur na 1945 doordrenkt bleef van de met het nazisme verrijkte Jodenhaat van islamitische oorsprong. Die via allerlei Derde Wereld-Conferenties zorgde dat in de “linkse beweging” kolonialisme en racisme in één adem genoemd werden met “Israël” en zo de moordddadige Palmaffia van Arafat hip maakte. Die Moefti die . . . . . weet je wat? Dit vertellen we via een citaat uit mijn handleiding bij een boek dat door Hans Jansen van harte werd aanbevolen.

Hans Jansen, God hebbe zijn ziel, heeft in 2014 ook nog eens zélf ‘n mooi opstelletje op GeenStijl geschreven over die Moefti: kort, lekker leesbaar, to the point. Ga dat lezen! Een citaatje eruit:

“Er zijn zultkoppen die denken dat het bovenstaande allemaal verzonnen is om de islam in een kwaad daglicht te stellen. Die kunnen, indien ze zich willen verbeteren, het beste beginnen met het lezen van dit boek.”

Dit boek? Oh ja, toen wist ik het weer! Toen ik die link aanklikte, kwam ik op Amazon en zag ik het volgende:

Ziet u het allemaal goed? Die Nederlandse vertaling die daar staat? Die is in 2017 – dus drie jaar nadat Hans in 2014 de zultkoppen adviseerde dát boek te lezen – onder mijn eindredactie tot stand gekomen, na een crowd-funding die door mij is opgestart omdat uitgever “De Blauwe Tijger” terecht het financiële risico te groot vond. Ben je nou toch een beetje trots op me, Hans, ondanks dat we ruzie hadden toen je dood ging?

Om af te sluiten een videootje van Weiss die temidden van Allah-u-akbar en takfir roepende “Palestijnen” vertelt dat de “bezetting” een schande is.


___________________

Ad Verbrugge interviewt Eddy Terstall over Vrij Links

 

Over Eddy Terstall en zijn rol in Vij Links heb ik eerder wat gezegd, bijvoorbeeld in een tweet die aldus luidde:

“G*DVERDOMME, EDDY!!! “DENK is de allochtone PVV” ?!?!?! LUL NIET ZO DOM!!! DENK is islamistisch en dus nazistisch en Wilders is juist anti-islam en verder inzake sociaal-economisch onderwerpen “socialistisch” en inzake culturele onderwerpen liberaal. DUS WAT LUL JE NOU!?”

Waarna ik hetzelfde nog eens iets rustiger herhaalde in deze tweet.

Ook heb ik over Vrij Links eerder ge-essayeerd op de mij eigen kalm-analytische wijze:

Femke Lakerveld en Vrij Links geloven in wat in geen 1400 jaar ooit ter wereld lang heeft bestaan: een tolerante islam

Vrij Links wil dialoog, maar zet fundamentele islam-critici buiten de discussie

Enige observatieën nav het DEBAT over het MANIFEST VRIJ LINKS in de BALIE

Over het MANIFEST VRIJ LINKS

In het laatstgenoemde stuk fileerde ik, zoals de titel al zegt, het openings-manifest van de beweging. De hoofdmoot van die filering is een eenvoudige opsomming in trefwoorden waar Vrij Links vóór dan wel tegen is. Aldus:

VRIJ LINKS MANIFEST IN TREFWOORDEN VOOR EN TEGEN (2)

Bovenstaande dichotomie was ik eigenlijk vergeten toen ik aan de behandeling van het interview begon dat Ad had met Eddy. En eerlijk gezegd was ik ook de inhoud vergeten. Want het is allemaal nogal abstract en algemeen, nietwaar? Maar blijkbaar is er toch, althans in het hoofd van Eddy, vooruitgang geboekt, want mijn aanvankelijke neiging was om bij de analyse van het interview met Verbrugge opnieuw die tweedeling toe te passen. Maar deze keer kwam ik daar veel minder ver mee, zoals u verderop kunt zien.

Waarin Vrij Links en Eddy géén vooruitgang hebben geboekt, is het inzicht dat de islam een onhervormbare nazi-ideologie is en dat het tijd wordt dat “verlichte moslims” inzien dat “verlichte moslim” (“gematigde moslims”) een contradictio in terminis is en dat ze moeten ophouden met net doen of je Vrij Linkse Humanist en tegelijk moslim kan zijn. Ook in dit interview wordt de islam zo weinig mogelijk genoemd. Het woord valt één keer in een bijzinnetje waarin Eddy de “populisten” van PVV en FvD verwijt dat ze alleen voor vrouwenrechten opkomen als ze daarmee de islam kunnen bashen. Ja, die Wilders, Bosma, Baudet en Hiddema lijken me echt patriarchale types, die alleen voor de Bühne vrouwvriendelijk zijn.

We moeten, denk ik, de invloed van Eddy op Vrij Links niet onderschatten en dan heb ik het met name over zijn hang naar verbinding die hij ingebracht heeft in de beweging. Die hang is, zo weet ik, oprecht. Zijn verzoenende mildheid is niet gespeeld. Eddy is een goeie jongen, echt, dat meen ik. Hij is voortdurend aan het proberen elites en achterbannen, high-brow en low-brow, gematigd en radicaal met elkaar in gesprek te brengen. En dat is dan, toegegeven, ook weer goed voor zijn carrière en populariteit.

Ik denk ook, ik wéét eigenlijk, dat zijn invloed achter de schermen bij de elites van bijvoorbeeld zowel VVD als PvdA vrij groot is. Hij laat zich in het interview ontvallen dat hij het laatste congres van de VVD heeft mogen toespreken. En de koerswijziging van Lodewijk Asscher is, zo vermoed ik, mede door hem tot stand gekomen. Op het einde van het interview geeft Eddy als zijn hoop en mening dat Lodewijk Asscher een grote verkiezingsoverwinning gaat behalen. Asscher timmert inderdaad aan de weg: kijk hier vanaf minuur 24 bij Jinek en hier vanaf minuut 28 bij Nieuwsuur.

Zelf hoop ik dat hij nog op die negen zetels gaat inleveren, want ik vind dat Asscher staat voor onvergeeflijke bezuinigingen in de publieke sector – daaraan gaan instellingen en mensen nog steeds kapot – en voor een anti-Israël-politiek van de PvdA die aan antisemitisme grenst. Ik heb in het verleden de PvdA in het algemeen en Asscher persoonlijk vooral op die anti-Israël-politiek zo fors mogelijk aangesproken. Maar het helpt niet: ook op het laatste PvdA-congres dat afgelopen zaterdag werd gehouden, werd opnieuw ruimte gelaten voor wat ik “Israël-irrationalisme” noem als ik het woord antisemitisme wil vermijden. Ik vind die Asscher in het algemeen iemand die consequent en op hysterische wijze aan de verkeerde kant staat.

U ziet: graag kritiek op Israël en graag solidariteit met “de Palestijnen”. Dat betekent in de praktijk  . . . . . ach, weet je wat: ga maar eens lezen wat dat volgens mij in de praktijk betekent in mijn opstelletje onder de titel: “Ik zou de antisemitische ratten Michiel Servaes (PvdA) en Kati Piri (PvdA) graag Breiviken” Ja, ik weet het: ik ben een fout, walgelijk en agressief type, maar bij benadering niet zo walgelijk en fout als het PvdA-tuig dat dit soort moties indient en als een congres dat die motie aanneemt.

Op hysterische wijze aan de verkeerde kant staat, zei ik zojuist. Mag ik nog eens een extra voorbeeld geven van de perversiteit van de PvdA en zijn leider Lodewijk Asscher? In februari 2017 greep Asscher via een facebook-tekst de roman “The Plot against America” (2005) van Philip Roth aan om van Donald Trump én van Geert Wilders een Charles Lindbergh (1902 – 1974) te maken. Wie was dat ook alweer? Nou, de historische vliegheld Lindbergh was een graag geziene gast in Nazi-Duitsland en felle Jodenhater. Isolationist uiteraard: hij had nazi-Duitsland in Europa graag de overwinning gegund. In de roman fantaseert Roth het Amerika dat ontstaan zou kunnen zijn als in 1940 niet Roosevelt maar Lindbergh de presidentsverkiezingen had gewonnen. En dat lijkt best wel een beetje op wat er in nazi-Duitsland daadwerkelijk gebeurde. En was Lindberghs devies, zegt Asscher, niet ook “America First”? Nou dan! Trump: nazi!

Daar moest over gesproken worden bij DWDD!  Eveneens in februari 2017 betoogt Asscher bij Matthijs van Nieuwkerk dat we vooral moeten letten op het “Orwelliaanse” van Trump die immers de mainstream-media beschuldigt van fake-news en zijn eigen kijk op het nieuws ventileert. Dit is een totale pervertering. De waarheid is namelijk dat, als er iets “Orwelliaans” aan de hand was en is, dit juist werd en wordt veroorzaakt door de mainstream-media, in zowel Amerika als Europa, die vanaf Trumps kandidaatstelling in 2016 één grote tsunami van “links” anti-Trump-nieuws produceerden en produceren.

Als verder bewijs dat Trump eigenlijk een Lindbergh en een nazi was die met de moslims wilde doen wat de nazi’s met de Joden hadden gedaan, haalde Asscher aan dat Trump moslims uit bepaalde landen voorlopig wilde weren en dat er een aantal moslims een tijdje op een vliegveld hadden vastgezeten. We moesten dat volgens Asscher begrijpen als voorbodes van concentratie kampen en moslimjacht. Asscher: “Wilders wil korans verbieden, wil moskeeën sluiten, zegt die ideeën van Trump vind ik hartstikke goed. Laten we dat nou eens serieus nemen.”

Ook dit is weer pervers beyond imagination: de maatregelen van Trump waren allereerst heel gematigd en er bovendien op gericht niet Joden maar de oudste Jodenvervólgers ter wereld te screenen, namelijk de moslims. De islam deelt alle wezenskenmerken met het nazisme en heeft als enige de gecombineerde erfenis van Jodenhaat van nazisme en islam na 1945 in de hele wereld, maar vooral in het Midden-Oosten, levend gehouden. Pervers beyond imagination zei ik, en daarbij mag de lezer ook nog bedenken dat Asscher en zijn PvdA een traditie hebben van “Israël-kritiek” en van Palmaffia-liefde. Zeg maar gewoon: van antisemitisme.

Samengevat: de leider van een partij die  de nazistische islam faciliteert en Israël zoveel mogelijk dwars zit, beschuldigt de bestrijders van de nazislam en de Israël-verdedigers Trump en Wilders van nazi-praktijken.

Bij al zijn goede bedoelingen en vertoon van redelijke gematigheid, beweegt Eddy zich in een omgeving die beheerst wordt door louter gekken. Zijn vriend Mark Rutte, met al zijn gladde management-praatjes, is op een dieper niveau een doodgewone dwaas. Zie vooral ook mijn opstel van juli 2016: “Mark Rutte bewijst bij Nieuwsuur opnieuw dat-ie gek is”. Ik ben ervan overtuigd dat het laatste boek van Syp Wynia met de titel “Tegen de Onzin” als werktitel heeft gehad “Tegen de Waanzin”. Die Frans Timmermans, toch ook een boegbeeld van wat Eddy graag aan de macht wil zien in Nederland, is niet alleen een oprechte liefhebber van de nazistische islam, maar ook een net zo oprechte “Israël-irrationalist” en dus for all practical purposes een antisemiet. Eddy noemt PvdA-partij-ideoloog René Cuperus met respect, maar ook voor hem geldt: Israël-irrationalisme! Eddy is het deftig eens – (die populisten zijn “anti-institutionalistisch”!) – met onze linkse nep-elites dat die Baudet maar raar kletst met zijn “dikastokratie”. Maar intussen leggen mensen die ik verstandig vind mij uit dat die krankzinnige “klimaatwet” die Timmermans erdoor aan het jagen is in de EU, voor Europa the end of democracy by judge betekent: “Kortom, de EU-klimaatwet van Commissaris Timmermans is een acute bedreiging voor het voortbestaan van de democratie in Europa.”

Kijk, ik weet dat het best raar klinkt als ik zeg dat Eddy zich beweegt in een omgeving die door louter gekken wordt beheerst, maar ik heb waarachtig het idee dat we ons bevinden op een narrenschip dat afstevent op iets apocalyptisch. Ik raak niet het beeld kwijt van Timmerfrans die in een Duits tv-programma wordt gevraagd of de islam bij Europa hoort. En dan zegt de baardige profeet – (ga kijkluisteren!) – met een hemelse blik in de ogen en vette pathetiek in de stem: “Schon zwei-tausend Jahre.” (al 2000 jaar). Nee, het ergste hieraan is niet dat de islam pas 1400 jaar bestaat, maar dat blijkbare totale onbenul aangaande het karakter van die nazislam. Deze Timmermans noemde Wilders “die roeptoeter uit Venlo”, maar stuurde wel een gezant maar Saoedi-Arabië om excuses aan te bieden voor het feit dat Wilders de bloedige waarheid zegt over dat regime daar. Eddy is, net als Frans, natuurlijk ook heel erg tegen Wilders en Baudet, maar geloof me: die twee zijn oneindig veel minder gek dan degenen die Eddy als bakens ziet op de donkere zee in de waanzinsnacht waarin we ons bevinden.

Eddy en ik zijn al jaren geleden qua politieke opvattingen – (en vooral ook qua politiek stijl: mild masseren versus op de bek rammen) – uit elkaar gegroeid. We vinden het al tijden verstandig elkaar niet meer te spreken. Maar ik vond het toch de moeite waard om nog eens opnieuw te kijken waar dat Vrij Links tegenwoordig volgens Eddy voor staat.

Dat is dus het volgende:

Leve!
Mensenrechten: vrijheid van geweten, verbinding, levenspad, liefdespad
Verantwoordelijke vrijheid
De vooruitgang, ook wel progressie genoemd
Het solidaire individu
Het creatieve individu
De verheffing vh individu en begrip voor “de Ander” door seculier openbaar onderwijs
De migrant en de arbeider

Weg met!

Cultuur-relativisme
Tribalisme van sekse, leeftijd, religie, huidskleur/ ras
White saviourism = betuttelracisme
Klassenhaat
Egoïsme
Het patriarchaat

Stellingen & Inzichten
De arbeidersklasse is door de linkse elite in de steek gelaten.
De linkse elites leven in een welgesteld reservaat en weten weinig van de gewone mensen.
De linkse elites vertegenwoordigen de gewone mensen niet.
De linkse elites hebben de gewone autochtonen naar de PVV en FvD gejaagd.
De linkse elites hebben de gewone allochtonen naar DENK en NIDA gejaagd.
De linkse elites hebben een irrationele angst voor de “irrationaliteit vd massa’s” en daarom hebben ze het referendum afgeschaft.
De linkse elites behoren tot de “any-wheres” en menen thuis zijn in de geglobaliseerde wereld.

De gewone mensen behoren tot de “some-wheres” en zijn locaal georiënteerd.
De “some-wheres” gaan identiteit als belangrijk ervaren en daarvan kunnen ze nationalistisch worden.
Nationalisme heeft een etnische bijsmaak en heeft bewezen tot oorlog te leiden.
Groeps-identiteiten zijn sowieso moreel niet juist: men moet naar verbinding streven tussen sociale lagen en etniciteiten.
Door de rechtse populisten worden de waarden te grabbel gegooid die we op de christelijke kerk hebben veroverd en tegen de nazi’s verdedigd.
Die Westerse waarden zijn ook maar toevallig in het Westen ontstaan (op minuut 36).
Voor die Westerse waarden worden juist in Noord-Korea, Pakistan en door vrijzinnige vluchtelingen veel offers gebracht
Het moderne Westerse patriarchaat, zover het nog bestaat, is het mildste ter wereld.
Het exotische patriarchaat faciliteren uit betuttel-racisme is niet links.
De “identitairen” van rechts (nationalisten) gebruiken vrouwenrechten alleen als stok om de islam te slaan.

Artikel 1 vd grondwet moet leidend zijn: anti-discriminatie.
Als de Hutu’s de Tutsi’s afslachten, ligt dat niet aan de Westerse bijl die ze daarbij gebruiken.
Mensen-van-kleur kunnen óók slecht zijn: dat ontkennen is betuttel-racisme.
Ook mensen-van-kleur mogen exotische culturen kritiseren, zoals Ayaan deed, en dan zijn ze géén “Bounty” die de blanke meester wil behagen
Betuttel-racisten zijn narcisten die zwelgen in “Westers” en “christelijk” schuldgevoel.
Betuttel-racisten demoniseren in hun “puurheid” elke criticus van exotische culturen tot “racist”.
Betuttel-racisten moeten leren over ideeën te debatteren zonder op de persoon te spelen.
Betuttel-racisten zijn vaak minder getalenteerden: daarom trekken ze graag de moraalkaart.
Alles wat verkeerd gaat in de wereld aan het Westen wijten is narcistisch en hoogmoedswaanzinnig betuttel-racisme.
De hetze tegen Hirsi Ali was een uiting van betuttel-racisme.

In het onderwijs moeten de waarden van de “civil society” worden aangeleerd, van begrip voor “de Ander”, mensenrechten, vrijheid van geweten, verbinding, levenspad en liefdespad.
In het onderwijs moeten leerlingen leren denken, niet wát ze moeten denken.
Misschien moet het islamitisch onderwijs worden afgeschaft.
(Proef ik een tegenstellinkje tussen die laatste twee stellingen?)

De EU is een voortreffelijke mensenrechten-entiteit.
De EU moet democratischer en transparanter.
PVV en FvD maken niet alleen een karikatuur vd EU, maar ook van de rechtsspraak, de academische wereld en de media.

Mijn kritiek
Artikel 1 vd grondwet moet niet leidend zijn, want dat gooit aangeboren eigenschappen als ras en geslacht op één hoop met zelfgekozen identiteiten als geloof en politieke overtuiging.
Je kunt niet alleen maar uitgaan van het individu: Ad Verbruggen vraagt terecht in het interview: “Op welk aggregatie-niveau zoek je dan gezamenlijkheid?”
Dat aggregatie-niveau zal in de eerste plaats de natie moeten zijn.
Nationalisme is niet het gevaar: alleen de Eerste Wereldoorlog had puur nationalistische oorzaken.
De Tweede Werdeldoorlog had veel meer “transnationale” en ideologische oorzaken: nazisme, fascisme, communisme.
Napoleon, Lenin en Hitler wilden allemaal ook al Europa “verenigen”.
Vele grondleggers van de Europese “samenwerking” waren communisten.
De EU heeft na 1945 helemaal geen oorlog voorkomen, zoals beweerd wordt, want tot 1989 was de EU een economisch samenwerkingsverband dat in een Koude Oorlog was verwikkeld met de Sovjet-Unie en daarna ging de EU zelf Sovjet-Unie spelen.
Nationalisme is een historisch verwerkt en bedwongen ideologisch gevaar en gezond patriottisme is nu de redding van de Europese naties.
“Hör mich! – denn alles andere ist Lüge – Kein Mann gedeihet ohne Vaterland!” (Theodor Storm)
De EU is vanaf het begin een Eurabië-en-islamiseringsproject geweest: de droom van De Gaulle was om steunend op het Middellandse Zee-bekken en de olielanden Amerika naar de kroon te steken.
In ruil voor de olie moesten de Europeanen lief zijn voor de islam en veel moslim-immigranten toelaten (Bat Ye’Or, Eurabië).
De EU is niet een voortreffelijke mensenrechten-entiteit, maar een steeds autoritairder wordende islamiserings-machine.
De EU moet inderdaad democratischer en transparanter en dat kan alleen als de natiestaten hun macht terug eisen en op vrijwillige basis samenwerkingsverbanden aangaan op essentiële gebieden.
De “rechtse populisten” gooien helemáál niet de Westerse waarden te grabbel: zij verdedigen ze juist tegen de coalitie van islam en het links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat.
Die Westerse waarden zijn zijn niet alleen veroverd óp de christelijke kerk maar ook voortgekomen úít de christelijke kerk: dat is een paradox waarover ik een fundamenteel essay heb geschreven.
Daarin staat dat de Rede altijd bewaard is gebleven in de Joods-Christelijk-Verlichte traditie, zodat wij in het Westen via dialoog en zelfs twistgeprek met “God” tot gewetensvorming en wetenschap kwamen.
Die Westerse waarden zijn dus níét zomaar toevallig in het Westen ontstaan.

Tenslotte: PVV en FvD maken níét een “karikatuur” vd EU en de rechtsspraak en de academische wereld en de media.
Het rechters-activisme in combinatie met EU-regels, internationale verdragen en onverantwoord “idealistisch” wetgeving in NL zelf leidt inderdaad tot een “dikastokratie” (Baudet)waarin verstikkende regels opgelegd worden inzake vooral migratie-gekte en klimaat-waanzin.
En de media, de academische wereld en de links-regressieve politiek vinden het allemaal prachtig.

Wat deze keer zal blijven hangen uit Eddys betoog: vrijheid van geweten, levenspad en liefdespad.

Mooi!

ASSCHER AFBRAAK 1

ASSCHER BELASTINGDIENST

Zie: GeenStijl.

__________________

Carnaval Aalst – Joden, Sam van Rooy, Esther Voet, Marc Schoeters

Aalst. Carnaval. Joden. Na rijp beraad and lots of soul-searching, zet ik de zaken nog maar eens op een rijtje. Allez dan!

De Aalster carnavals-stoet van 2019, met zeventig wagens, bevatte er eentje met de bekende clichés van Joden en geld. De wagen was van carnavalsvereniging “De Vismooil’n”(vis-muilen? = vis-smoelen?) Op zo’n wagen wordt een bepaald speciaal voor de gelegenheid gecomponeerd stoetliedje gezongen. En dat stoetliedje  van die “Vismooil’n” deugde volgens mij ook al niet, al was het slechts vaag verstaanbaar. Een extra aanwijzing dat het een foute tekst was, lijkt mij dat die tekst nergens op het internet te vinden is.

Ik vond het dus allemaal fout en onsmakelijk, in 2019, maar niet ernstig genoeg om er iets van te zeggen. Joodse organisaties en allerlei andere stemmen klaagden wél. De Nederlandse opperrabijn Binyomin Jacobs was “geschokt en verbijsterd”, maar Jan Jaap van de Wal, toch ook een linkse jongen, wist er een komische draai aan te geven.

In die 5-minuten-video van Van der Wal zat onderstaande foto van een carnavalswagen in Duitsland in de jaren 1930. En die karikaturen vond ik veel hatelijker dan wat ik zag in Aalst in februari 2019.

Maar toen kwam het Aalster carnaval van 2020 en waren de karikaturen ineens veel wansmakelijker. Op mijn eigen website schreef ik erover onder de titel

“Joden als mieren op carnaval Aalst: Zyklon B wás inderdaad een insecticide”.

Wat mij betreft gaat dit te ver: Joden als insecten. Niet doen. Echt niet. Op mijn verzoek nam de Vlaamse website “Een Ander Israëlisch Geluid” mijn artikel over, maar plaatste er een tweet bij van Sam van Rooy, die ik, net als zijn vader Wim, beschouw als vrienden en medestrijders. Dat zag er zo uit:

En nou sta ik voor de taak recht te doen aan mijn eigen onbehagen, zonder geestverwanten Sam en Wim af te vallen. Laat ik dat doen door allereerst mij fors af te grenzen van Esther Voet, die knappe Jodin van het Nieuw Israëlitisch Weekblad, die Sam en Geert en Thierry alle drie tegelijk naaide.

Esther Voet schreef:

“( . . .) onversneden, klassiek antisemitisme. Kijk wat er deze week in Aalst gebeurde, hoe het daar weer de kop opstak. Filip De winter dronk er zelfs een pilsje op. Sam van Rooy, de bij het CIDI graag geziene politicus van het Vlaams Belang die achter iedere boom een Jodenbedreigende moslimterrorist ziet, haastte zich te zeggen dat het in Aalst echt niet om Jodenhaat ging.”

“achter iedere boom een Jodenbedreigende moslimterrorist”

Dit is laag en dom en dan ook nog uit het toetsenbordje van een meisje dat zich boven haar tekst met een extreem glamourous portret presenteert. Je kunt het gevaar van de nazistische islam niet zo afdoen omdat het jou, Esther Voet, toevallig eventjes polemisch lekker uitkomt. Sam heeft grote verdiensten in die strijd tegen de islamisering. (Zoals hij deze zaterdag 29 februari 2020 opnieuw bewijst.)

Wat Voet verder schreef over Geert en Thierry, geldt natuurlijk a fortiori voor Sam:

“Morele kompassen van likmevestje. Beste Geert en Thierry, als jullie een moreel kompas zouden hebben, hadden jullie deze aperte uiting van antisemitisme in Aalst veroordeeld. Uit alle andere politieke hoeken werd schande gesproken van wat daar gaande was. Maar jullie bleven stil. Er was voor jullie immers niets te winnen, omdat dit soort sentimenten ook welig tieren in de achterbannen van de PVV en FvD. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat Joodse Nederlanders door jullie worden ingezet als een stok om politieke opponenten mee te slaan. Worden Joden gepakt door jullie politieke medestanders, dan blijven de kaken op elkaar.” [mijn vet]

Nou ben ik lid van FvD en sympathiseer met de PVV, maar dat het antisemitisme welig tiert in deze “achterbannen” heb ik nooit gemerkt. Voorts is dit wel een erg radicaal oordeel over het morele gehalte van mensen die de recalcitrante botheid van een plukje Vlaamse domkoppen uit Aalst (stuk of 35) minder gevaarijk inschatten dan de pure Jodenhaat die uit alle poriën van de islamitische wereld (150.000.000) sijpelt.

Wat zei ik nou zojuist? “Recalcitrante botheid van een plukje Vlaamse domkoppen uit Aalst”. Dát zei ik en ik zal dus nu mijn bezwaren tegen vrienden Sam en Wim moeten uitleggen. Hun standpunt luidt overigens: géén antisemitisme, helemaal niks aan de hand!

Na rijp beraad ben ik óók van mening, net als Sam en Wim (en wellicht Geert en Thierry), dat die boerse botheid inderdaad niet is geboren uit Jodenhaat. Niettemin: hoe je het ook wendt of keert: het staat wél in die bruisende katholieke traditie van stereotype vernedering die door Petra van der Zande beschreven wordt. En in die traditie moet je niet willen staan. Vooral niet na de Holocaust met in de late jaren 1930 al die jonge Vlaamse SS-ers die vanaf de katholieke kansel aangevuurd werden het Germaanse broedervolk te gaan steunen tegen de communisten. Nee, die jongens werden vermoedelijk ook niet primair en zelfs niet secundair gedreven door Jodenhaat en bovendien: Auschwitz moest toen nog gaan gebeuren, hè? Dat konden ze niet weten. Maar ze hadden vermoedelijk wel gehoord van de clichés over de geldbeluste Joden – “das Finanzjudentum” –  net zoals februari 2019 weer treffend werd uitgebeeld in de carnavals-stoet van Aalst.

En was het daar maar bij gebleven. Bij 2019. Maar die heerlijke anarchisten van Aalst, die bruisende volkstypes – dixit Marc Schoeters – besloten na de kritiek van 2019 . . . . . er in 2020 nog een flinke schep bovenop te doen. Resultaat: Joden uitgebeeld als insecten. Helemaal aansluitend op de traditionele ontmenselijking, verdierlijking van de Joden gevolgd door verdelgings-fantasieën en tenslotte verdelgings-praktijken. Niet uit Jodenhaat, maar gewoon uit recalcitrante botheid, die door types als Marc Schoeters wordt omgevormd tot romantisch anarchisme. “Ik zal spotten”, ten koste van alles.

Marc Schoeters, onderaanzicht. De ruige vrijheidsdrang spat eraf. De kont tegen de krib bij het blond schuimend bier!

Ach, zegt Sam van Rooy, niks aan de hand: het onderdrukte Vlaamse volk lucht zijn hart tégenover en óver de elites. Maar die elites dat zijn toch niet de Vlaams Joden? Integendeel: die lopen toch steeds groter gevaar in Vlaanderen en in heel Europa? Wat is dat dan voor een rare kronkel die dan toch weer de spot op de Joden richt? Kennen we die kronkel ergens van? Misschien uit 2000 jaar geschiedenis? En misschien ook uit recente Vlaamse geschiedenis?

Ach, zegt Sam, je kunt dat veroordelen als lomp en slechte smaak, maar . . . . .

“ . . . . . dat kun je ook allemaal zeggen over bepaalde grappen van cabaretiers en bepaalde cartoons, als die bijvoorbeeld over gehandicapten, kankerpatiënten of slachtoffers van zware criminaliteit gaan. Nu zou men kunnen beweren dat de Holocaust uniek was in zijn vervolgingssystematiek en gruwel, maar zou (de familie van) een overleden kankerpatiënt minder gekwetst zijn door een confronterende grap dan (de familie van) een slachtoffer van de Holocaust?”

Dat zeg je goed, Sam: ‘de Holocaust uniek in zijn vervolgingssystematiek en gruwel’ en die werd aangericht door mensen met een ideologie, die nog steeds klaar staan om het wéér te doen, in samenwerking met de islam en gefaciliteerd door wat zich tegenwoordig “links” noemt. Terwijl kanker een onpersoonlijke ziekte is, die we allemaal willen bestrijden en die over ons komt. Al vraag ik me wel eens af of Jodenhaat niet toch net zo hard een kanker is, maar dan van de ziel en het hart. Maar je snapt ongetwijfeld het onderscheid, Sam: dat tussen iconische massamoord door mensen en individueel doodgaan aan een “natuurlijke” ziekte.

Sam: “Ofwel vind je dat we over alles en iedereen grappen mogen maken, hoe smakeloos of kwetsend die (voor de slachtoffers of anderen) ook mogen zijn, ofwel begin je met uitzonderingen aan te wijzen en dan is het einde al snel zoek.”

Nee, Sam: het einde is niet zoek als je een uitzondering maakt voor . . . . eh . . . . hoe zei je dat zelf nou ook alweer zo treffend . . . . oh ja: de Holocaust, uniek in zijn vervolgingssystematiek en gruwel.

Sam heeft nóg een argument om die spot op de Joden te tolereren. Dat is: als je spot op de Joden buiten de morele orde verklaart – over verbieden hebben we het niet –  dan gaan die moslims nóg harder “slamofobie” schreeuwen dan ze al dagelijks doen.

Mijn antwoord. Één: die moslims blijven toch wel “islamofobie” schreeuwen. Twéé: karikaturen van Joden zoals in Aalst 2019 werden meegevoerd, zijn Holocaust-belast. Dríé: jij weet net zo goed als ik dat je voor de islam een uitzondering mag maken omdat het gewoon een vorm van nazisme is: wat je van mij níét van de Joden mag zeggen, mag je van mij wél van de islam zeggen. Van jou toch ook? Niettemin: ik zou zelfs het uitbeelden van moslims als insecten een brug te ver vinden. Laat staan dus van Joden, die traditioneel verdierlijkt werden als voorbereiding op pogroms.

De grens die hier overschreden werd is dus de Zyklon B–grens, want van Joden als insecten naar insecticide is nog maar één stap. Dus wat mij betreft, geldt niet wat Marc Schoeters schrijft, namelijk dat de consequentie van de kritiek zou moeten zijn “geen Joden in de stoet”. Er mogen best Joden in de stoet. Maar geen Joden met haakneuzen en brandkasten vol geld en diamanten. En al helemaal geen Joden als insecten.

“Klaartje Groen” is een ouder christenmeisje dat op mijn website (en ook op VoL) wel eens wat publiceerde. Ze is gespecialiseerd geraakt in weliswaar marginale, maar toch echt onfrisse Joodse stromingen, die je bepaald supremacistisch-racistisch en ook wel totaal van de pot gerukt kunt noemen. Ze is in dit opzicht een fan van Israël Shahak. Maar toen ze de beelden van de Aalster carnavals-stoet van 2020 zag, wist ze het heel zeker: dit is Jodenhaat. Ze wist het net zo zeker als Sam en Wim van Rooy en Marc Schoeters zeker weten dat de Aalster carnavalisten géén antisemitische bedoelingen hebben. Dus ja: wiens instincten kloppen er nou? Ik heb besloten dat ik Sam en Wim en Marc gelóóf, maar zoals ik hierboven geprobeerd heb uit te leggen: voorkom bij al die romantische volks-onschuld toch maar beter de antisemitische clichés. Als je in al je onstuimige Vlaamse vrijheidsdrang de elite wilt kritiseren, kan je geen verkeerdere groep uitkiezen dan “de Joden”.

Nog even iets over die woord-grap: “klaugmier” = klaagmuur. Carnavalsvereniging “De Vismooil’n” vond dat in 2020 de Joden op hun vingers getikt moesten worden voor hun protest (“klagen”) na de optocht van 2019. Blijkbaar is in het Aalster dialect een mier een muur en klaugen is klagen. Dat Klaugmier Klaagmuur is, dat snap ik. Maar waarom is die muur dan ineens een dier, namelijk een mier? Ik vind het niet grappig of spitsvondig. Ik vond het gezocht en krom en dom. En wat voor een “stoetliedje” hoorde er eigenlijk dit jaar bij die Joodse mieren? Tekst is nergens te vinden.

Dit stuk staat ook op “Veren of Lood” alwaar commentaar mogelijk is.

Let op de diamanten rechtsonder! Onderstaande SS-ers schijnen overigens goed bedoeld te zijn geweest. Nou ja, zoals alles eigenlijk goed bedoeld was. Mieren zijn tenslotte ook ijverige en sociale beestjes.

______________

Joden als mieren op carnaval Aalst: Zyklon B wás inderdaad een insecticide

AALST KLAAGMIEREN

Waarom heeft er nog niemand een uitvergroting van die ruglogo’s gemaakt? Wat staat daar?

Als je Joden als insecten gaat voorstellen in een tijd waarin alle Jodenhaat-signalen op rood staan, dan ben je . . . . . ja, wat zijn dat nou voor types daar in Aalst die het voor het tweede jaar op rij nodig vinden om Joden te karikaturiseren op een manier die doet denken aan de tijd waarin de voorbereiding werd getroffen tot het verdelgen van de Joden middels Zyklon B dat inderdaad oorspronkelijk een pesticide was.

Toen ik de foto’s zag, was mijn eerste indruk dat er kakkerlakken uitgebeeld werden, maar toen begreep ik dat het mieren moesten voorstellen en dat er een werkelijk geniale woordspelings-vondst aan ten grondslag lag: klaagmier = klaagmuur. Dus mier = muur. Virtuoos! Hoe kom je erop!

Ze snappen niks van al die ophef, zeggen deze Aalster hansworsten zelf: “Ze zijn ons uit de context aan het trekken.”

Ik ben onmiddellijk bereid te geloven dat ze inderdaad te stom zijn om voor de duvel te dansen – wat ze niettemin lopen te doen tijden zo’n optocht – en dat ze lucht geven aan een soort collectief onderbewuste. Ze geven lucht aan iets wat in de lucht zit, zeg maar.

In 2007 schreef ik over een gebeurtenis in ongeveer 1980:

“Vijf-en-twintig jaar geleden, kwam mijn buurvrouw, een gewone Nederlandse arbeidersvrouw, die altijd erg hulpvaardig was ten opzichte van de Nieuwe Amsterdammer, ontdaan bij me en vertelde over de kleine Turkjes op de stoep die een mieren-nest met benzine hadden overgoten en aangestoken. ‘Dat zijn de Joden, die mieren’, hadden ze gezegd.”

In de mij sympathieke beweging van het Vlaams Belang, waar nog altijd niet volledig afgerekend is met een kleine bloedgroep met neigingen naar Blut und Boden, zouden ze er goed aan doen, niet meer deze Aalster Ausschweifungen te relativeren door naar het inderdaad veel ergere islamitische antisemitisme te wijzen, maar dit serieus te veroordelen als iets wat nu juist die moslim-Jodenhaat versterkt en in de kaart speelt.

INSTANT UPDATE: Wim van Rooy mailde me met de vraag of de dapperen in Aalst niet volgend jaar de islam en vooral Mohammed eens flink karikaturaal zouden moeten uitbeelden. Dat lijkt mij een héél goede vraag.

Dit stuk is overgenomen op “Een Ander Israëlisch Geluid“.
_______________

Column Henk Witte zelfs voor “Joop” té “Israël-kritisch”

Henk Witte, Israël-kritische columnist van de “Joop”

“Wij hadden al een tijdje niet op Joop.nl gekeken omdat we eerlijk gezegd nog liever een met corona besmette breinaald via onze anus door onze plasbuis duwen ( . . .).”

Begin van een stukkie op GeenStijl dat ik totaal kan meevoelen en waarin gesignaleerd wordt dat de “Joop” een antisemitische “Israël-kritische” column heeft verwijderd.

Antisemieten mag je ze niet noemen bij de “Joop”, dus heb ik het over Israël-irrationalisten. Dat zijn mensen die alles in het werk stellen om Israël te belasteren en daartoe perverteren ze de geschiedenis en de actualiteit. Henk Witte, vaste columnist bij de “Joop”, is zo’n lasterende Israël-irrationalist. Maar zijn laatste column was blijkbaar iets té opzichtig . . . . eh . . . . Israël-irrationalistisch. Want die column was zomaar ineens onvindbaar geworden. Zelfs op de persoonlijke pagina van Henk Witte wordt zijn meest recente anti-Israël-column niet meer genoemd. Kijk maar:

Ik heb in een tweet al aandacht besteed aan deze column, in combinatie met een andere column, óók van een vaste columnist van de “Joop”, óók zo’n Israël-irrationalist, Han van der Horst. Maar eigenlijk was ik al van plan te zijner tijd een pittige kritiek te wijden aan de column van Witte en . . . . . daartoe had ik een aantal screenshots gemaakt van de tekst. Alsof ik voorvoelde dat-ie zou verdwijnen wegens too obvious, té in-de-gaten-lopend. Want uit fatsoen hebben ze hem natuurlijk niet weggehaald. Uitsluitend omdat ze betrapt zijn en de ophef te groot werd.

Daar gaan we dus.

U begrijpt: die Joden hebben het aan zichzelf te wijten en ze roepen het over zichzelf af. En u snapt ook dat de schrijver zulks tot zijn grote spijt moet vaststellen. Hitler had het al over “das internationale Finanz-Judentum”. En antisemieten overal ter wereld herhalen het graag tot op de dag van vandaag. Toevallig zag ik dezer dagen een documentaire over de Holocaust en de aanloop ernaar toe. Die docu zou iedereen ooit in zijn leven moeten zien. Als u toch bezig bent: op precies 11:15  heeft Hitler het erover. Het “Weltjudentum” komt bij Witte ook voorbij: “economische macht van Joden in de wereld”,  “invloedrijke en strategische posities”. Maar Henk Witte is uiteraard géén antisemiet en zou het graag alemaal anders zien.

Het is blijkbaar een echt stokpaard van Witte, want hij gaat man en paard en rugnummers noemen. Ach ja, hij hééft een punt, want Joden zijn nu eenmaal een slim volk dat het niet alléén in de financiële wereld goed doet. Waar las ik laatst nou toch weer van dat relatief enorme aantallen patenten dat dat kleine Israël jaarlijks laat registreren? U vraagt zich misschien af wat er nou zo slecht is aan veel Joden op invloedrijke posities. Maar dat antwoord leest u hierboven “onvoorwaardelijke steun voor Israël” van de Amerikaanse regering. U begrijpt: steun aan Israël is slecht en als die ook nog eens “onvoorwaardelijk” is dan betekent dat: steun voor de constante misdaden die Israël pleegt! Toch? Henk Witte?

Hierboven somt Witte die misdaden van Israël op: géén “tact en vredelievendheid”; vrijbrief voor bezettingsbeleid; schaamteloos landjepik; Palestijnen in de marge dwingen, boycotten, isoleren en gevangen houden. Dat is dus allemaal lasterlijke onzin. En waarom dat zo is, leg ik uit in mijn kritiek op de alinea hieronder.

Nee, geen van de partijen heeft schone handen, maar dat de Joodse handen bebloed zijn geraakt komt uitsluitend en alleen door de in 1920 onder Amin al-Husseini, de Moefti van Jeruzalem, begonnen terreur tegen zowel Joden als tegen dat deel van de Arabieren die wél met de Joden wilden samenwerken. Dit kan niet genoeg benadrukt worden: de Palmaffia’s zijn vanaf de Moefti de terreur begonnen en hebben die via Arafat, Abbas en Hamas nu al 100 jaar lang volgehouden. Alles wat de Joden sinds 1920 aan oorlogvoering, counter-guerilla en veiligheidsmaatregelen hebben moeten doen, is uitsluitend te wijten aan Palmaffia-agressie. Niet “de politiek van Israël” ligt “aan de basis ( . . .) voor [sic] de herhaaldelijke spanningen en conflicten” maar 100 jaar Palmaffia-terreur en -rejectionisme.

En Irgun en Lechi deden wél onder in wreedheid voor de Arabische terreur. Twee citaten:

Alan Dershowitz tekent in zijn “The Case for Israël” de volgende getuigenis op van een Engelse politiechef over een door de Moefti ontketende pogrom in Hebron in 1929:

“Bij het horen van gegil in een kamer, ging ik door een soort van tunneldoorgang en zag een Arabier bezig met het afsnijden van het hoofd van een kind met een zwaard. Hij had het kind al getroffen en wilde opnieuw toeslaan, maar toen hij mij zag probeerde hij de slag op mij te richten, maar miste. Hij stond bijna tegen de loop van mijn geweer aan en ik schoot hem laag in zijn kruis. Achter hem bevond zich een Joodse vrouw gesmoord in bloed met een man die ik herkende als een [Arabische] politieagent genaamd Issa Sheriff uit Jaffa in Mufti. Hij stond boven de vrouw met een dolk in zijn hand. Hij zag me en snelde een aangrenzende kamer in en probeerde me buiten te sluiten, terwijl hij schreeuwde in het Arabisch: ‘Edelachtbare, ik ben een politieagent.’ Ik ging de kamer binnen en schoot hem neer.”

Arthur Koestler in “Promise and Fulfillment: Palestine 1917- 1949”:

“( . . .) in elk geval begingen de Joden geen individuele daden van sadisme (. . .) Maar op andere plekken werden de lijken van Joden die in Arabische handen waren gevallen gecastreerd gevonden en met hun ogen uitgestoken. ( . . .) Voor ik Tel Aviv verliet heb ik de hand gelegd op een collectie foto’s die ik aan Alexis Ladas van de Commissie van de Verenigde Naties heb doorgegeven. Ze tonen grinnikende mannen in Arabische uniformen poserend voor de fotografen met hun bajonetten verzonken in een stapel naakte en verminkte lijken en dergelijke ( . . . ) ik vermeld dit onderwerp met tegenzin ( . . .) dit soort zaken is niet begonnen met de oorlog; vanaf de dag van de eerste Joodse nederzettingen, was een Jood als hij de langs de kant van de weg vermoord werd gevonden bijna altijd verminkt.”

Witte heeft het over de Israëlische Vader des Vaderlands:

“( . . .) in 1947 de intimidatie- en afschrikkingscampagne van Ben-Goerion c.s. richting de Palestijnen.”

Ik weet niet welke beuls-woorden van ben Gurion door Witte bedoeld worden. Misschien iets in de orde van Ben Gurions reactie op “het in 1939 door de Britten opgestelde MacDonald White Paper”? Ben Gurion zei namelijk op 18 mei 1939 het volgende:

“Het is een beleid [van dat White Paper] waar het Joodse volk zich niet bij zal neerleggen. Zo’n regime kan alleen met geweld worden gesteld en gehandhaafd. Het lijkt aannemelijk dat de Joden liever zullen vechten dan zich aan de Arabische overheersing te onderwerpen. En het onderdrukken van een Joodse opstand tegen het Britse bekeid zal [voor de Britten] net zo’n onpezierige taak zijn als de ondedrukking van de Arabische opstand is geweest.”

Warom was Ben Gurion zo stevig? Omdat onder druk van dreiging van nazi-Duitsland de Britten tot alle concessies aan de Arabieren bereid waren en volkomen klaar om de Joden elke voor hen extreem ongunstige overeenkomst door de strot te duwen.

Witte zegt gladjes dat in dat White Paper “de Joodse immigratie werd beperkt en een onafhankelijkheid van Palestina binnen 10 jaar in het vooruitzicht werd gesteld“. Ja, zo kan je het afdoen. But there is more to it. Wim Kortenoeven noemt het “Verraad met een Mandaat” (p.196):

“Terwijl de aanstaande Holocaust zich steeds duidelijker aftekent publiceert Londen een derde Brits Witboek (de Malcolm MacDonald White Paper) waarin totaal wordt gebroken mt de Balfourverklaring en de mandaatopdracht. Het beleidsdocumument voorziet in het binnen een termijn van tien jaar stichten van een Arabisch Joodse eenheidsstaat tussen de Middellandse zee en de Jordaan. De Joodse immigratie wordt tot 10.000 per jaar beperkt over een periode van vijf jaar. Er mogen bovendien eenmalig 25.000 Joodse vluchtelingen naar palestina. Na vijf jaar moet Joodse immigratie afhankelijk worden van Arabische toestemming. Joodse vluchtelingen uit Duitsland en andere Europese landen die door de mazen van het net zijn gekomen, worden door de Britse marine tegengehouden of gedetineerd. Londen informeert de nazi-regering in Berlijn zelfs over de manieren die door de Joden worden gebruikt om uit Duitsland te ontsnappen. Het Britse handelen is en flagrante schending van de mandaat-opdracht en lokt zelfs een kritisch rapport uit van de Permanente Mandaatcommissie van de Volkenbond. Met het in september 1939 uitbreken van de Tweedec Wereldoorlog wordt echter niet alleen het rapport, maar ook de Volkenbond zelf irrelevant. Het Witboek daarentegen, blijft tot het einde van het Mandaat (14 mei 1948) de basis van de Britse Palestinapolitiek.” [mijn vet]

Ben Gurion reageerde dus op het vooruitzicht van Joden geregeerd door Arabieren die na vijf jaar elke Joodse instroom in Palestina konden verhinderen. In het door mij en een collega vertaalde boek van Rubin en Schwanitz over de samenwerking tussen de Moefti van Jeruzalem en Hitler, wordt de episode van het MacDonald Witboek uitgebreid behandeld. Na een schildering van het nagenoeg totale inwilligen van alle Arabische eisen en de desondankse weigering van de Moefti om de deal te sluiten die hem heel Palestina na vijf jaar in de schoot had geworpen, schrijven de auteurs op pagina 158:

“In plaats daarvan verwierpen de Arabische leiders van Palestina het Witboek, streefden naar totale overwinning, werkten samen met de Duitsers tegen de Britten en kregen uiteindelijk niets. Door deze oriëntatie werd onvermijdelijk gemaakt: de Arabische verwerping in 1947 van verdeling en een Palestijns-Arabische Staat; de oprichting van Israël in 1948; vijf oorlogen; de vertraging van de Israëlisch-Palestijnse onderhandelingen met vijfenveertig jaar; en de afwezigheid van een Palestijnse staat tot ruim in de eenentwintigste eeuw, generaties na de afwijzing van de overeenkomst van1939.”

Wat schreef Witte ook alweer? Oh ja: “Feit blijft dat de Palestijnen zich in rede beroepen op het in 1939 door de Britten opgestelde MacDonald White Paper.” Godallemachtig, wát een kolder!

Nog even iets over Ben Gurion, die gedurende de Holocaust en de Moefti-terreur natuurlijk best wel een stukje kan zijn opgeschoven qua hardheid richting Arabische terreur. Maar hier kwam Ben Gurion vandaan: een deel van een toespraak van hem van Augustus 1937:

“Geen Joodse staat, klein of groot, in een deel van het land of in het hele land, zal [waarlijk] gevestigd zijn zolang als het land van de profeten niet getuige is van de verwerkelijking van de grote en eeuwige morele idealen die generaties lang gekoesterd zijn in onze harten: één wet voor alle inwoners, rechtvaardig bestuur, liefde voor je naaste, waarachtige gelijkheid. De Joodse staat zal een rolmodel voor de wereld zijn in zijn behandeling van minderheden en leden van andere naties. Wet en rechtvaardigheid zullen zegevieren in onze staat, en een stevige hand zal alle kwaad uitroeien binnen onze rijen. Dit uitroeien van het kwaad zal geen onderscheid maken tussen Joden en niet-Joden. Net zoals een Arabische politieman die Arabische geweldplegers helpt streng gestraft zal worden, zo zal een Joodse politieman die een Arabier niet beschermt tegen Joodse vandalen streng gestraft worden.” (Karsh,”Palestine Betrayed” p. 26)

Rusland heeft geen flikker op de Krim te maken. Het “handelen” van Rusland is ten aanzien van de Krim altijd puur op expansie en ijsvrije havens gericht geweest. Dat mag en is zelfs “natuurlijk” te noemen, maar Witte doet net of Rusland moréél meer recht kan laten gelden op de Krim dan de Joden op Palestina. Kolder!

Goor zinnetje: “Grond die Israël in figuurlijke zin niet heeft, maar letterlijk intussen des te meer.” Ergens in dit stuk gebruikt Witte ook weer die kleuterige lasterterm: “landjepik”. Gadverdamme! De Joden hebben alle internationaal-rechtelijke én morele rechten om in Samaria-Judea te wonen: duizenden jaren aanwezigheid; eeuwenlang verbonden gebleven ook in de diaspora (“Volgend jaar in jeruzalem!”); humaniteit, redelijkheid en welvaart naar een leeg en desolaat Palestina gebracht; door de Volkenbond internationaal-rechtelijk toegestaan zich te vestigen in Palestina van de kust van de Middellandse Zee tot aan de Jordaan; zich verdedigd tegen islamitische terreur; drie aanvalsoorlogen overleefd (1948, 1967, 1973); 800.000 vluchtelingen uit Arabische landen geïntegreerd in een armoedig-land-in-opbouw-en-onder-bedreiging.

En dan die huichelende slotzin!

“Die scheve situatie, de twee-maten politiek, en de invloed van de Joodse lobby op de wereldpolitiek gaan opspelen, en leidt wellicht tot een toenemende afkeer van Israël en daarmee van de Joodse medeburger.“

Ja, wat erg nou toch hè? Maar die “scheve situatie” en die “twee-maten politiek” bestaat alleen in links-regressieve koppen als die van Witte cum suis. En omdat jullie de media al decennia beheersen, bestaat dat allemaal ook in de breinen van een gehersenpoeld publiek. En dat vinden jullie lekker! Want jullie wéten dat jullie liegen en lasteren. Maar jullie gaan gewoon door. En dat noem ik Israël-irrationalisme. Nee, hoor: antisemieten zijn jullie niet, met jullie “Joodse lobby” en jullie grote bezorgdheid om “de Joodse medeburger“.

Bij het ter perse gaan van dit stuk leer ik dat Henk Witte ook nog onder pseudoniem actief is op de “Joop”. Onderstaand het “identiteits-plaatje” dat bij dat pseudoniem hoort. En u wordt verzocht hier geen vette vertegenwoordiger van het “internationales Finanz-Judentum” in te zien.

Dit stuk staat ook op “Veren of Lood” alwaar ook commentaar mogelijk is.

________________

Wordt Raoul Heertje ooit een volwassen Jood?

U begint nu een kritiek te lezen op aflevering acht van “Het Israël van Heertje en Bromet”. Ook de eerdere afleveringen van de serie” zijn door mij gefileerd: een en twee en drie en vier en vijf en zes en zeven.

God zij dank de laatste aflevering van de foute linkse emo-bagger die deze keer door 255.000 mensen werd bekeken. De Jodenhaat, die ik desgewenst ook wel Israël-irrationalisme wil noemen, heeft in deze acht afleveringen een flinke boost gekregen. Israël is door het duo Heertje en Bromet voor de achtste maal flink belasterd. En dat hebben ze gedaan voor een publiek van honderdduizenden al flink door de NPO gehersenspoelde kijkers.

Hoeveel gelijk kan een mens krijgen? In deze laatste uitzending raadpleegt Heertje een blond psychologie-meisje en . . . . . . hoort haar tot een conclusie komen die ik al trok in mijn analyse van aflevering één. Ik citeer mezelf:

“Dat hij, zoals hij zegt, in 1983 naar Israël ging zonder dat de Holocaust daarbij een rol speelde, is alleen geloofwaardig als je uitgaat van die totale verdringing. Hij snapt nog wel dat zijn ouders iets met de Shoah hadden, want ja, tenslotte was de halve familie uitgemoord, maar met hem was wat dat betreft niks aan de hand. Kijk hij neemt het zijn ouders niet kwalijk dat hij Zionistisch opgevoed is, want die mensen hadden die geestelijke toevlucht nu eenmaal nodig.”

Jammer dat in dit therapeutische gesprek Heertjes eindeloze liefde voor de door Israël nodeloos, aanleidingsloos en willekeurig onderdrukte “Palestijnen” minder sterk naar voren kwam, want anders was deze geestes-specialiste misschien tot een tweede conclusie gekomen die ik eveneens al trok bij aflevering één:

“Maar ik denk dat het dieper zit: Heertje begint te beseffen dat hij altijd een goedmenselijke Palestijnen-lover is geweest vanwege dat onder Joden wel meer voorkomende Stockholmsyndroom: liefde voor de gijzelnemer.”

Het blonde psychologie-meisje. De woorden in beeld zijn van Heertje.

Heertjes verdringing zit inderdaad diep en dat leidt tot het antwoord op de vraag gesteld in de titel hierboven. Dat antwoord luidt: nee. Als Heertje besluit naar Israël te emigreren – (en in deze aflevering zegt-ie dat te overwegen) – dan krijgen ze er in Israël gewoon een linkse gek bij die de geschiedenis en de werkelijkheid ontkent. Heertje zit nagenoeg genetisch vast in het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Raoul Heertje is een genotzuchtige, kruiperige jankerd die het alleen maar fijn in zijn eigen hoofd wil hebben, een morele comfortabelist, die geen zin heeft in volwassen dilemma’s. Deze zelfmanifestant is alleen maar bezig om op een zo groot mogelijk podium zijn zogenaamde diepe emoties uit te venten. Wát een kwal! Moet je kijken hoe hij bij dat psychologische blondje zit te spelen of hij ter plekke tot de ontdekking komt dat-ie al zijn leven lang heeft gedaan of Auschwitz er niet geweest is.

Enfin. We gaan deze aflevering, net als alle andere, chronologisch afwerken.

We beginnen bij een homosweel stel*** in een steriel-artistiekerige ruimte en er wordt vastgesteld dat vragen stellen typisch Joods is. Waarna Heertje opmerkt dat het duo Heertje en Bromet dus typisch Joods bezig is met dat voortdurende interviewen in al die acht afleveringen. Ik zou zeggen: het is óók typsch Joods om af en toe een boekje te lezen. En dat heeft het duo echt te weinig gedaan. Ze weten niks reëels van de geschiedenis van Israël. Geheel in lijn met zijn weigering zijn Joodsheid onder ogen te zien, sluit Heertje het gesprek af met de woorden: “We zijn toch allemaal ménsen. Dat is belangrijker dan Jóden. Dat is alleen maar verwarrend als je jezelf Jood noemt.”

Waarna Bromet in een voice-over stelt dat jezelf Jood noemen niet alleen verwarrend is maar ook gevaarlijk:

“Jezelf als Joods definiëren is vragen om problemen. Dat bewijst de geschiedenis en ook het heden. Ik zou er als halve Jood verstandig aan doen om voor eens en voor altijd het besluit te nemen niet meer in de verleiding te komen om mezelf met het Jodendom te associëren. Maar het tegendeel is waar. Hoe ouder ik word hoe meer ik een Joods gevoel ontwikkel. Maar met Israël heb ik het, net als Raoul, moeilijk. Het bestaansrecht van Israël staat niet ter discussie. Wel hoe het zich gedraagt ten opzichte van niet-Joden.”

Als Bromet het béstaansrecht van Israël erkent, zou het handig zijn als hij iets meer zou weten van Israëls óntstaans-geschiedenis én van de islam. Want dat bestaan is gevormd door 100 jaar islamistische terreur van de Palmaffia’s. Het gaat er dus niet om hoe Israël zich gedraagt “ten opzichte van niet-Joden”, maar ten opzichte van islamitische terreur. De realisten in Israël snappen inmiddels dat de 19e eeuwse Joodse geschiedschrijving over de islam véél te rooskleurig is geweest en dat die terreur nooit zal ophouden, omdat de islam een 1400 jaar oude moordenaarsideologie is, die telkens opnieuw hetzelfde resultaat zal opleveren: terreur.

Volgt een buiten-scène bij de ingang van een kleine synagoge met een oude dame die verklaart dat de komst van de Messias aanstaande is en dat dan iedereen de Grootheid van het Joodse Volk zal inzien. Uiteraard vraagt Heertje hoe het Uitverkoren Volk dan de niet-Joden zal behandelen. Goed, zegt het vrouwtje. Waarna Heertje gaat grapgrollen over de Joodse identiteit. En dat is natuurlijk waarom die triviale scène niet bij de montage gesneuveld is: via een verwarde bejaarde even een stukje Joods Messianisme belachelijk maken.

De opnamen uit deze laatste aflevering zijn blijkbaar van maart 2019, want we zien Heertje in een café met vrienden op de televisie volgen hoe Jodenclub Ajax een overwinning behaalt op Real Madrid en dat was op 5 maart. Chauvinistisch feest daar in die kroeg in Tel-Aviv, uiteraard! Want je bent op zo’n moment niet voor niks Hollander, Amsterdammer én Jood.

Het duo gaat ten derde male op bezoek bij Etgar Keret – zie ook hier en hier – de favoriete schrijver van Heertje, die als zijn visie ontvouwt dat niet die islamitische haat-oceaan die voortdurend op de grenzen van Israël beukt het gevaar vormt, maar een uitholling van de Joodse waarden. Dat is een idioot en pervers standpunt, met uw welnemen. De dreiging is natuurlijk net zo groot als in 1948, 1967 en 1973 en komt nu vooral van Iran en zijn proxies. Keret hangt die dreigende morele ondergang van Israël op aan één enkele uitspraak van Naftali Bennett die gezegd heeft dat Israël moet ophouden zich te verontschuldigen. Lijkt mij een prima idee: Samaria-Judea grotendeels annexeren, in feite het plan-Glick uitvoeren, en daarvoor géén sorry zeggen. Maar Keret wenst in die uitspraak de voorbode te zien van een totale mentaliteits-verandering ten kwade bij de Israëlische Joden, waarbij Yom Kippoer tegelijk met alle Israëlische zelf-reflectie wordt afgeschaft.

Wát een gelul!

Waarna Heertje en Keret er samen nog eens op wijzen dat er in het orthodoxe Jodendom best een flinke vleug racistisch superioriteits-denken zit. Ja hoor. Is zo. Maar ik zou dat niet willen zien in het realisme van Bennett, die eindelijk de juiste conclusie uit 100 jaar Palmaffia-rejectionisme trekt. Vooral niet als je, zoals Keret doet, vervolgens een exposé geeft over de waarde van het botsen van meniningen waaruit allerlei moois kan ontstaan, zoals het bijstellen van je eigen mening. Nou, dan zou ik zou hem adviseren eens in debat te gaan met Bennett.

Overigens en terzijde: zou Keret last hebben van de oeroude Joodse vrees dat God zijn Uitverkoren Volk verlaat omdat de Joden zondige dingen doen? Gouden kalveren aanbidden en zo? Maar ik denk nu juist dat Keret zélf een soort gouden kalf aanbidt en dat het kalf dit keer is gemaakt van linkse leuterkoek. Keret is het Kwaad aan het zoeken waar het niet zit. Jesaja (5:20) legt uit hoe God zelf daarover denkt : “Wee hen die het kwade goed noemen en het goede kwaad”. Zou het kunnen zijn dat het naïef-goedmenselijk ontkennen van het Echte Kwaad een gruwel is in de ogen van de God van Abraham, Isaac en Jacob?

Bromet: “Als je door de straten van Israëlische steden wandelt, ziet het er heel vreedzaam uit. Maar dat is schijn. Altijd broeit er wat. Vredesbesprekingen met de Palestijnen zijn er niet meer. Een duidelijke strategie bij de politieke leiders om de situatie weer in beweging te krijgen, lijkt maar opgegeven te zijn. We vragen het aan voormalig minister van staatsveiligheid en voormalig directeur van de Israëlische veiligheidsdienst Avi Dichter.”

ACHT HEERTJE DICHTER

Let op de onnozele pedanterie van het hierboven vet gemaakte. De heren Bromet en Heertje wensen dat er nou eindelijk eens wat gedaan wordt aan het vreselijke lot van de “Palestijnen”. Gaat u vooral vanaf 13:27 eens bekijkluisteren hoe Heertje met diepe verontwaardiging grijze eminentie Avi Dichter zit te bemoraliseren. Hij is die extreem ervaren man gewoon de les aan het lezen, ter verantwoording aan het roepen. Want? Want Israël dient het probleem met de “Palestijnen” op te lossen! En wel onmiddellijk! Heeft deze opgeblazen kikker werkelijk geen enkel idee van 100 jaar Palmaffia-rejectionisme? Geen notie heeft-ie bijvoorbeeld van het feit dat de Palmaffia, toen nog onder leiding van Arafat, voor 100% verantwoordelijk is geweest voor het mislukken van Oslo-1993. Dichter – die ook al in aflevering twee zat – en die mede de onderhandelingen voerde in het daarropvolgende “vredesproces”, moet ‘m dat vertellen. Niet voor 99% was de “Palestinian Authority” verantwoordelijk voor de mislukking, zegt Dichter, maar voor 100%. En luister dán eens naar het toontje waarop-ie Dichter vervolgens smalend vraagt: “En Israël deed niks fout?”

Nee, niks, pedante zak. En Arafat alles.

Waarna Heertje er nog eens blijk van geeft een totale nitwit te zijn. Begint-ie wéér, zo mogelijk nóg hoger van de toren blazend, bijna knappend van verontwaardiging, over de Arabieren die in 1948 gevlucht zijn en hoe erg dat allemaal was. Schijtziek word je van deze links-regresssieve rotzakken die je niks aan het verstand gepeuterd krijgt. Voor de koppen van dit duo geldt wat ik ooit over de harses van Femke Halsema zei, namelijk dat die kanis geheel opgetrokken is uit het hardste rotsgesteente dat in de hele Jura van de Pyrenese Allepenijnen gevonden kan worden. Als je in zo’n knar een deukje wil krijgen moet je eerst langdurig met zoutzuur aan het werk om poreus te maken en dan moet je vlammenwerpers inzetten.

Wie overigens wil weten hoe het zat met deze Arabische vluchtelingen, mag naar mijn analyse van aflevering vier en daar beginnen te lezen vanaf de zinsnede “Als ik terug ga naar 1948 dan zie ik een Palestina . . . .”

Avi Dichter blijft rustig onder Heertjes hysterische provocatie. Zegt: “Begin de geschiedenis nooit op een punt dat jou goed uitkomt”, fijntjes refererend aan het feit dat er aan “1948” nogal wat vooraf ging. Én . . . . . Dichter geeft toe dat er vanuit zijn woonplaats Ashkelon (het vroegere Al Majdal) dat aan de kust even ten noorden van Gaza ligt, wel degelijk nog in 1949 een groot aantal Arabieren gedeporteerd zijn naar Gaza. Dichter laat doorschemeren dat die deportatie in verband stond met het feit dat enkele duizenden van hun dorpsgenoten eerder uit zichzelf naar Gaza waren gevlucht. Dat wist ik niet. Wat ik wel weet: deze naoorlogse deportaties zijn uitzonderingen geweest. Een aanzet tot onderzoek naar het geval Ashkelon/Al Majdal is gegeven door Benny Morris: hier en scroll vervolgens naar beneden tot de kop “The Transfer of Al Majdal’s Remaining Arabs to Gaza, 1950”. Morris dient als historicus overigens gewantrouwd te worden.

Bromet weet er uiteraard álles van en trekt uit dit ene geval meteen een breed generaliserende conclusie over de zware schuld van Israël:

“Hoor ik dat goed? Altijd is beweerd dat de Palestijnen vrijwillig vertrokken. Voor en tijdens de onafhankelijkheids-oorlog. [quasi citerend]‘Tijdens een oorlog vluchten mensen nou eenmaal.’ Nu blijkt dat ze ook ná de onafhankelijkheidsoorlog eruit gegooid zijn.”

Dat is dus niet zo. Ik verwijs nogmaals naar mijn analyse van aflevering vier en daarin de passage die begint met de zinsnede “Als ik terug ga naar 1948 dan zie ik een Palestina”.

Dichter besluit met te zeggen dat in elk geval een terugkeer van de vluchtelingen – en hun nazaten tot in het derde en vierde geslacht – niet zal plaats vinden en dat ze hun geluk elders zullen moeten vinden.

En dan komt er een stukje dialoog waarvan ik geen chocola kan maken:

Op Heertjes vraag wat Dichters advies aan de Palestijnen zou zijn, zegt Dichter:
“Probeer de oplossing op andere plekken te vinden . . .”
Heertje: “Welke andere plekken? Ook ergens anders dan op de Westoever?”
Dichter: “Niet op de Westbank, maar in andere landen. Ze zullen zich overal verspreiden.”

Ik begrijp hier oprecht niks van. Dichter kan niet bedoelen dat de “Palestijnen” uit Samaria-Judea zullen verdwijnen of dat ze daaruit verdreven zouden moeten worden. Er is geen enkel Israëlisch plan voor “de Westbank” zó extreem. Nogmaals: ik snap er dus oprecht niks van. Maar Bromet weet het precies:

“Palestijnen moeten maar ergens ander naar toe. Wég! Met andere woorden: maak ze het leven zuur. Zó zuur dat ze vrijwillig vertrekken. Tóch een plan. Een dúívels plan.”

Bromet trekt dus de conclusie dat Dichter bedoelt wat nog nooit een beleidsverantwoordelijke in Israël heeft gezegd, namelijk dat de “Palestijnen” Samaria-Judea uitgepest moeten worden. Verder bedoelt Bromet hier uiteraard nog maar eens een moreel oordeel te geven over de huidige manier waarop Israël de “Palestijnen” aldaar behandelt. Waarmee hij – mijn verhaal wordt eentonig, zei Multatuli – 100 jaar terreur en rejectionisme van de Palmaffia’s als oorzaak van die behandeling wegpoetst. Bromet zegt gewoon: die rechtse Joden deugen niet, die smeden duivelse plannen omdat ze puur slecht zijn en zin hebben om mensen te vertrappen.

Bromet doet ook aan beeldrijm. Let op het volgende staaltje subliminale hersenspoeling: beelden van twee zeer verschillende types vrouwen die met tien seconden tussenpoos (19:10 en 19:20) vlak na elkaar volgen, terwijl Bromet de bovengeciteerde woorden uitspreekt: “Maak ze het leven zó zuur dat ze vrijwillig vertrekken. Tóch een plan. Een dúívels plan.”


Nog meer manipulerende montage. Niet alleen is er bovenstaand beeldrijm, maar vlak na zijn opmerking over rechtse Joden met een duivels plan, heeft Bromet een wijsheid gemonteerd van zijn favoriete schrijver Keret, die beweert dat er twee mogelijkheden zijn in het leven. Namelijk dat je alles en iedereen gelijkwaardig wil maken óf dat je een hiërarchie wil waarin jij zelf aan de top staat om de mensen onder je te kunnen vertrappen. (Zegt-ie dat echt? Ja echt, dat zegt-ie echt.) U begrijpt? Dat zijn de slechte rechtse Joden die dat willen, dat vertrappen. Dat is het duivelse plan van Dichter.

Waarna Heertje Keret confronteert met het verschrikkelijke lot van de “Palestijnen” die leven 40 kilometer van het vrijgevochten Sodom & Gomorrah dat Tel Aviv heet. Want die moeten leven “achter een muur”. Hij zegt er nog net niet bij: opgetrokkem door slechte Netanyahu-Joden uit pure kwaadaardige willekeur. Wist u trouwens, lezer, dat die “muur” voor 80% uit “hek” bestaat en dat het stuk dat uit muur bestaat, in stedelijk gebied is opgetrokken om te voorkomen dat scherpschutters vanaf Palmaffia-gebied mensen op Israëlisch grondgebied beschieten?

Keret heeft overigens wel een goed antwoord op die 40 kilometer van Heertje. Kijk, zegt-ie, het maakt niet uit hoeveel kilometer jij in Holland verwijderd bent van een hongerend Afrikaans kind terwijl jij aan de patat met mayonaise zit. Ik vind, zegt-ie, Tel Aviv een prima plaats vol vrijheid en ik zou willen dat de hele wereld zo leefde. In Tel-Aviv doe ik mijn best de wereld een betere plek te maken. Ik doe niet genoeg, dat besef ik, maar ik doe wat ik kan.

Mooi antwoord!

Het vieren der vrijheid in Tel-Aviv

Mag ik opnieuw wijzen op een slim stukje monteren van Bromet? Hij onderbreekt het interview met Keret door een stukje therapeutische sessie van Heertje met het blonde psychologie-meisje in te voegen. Dan gaat het dus uiteraard over Heertjes trauma’s. Daarachter laat hij weer direct een stukje interview volgen met Keret waar het gaat over . . . . . . “trauma’s in Israël”. In Israël, zegt Keret dan, praat je niet over je trauma’s, want de Israëli aan wie je het vertelt, zal je ongetwijfeld toevoegen dat zijn of haar trauma’s véél groter zijn. Waarmee Heertjes onvolwassen gedrag, namelijk het ontkennen van zijn trauma’s, een cultureel excuus krijgt. Een echte vriend, die Bromet.

Ook de daaropvolgende episode heeft Bromet speciaal uitgezocht om het ontkennen door Heertje van zijn trauma’s én zijn “Palestijnen-liefde” in een nobel licht te zetten. Daartoe gaan we nóg maar eens luisteren naar Elhanan – (zie aflevering 6) – de man die een dochter aan de Palmaffia-terreur heeft verloren en daar de conclusie uit heeft getrokken dat er dialoog met De Andere Kant moet komen. Wat-ie beweert komt kort gezegd op het volgende neer: vanuit het reële Joods slachtofferschap onderdrukken we nu uit angst de Palestijnen. Maar dat is dus gelul: de Palmaffia’s zijn de bewezen erfgenamen van de nazi’s en het is volstrekt realistisch om ze te “onderdrukken”. En dat praten met De Andere Kant is wat de Joden al 100 jaar proberen. En dat werkt al 100 jaar niet.

Tenslotte: Heertje zegt in zijn therapie-sessie ergens dat het echt niet de bedoeling is geweest om Israël te bashen. Wérkelijk? Ik ga er maar niet meer op in. Maar ik hoop wel dat het even klaar is met linkse reisjes naar Israël gefinancierd door reisburo NPO.

*** Ik merk dat het gebruik van het woord “homosweel” tot groot onbegrip en beroering heeft geleid bij een deel van mijn lezers. Vandaar deze officiële verklaring. Namelijk. Een beroemde homoswele boekhandelaar uit Amsterdam-Zuid wiens naam ik vergeten ben gebruikte dat woord bij voorkeur. Ik hoorde het hem jaren geleden bezigen in een radio-uitzending. Hij had een rant waarin het woord homoseksueel een aantal keren voorkwam en hij deed grappenderwijs net alsof hij het woord zóveel gebruikte dat het handig was om het een beetje in te korten. Hij liet het zelfs bijna klinken als “homsweel”. Het heeft een grappige klank met een suggestie van “zwoel”. Zoals in: “Kunst kommt von können, wenn es van schwellen käme, hätte es schon Schwulst geheissen.”

Dit achtste stuk staat ook op “Veren of Lood“, alwaar commentaar mogelijk is.

________________

Terrorist Omar Khadr krijgt van Canada 10 miljoen dollar – Veteraan die tegen Khadr vocht wordt rechtszaal uitgezet

JEREMY MACKENZIE

In de bronnen van dit verhaal is afwisselend sprake van tien miljoen en acht-en-een-half miljoen dollar. Maar dat zal het verschil tussen Canadese en Amerikaanse dollars zijn.

We beginnen met een tweet van Ezra Levant:

SHOCK VIDEO: I saw a convicted Al Qaida terrorist, Omar Khadr, on my @AirCanada flight this morning. The flight attendant & co-pilot told me they didn’t know. When I asked the terrorist why he’s violating the no-fly list, police threatened to arrest me

 

Ik wil speciale aandacht vragen voor die linkse trut die hoogstwaarschijnlijk geneukt wordt door die terrorist en die met D66-netheid vraagt of er geen “security” is die haar knappe terrorist kan beschermen tegen die filmende Jood.

Nu bent u klaar voor een rant van 1 minuut en 50 seconden van de Canadese veteraan Jeremy MacKenzie die in Afghanisten heeft gevochten en deelnam aan een vuurgevecht met deze Omar Khadr. Lúíster naar die rant. Het is de moeite waard. Hieronder heb ik het voornaamste uitgeschreven en wat super-voornaam is vet gemaakt:

 

MacKenzie zegt dat het soort waartoe Omar Khan behoort . . . “use women and children as human shields. They burn people with acid for not reading the right magic books. They’re horrendous! They’re monstruous! ( . . .) They were raping children. They didn’t care and would blow up as many of their own civilians as they would do us. It didn’t matter at all!

Daarna legt MacKenzie uit dat er voor de Canadese veteranen veel te weinig geld beschikbaar is, maar dat de Canadese overheid onder Trudeau wel 10 miljoen dollar overmaakte aan diezelfde Omar Khan, omdat-ie zogenaamd drie jaar onterecht, want te jong voor veroordeling, had vastgezeten in Guantanamo Bay. Waarna MacKenzie vervolgt:

“( . . .) we just don’t have enough money, but we will make Omar Khadr, the Taliban terrorist a multi-millionair. And we’re gonna tell everybody that has a problem with that to leave the building ( . . .) including me, including other Canadian Force veterans. And I have to be here to say this, because many of the people from my platoon that ware killed by Omar Khadrs little club aren’t here to say that anymore. They’re all dead Chris Tannax [?] isn’t here anymore. Sergeant Dony Lucas isn’t here anymore. So that’s why I’m here. Because this is outrageous. Because this is a tragedy. And I’m sick of staying home ( . . .) and watching everybody nót say anything, because this is wrong, because this is not what Canada stands for. It’s not the country that I signed up to fight for and it’s certainly not the country that those men and women died for. When I was over there, fighting against him and his family and his friends. So I guess I’m the bad guy now. If that’s how it’s gonna be than that’s how it’s gonna be.”

U begrijpt? MacKenzie wordt een Canadese rechtszaal uitgezet wegens protesteren tegen 10 miljoen voor een terrorist die voor minstens één, maar waarschijnlijk voor meerdere Canadese doden verantwoordelijk is.

En dan is er nóg een video. Eenje van 28 minuten met een veel te lange en trage inleiding van een goedbedoelende ouwe lul. Het is een verwarde video, want van een ouwe lul, dus ik, met mijn jeugdige 74 jaar, zal die chaos even geordend hieronder vertellen.

 

Wat leren we over het geval Omar Khadr in deze video? Het volgende:

Het is sowieso altijd moelijk vast te stellen hoe kinderlijk die Taliban-terroristen nou eigenlijk zijn. Jongetje Khan staat op video, gelukzalig lachend in een kamer vol met anti-tank-mijnen. Geen idee hoeveel doden die mijnen hebben gemaakt. We zien een jeugdige Khan bezig met bermbommen maken en plaatsen.

Voordat de Special Forces in 2002 een Taliban-compound aanvielen waarin Khan zat, lieten ze vrouwen en kinderen vertrekken, maar Khan ging niet met ze mee. Zo erg kind was-ie dus niet. Dat bleek ook uit het verdere verloop. We leren dat de Special Forces, voordat ze aanvielen, twee Afghaanse tolken naar binnen stuurden om te onderhandelen en dat die tolken point-blank werden kapot geschoten door Khadr en zijn vrienden. Daarna volgde een vuurgevecht. Iedereen in de kamer dood. Nou nee. Khadr spéélt dood, gooit plotseling een handgranaat en schiet zijn pistool leeg, doodt een man en maakt een andere man blind aan één oog.

Khadr werd met zijn verwondingen – (Vanuit Afghanistan? Vanuit Guantanamo Bay?) – naar een speciaal hospitaal in Duitsland gevlogen.

Hè? Wát? Ja, dat lees je goed. Wat kan dat betekenen? Nou bijvoorbeeld dat je in de ogen van de Canadese regering niet een gewone Taliban-terrorist bent, maar blijkbaar iemand van statuur. Hoe kan dat nou? MacKenzie zegt daarover:

“Yeah, and it’s strange ( . . .) but Chrétien [prime-minister Canada 1993 – 2003] bailed out Omar Khadrs father from being ( . . .) detained for terror-charges in the nineties. How high is the Khadr-family in the liberal party? What is this? ( . . .) two prime-ministers who are bailing out people personally? That’s kind of weird.”

We horen van Canadees Joshua Boyle, die ooit getrouwd was met Zaynab Khader, een zuster van Omar Khadr. Dat kwam: de Canadese vader van Boyle was bevriend met de Afghaanse vader van Omar Khadr. Op zich al best gek. Het huwelijk duurde maar een jaar. Zoon Boyle trouwde daarna met een nieuwe vrouw, een Canadese, en die gingen samen in 2012 backpacking and do-gooding naar Taliban-gebied. Het stel werd vervolgens vijf jaar vastgehouden door de Taliban. In dat tijdsbestek werd de vrouw verkracht en een jong kind van het stel vermoord. We horen dat er via die vader van Boyle mogelijk relaties bestaan tussen halve gare Joshua Boyle en halve gare Justin Trudeau.

Ja, je zou alles bij mekaar toch gaan denken dat die liberals in Canada vuistdiep in de Taliban-reet zitten.

MacKenzie merkt op: we hebben Omar Khader zich nooit horen verontschuldigen voor zijn terreurdaden. Iemand met spijt zou zich hebben uitgeput in verklaringen dat hij, als 15-jarige, verlokt was tot deze gruwel-ideologie en deze gruweldaden. Hij had de weduwe van de door hem gedode soldaat een deel van zijn 10 miljoen kunnen aanbieden. Tenslotte krijgt de familie van een gesneuvelde Canadese militair slechts 250.000 en kreeg Khan 40 keer zoveel voor drie jaar Guantano Bay die eigenlijk heel terecht waren.

Nee, Khadr heeft geen spijt, zegt Mackenzie, want als iemand hem benadert met vragen, dan doet-ie uitdagend en arrogant. “Like with Ezra: you want a selfie?”

KHADR SELFIE

__________________

Heertje en Bromet: anti-Israël emo-tv

U begint nu een kritiek te lezen op aflevering zeven van “Het Israël van Heertje en Bromet”. Ook de eerdere afleveringen van de serie” zijn door mij gefileerd: een en twee en drie en vier en vijf en zes.

Elk jaar worden in Israël de gevallen soldaten en de slachtoffers van terrorisme herdacht. In de avond twee minuten stilte en dan 24 uur rouwverwerking. Israël is een getraumatiseerde samenleving waarin bijna iedereen wel een verloren naaste heeft te gedenken. Om Israël te promoten beginnen Heertje en Bromet met een kleine demonstratie vol Israëlische vlaggen, waaronder het klinkt:

“Vandaag herdenken we de gevallen Israëlische soldaten, niet de terroristen! Dood aan de Arabieren!”

Dit is een kleine minderheid, die dat allemaal roept. En ik had wel eens een paar persoonlijke verhalen willen horen van die mensen die dat staan te schreeuwen. Maar dat doen linkse narcistische hedonisten niet, zulke mensen interviewen: die trekken alleen hun neusjes op en gaan op hun morele krukje staan. Wat Heertje en Bromet óók niet doen, niet in al die zeven uitzendingen die ik tot nu toe heb bekeken: wijzen op de ziedende oceaan aan Jodenhaat in de Arabische wereld die elke dag van het jaar constant tegen de grenzen van Israël aanklotst. Zouden ze ueberhaupt weten van het bestaan van MEMRI en Palwatch? Zouden ze wel eens gehoord hebben van Mitchell Bard?

Okay: “Dood aan de Arabieren!” en enzovoort is niet zo handig, maar die kleine minderheid die daar woedend staat te demonstreren, heeft een goede reden: ze staan een veel grotere bijeenkomst te beschreeuwen waarin Israëlische Joden samen met “Palestijnen” de “Palestijnse” slachtoffers gedenken die door eigen “Palestijns” toedoen zijn gevallen.

Maar Heertje ziet dat allemaal héél anders. Hij gaat staan verklaren wat we horen en zien, en hij zit alwéér vol humanistische medemenselijkheids-emotie, bijna tot tranen geroerd , zoals in alle aflevering wel een paar keer gebeurt:

“Het is vandaag de herdenking van de slachtoffers van de Israëlische oorlogen. Ze hebben besloten om die herdenking van die Israëlische oorlogen, om die te combineren met de Palestijnse . . . eh . . . die óók kinderen hebben verloren, eh, sámen te herdenken dat je pijn hebt en om uit te spreken dat je niet wilt dat mensen zo’n verdriet hebben en nu zijn er mensen die daar weer tégen gaan demonstreren.”

Waarna opnieuw dat clubje met die Israëlische vlaggen in beeld komt, waaruit het klinkt:

“Dat je maar onder een raket terecht mag komen.”

Bromet doet een voorzetje dat Heertje mag inkoppen. Hij heeft in de krant gelezen, zegt Bromet, dat de “Palestijnen” die hier aanwezig zijn eigenlijk niet mochten komen.

Heertje: “Dat klopt. Dat zijn allemaal mensen van de Westbank [Judea-Samaria!] en die komen door het jaar heen gewoon vaker naar Israël, maar speciaal voor deze gelegenheid wordt dat door Netanyahu verboden. Dat heeft-ie vorig jaar ook gedaan. En dan moeten die mensen gaan procederen. Er wilden 184 mensen komen en nu heeft het Hooggerechtshof aan 100 mensen toestemming gegeven. Dus mogen er toch weer een aantal niet. Maar het is heel controversieel om samen pijn te hebben.”

Op dit moment staat Heertje nagenoeg te schreien. En het gehersenspoelde Nederlandse publiek begrijpt dat die harde rechtse Netanyahu-Joden de arme “Palestijnen” totaal onnodig kwellen.

Dan richten we onze blik op een podium. Het is avond en in de schijnwerper verschijnt een Arabisch jongetje. Het is zo’n typisch assertief Arabisch jongetje dat met een typische heroïsche pathetiek een martelaars-verhaal gaat houden. Typisch? Ja, ik ken die toon vol martiale, agressieve  lijdensverheerlijking van kinderen op Palwatch-filmpjes als ze de haat en jihad tegen de Joden aanbevelen.

“Twee uur ’s midags: het lawaai van traangas en schoten was harder dan normaal. Er werd zwaar gevochten. Grote groepen van het bezettingsleger vielen het vluchtelingenkamp in Betlehem aan. Mijn vriendje vroeg me om samen naar de gevechten te gaan kijken. Mijn vriend: ik wist niet dat het de laatste keer zou zijn dat je me iets zou vragen. Jij liep verder, ik bleef achter en ik riep dat je terug moest komen. Maar het geknal van de schoten en het schreeuwen overstemden mijn geroep. Tussen de angst, het schreeuwen en het schieten door . . . . . viel jij op de grond, mijn vriend. Ik weet nu dat dit bloedige conflict en deze verschrikkelijke haat medogenloos is en niemand spaart. Zelfs geen onschuldige kinderen. Tegen jou, mijn vriend, en tegen iedereen hier aanwezig, zeg ik: het verhaal dat land het vergieten van menselijk bloed waard zou zijn, is een leugen en ik vraag aan komende generaties te stoppen met het doorvertellen van deze leugen, die alleen de belangen van bepaalde mensen dient.“

Als het jongetje is uitgesproken en we Heertje applaudiserend in het publiek zien zitten, klinkt het per megafoon vanuit de tegendemonstratie:

“Ik hoop dat iedereen die aanwezig is bij de ceremonie van de terroristen door een raket geraakt wordt! Vuile hufters! En dat niemand het overleeft.”

U begrijpt: dat zijn de rechtse Netanyahu-Joden.

Het duo bezoekt voor de tweede keer schrijver Etgar Keret, die uitlegt dat zijn nu 13-jarig zoon over vijf jaar zelf moet beslissen of hij gewoon in het leger gaat of kiest voor vervangende dienstplicht. Zelf is hij niet altijd even gelukkig met wat de IDF doet, maar hij vindt dat iedereen die zijn dienstpicht niet vervult ook niet het recht heeft in Israël te wonen. Een helder en verfrissend standpunt. Al voegt hij eraan toe dat een bijkomend voordeel van linkse-mensen-in-het-leger is dat we dan het leger niet overlaten aan de fascisten. Maar hij vertelt ook hoe de diensttijd de mensen verandert. Hij, en elke van zijn vrienden, hebben allemaal gruwelijke dingen gezien en meegemaakt. Zijn zoon, zegt hij, zal als een ander persoon uit het leger komen dan hij erin gaat, namelijk harder. Ongewild bewijst deze linkse schrijver met zijn verhaal hoezeer de Palmaffia-terreur het leven in Israël verziekt. Met name komen we er achter waarom de militairen bij de checkpoints vaak zo onbeschoft zijn. Dat word je vanzelf, zegt Keret, omdat je voelt dat veel van deze mensen jou haten en bereid zouden zijn je te doden. Als je vriendelijkheid uitstraalt, word je gezien als zwak. Je gaat niet een oude man die gevallen is overeind helpen, want dan springt er misschien iemand op je rug. Jammer is wel dat impliciet blijft dat Kerets verhaal illustreert hoezeer Dennis Prager gelijk had toen hij zei dat er maar een paar woorden nodig zijn om het “Palestijnse” probleem te omschrijven, namelijk deze zes: de Arabieren willen de Joden vermoorden.

De bijdrage van Heertje bestaat opnieuw uit het verwoorden van zijn genotzucht, van zijn onwil en onvermogen tot geestelijk volwassen worden. Voortdurend laat hij in deze serie blijken dat hij hij eigenlijk de problemen van het Jood-zijn in Israël niet wenst te kennen of te voelen. Nu ook weer:

“Maar schopt de diensttijd niet alles in de war? Mensen genieten op hun 18e van hun leven, gaan naar school en hier krijgen ze een wapen en komen in gewelddadige situatie terecht.”

Ik zou zeggen: ja lul, en deal er godverdomme eens een keer mee. En word je eens bewust dat het allemaal maar één oorzaak heeft: het feit dat de Palmaffia’s de terreur 100 jaar geleden zijn begonnen en tot op de dag van vandaag volhouden. En dat je zojuist hebt zitten klappen voor een Arabisch jongetje dat de vrede staat te prediken en intussen tóch Israël weer de schuld toeschoof: “Grote groepen van het bezettingsleger vielen het vluchtelingenkamp in Betlehem aan”. Dat jongetje, met zijn door volwassen manipulators geschreven tekst, stond daar de morele wil van de Israëli’s te breken om in Samaria-Judea te blijven: “het verhaal dat land het vergieten van menselijk bloed waard zou zijn, is een leugen”. Daarvoor zijn namelijk álle Israëlische linksen wél gevoelig, maar nagenoeg géén “Palestijnen”.

We gaan naar een herdenking op de begraafplaats van gevallen Israëlische soldaten en daar ontmoet Heertje een viendin, Hannie Jessurun, die hij als 7-jarige leerde kennen op de Joodse jeugdvereninging Haboniem in Amsterdam. Heertje realiseert zich nu pas, zegt hij, dat bijna iedereen in Israël wel iemand verloren heeft of minstens zo iemand kent. En hij spreekt wéér zijn verwondering uit over de spanningen en het leed dat Israëli’s blijkbaar aan kunnen. Jessurun die officier in het leger is geweest en nu net als Heertje een eindje in de vijftig is, vertelt dat veel moeders met kinderen in het leger aan de kalmerende medicijnen zijn, omdat ze het anders niet volhouden. Gut, zegt Heertje, dit land is opgebouwd door mensen die met trauma’s uit de wereldoorlog kwamen en nu weer hetzelfde soort ellende en dat is toch niet vol te houden. Ja, zegt Jessurun, maar we moeten wel, want we zijn omringd door Arabieren die ons haten. Waarna Heertje uiteráárd moet benadrukken dat de “Palestijnen” toch óók hun leed kennen. En dan wijst Jessurun veel te zachtjes op het fundamentele verschil dat ik ook al een paar decennia benadruk:

“Ja, maar wij hebben geen áánvalsleger. Het héét ook zo: Israeli Defence Force. Er zijn laatst weer zo’n zeshonderd raketten vanuit Gaza geschoten. Dan moeten we wel iets terug doen want anders dan ligt Tel Aviv plat en Jeruzalem en uit Libanon wordt er op het noorden geschoten.”

Tsja, dat is wat de Palmaffia’s doen. Ze proberen Israël tot zodanig geweld te dwingen dat er onder hun eigen bevolking slachtoffers vallen, zodat de Joden-haat onder die bevolking op peil blijft. Ze scheppen daarvoor ook zo gunstig mogelijke voorwaarden door hun raketten vanuit dichtbevolkte gebieden af te schieten, liefst vlakbij scholen en ziekenhuizen .

En dan brengt Jessurun uit zichzelf die bijeenkomst ter sprake waarbij Heertje gisteren nog zat te klappen voor dat assertieve Arabische manipulatortje. Ze is het niet eens met dat gezamenlijk herdenken, zegt ze, want in de Palestijnse gebieden zijn zulke bijeenkomsten niet mogelijk. Heertje vindt het héél erg dat Jessurun zo denkt. Want wat kan er toch tegen zijn om verdriet delen in dienst van de vrede? En hij zit alwéér te janken!

Jessurun kan desgevraagd niet goed onder woorden brengen waarom ze zo’n instinctieve afkeer heeft van dat gezamenlijke verdriet delen door Joden en “Palestijnen”. Ze gelóóft er gewoon niet in, zegt ze. En ze is heel erg links geweest, meldt ze, maar ze voelt dat er gewoon géén hoop is en dat, als Israël niet sterk zou zijn, Israël weggevaagd zou worden door de Arabieren. Dat dan hetzelfde zou gebeuren als in de Tweede Wereldoorlog. Dat is ook, zegt ze, wat de ouders van de kinderen die in het leger moeten op de been houdt: dat besef.

Ze zegt tijdens haar betoogje letterlijk “en ik denk dat het absoluut te maken heeft met het Midden-Oosten”.

Ze heeft denkelijk zelf geen idee hoe goed ze dat denkt.

Want het is verdedigbaar dat “het Midden-Oosten, de islam dus, een barbariserende invloed heeft gehad op het christendom en dat zonder die invloed Deschners Kriminalgeschichte des Christentums niet in die vorm geschreven zou zijn en dat Jodenhaat en heksenjacht veel minder zouden zijn geweest. In elk geval is het zo dat de islam, in de persoon van Amin al-Husseini, de Moefti van Jeruzalem, zich vanaf de jaren 1930 verbond met het nazisme en met Hitler, waarbij de Moefti waarschijnlijk de beslissende stoot gaf tot de Endlösung. Dat verbond kwam tot stand vanuit de geheel eigen Jodenhaat-traditie van de islam: de moslims waren níét de leerlingen en de nazi’s de leermeesters, maar ze waren gelijkwaardige partners in Jodenhaat die elkaar herkenden als bondgenoten. Die gemengd-nazistisch-islamitische Jodenhaat-traditie bleef na WO II tot op heden in het Midden-Oosten de leidende ideologie van islamitische dictators, een ideologie die tijdens de “Arabische Lente”, die in 2010 begon, alleen maar sterker werd. Die traditie bleef alléén in de islamitische wereld ongerept én succesvol en nergens anders ter wereld. Die traditie heeft ook en vooral de “Palestijnse” maffia’s van Arafat tot Abbas tot Hamas aangedreven. De huidige links-regressieve Israëlhaters staan in diezelfde oude traditie, want reeds in de jaren 1930 gaf de Communistische Internationale de Joodse minderheid in Palestina de rol van “imperialistische agent van de onderdrukking” en voorzag de moordpartijen van de islamitische Arabieren van het etiket “nationale bevrijdingsbeweging”.

Wonderlijk hoe weinig Israëli’s van hun eigen geschiedenis weten, zelfs realistische mensen als Jessurun.

Is het Zionisme goed, vraagt Bromet aan Heertje. Ja, meent Heertje, want de Joden moeten een plek hebben op de wereld, maar als je dat Zionisme in praktijk gaat brengen, zegt hij wordt het meteen ingewikkeld”. Dat is onzin. Als Amin al-Husseini, de Moefti van Jeruzalem, niet met de Koran en de Hadith in de hand de terreur tegen de welvaart en humaniteit brengende Joden was gaan organiseren, zou er een geweldig bloeiend Palestina zijn ontstaan. Ingewikkeld wordt iets zo gauw de islam in beeld komt. Altijd. Overal ter wereld. Maar de Joden wisten dat niet indertijd, want hun 19e eeuwse geschiedschrijving had een veel te rooskleurig beeld geschetst van de islam.

Het duo Israël-bashers gaat naar Mount Herzl waar Theodor Herzl begraven ligt en waar een enorm monument is gebouwd met een steen voor elke gesneuvelde soldaat in de geschiedenis van Israël. Het duo is in het gezelschap van Jucha Engel die ook al in een eerdere aflevering optrad en die een leraar was in de tijd dat Heertje lid was van de jeugdbeweging Haboniem in Amsterdam.

Heertje meent Jucha Engel, die zojuist de steen voor zijn gesneuvelde zoon in het Herzl-monument heeft aangewezen, te kunnen toevoegen:

“ik wil niet mijn leven laten bepalen door altijd te denken dat ze me willen vermoorden. Dat vind ik geen manier van leven. ( . . .) Het is ook een manier van kijken. Jij ziet achter elke boom een vijand. Ik niet. Ik wil dat gewoon niet.”

Engel wijst hem erop dat, als de Jodenhaat weer losbarst in Europa, Heertje altijd een toevlucht zal hebben, namelijk Israël.

Waarna Heertje de tot nu toe domste opmerking van de hele serie maakt:

“Op dit moment is er in Europa geen gevaar voor de Joden. Wij zijn plan B. Voor andere groepen in Europa is er veel erger gevaar dan voor de Joden. Joden zijn niet het hoofd-target.”

De kosmische oetlul leeft dus nog steeds in de dwaze veronderstelling dat de moslims de nieuwe Joden zijn. Wat zal ik daarop nou eens zeggen? (Behalve dat we hier wellicht weer te maken hebben met een uiting van Heertjes Stockholmsyndroom?) Misschien hetzelfde als wat ik hierboven zei in die alinea die begint met “Want het is verdedigbaar”. En zou ik mogen wijzen op de aanzwellende uittocht van Joden uit Europa, met name uit Frankrijk, richting Israël? Mag ik nog eens aan Frits Bolkestein herinneren die al in 2011 stelde dat de Joden in Europa geen toekomst hebben?

Volgend interview! Met een vroegere vriend van Heertje uit zijn korte periode in Israël rond 1986. Yoram Ozeri is taxichauffeur en was na een aanslag in Ben Yehuda Street meteen ter plekke. Hij vertelt dat het levensgevoel in Israël fundamenteel anders is dan in elk ander land. Dat een Israëli namelijk nooit zeker weet dat de dag zal eindigen zoals hij begonnen is: vreedzaam. Dat er altijd het gevaar van een aanslag is, van raketten, van oorlog. Maar hij wil niet weggaan, want zijn grootvader is in 1922 naar Palestina getrokken en ook hij heeft een prijs in pijn moeten betalen om in Israël te kunnen leven. “Het land Israël wordt met pijn gekocht.” Hij zegt dat hij altijd geloofd heeft dat na verloop van tijd er een keer vrede zou komen, maar dat hij na die aanslag meende dat het heel lang zou gaan duren. De vrede zal niet komen door een of ander verdrag, meent hij, maar door een langdurig proces. Dat je moet leren leven met de mensen die anders zijn dan jij.

Dat zijn mooie gedachten en ook een illusie: want met de islam is geen vrede mogelijk, nooit, alleen een gewapende vrede. Israël zal een sterke nucleaire macht moeten blijven, moeten zorgen dat Iran géén atoommacht wordt en zonodig zelf atoomwapens moeten inzetten om zich te verdedigen. En Israël moet Samaria-Judea (“de Westbank”) inlijven en de Jordaanvallei tot zijn oostgrens maken. Dat vind ik nou zomaar. Tsja.

Het duo Heertje en Bromet weet vaardig beeld en geluid te manipuleren. Zo hebben ze meteen achter de mooie gedachten van Yorm Ozeri het volgende beeld gezet van het clubje demonstranten dat tegen de gezamenlijke herdenking was van “Palestijnen” en Israëli’s.

“Vuile, vieze homo: je bent een moordenaar! Dood aan de terroristen! Het bloed van onze soldaten, stelletje maniakale klootzakken!”

Ja, het is niet leuk. Maar toch: zelfs deze extremisten zijn niet de primaire aanvallers. Ze zijn geradicaliseerd door de voortdurende Palmaffia-terreur en zien de verdriet-deel-bijeenkomst als verraad. Daar hebben ze een punt, want de vertegenwoordigers van de “Palestijnen” bij deze bijeenkomst zijn vooral bezig de verdedigings-wil van Israël te ondergraven. Ze zouden eerst en vooral zich moeten verzetten tegen de Jodenhaatcultuur van Hamas-Abbas-PLO-Fatah. Daar zou hun primaire werkterrein moeten liggen. Anderzijds begrijp ik wel weer dat ze dat niet kunnen: want dan worden ze vermoord. Wat dan weer de onmogelijkheid van vrede en dialoog met de Palmaffia’s onderstreept.

Dat zelfkritiek, schuldgevoel en liefde voor vrede primair bij de Israëli’s aanwezig zijn, komt zelfs tot uiting bij het vredes-konings-koppel dat Heertje en Bromet hebben opgespoord. Die twee zouden de Nobelprijs voor de Vrede moeten krijgen, meent Bromet. We spreken over de Jood Rami Elhanan en de “Palestijn” Bassam Aramin. Ze behoren tot de Parents Circle: familieleden, vooral ouders van slachtoffers van het geweld die samen komen onder het motto dat er eerst verzoening moet plaatsvinden vooraleer er vrede kan ontstaan.

Elhanan en Aramin hebben beiden een dochter verloren. Ik geloof wél dat het contact troostend kan werken op individueel niveau en zelfs wederzijds begrip kan bevorderen. Maar opnieuw: alleen op individueel niveau en bij heel weinig individuen. Elhanan kan nog zo hartroerend vertellen over hoe hij eindelijk de mens achter de “Palestijn” ontdekte, maar de haatcultuur van 1400 jaar islam en 100 jaar Palmaffia-terreur en Jodenhaat gaat deze Parents Circle niet ombuigen. Voor nog geen één procent.

Deze serie analyserend, valt me gaandeweg steeds meer op hoezeer het duo Heertje en Bromet pure emo-tv maken voor linkse goedmensen. En die emo-tv staat in dienst van het Israël-bashen en het zo medemenselijk mogelijk voorstellen van “de Palestijnen”. Terwijl toch 1400 jaar islam-terreur en 100 jaar Palmaffia-terreur bewijzen dat het Kwaad niet in Israël gezocht moet worden, maar bij de erfgenamen van de Moefti van Jeruzalem. Op dit moment zijn Abbas en Hamas opnieuw bezig zoveel mogelijk geweld en haat tegen het plan van Trump op te wekken. Dus ik nodig de lezer uit om het emotionele betoog van Elhanan te lezen  tegen die historische en actuele achtergrond:

“De aanblik van Palestijnen die dezelfde last met zich meedragen als ik, die net zo lijden als wij, heeft mijn leven totaal veranderd. Ik heb er heel bewust voor gekozen om te bewegen naar de ander. Daar zit ik nu nog middenin. Aan deze reis komt geen einde. En het is nu een van mijn belangrijkste levenstaken geworden: mensen aansporen ook die reis te maken. Die reis is essentieel: wil je hier ooit een of andere vorm van vrede bereiken. Als we de andere kant niet kennen, geen verbinding met de andere kant zoeken en niet met hen praten, verandert er nooit iets. ( . . .) Ben ik gek? Ja, dat ben ik, maar dit is de enige rationele keuze. Als ik iemand ga vermoorden, krijg ik dan mijn kind daarmee terug? Als ik een andere pijn doe, zal dat mijn pijn verlichten? Het zijn gewoon rationele gedachtes. Er schuilt geen grote ideologie achter. Je moet je over die natuurlijke woede heenzetten en iets doen met die energie. Die energie is pure kern-energie en creëert de vicieuze cirkel van geweld. Jij doodt iemand van ons? Wij doden er tien van jou. En zo gaat het maar door. Al honderd jaar. Wat kan je doen met die energie? Als je naar een bijeenkomst gaat van Israëlische en Palestijnse nabestaanden, zul je de essentie van die energie begrijpen. We geven gastlessen op middelbare scholen, we bezoeken er honderden. Niemand kan naar ons luisteren zonder ergens geraakt te worden. We veroorzaken een scheurtje in de muur van haat en angst. Dat scheurtje laat een straaltje licht binnen. Een straaltje licht kan heel veel duisternis verdrijven. Ik zeg altijd: als er maar één kind na afloop van de les, Israëli of Palestijns, dat naar me luistert en knikt, dan heb ik één druppel bloed gered. In het Jodendom is één druppel bloed de hele wereld. ( . . .) Ik weet zeker dat ik het goede doe. (. . . ).”

Ik begrijp het verdriet van deze vader. Zelf heb ik een dochter van 24. En ik moet er waarachtig niet aan denken . . . . . . Maar Elhanan en zijn “Palestijnse” vredespartner Aramin zijn kansloos tegen het Kwaad dat islam heet.

We maken nu via een interview met Heertje ook kennis met Elhanans  partner, Bassam Aramin.  Het is een stevig type en hij zat ooit zeven jaar in een Israëlische gevangenis omdat hij handgranaten naar Israëlische soldaten had gegooid. Hij heeft net als Elhanan een jonge dochter aan de terreur verloren.

Aramin heeft voldoende vermogen tot historische reflectie om te spreken van historische “narratieven” van zowel de Israëlische als de “Palestijnse” kant. “Als alle Israëli’s”, zegt hij, ”zouden weten wat ik weet . . . . Misschien is het niet de waarheid, maar dit is wat ik weet van de Naqba, de katastrofe: 750.000 Palestijnen werden verdreven om een staat te stichten voor 600.000 mensen. Als zij [de Israëli’s]  de waarheid zouden weten, zou de meerderheid nooit akkoord gaan met het stichten van een staat op de ruïnes van een ander volk. Dat is wat ik geloof. Maar zij weten dat niet. ( . . .) In de opvoeding wordt het narratief van de ander verdoezeld.”

Het tragische is: Bassam Aramin gelooft deze onzin dus echt, net als alle “Palestijnen”, de hele islamitische wereld en alle linkse nitwits overal ter wereld. Het echte verhaal luidt: de Joden trokken vanaf 1880 naar Palestina, een land vol met malaria-moerassen en geërodeerde grond waar een minimale bevolking een slechte gezondheid genoot en zuchtte onder een systeem van Arabische feodaal absenteïsme. De Joden brachten daar economische bloei en een humanere mentaliteit. Daardoor werden Arabieren uit de omringende landen aangetrokken. Van die verdreven 600.000 Arabieren waarvan Aramin rept, was dus minimaal de helft net zo hard verse immigrant in Palestina als de Joden. Bovendien zou die verdrijving niet hebben plaats gevonden, als niet de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, met Koran en Soenna in de hand, was begonnen met haat en terreur tegen zowel de Joden als  de Arabieren die wél met de Joden wilden samenwerken. Want die terreur had de oorlog van 1948 tot gevolg, waarin de Arabische legers de Arabisch-islamitische bevolking opriepen om tijdelijk te vluchten zodat ze een vrij schootsveld zouden hebben op de Joden. Arabische leiders gebruikten ook gelogen gruwel-verhalen, zoals dat van Deir-Yassin, om de Joden als monsters voor te stellen. Ben Gurion van de andere kant riep de Arabieren op om rustig in hun dorpen te blijven om na de oorlog gezamenlijk en in gelijkheid het land weer op te bouwen. Voorzover de Israëlische legers, toen de oorlog van 1948 vorderde,  bevolkingen hebben verdreven, was dat steeds uit strategische overwegingen, omdat een optrekkend leger het zich niet kan veroorloven een vijandelijke bevolking in de rug achter te laten.

Daarna begint  Aramin  over de Holocaust. Hij gelooft wél dat de Holocaust waar is gebeurd. Dat in tegenstelling tot het gros van de “Palestijnen”, die in het algemeen denken dat het een Joden-verzinsel is, dan wel dat Hitler zijn werk niet goed genoeg heeft gedaan. Aramin  bedoelt duidelijk dat hij die imaginaire “Naqba” en die echte Holocaust vergelijkbare zaken vindt. Hij zegt dat hij in de Israëlische gevangenis ooit een film over de Holocaust heeft gezien en er zich op verheugde dat hij de Joden zou zien lijden. Maar dat hij door medelijden bevangen werd en begon te huilen. Ik denk dat de impliciete boodschap die hij geeft is: erken het leed dat Naqba heet, zoals ik ook het leed van de Holocaust erken. Maar dat is onzin.  Omvang en aard van beide gebeurtenissen zijn totaal onvergelijkbaar. Een geplande racistische genocide op zes miljoen mensen – deels door primitief mitrailleerwerk deels door industriële vergassing – is niet vergelijkbaar met een lokale oorlog waarin het Israëlische leger zo humaan mogelijk te werk ging en waarin een beperkt aantal vluchtelingen ontstond door toedoen van de eigen Arabische leiders.

Hij is, zegt hij, “nog steeds kwaad”, maar hij vindt net als Elhanan dat hij zijn kwaadheid ten goede moet aanwenden. We moeten, zegt hij, ophouden “onze eigen kinderen” tot sneuvelen in oorlogen te  veroordelen. Goed idee om aan die fundamentele voorwaarde voor vrede van Golda Meir te gaan voldoen. Maar ook voor hem geldt: ga Abbas en Hamas daarvan overtuigen. Maar dat doet-ie niet, want dan tekent-ie zijn eigen  doodvonnis. En daarmee is meteen nog eens de onmogelijkheid van de missie van de “Parents Circle” onderstreept.

Nee, de “andere kant” is al 100 jaar lag niet zo vredesbereid als de Israëli’s en ook deze Aramin is lang niet zo soft als zijn tegenhanger Elhanan. Ondanks de woorden van Aramin: “Ik zie ons als twee rouwende volkeren met een collectief trauma.” Want! Want Aramin:  “Het is dezelfde moordenaar die het leven van onze kinderen afpakt. Het is de Israëlische bezetting die geweld, haat en duisternis creëert.

Kijk eens aan! Toch nog thuisgekomen. Israël en het Westen zijn schuldig. Aramin heeft het ergens in het interview over “de kanker van de onwetendheid”, maar zelf heeft-ie toch ook nog best wel een beetje kanker. En in het begin van het gesprek met Heertje zegt Aramin dat hij denkt dat Elhanan verliefd op hem is geworden, maar dat het niet wederzijds is. Een grapje natuurlijk. Maar toch.

Dit zevende stuk staat ook op “Veren of Lood“, alwaar commentaar mogelijk is.

___________________

GGZ in puin – Welkom immigrantenstroom

(Door Klaartje Groen)

Jaren geleden emigreerde een nichtje van me naar Australië. Die moest bewijzen het waard te zijn om Australisch burger te worden, diploma’s laten zien, kredietwaardigheid bewijzen en alvast zelf een huis zoeken. Op diezelfde degelijke manier emigreerden in de jaren 1950 veel Nederlandse boeren naar Canada. Noorwegen heeft begin jaren 2000 gezinnen uit Nederland gelokt naar ontvolkte Noorse dorpen. Dat was bevolkingsuitwisseling binnen de Westerse christelijke cultuur en dan nog werd er goed geselecteerd op vakkennis die nodig was in het ontvangende land.

De asielzoekers die hier de laatste jaren met tienduizenden zijn binnengestroomd en die nog wekelijks met honderden Nederland binnen komen, hebben een heel ander waardenpatroon, namelijk het islamitische en ze brengen geen enkele vakkennis mee die we hier nodig hebben. De “apotheker uit Aleppo” is via GeenStijl spreekwoordelijk geworden. Sommige van deze vluchtelingen uit oorlogsgebieden zijn alles kwijtgeraakt en komen getraumatiseerd ons land binnen, terwijl de Geestelijke Gezondheidszorg kapot bezuinigd is.

In de klas van mijn 9-jarige kwam een schattig jongetje uit Syrië. Met niet te stoppen driftbuien waarin hij aanhoudend bleef gillen. Hoeveel van die getraumatiseerde kinderen zitten er inmiddels in de klassen van overbelaste onderwijzers?

Dit zegt trauma-expert Bessel van der Kolk over wat er voor die kinderen nodig zou zijn en wat er dus nooit van zijn leven gaat komen:

“Je kunt kinderen wel leren zich op een veilige manier te uiten. In projecten die we op scholen doen, leren we leerkrachten om ervaringen van getraumatiseerde kinderen te benoemen. In plaats van driftbuien, dagdromen of agressief gedrag te bestraffen, moedigen we ze aan contact te maken. ‘Ik zie dat je van streek bent. Wil je misschien dit dekentje om je heen slaan, zodat je wat kalmer wordt? Wil je even bij mij op schoot zitten of zullen we samen heel diep ademhalen?’ Als het kind gekalmeerd is, helpt de leerkracht om zijn gevoelens te beschrijven. ‘Wat maakte je zo verdrietig of boos?’ ‘Wat denk je dat er gebeurt als je na school thuiskomt?’ Op die manier kunnen scholen functioneren als veilige eilandjes in een chaotische wereld. Beweging, spel, gymnastiek, samen muziek maken of zingen: ook dat helpt getraumatiseerde kinderen om uit hun vlucht- of vechtmodus te komen, positieve emoties te ervaren en op een plezierige manier met anderen om te gaan. Ik vind het onbegrijpelijk dat er steeds meer beknibbeld wordt op dat soort activiteiten.”

Ik ben werkzaam in de overbelaste Geestelijke Gezondheids-Zorg. Ik las laatst bij Syp Wynia dat al die bezuinigingen in de publieke sector vanaf 2010 zijn doorgevoerd door de kabinetten Rutte vanwege iets dat “het begrotingstekort” heet en dat Rutte dat omlaag wilde hebben omdat hij wilde dat Nederland het “beste jongetje van de klas” zou zijn in de EU. Dat was, las ik weer ergens anders, ook goed voor de toekomstige carrière van Rutte in de EU.

Ik heb het Rutte-effect in de GGZ vanaf 2014 meegemaakt. Bijna iedereen met een vast contract, mensen die vaak tientallen jaren in dienst waren bij de GGZ, werd weggepest. Belangrijkste instrument bij dat wegpesten, was het 24/7 roosteren. Dat wil zeggen dat iedereen, ongeacht zijn eigen huiselijke omstandigheden, altijd ingeroosterd moest kunnen worden. Als je jonge kinderen had, moest je gewoon vroege diensten, late diensten of nachtdiensten draaien. Vroeger stemden de medewerkers in onderling overleg hun roosters op elkaar af, hielden rekening met elkaars gezinssituatie en ruilden onderling diensten.

Maar door de bezuinigingen ontstond een angstcultuur, iedereen was bang om zijn baan kwijt te raken. Medewerkers die waren weggepest, werden niet vervangen. Waar je in 2014 nog één medewerker op zes cliënten had, stond je in 2018 alleen met twaalf cliënten. En die cliënten waren steeds vaker gekleurde medelanders met een dubbeldiagnose (verslaafd en psychotisch) of tripple diagnose (verslaafd, psychotisch én zwakbegaafd).  Intussen stroomden TBS-ers de kliniek ín. Tegelijk moesten de lichtere gevallen, die vaak helemaal niet zo licht waren, de kliniek úít onder het motto “beddenafbouw”. Die zogenaamd lichtere gevallen kregen een sociale huurwoning toegewezen. Ze kregen een woning toegewezen in de sociaal zwakke wijken waar ze vaak voor enorme overlast zorgden. Ik heb persoonlijk zulke cliënten naast me, onder me en boven me gekregen, dan kwam ik gekgedraaid thuis van mijn werk om vervolgens de waanzin en de herrie van psychotische buren te ondergaan.

De GGZ is kapot en dat is voorlopig onherstelbaar. Je leert dat vak in de praktijk van de oude rotten, van de bevlogen vakidioten met een ouderwetse intrinsieke motivatie. Het duurt zeker een jaar of vijf voordat je dit vak echt beheerst. Nu is de oude garde weg. De GGZ heeft zijn bedrijfskapitaal vernietigd. Jonge mensen kunnen zonder hun ervaren collega’s het vak niet langer leren en ze lopen dan ook massaal de klinieken uit.

Terug naar de islamitische vluchtelingen. Die hebben zware trauma’s opgelopen. Dit zijn kinderen en volwassenen die sowieso onze taal niet spreken, onze cultuur niet begrijpen, een heel eigen idioom hanteren en een geheel eigen interpretatie hebben van de hun omringende werkelijkheid. Dat om te beginnen. Maar nu komt het: ten gevolge van deze trauma’s ontstaat daarbovenop vaak PTSS, een Post-Traumatisch Stress-Syndroom dat zelfs in de psychiatrie vaak niet wordt herkend.

Eerst even wat PTSS kan inhouden: het hart van PTSS is angst en pijn en uit zich in herbeleving van gruwelijkheden, nachtmerries, slapeloosheid, woede-uitbarstingen, verhoogde waakzaamheid, concentratieproblemen, stress-gerelateerde lichamelijke klachten,  negatief zelfbeeld, extreem wantrouwen, zelfbeschadiging en verslaving. Als we het hebben over een complexe PTSS kan daarnaast bij een cliënt sprake zijn van persoonlijkheids-stoornissen zoals borderline, narcistische stoornis, anti-sociale persoonlijkheid, psychopathie, totale apathie, (vermijdings-stoornis) of dissociatieve stoornissen.

U hoeft dat allemaal niet te onthouden, wat ik alleen duidelijk wil maken, is dat PTTS of C-PTTS al lastig te herkennen is wanneer cliënt en behandelaar dezelfde cultuur delen. Het trauma onttrekt zich namelijk aan verbalisatie. Het zit opgesloten in het limbische systeem, in het reptielenbrein, dus in de onbewuste systemen van je lichaam. Bij een bepaalde “trigger” slaat het parasympathische systeem van de patiën op hol. Deze krijgt krijgt een paniekaanval, wordt boos, bang, wil tegen iets gaan vechten of voor iets vluchten, zich tegen iets verdedigen of iets aanvallen. Dit doet het systeem onbewust. Het systeem, je lichaam wil jou waarschuwen.

Goed, de psychiatrie hérkent het trauma vaak (nog) niet en de moslim érkent het nóóit. Bij moslims heerst er een enorm taboe op het hebben van geestelijke problemen en dus worden die problemen gesomatiseerd. Soms zegt een islamitische “deskundige” ook wel dat de zieke moslim een demon bij zich heeft, een “djinn”. De Westers geschoolde behandelaar prikt wel door die somatisering en dat hekserij-geloof heen, maar ziet toch vaak níét onder allerlei gedragsproblemen het onderliggende PTSS.

Maar ook bij de moslim zoekt het trauma een uitweg. Het moet gehoord en gezien worden en dat is nu juist het probleem in de islamitische cultuur, waar taboe en schaamte regeren. Het is daarom niet vreemd dat er in de berichtgeving zo vaak sprake is van “verwarde mannen” als er een islamitische aanslag heeft plaats gevonden. In de islamitische cultuur is het tonen van boosheid niet een zwakte maar een geaccepteerd vertoon van kracht. Wat staat ons nog te wachten bij deze aantallen echte en onechte vluchtelingen die nog steeds blijven binnenkomen? Volgens mij hoef je geen psychiater te zijn om de enorme impact hiervan te voorspellen. Bovendien kan het trauma worden doorgegeven van generatie op generatie, omdat deze getraumatiseerden ook vaak ouders zijn die kinderen opvoeden en misvormen.

Deze immigranten zijn vaak net zo onherstelbaar kapot als het instituut dat hen zou moeten opvangen: de GGZ. Over die onherstelbaarheid zegt trauma-expert Bessel van der Kolk het volgende:

“Uit hersenonderzoek weten we dat trauma’s kunnen leiden tot veranderingen in de hersenen. Als we schokkende gebeurtenissen meemaken of ons bedreigd voelen, zenden we instinctief signalen uit naar anderen om ons te hulp te schieten. Maar als niemand te hulp schiet of gevaar blijft dreigen, treden oudere hersengebieden in werking: de emotionele hersenen, die uit de zoogdierhersenen en de reptielenhersenen bestaan. Dan blokkeert het talige deel van het brein en schakelen we over op primitievere manieren van overleven: vechten, vluchten of verstijven. Stresshormonen zijn de motor van die reacties. Bij getraumatiseerde kinderen en volwassenen is de stressreactie chronisch geworden. Daardoor raakt het alarmsysteem in de hersenen verkeerd afgesteld.”

De boven ons gestelden, zeg maar de kabinetten Rutte, hebben dus geen idee van de heftigheid van de ellende die ze hebben binnengehaald. Intussen hebben ze de de GGZ, het onderwijs en politie-plus-justitie kapot bezuinigd en de mensen die er werken uitgeknepen. Dit kan dus alleen nog maar tot een katastrofe leiden.

Over een katastrofe gesproken: zou die klimaat-hysterie een psychotische ontkennings-reactie zijn op de werkelijke problemen die op ons afkomen? Overspronggedrag? Gewoon héél iets anders gaan doen dan echt nodig is? Het huis staat op instorten, maar we gaan eerst opnieuw behangen.
__________________

Heertje & Bromet in Israël – Verzwijging en Leugen

U begint nu een kritiek te lezen op aflevering zes van “Het Israël van Heertje en Bromet”. Ook de eerdere afleveringen van de serie” zijn door mij gefileerd: een en twee en drie en vier en vijf.

In mijn voorafgaande analyses werd duidelijk dat Raoul Heertje en zijn vriend Bromet niets reëels weten van de geschiedenis van Israël. Zij kennen alleen de linkse leugens. De basis van die linkse leugens is De Grote Verzwijging, namelijk van het feit dat de ellende in Palestina vanaf 1920 is begonnen met de terreur van de Palmaffia’s onder leiding van Amin al-Husseini en dat die terreur tot op heden is volgehouden door Arafat, Abbas en Hamas. Bij alle interviews en uitspraken van het duo Heertje en Bromet moet dat voortdurend in gedachten gehouden worden. Als ze bezig zijn klachten over de “onderdrukking” van de “Palestijnen” alle ruimte te geven, bedenk dan dat daar maar één reden voor is: die terreur.

Nooit wordt door het duo de vraag gesteld waaróm er nederzettingen zijn in Samaria-Judea. Antwoord: omdat Israël in 1967 gedwongen werd het bestuur daar over te nemen en omdat Joden volkenrechtelijk en moreel 100% gerechtigd zijn daar te wonen. En omdat het duo die vraag nooit stelt kunnen de twee zich voegen in het wereldwijde koor van linkse geschiedvervalsers en verbreiders van De Grote Leugen, namelijk dat er ueberhaupt sprake is van “bezetting”. Er ís geen bezetting! De heren schijnen voorts niet te weten dat de Palmaffia’s nooit van plan zijn geweest vrede te sluiten, zoals de reacties op het plan-Trump opnieuw bewijzen.

Deze aflevering zes van het duo Heertje en Bromet is weer een sterke bijdrage aan wat Els van Diggele de Nederlandse “misleidingsindustrie” noemt en dús een sterke bijdrage aan de groei van de Jodenhaat. Ik leg dat uit: Van Diggele beschrijft de consequente eenzijdigheid waarmee in de Nederlandse mainstream-media de vermeende fouten van Israël tegenover de “Palestijnen” opgeblazen worden. Precies dus wat ook het duo Heertje en Bromet doet voor een reeds gehersenspoeld publiek.

Dat opblazen, dat al minstens sinds 1967 steeds erger wordt, wakkert de Jodenhaat in Nederland enorm aan. Waarom is dat? Dat is omdat linkse en islamitische Jodenhaters, opererend onder het masker van “anti-zionisme”, elkaar vinden exact op dat punt van de zieligheid van de “Palestijnen”. Die “Palestijnen” zijn inderdaad slachtoffer, niet van Israël, maar van hun eigen diep corrupte Palmaffia’s, zowel in Gaza als in Samaria-Judea. Om aan de macht te blijven bevorderen die Palmaffia’s op alle manieren de Jodenhaat onder hun eigen bevolkingen. De pers vertoont over het algemeen in de hele Westerse wereld dezelfde obsessie met de vermeende fouten van Israël en dús is het antisemitisme in de hele wereld groeiende.

Vanwege dat groeiende antisemitisme, veroorzaakt door een geobsedeerde pers, begon Els van Diggele haar pamflet “De Misleidingsindustrie” op onderstaande wijze:

Bij Heertje is telkens opnieuw opvallend de invoelende kruiperigheid waarmee hij zijn doodsvijanden bejegent en die ik voor het eerst bij hem zag in een interview met de demagogische Palmaffia-lover Abdou Bouzerda. Dat is Heertjes Stockholm-syndroom en dat deelt hij, onder vele anderen, met bijvoorbeeld de grote profeet Ari Shavit en het Amsterdam-Zuid-Jodinnetje Natascha van Weezel. Ik heb inmiddels begrepen dat Heertje in de laatste aflevering (nummer acht) op bezoek zal gaan bij de psychiater om zijn Joodsheid te laten onderzoeken. Ben benieuwd of de diagnose inderdaad zal luiden: Stockholm-syndroom, de ziekte waaraan trouwens heel Zweden inmiddels lijdt.

Het inleidende bijschrift op de website van de VPRO bij deze aflevering getuigt opnieuw van de tragische totaal-onwetendheid en vooringenomenheid bij regressief links inzake de geschiedenis van Israël:

“Raoul en Frans bezoeken joodse kolonisten. Ze praten zowel met mensen die in nederzettingen wonen als met mensen die tot inkeer zijn gekomen.”

U begrijpt: voor deze inleidingschrijver van de VPRO, die dus geen benul heeft, is het een axioma dat er een “bezetting” is van “de Westbank” en dat zulks iets heel erg slechts is.

Terzake! Aflevering zes!

De intro wordt, zoals bij elke aflevering, verzorgd door Bromet, met die bekende intonatie van een mekkerende kleuter:

“Een van de belangrijkste redenen waarom Raoul na drie jaar in Israël gewoond te hebben terug ging naar Nederland was de Palestijnse kwestie die onlosmakelijk verbonden is met de nederzettingen-politiek. Toen, ruim dertig jaar geleden, werden er al vele Israëlische nederzettingen gebouwd op de Westelijke Jordaanoever. Volkomen illegaal, volgens internationaal recht. Toch hebben opeenvolgende Israëlische regeringen, linkse en rechtse, de kolonisatie actief gesteund.”

“Volkomen illegaal, volgens internationaal recht.” Dat is volkomen gezwets van Bromet. Het méér dan omgekeerde is waar: kritiek op nederzettingen is namelijk . . . . . . genocidale Jodenhaat . . . . . . . Hè?! Wacht even . . . . . . Wat zegt u nóú toch, meneer Pennings! Ja, je hoort me wel. En Caroline Glick zegt het ook. Kijk: Israël-critici durven níét te zeggen dat Beieren of de Achterhoek Judenrein moeten worden. Maar wat ze wél durven zeggen: Samaria-Judea moet Judenrein worden en we gaan Hamas en de PLO-Fatah, die een programma van wereldwijde genocide op de Joden hebben, daarbij helpen. Ho! Nee! Dat zeggen ze nou óók weer niet letterlijk! Ze gebruiken een omweg: om niet als antisemieten in de gaten te lopen, noemen ze de Joden die in Samaria-Judea wonen niet “Joden” maar “illegale kolonisten”. Maar ze mogen wel degelijk daar alléén maar niet wonen omdat het Joden zijn. Snapt u, lezer, wat ik bedoel? Anders nog maar eens overlezen!

Echter: afgezien van het recht van Joden om overal ter wereld te mogen wonen, hebben Joden uiterst-extra-speciaal internationaal recht om bijzonder-speciaal nu juist in Samaria-Judea te wonen. Het is dus precies 180-graden-en-ook-nog-op-zijn-kop-anders dan windbuil Bromet beweert. Nu zou ik 26 artikelen op mijn eigen website kunnen noemen die dat onderbouwen, maar ik noem alleen het meest recenter want daar staan alle essentiële links in naar eerdere stukken van mijn gezegende hand. Het stuk heet “Trump en Pompeo: Israëlische nederzettingen in Samaria-Judea zijn niet PER SE illegaal”. Dat “per se” mag de lezer van mij wel schrappen, want dat is alleen maar een knieval van Pompeo voor een foute uitspraak van het Israëlisch Hooggerechtshof dat Samaria-Judea graag “betwist gebied” noemt. Bullshit: volgens het internationale recht (San Remo 1922) hebben Joden en Israëli’s alle recht in Samaria-Judea te wonen en het oorlogsrecht (1948, 1967, 1973) heeft dat nóg onomstotelijker gemaakt. Ga maar lezen!

Nou heb ik het wéér uitgelegd. Voor anderhalve man en een paardekop. Terwijl het gelul van Bromet door 162.000 mensen is aangehoord.

Ook deze aflevering zes zit weer vol interviewtjes met slim geselecteerde personen. Als er ideologische tegenstanders van Heertje en Bromet bij zijn dan bij voorkeur godsdienstwaanzinigen die belachelijk gemaakt worden en tegengesproken. Linkse medestanders en “Palestijnen” worden met eerbied en veel invoeling bejegend.

Dit is Raphaël Morris De ondertiteling had trouwens moeten luiden: “De langste oever ter wereld”, namelijk dik 40 kilometer. Morris wil gewoon de belachelijkheid van die propaganda-naam “West-bank” (Westoever) benadrukken. Een oever van 40 kilometer?!

Een van de godsdienstwaanzinigen is Raphaël Morris. Hij heeft een opdracht van God om in Samaria-Judea te gaan wonen, maar hij wil de “Palestijnen” desnoods tolereren en ze hartstikke humaan behandelen, zonder ze invloed op het bestuur van de Joodse staat te geven. Fair enough als je weet dat de islam een nazistische veroveringsideologie is en dat omgekeerd de Palmaffia’s de Joden de zee in zouden drijven.

Maar let op Heertje, die zo graag de nazistische Palmaffia’s verdedigt. Hij verklaart dat-ie bijna besloot te weigeren het stulpje van Morris binnen te gaan toen hij merkte dat er portretten van de extremistische rabbi’s Kahane en Kook aan de muur hingen. Vooral dat portret van Kahane, zegt-ie achteraf deugsignalerend, is net alsof er een hakenkruis aan de muur zou hangen.Hij heeft dus totaal geen idee dat, als er erfgenamen zijn van de nazi’s, dat toch echt de Palmaffia’s plus de hele verdere islamitische wereld zijn.

Of Morris een fan van Kahane is? Nee, zegt Morris, maar Kahane heeft wel wijze en voorspellende dingen gezegd. Maar Kahane is toch een racist? Nou nee, hij heeft dingen gezegd die geïnterpretéérd zouden kunnen worden als racistisch. Doet er niet toe, lezer, zo zeg ik, of die Kahane nou racistisch was, hij was en is in elk geval veel minder erfgenaam van de nazi’s dan de Palmaffia’s die Heertje constant in bescherming neemt.

In elk detail, gedurende al deze afleveringen, in elk gesprek, blijkt Heertjes vooringenomenheid. Als Morris zegt dat er sinds 1967 in Samaria-Judea geen enkele Arabier is weggelopen zoals in 1948 wél gebeurde, dan vraagt op 4:10 Heertje hik-lachend: “They ran away for a reason or they just ran away?” Dan krijg ik persoonlijk zin om ‘m zes-miljoen klappen links-rechts op zijn bolle wangen te geven. Maar dat doet ook Morris niet. Het was vanwege de oorlog, antwoordt Morris trouwhartig. Oh ja, zegt Heertje dan. Alsof-ie dat even vergeten was. Dat het in 1948 oorlog was. En dat de Arabische landen de Arabieren aanspoorden te vluchten omdat ze een vrij schootsveld voor hun legers voor de uitroeiïng van de Joden wilden hebben. En dat de Arabische elite overal het vluchtvoorbeeld gaf en dat de armere Arabieren toen maar volgden. Dat er door een deel van de Arabische elite gruwelijke leugen-propaganda was gemaakt, onder andere over Deir Yassin, waardoor een sfeer van angst onder de Arabieren in Palestina werd gecreëerd en waardoor de Arabieren op de vlucht sloegen voordat de vermeende Joodse monsters hen zouden uitroeien. Enfin, in plaats van ‘m zes-miljoen klappen voor zijn bolle kanis te geven, zeg ik: Raoul Heertje is een clown en een domme klootzak. Want ik ben wél rázend en perfect in staat om ‘m aan te vliegen.

De volgende in de eindeloze serie interviews die we in deze acht-delige serie voor onze kiezen krijgen, is, zoals Bromet het formuleert met “Shabtay Bendet het hoofd van de nederzettingen-observatie afdeling van de ‘Vrede-Nu’-beweging”. Wat is dat voor een organisatie?

“Vrede Nu is in de loop der jaren van een vredesorganisatie, die op brede steun van het Israëlische publiek kon rekenen, veranderd in een radicale organisatie die de Israelische positie vis-a-vis de Palestijnen probeert te ondermijnen.”

Ondermijning van Israël: helemaal in het straatje van het duo dus. Over een straatje gesproken: ze lopen door een straatje van die krakkemikkige Joodse nederzetting waar Morris woont en ga, lezer, nou eens op precies 10:23 luisteren hoeveel verontwaardiging Bromet weet te leggen in vier woorden:
“Zo begint het dan.”
En Heertje vergelijkt vervolgens het straatje met de frontier van het Wilde Westen. Waarop Bromet: “Landje-pik”.
Heertje: “Tsja, je gaat er gewoon wónen! In Nederland kan ik ook het Vondelpark ingaan en zeggen: maar er woont hier toch niemand. Wij kunnen ook wel een nederzetting opzetten ( . . .) Het is wel een mooie plek. We kunnen óók deze nederzetting overnemen.”

Gut, wat grappig nou toch! Ja dat is lachen! Het Vondelpark en Samaria-Judea. Kijk eens even hoe deze twee mentale pubers zelfvergenoegd spotten met de historische terugkeer van de Joden naar Palestina, met het gevolg van de Holocaust, met 100 jaar terreur en weigering van de Palmaffia’s om tot vrede te komen, met drie oorlogen.

In de hele serie, ook in deze aflevering, worden delen van interviews aan elkaar geplakt om zoveel mogelijk propaganda-effect te bereiken. Nu worden de woorden van ex-kolonist en spijt-optant Shabtay Bendet versneden met die van Raphaël Morris om de vermeend foute mentaliteit van Morris goed uit te laten komen. Daartoe mag Bendet vertellen hoe hij, toen hij nog, net als Morris, religieus en rechts was, “Palestijnen” niet als mens zag, maar alleen als vijanden die de expansie van het Jodendom over de hele “Westbank” in de weg stonden.

Op naar het volgende, door Israël bedreven onrecht! Bromet zanikt:

“Hier zijn we bij de militaire rechtbank op de westelijke Jordaanoever. Alle justitiële zaken met betekking tot Palestijnen in de bezette gebieden worden door de Israëlische militaire rechtbank afgehandeld. Voor de Israëlische kolonisten geldt het civiele recht van Israël. Er zijn dus twee verschillende rechts-systemen voor twee verschillende bevolkingsgroepen op de westelijke Jordaanoever. Issa Amro, Palestijn, moet vandaag voor de zoveelste keer voorkomen.”

“Als er in één gebied twee verschillend rechts-systemen voor twee verschillende bevolkingsgroepen worden gepraktiseerd, is er geen sprake van een rechtsstaat. Het gebruik van het woord Apartheid lijkt me daarom niet overdreven.”

Daar heb je de smerige leugen weer: “Apartheid”. De Zuid-Afrikaanse Apartheid was gebaseerd op ras en huidskleur, maar het onderscheid dat Israël maakt is gebaseerd op volkenrechtelijke status: de Arabische bewoners van Samaria-Judea zijn geen Israëlisch staatsburger en dat zijn ze niet omdat Israël in 1967 gedwongen werd om het bestuur van Samaria-Judea over te nemen en de Palmaffia’s vervolgens bleven kiezen voor terreur en haat. In Zuid-Afrika had een zwarte nooit officier in het leger kunnen worden, maar een Arabier in Israël kan dat wel.

We halen Els van Diggele er even bij die op pagina 98 van haar pamflet “De Misleidingsindustrie” dit zegt over ex-correspondent voor het NOS-Journaal Sander van Hoorn:

“Van Hoorn keek zo ongeveer uit op Palestijnse vluchtelingenkampen [in Jordanië]. Maar geen woord over de onderdrukking van Palestijnen door Arabische regimes . . . . . . . 

DIGGELE LIBANON PALKAMPEN002_LI

Los daarvan: Bromet wekt de indruk dat hier pure willekeur door Israël wordt bedreven. En dat kan hij, omdat hij, zoals voortdurend in alle afleveringen van deze serie, buiten beschouwing laat hoe het allemaal zo gekomen is. En dat is dus gekomen door 100 jaar Palmaffia-terreur, onwil om tot vrede te komen, volgehouden wil om de Joden uit te roeien en drie oorlogen: 1948, 1967 en 1973. Met name is het allemaal zo gekomen omdat in 1967, toen het overwinnende Israël een genereuze vrede voorstelde, de Arabische landen in Khartoum drie keer nee zeiden: geen onderhandelingen, geen vrede, geen erkenning. Zodat Israël gedwongen werd het militaire bestuur over te nemen over een paar miljoen “Palestijnen” die uitdrukkelijk géén Israëli’s waren.

Bromets woorden zijn een lekkere inleiding op de gebruikelijke kruiperigheid waarmee Heertje “mensenrechten-activist” Issa Amro gaat interviewen. Issa Amro predikt geweldloos verzet tegen “de bezetting”. En die “bezetting” zo zegt Amro, gaat over . . . . .

. . . . . “overheersing, land confisqueren en onderdrukken van Palestijnen. Vrijheid van meningsuiting geldt niet voor mij. Volgens de wet heb ik geen recht op vrijheid van betoging. Als Palestijn mag ik de bezetting niet afwijzen. Palestijnse kinderen en vrouwen worden veroordeeld. Het is een groot onrecht. Ze doen het om de bezetting en de apartheid in stand te houden. Vorige week hebben kolonisten Palestijnse auto’s aangvallen op alle hoofdwegen. Ze worden niet ter verantwoording geroepen. Maar een Palestijns kind dat een paar stenen gooit, waar ik op tegen ben, krijgt een jaar gevangenissstraf. ( . . .) Ze willen niet dat Palestijnen zich mobiliseren in een geweldloze revolutie, Daarom vallen ze Palestijnse mensenrechten-activisten aan. We mogen ons geweldloze ‘gif’ niet verspreiden onder de Palestijnse bevolking. Ik word beschuldigd van aanzetten tot geweldloosheid. Ze willen dat de samenleving gewelddadig blijft, niet in geweldloosheid gelooft, zodat ze kunnen blijven doden, vernielen en land in beslag nemen. Zodat ze kunnen doen wat ze willen. Het gaat ze niet om beïndiging van de bezetting of Palestijnen volledige rechten geven. Ze zoeken naar redenen om Palestijnen te onderdrukken en hun land en rechten af te nemen. Het gaat om ons gebied. En dat proces van land confisqueren is nog lang niet ten einde. Netanyahu heeft het over legaliseren van buitenposten. Die zelfs volgens de Israëlisch wet illegaal zijn. ( . . .) Ik ben geen racist: hij is de racist. Rechtse Israëlische leiders zijn racisten die apartheid propageren. Hopelijk maakt de wereld op een dag het onderscheid tussen volledige rechten voor Palestijnen en drogredenen voor bezetting. Het is een bezetting. We willen geen aangenamere bezetting. We willen een waardig leven in vrijheid en gelijkheid zoals iedereen.”

De laatste twee zinnen betekenen: we willen volledige burgerrechten. Ja, dat is een goed idee: om een paar miljoen “Palestijnen” die geïndoctrineerd zijn door de haat-en-geweldscultuur van PLO-Fatah volledig stemrecht te geven.

Voorts. Ik heb geprobeerd om in de bovenstaande rant de zinnen vet te maken die dienen om de Israëli’s te demoniseren tot monsters die bewust het Kwaad willen, maar toen zag ik dat dan nagenoeg alles vet werd. Heertje slikt het allemaal onder diepe inleving voor zoete koek. Geen seconde komt het blijkbaar in hem op tegen te werpen dat nu juist de PLO-Fatah-cultuur in Samaria-Judea er een is van extreme Jodenhaat en verheerlijking van geweld. Tegen te werpen dat de Israëlische overheid en het leger niet anders kunnen dan zich daartegen verdedigen en dat Issa Amro beter die Palmaffia-haat-cultuur kan aanklagen dan die haat-cultuur als dekmantel gebruiken voor zijn zogenaamde geweldloosheid. Issa Amro maakt namelijk gewoon deel uit van de haat-cultuur die de PLO-Fatah kenmerkt – zie zijn bovengeciteerde rant – maar hij doet zich onschuldig voor. Hij zou geloofwaardiger zijn als hij niet de Israëli’s als kwaadaardige monsters sui generis zou voorstellen, maar zou toegeven dat het geweld en de “onderdrukking” door het Israëlische leger worden veroorzaakt door de gewelds-en-haatcultuur van de PLO-Fatah. En als hij zou toegeven dat de kolonistenbeweging moreel en volkenrechtelijk volstrekt legitiem is.

Volgt nog maar weer eens een stukje Shabtay Bendet die mag vertellen dat de rechter pas ingrijpt als het heel duidelijk is dat “kolonisten” land “stelen” van de “Palestijnen”,  Dan moeten die “criminelen” dus weg van dat stuk land, maar ja, dan worden ze toch weer beloond met een andere plek. Na dit gesprekje richt Heertje zich tot cameraman Bromet:

“Begrijp je het, Frans? De schurken hebben het hier goed geregeld.”

Waarna Bendet nog een paar staaltjes van willekeur van het leger “op de westelijke Jordaanoever” mag vertellen. Het gaat over “Palestijnen” die gehinderd worden bij het bereiken van hun landbouwgronden:

“Door onze aanwezigheid verliezen alle Palestijnen, ook die overgrote meerderheid die geen terrorist is, hun grond.”

Wat een gelul! Kán niet waar zijn! Nee hoor: dat Palestijnen” hun grond verliezen is ongetwijfeld zeer incidenteel en er kán geen sprake van zijn dat een “overgrote meerderheid” zomaar zijn landbouwgrond verliest. Zo’n stelling kan niet anders dan waanzin zijn, maar het blijft onbetwijfeld door Heertje.

Op 24:25 heeft Bendet bijna een helder moment. Namelijk daar waar hij zegt dat de terreur in laatste instantie een gevolg is van de keuze van de Israëli’s om in Samaria-Judea ta gaan wonen. Nou had-ie zich alleen nog even moeten afvragen waarom de Israëli’s die keuze hebben gemaakt: ze zijn namelijk in 1967 gedwongen door de Palmaffia’s die vervolgens elke vrede en elk compromis hebben geweigerd. En, nogmaals en niet te vergeten: de Joden hebben moreel en volkenrechtelijk honderd procent recht zich daar te vestigen. Ja, mijn verhaal wordt eentonig, zei Multatuli.

Op naar het volgende Israël-verneuk-interview! Bromet:

Kedumim is een al wat oudere nederzetting. Gesticht in 1975 en nu bewoond door ongeveer 5000 kolonisten. We zijn er op de dag van de nationale Holocaust-herdenking. Danielle Weiss is al 50 jaar een vooraanstaande en invloedrijke activust in de kolonistenbeweging. Ze is al vele malen gearresteerd en veroordeeld wegens het hinderen van politie-officieren bij de uitoefening van hun taak. Maar desondanks is ze toch ongeveer 10 jaar burgemeester geweest van Kedumim.”

Let op dat “desondanks”: daarmee hint Bromet naar de “stiekeme” medewerking van de Israëlische regering aan de vorming van nederzettingen in Samaria-Judea. Heel begrijpelijk na de Yom-Kippoer-oorlog van 1973 waarin Israël bijna vernietigd werd. En na 100 jaar terreur en vredes-weigering van de Palmaffia’s. En na al twee keer, in 1948 en 1967, vanuit Samaria-Judea te zijn aangevallen. Wat zei Multatuli ook alweer? Maar het zal toch een keertje de betonnen koppen in moeten.

Het duo is tot het huis van Danielle Weiss toegelaten en de gastvrouw laat nog even op zich wachten:

Heertje: “Ik moest in de salon gaan zitten, zei die andere mevrouw [= huishoudster]”
Bromet: “Zijn we wel in het goeie huis?”
Heertje (gespeeld achterdochtig om zich heen kijkend): “Dit is wel het goeie huis, maar ik weet het ook niet . . . . .”
Heertje gaat op de lederen bank zitten: “Ze weet natuurlijk dat ik meteen keihard in de aanval ga. Dit kan ook een intimidatietactiek zijn.”
Bromet: “Het is hier wel mooi, hè? Rijk!
Heertje: “We kunnen hier ook een nederzetting bouwen, want op zichzelf zijn we hier binnengelaten . . . . . .”
Bromet: “Hier in de tuin.”
Heertje: “Ik kan nu ook verklaren dat dit gebied nu volgens de Bijbel Heertje-gebied is. Ik kan ook gaan kraken. Dat staat in de Bijbel. Als je de deur open doet dan mag je naar binnen en dan mag je het inpikken.”
Waarna Heertje begint te hinniken.
Vervolgens gaat-ie aan het uiteinde van de kamer in gebogen luisterhouding staan terwijl de stem van de vrouw des huizes elders in het huis klinkt tegen de huishoudster.

Het duo gedraagt zich dus onbeschoft, geheel in lijn met hun gewoonte gedurende de hele serie: onderdanig en inlevend jegens “Palestijnen” en linksen, maar badinerend tot minachtend tegen “rechtse” Israëli’s.

En dan komt mevrouw Weiss binnen. Die vriendelijk vraagt of Bromet wil ophouden met haar te filmen, want dat het niet zo beleefd is om iemand re filmen nog voor je kennis hebt gemaakt. Ze maakt duidelijk dat ze eerst wil weten wie haar filmt. Maar Bromet zet wel de camera uit maar laat stiekem het geluid lopen. Er wordt off camera niks bijzonders gezegd, maar de onbeschoftheid is opnieuw tekenend.

Danielle Weiss (geboren 1945) blijkt een pathetische vrouw die een van de vroegste pioniers is geweest die naar Samaria-Judea trokken in 1975. Heertje vraagt niet naar de reden. Maar het zou ermee te maken kunnen hebben dat de Yom-Kippoer-oorlog van 1973 duidelijk had gemaakt dat Samaria-Judea echt nodig was voor de veiligheid van Israël. Want koning Hoessein van Jordanië had in 1973 alléén maar niet, zoals in 1948 en 1967, voor de derde keer “de Westbank” als springplank gebruikt omdat hij bang was dat zijn eigen “Palestijnen” van de gelegenheid gebruik zouden maken hem af te zetten. Ach, brokjes geschiedenis.

Weiss houdt zich bezig met het scholen van pubers in het zionisme. Haar specialiteit is hersenspoeling, zegt ze zelf. Ze heeft ook opvattingen over hoe een Groot-Israël er uit zou moeten zien, maar de kijker komt er niet achter hoe die grenzen daarvan precies lopen.

Enfin, de lezer moet zelf maar zo’n beetje vanaf minuut 30 gaan kijkluisteren naar het meer dan hartstochtelijke zionistische betoog van Danielle Weiss waarin een vleug zelfverheerlijking niet ontbreekt.

Waarna de plotselinge overgang bepaald scherp is. Namelijk van haar pralende heldenverhaal in een luxe woonkamer in de riante buitenwijk van de “nederzetting” Kedumim naar de kaalheid van de binnenplaats van het militaire gerechtshof alwaar Issa Amro nog maar eens een keer mag leeglopen over de gruwelen die Israël de “Palestijnen” allemaal aandoet.

Het is weer héél erg wat Amro vertelt en geen moment wordt er door Heertje iets tegenin gebracht. Heertje had bijvoorbeeld iets kunnen zeggen over de wrede en corrupte Joden-haat-en-terreur-cultuur waarmee “de Westbank” doordrenkt is. Heertje had op zijn minst kunnen vragen of de houding van de “bezetter” iets te maken zou kunnen hebben met die cultuur? Maar nee hoor: Heertje is uitsluitend en alleen diep onder de indruk van Issa Amro, zijn gruwelverhalen, zijn Joden-demonisering en zijn “geweldloosheid”.

De Israëlische mensenrechtenadvocate in de “bezette gebieden” wier naam we niet vernemen

Daarna komt nog een Israëlisch advocate aan het woord die gespecialiseerd is in het bijstaan van “Palestijnen” die voor deze militaire rechtbank moeten verschijnen. Dit soort rechtspraak, zeg ze, is gewoon een voortzetting van de bezetting met andere middelen.

Ik zou zeggen: terecht! Want tot die “bezetting” zijn de Israëli’s nu al 53 jaar gedwongen, sinds 1967, omdat de Palmaffia’s consequent hebben geweigerd tot vrede te komen en alle middelen tot haat en terreur blijven aangrijpen. Maar dat schijnt het duo Heertje & Bromet niet te willen weten.

VREDESPLANNEN PALESTIJNEN 1947 - 2020

Wel netjes dat de makers van deze illustratie niet “1993 Oslo” hebben opgenomen, want toen is Arafat inderdaad aan de onderhandelingstafel verschenen, maar toch had voor mij dat jaartal wél erbij gemogen omdat Arafat vanaf dag één die Oslo-accoorden begon te saboteren. Het is bewezen dat hij ze nooit serieus heeft genomen en alleen onder druk van de wereldopinie de schijn heeft opgehouden.

Dit zesde stuk staat ook op “Veren of Lood“, alwaar commentaar mogelijk is.
______________