TEN GELEIDE

Uitgelicht

God grant me the serenity

Als Odysseus zich vermomd als vieze varkenshoeder bij zijn eigen hereboerderij meldt, dan ontvangt zijn zoon Telemachus – die hem niet herkent – hem met alle vriendelijkheid en beleefdheid. Later zegt Odysseus, als hij zich bekend heeft gemaakt, dat hij de echte koningszoon had herkend in de manier waarop hij de varkenshoeder behandelde. Diezelfde Odysseus echter, roeide met  behulp van diezelfde zoon het hele zootje “prinsen” (hereboerenzonen) uit dat zijn vrouw Penelope had belaagd, zijn eiland Ithaca had lopen uitvreten en een cultuur van barbarij in zijn huis had gebracht. De lijken van de vrijers stapelen zich op in die paleizige boerenhoeve van Odysseus op Ithaca!

“En Odysseus op zijn beurt keek rond in zijn woning, of hij geen vrijers meer vond, die zich hadden verborgen om alsnog te ontspringen aan de dans van de dood. Zij lagen opeen op de vloer in stof, vuil en bloed. Zoals vissen uit het zilte water getrokken met hun netten, door de mazen waarvan er géén kan ontsnappen, met open bek op het strand te hoop liggen, zo lagen daar de vrijers.”

Zie: ik ben van de Joods-Christelijk-Verlichte beschaving al heb ik een klassieke opleiding. Ik ga niet lopen moorden, al heb ik er vaak intense zin in. Ik volsta met de verraderlijke vijand de tyfus te schelden. Maar je zal mij nóóit betrappen op arrogantie jegens de varkenshoeder.

Uit: “Lolle Nauta en Frits van Exter: twee linkse mensenvrienden

SPREUKEN KERN MIJN

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds minder stukken schrijf. Blijkbaar heb ik m’n zegje zo langzamerhand gedaan wat betreft de onderwerpen die ik belangrijk vind: islam, Israël, immigratie, EU. Voorts hoort in dat rijtje ’n onderwerp dat ik benoem als (haal even adem) het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Onze nep-linkse quasi-elite is onze gevaarlijkste vijand.

Sinds een aantal maanden heb ik als compensatie voor het minder-schrijven het TWITTEREN nu juist opgepakt. Voor wie me wil volgen: hiero. Ik  merk dat twitteren me dwingt bondig te formuleren en voor de grotere context inzake het onderwerp van zo’n tweet kan ik vaak verwijzen naar eigen eerdere artikelen. Ik moet, sinds ik in 2006 een eigen website begon, er ergens tussen de twee en drie duizend hebben geschreven.

Wie verder nog nieuwsgierig is naar wie ik denk te zijn: klik in het uiterste hoekje linksboven op deze pagina “about” aan.

In de nazomer van 2017 heb ik met collega-vertaler Jolanda van der Vorst-Molleman-Dijksterhuis de laatste hand gelegd aan de vertaling van bovenstaand boek dat in onze links-regressieve wereld alleen via crowd-funding en pro-Deo-vertalers kan worden uitgegeven bij een verstandige en idealistische eenmans-uitgeverij als “De Blauwe Tijger”.

Het boek is hier te bestellen en hier is een handige handleiding voor de lezers van het boek, want het is géén gemakkelijk toegankelijk boek.

Mijn meest beknopte en toch volledige visie op het Kwaad dat islam heet, kunt u vinden in mijn In Memoriam voor Hans Jansen.

FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 1FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 2

Luister voorts naar deze FANTASTISCHE BIJNA-MONOLOOG (12 MIN.) VAN PIM FORTUYN OVER DE ISLAM. Hij zei dit alles dus al op die kalme en kernachtige manier ergens tussen 9 februari 2002 (verschijnen van boven afgebeelde Volkskrant) en 6 mei van dat jaar toen-ie werd vermoord.

second coming

KORANVINGEREN MET SCHREEUWBAARDEN

islam-moderate-radical

koran-en-schreeuwbaarden

____________________

Advertenties

Het nazisme waaraan Anne Frank crepeerde, wordt opnieuw gekoesterd, nu in de vorm van de islam

In 1997 schreef Cynthia Ozick een stuk in de “The New Yorker” over de trivialisering van Anne Frank door mensen die het Absolute Kwaad van de Holocaust en het specifieke van de Jodenhaat niet onder ogen willen zien. Ozicks stuk is een longread van zo’n tienduizend woorden en ik vond dat ik, om ’t goed te begrijpen, er een analyse van moest maken.

Die analyse volgt verderop, maar eerst wil ik melden dat ik werkend daaraan tot de conclusie moest komen dat het wegkijken van precies datzelfde nazisme dat Anne Frank doodde vandaag de dag nog steeds even sterk in de mode is. Iedereen die zijn ogen open heeft, kan inmiddels weten dat Jodenhaat zich nu maskeert als “kritiek op Israël”, als “anti-Zionisme” en “liefde voor het onderdrukte Palestijnse volk” en dat die haat virulent is onder moslims en hun linkse collaborateurs.

Iedereen die de moeite heeft genomen zich te informeren, kan inmiddels weten dat de islam één op één elk wezenskenmerk deelt met het nazisme, een geschiedenis van 1400 jaar oorlogszucht achter de rug heeft en na WO II de gemengd nazistisch-islamitische traditie in volle ere heeft gehouden. Voorts zou iedereen met een minimum aan gezond verstand en nieuwsgierigheid de werkelijke geschiedenis van Israël kunnen kennen en moeten weten dat “het Israëlisch-Palestijnse conflict” maar om één reden blijft voortbestaan, namelijk omdat de Palmaffia’s de terreur tegen Joden in Palestina al 100 jaar volhouden en géén vrede willen maar slechts de vernietiging van Israël en een genocide op de Joden aldaar. Alléén in de islamitische wereld is na 1945 de Jodenhaat en de Hitler-verering mainstream en algemeen aanvaard gebleven.

Ook “linkse” types zouden dus zo langzamerhand de waarheid over islam, Joden en Israël kunnen weten, althans bevroeden, maar het punt is dat ze niet willen. Ze zijn te genotzuchtig, te zeer verslaafd aan een fijn gevoel in het eigen hoofd en het eigen organisme. Precies zoals het publiek in de jaren 1950 and beyond een “grappige”, “dappere” en “optimistische” Anne Frank wilde en niet een meisje dat gecrepeerd was in de Hel van het Absolute Kwaad.

Tot voor kort werd de koestering van het Absolute Kwaad dat islam heet ook openlijk bedreven door de Anne Frank-Stichting. Moslims werden door de Stichting voorgesteld als de “nieuwe Joden” terwijl moslims natuurlijk de oudste Joden-jágers zijn. In 2011 heb ik daarover geschreven onder de titel “Hans Westra heeft Anne Frank erger dan seksueel misbruikt”. Hans Westra was tot 2010 directeur van de Anne Frank-Stichting.

Tegenwoordig is Ronald Leopold directeur en onder zijn bewind schijnt er toch iets meer aandacht te zijn voor het historische nazisme waardoor Anne tenslotte toch gebroken werd. Sinds de verbouwing in 2018 van het museum bij “het Achterhuis”, zegt Leopold, is het “nu een huis waarin het levensverhaal van Anne Frank en de geschiedenis van deze familie verteld wordt, op een manier die je ook zicht geeft op die brede geschiedenis.”

Maar ik betwijfel of die geschiedenis breed genoeg is om ook die oudste manifestatie van een nazi-mentaliteit te omvatten, namelijk de islam. Een portret met een klein biografietje van Amin al-Husseini (1897 – 1974), Moefti van Jeruzalem en bondgenoot van Hitler zal ik ongetwijfeld vergeefs zoeken in het verbouwde museum. In een persoonlijk stukje van Leopold op de wiwar-website van de Stichting heet het:

“Alhoewel het leven van een 15-jarige nu en dat van Anne Frank in 1944 sterk van elkaar verschilt, delen zij de droom van gelijke rechten voor iedereen, van een open en vrije samenleving, van jezelf kunnen zijn. Het is in deze idealen dat Anne Frank, Martin Luther King, een tienermeisje uit de favela van Rio de Janeiro en een puber uit Amsterdam-West elkaar vinden.”

Ik denk dat het niet zal meevallen met name die puber uit Amsterdam-West tot de idealen van Leopold te bekeren. Want dat is waarschijnlijk een Marokkaanse moslim, die er geen moeite mee heeft helemaal zichzelf te zijn. In dat hele vaag-idealistische stuk van Leopold wordt de Grote Groene Olifant in de kamer — de islam dus — niet eens genóémd.

En dan nu de analyse van het stuk van Cynthia Ozick dat de na-oorlogse ont-Joodsing en trivialisering van Anne Frank aan de kaak stelt door een genotzuchtig wegkijkpubliek en toneelschrijvers die zich beijverden om dat publiek te plezieren.

Ozick begint met vast te stellen dat Anne Frank een geboren schrijfster was, van wie we nog heel veel gehoord zouden hebben, had ze blijven leven. Dat is niet het geval, zo weten we, want ze is ongeveer één maand voor de bevrijding van Duitsland in Bergen Belsen onder gruwelijke omstandigheden overleden aan tyfus. Anne Franks Dagboek bevat het verhaal van het leven in “het Achterhuis”, maar niet het verhaal van het verraad, het wegvoeren via Westerbork naar Duitsland, de tijd in Auschwitz en de helletocht naar Bergen Belsen. De laatste passage heeft ze op 1 augustus 1944 in het Achterhuis geschreven. Op 4 augustus is ze weggevoerd naar Westerbork. Daarmee, zegt Ozick, is haar dagboek wel een verhaal dóór Anne Frank, maar niet het verhaal óver Anne Frank. Want het einde onbreekt. Zodoende is het Dagboek voorál niet, zoals veel wordt beweerd, een verhaal, of zelfs hét verhaal, over de Holocaust.

Wat ook heel veel is beweerd, aldus Ozick: dat het dagboek een vitaal bezingen van het leven is, in weerwil van alle ellende. Dat het getuigt van “the indestructible nobility of the human spirit”. Dat is, zegt Ozick, een kitscherige en gemakzuchtige ontkenning van het Absolute Kwaad waartoe die edele menselijke geest steeds weer in staat blijkt en waardoor Anne’s geest maar al te gemakkelijk gebroken kon worden. Anne bevond zich eind october 1944 in Auschwitz:

“But Soviet forces were hurtling toward Auschwitz, and in November the order went out to conceal all evidences of gassing and to blow up the crematoria. Tens of thousands of inmates, debilitated and already near extinction, were driven out in bitter cold on death marches. Many were shot. In an evacuation that occurred either on October 28th or on November 2nd, Anne and Margot were dispatched to Bergen-Belsen. Margot was the first to succumb. A survivor recalled that she fell dead to the ground from the wooden slab on which she lay, eaten by lice, and that Anne, heartbroken and skeletal, naked under a bit of rag, died a day or two later. [mijn vet]

Inderdaad:

“ ( . . .) Auschwitz and Bergen-Belsen, however sacramentally prodded, can never yield light”.

Maar toch is dat precies wat er gebeurde in de naoorlogse strijd om de vraag wie in Amerika de toneelbewerking van het Dagboek zou mogen doen en dus hoe Anne Frank daarin gepresenteerd zou worden. Sommigen, onder wie haar vader, die Auschwitz had overleefd, vonden dat er “licht” en “hoop” geput moest worden uit de tekst van een meisje dat niet wist dat een gruwelijke dood door het Absolute Kwaad haar te wachten stond. “Who owns Anne Frank?” Ozick spreekt van “the shamelessness of appropriation”.

Ze geeft het sterke voorbeeld van Cara Wilson-Weiss (geboren 1944) die een rol in een voorgenomen film over het Dagboek niet kreeg, maar gefascineerd raakte door Anne, zich op een triviale manier met haar identificeerde en aldus bijdroeg aan de verkitsching van Anne Frank én de Holocaust. Cara Wilson-Weiss voerde een decennia-lange correspondentie met vader Otto Frank. Uit die correspondentie blijkt dat Otto Frank deze trivialisering toejuichte. Steeds benadrukte hij “Anne’s idealisme” en “optimistische levensvisie”. En de in 1980 overleden vader maakte school:

“Natalie Portman, sixteen years old, who will début as Anne Frank in the Broadway revival this December [1997] of the famous play based on the diary—a play that has itself influenced the way the diary is read—concludes from her own reading that ‘it’s funny, it’s hopeful, and she’s a happy person’.” [mijn vet]

Ozick probeert deze houding van Otto Frank te verklaren vanuit diens eigen jeugd in Frankfurt: een bankiers-zoon met een onbezorgde jeugd in een tijd waarin seculiere Joden probeerden te assimileren, en dus een zekere neiging vertoonden iedereen te vriend te houden.

“Otto Frank grew up with a social need to please his environment and not to offend it; that was the condition of entering the mainstream, a bargain German Jews negotiated with themselves. It was more dignified, and safer, to praise than to blame. Far better, then, in facing the larger postwar world that the diary had opened to him, to speak of goodness rather than destruction: so much of that larger world had participated in the urge to rage.”

Maar Anne, zegt Ozick, had een andere kindertijd:

“Anne’s childhood, by contrast, fell into shadows almost immediately. She was not yet four when the German persecutions of Jews began, and from then until the anguished close of her days she lived as a refugee and a victim. In 1933, the family fled from Germany to Holland, where Frank had commercial connections ( . . .). By 1940, the Germans had occupied the Netherlands. In Amsterdam, Jewish children, Anne among them, were thrown out of the public-school system and made to wear the yellow star.”

En dan geeft Ozick twee citaten uit het dagboek ter illustratie dat de Anne-van-het-Achterhuis — (dus niet eens de Anne-van-Auschwitz-en-Bergen-Belsen) — andere primaire ervaringen had:

Nadat Anne gehoord had hoe het in Westerbork toeging, schreef ze op 9 october 1942:

“Our many Jewish friends and acquaintances are being taken away in droves. The Gestapo is treating them very roughly and transporting them in cattle cars to Westerbork. . . .The people get almost nothing to eat, much less to drink, as water is available only one hour a day, and there’s only one toilet and sink for several thousand people. Men and women sleep in the same room, and women and children often have their heads shaved. . . . If it’s that bad in Holland, what must it be like in those faraway and uncivilized places where the Germans are sending them? We assume that most of them are being murdered. The English radio says they’re being gassed.”

Op 19 november 1942 scheef ze:

“In the evenings when it’s dark, I often see long lines of good, innocent people accompanied by crying children, walking on and on, ordered about by a handful of men who bully and beat them until they nearly drop. No one is spared. The sick, the elderly, children, babies, and pregnant women—all are marched to their death.”

Maar het meest gevierde zinnetje uit het Dagboek is dit geworden:

“I still believe, in spite of everything, that people are truly good at heart.”

Niet wordt vermeld, zegt Ozick, dat twee zinnen verder en drie weken voor ze naar Westerbork werd vervoerd, het volgende staat:

“I see the world being slowly transformed into a wilderness, I hear the approaching thunder that, one day, will destroy us too, feel the suffering of millions. . . . In the meantime, I must hold on to my ideals. Perhaps the day will come when I’ll be able to realize them!”

Dus, vraagt Ozick, waarom zou de boven geciteerde zin emblematisch moeten zijn voor Anne Frank en niet, bijvoorbeeld:

“There’s a destructive urge in people, the urge to rage, murder, and kill”.

Ozick stelt vast dat er na 1945 een behoefte ontstond te vergeten en toe te dekken. En Anne’s Dagboek werd zodanig toegetakeld dat het een rol in die hang naar amnesie kon vervullen. Otto Frank had al in 1951 nogal wat geschrapt. Bijvoorbeeld Anne’s intimiteiten rond seksualiteit en haar eigen lichaam; een boze opmerking over haar moeder; uitbarstingen van religiositeit; angstige passages over door Duitsers opgepakte Joden.

“And so the diarist’s dread came to be described as hope, her terror as courage, her prayers of despair as inspiring. And since the diary was now defined as a Holocaust document, the perception of the cataclysm itself was being subtly accommodated to expressions like ‘man’s inhumanity to man’, diluting and befogging specific historical events and their motives. ‘We must not flog the past’, Frank insisted in 1969. His concrete response to the past was the establishment, in 1957, of the Anne Frank Foundation and its offshoot the International Youth Center, situated in the Amsterdam house where the diary was composed, to foster ‘as many contacts as possible between young people of different nationalities, races and religions’—a civilized and tenderhearted goal that nevertheless washed away into do-gooder abstraction the explicit urge to rage that had devoured his daughter.” [mijn vet]

Ozick stelt het niet zo, maar waar het op neerkomt is de vraag: hoe zou Anne Frank, als ze die ene maand Bergen-Belsen nog overleefd had, zelf naar de mensheid en de Holocaust hebben gekeken? Na de ervaring dus in onderstaande en hierboven al geciteerde passage:

“But Soviet forces were hurtling toward Auschwitz, and in November the order went out to conceal all evidences of gassing and to blow up the crematoria. Tens of thousands of inmates, debilitated and already near extinction, were driven out in bitter cold on death marches. Many were shot. In an evacuation that occurred either on October 28th or on November 2nd, Anne and Margot were dispatched to Bergen-Belsen. Margot was the first to succumb. A survivor recalled that she fell dead to the ground from the wooden slab on which she lay, eaten by lice, and that Anne, heartbroken and skeletal, naked under a bit of rag, died a day or two later.”

Onderstaande alinea komt uit het verhaal van een jeugdvriendin van Anne, Hannah Goslar, die ook in Bergen-Belsen zat en had ontdekt dat Anne zich in ’n ander, afgesloten deel van dat kamp bevond. Hannah wist door de hoge en dichte afscheiding heen contact met Anne te maken:

“In februari 1945 kregen we een heel klein pakketje, wat groter dan een boek, en daar zat knäckebröd in, gedroogde pruimen en dit soort zaken. Ik zei dus: “Anne, kom over 2 of 3 dagen hierheen, ik zal kijken wat ik kan organiseren”. Iedereen gaf me iets: een paar kousen, handschoenen en knäckebröd. Ik kwam dus met een klein pakketje bij de omheining en ik riep Anne. Toen ik haar aan de andere kant hoorde zei ik: “Let op, ik gooi er wat over”. Toen hoorde ik haar schelden en huilen. Er waren daar overal hongerige vrouwen en ik kon die niet zien omdat de omheining zo hoog was. Een andere vrouw had het pakket opgevangen, rende ermee weg en heeft het niet aan Anne gegeven.”

Meer dan de helft van de negen-duizend woorden die Ozicks stuk telt gaan op aan de ingewikkelde intriges rond de rechten op de toneel-bewerking van het Dagboek. Ik ga niet alle namen noemen, maar eentje springt er wel uit. Meyer Levin (1905 – 1981) was een Amerikaanse journalist en linkse anti-Stalinist. Hij publiceerde boeken vol sociaal-realisme, rapporteerde vanuit de Spaanse Burgeroorlog en smokkelde in 1946-1947 vanuit Europa Joden naar het door de Engelsen beheerste Palestina. Maar zijn voornaamste ervaring deed hij op toen hij in de voorhoede van het Amerikaanse leger bij de eersten binnen kwam in Buchenwald, Dachau, and Bergen-Belsen.

“What he saw there was ungraspable and unendurable. ‘As I groped in the first weeks, beginning to apprehend the monstrous shape of the story I would have to tell’, he wrote, ‘I knew already that I would never penetrate its heart of bile, for the magnitude of this horror seemed beyond human register.’ The truest telling, he affirmed, would have to rise up out of the mouth of a victim.” [mijn vet]

In 1950 publiceerde Levin een door Thomas Mann bewonderd boek getiteld “In Search”, waarin hij probeerde te verwoorden wat voor hem, als Amerikaanse Jood, datgene betekende wat hij had gezien in de kampen. Toen hij op de Franse vertaling van het Anne’s Dagboek stuitte, meende hij de authentieke stem van een slachtoffer van de Holocaust gevonden te hebben. Hij zocht contact met Otto Frank, en kreeg van hem de verzekering dat hij, Levin, degene was die de toneelbewerking mocht verzorgen.

Dan beschrijft Ozick zeer ingewikkelde, eh . . . . . verwikkelingen waarin vele namen vallen, die niet allemaal van evenveel belang zijn. Ik noem er vier: Garson Kanin, Lilian Helman en Albert Hacket met zijn vrouw Frances Goodrich. Je zou ze misschien even goed niet kunnen noemen, maar ze zijn verantwoordelijk voor de twee grote misvormingen van het Dagboek in het toneelstuk dat in 1955 op de Broadway-planken kwam. Die misvormingen werden mogelijk doordat Otto Frank steeds meer afstand nam van Meyer Levin en Levin tenslotte niet degene werd die de toneelbewerking mocht verzorgen, waardoor die bewerking in handen kwam van de vier bovengenoemde namen. Die twee misvormingen waren in de geest van Otto Frank.

Ten eerste kon je na het zien van het toneelstuk geloven dat het Goede overwint, dat de geest van Anne ongebroken bleef en er hoop voor de Mensheid is. Maar dat is niet waar: het Kwaad overwon want Anne crepeerde ellendig in Bergen-Belsen en misschien is de boodschap dus wel dat er géén hoop is voor de Mensheid.

(Wie nog sterker wil chargeren zou kunnen zeggen dat de toneel-scribenten vooruitliepen op moderne tv-programma’s waarin mannen en vrouwen op een eiland worden geïsoleerd, waarna “uitdagingen” ervoor zorgen dat er “verwikkelingen” ontstaan. Het Achterhuis als “Temptation Island” of “Expeditie Robinson”, waar het komt tenslotte allemaal goed komt, al heb je verliezers en winnaars, maar dat hou je toch.)

Ten tweede werd het Dagboek ont-Joodst, waardoor Anne tot een symbool van universeel lijden werd waarin iedereen, zelfs de Duitse natie, troost kon vinden. Passages die op het Joodse karakter van Anne wezen en op de Jodenhaat van de nazi’s, werden systematisch geschrapt. Deze passage bijvoorbeeld:

“In the eyes of the world, we’re doomed, but if after all this suffering, there are still Jews left, the Jewish people will be held up as an example. Who knows, maybe our religion will teach the world and all the people in it about goodness, and that’s the reason, the only reason, we have to suffer. . . . God has never deserted our people. Through the ages Jews have had to suffer, but through the ages they’ve gone on living, and the centuries of suffering have only made them stronger.”

Maar in het toneelstuk kwam wél een zin voor die helemaal niet in het Dagboek staat:

“We’re not the only people that’ve had to suffer. There’ve always been people that’ve had to . . . sometimes one race . . . sometimes another.”

In het in 2013 uitgekomen boek van minstens twee kilo “Anne Frank: Verzameld Werk” staat een essay van Francine Prose onder de titel “De receptiegeschiedenis van het dagboek”, waarin de volgende passage over een film die in 1959 uitkwam:

“Waarschijnlijk werd bij de definitieve versie rekening gehouden met de reacties van het publiek bij de try-outs. ( . . .) Bij een try-out in San Francisco had het publiek kritiek op de slotscène, die Anne Frank in het concentratiekamp toont. Deze scène werd uit de film geknipt zodat Anne aan het einde van de film haar geloof in de goedheid van de mens kon verkondigen.”

In 1991, elf jaar na de dood van Otto Frank, kwam er een editie waarin zijn censuur ongedaan was gemaakt. “But”, meent Ozick, “the image of Anne Frank as merry innocent and steadfast idealist—an image the play vividly promoted—was by then ineradicable.” [mijn vet]

Het is jammer dat ik nooit de bewerking van Leon de Winter en Jessica Durlacher uit 2014 heb gezien. Dat heb ik niet nodig, want ik weet alles al, dacht ik indertijd. Maar het stuk van Ozick nu gelezen hebbend, word ik uiteraard alsnog nieuwsgierig. Te laat.

Ik zou er graag van uitgaan dat het beeld dat Kanin, Helman en de Hackets van Anne Frank in 1955 hebben opgehangen door het Nederlandse schrijvers-echtpaar nu vergruizeld is. Maar dat is niet zeker. Durlacher laat het AD, aan de vooravond van de première in mei 2014, het volgende optekenen:

“In haar onderzoek naar het leven van Anne kwam Durlacher tot nieuwe inzichten. ‘Misschien komt het door mijn herinnering aan dat oude toneelstuk, maar ik heb een heel ander beeld van Anne Frank gekregen. In mijn beleving was het een hittepetitje, een bakvisje. Het laatste jaar ben ik haar echt gaan zien als een leuke, diepzinnige, complexe, interessante, ontroerende, geestige, vrolijke persoonlijkheid.’ ” [mijn vet]

Toch weer die leuke geestige vrolijkheid dus.

wentholt beeldje anne frank 1wentholt beeldje anne frank 2

Stukje uit 2011 op Hoeiboei

______________

Eva Jinek is géén nazi, alleen maar ’n regressief-linkse trut

“En nou moet je Jineks smugge smoeltje eens zien en dat toontje eens horen . . . . . “

Het stroomt bij onze mainstream-media uit alle poriën: de Trumphaat, de islamofiele diversiteit en de grenzenloze EU-liefde. Bij Jinek niet anders. Ik heb het al vaak over haar gehad. Zie beneden. Deze keer wil ik op ’n klein detail wijzen.

In de uitzending van 8 januari was er een itempje over de Engelse pro-EU-politica Anne Soubry. Getoond wordt een fragment dat op 33:47 begint en waarin Soubry geïnterviewd wordt met op de achtergrond een zootje anti-EU-demonstranten. Ze roepen “ANNE SOUBRY IS EEN NAZI”. En dan moet je Jineks smugge smoeltje eens zien en dat toontje eens horen waarop ze zegt “Hufters zijn er overal, zou ik zeggen, toch?” En de aanzittende burgemeester van Haarlem is het hartellijk met haar eens: “Ongelooflijk!”

Maar de waarheid is dat de demonstranten hun term hyperbolisch-ironisch hanteerden. Want het was een antwoord op wat Anne Soubry zelf eerder op ernstige toon van die demonstranten had beweerd: “DIT ZIJN FASCISTEN”. Ga maar kijkluisteren bij Paul Joseph Watson vanaf 2:34.
________________

JA, OVER JINEK HEB IK WEL EENS MEER WAT GEZEGD

Het zijn echt onzettende viezeriken, Jinek en Jesse, met hun kindermisbruik om Trump te besmeuren

Wat is het toch een smerig wijf, die Jinek: eerst 5 minuten over MeToo en kite-surfen en dan pas die foute Jood Lodewijk Asscher over Trump-ambassade-naar-Jeruzalem

Eva Jinek, Duitse Herder, Vlad Tepes, Goede John

Eva Jinek: “Donald Trump schokte de wereld met zijn verkiezing tot Amerikaans president”

Bij Jinek: Barbara Barend misbruikt Abdelhak Nouri om islam te promoten

Eva Jinek nam persoonlijk besluit: géén Trump-afzeik-gezeik in uitzending!

Moslimbelgenmoppen bij Jinek: Nico Meijering en Beatrice de Graaf

Fout wijfje Jinek helemaal blij met CNN-Maffia

Extreem gesubsidieerde Jinek doet een Jan Muldertje en wil steun voor bijstands-meisje afpakken

Eva Jinek en Peter R. de Vries proberen de fatsoenlijke burgemeester van Weert als krypto-racist te framen

Baudet bij Pauw & Jinek gelyncht en Wester helpt flink mee

Jinek en Pechtold tonen hun nare karakter bij het naaien van Roos en Pauw laat het gebeuren

Ayaan Hirsi Ali, Linda Sarsour, Nawal Mustafa, Eva Jinek

Eva Jinek weet zeker dat Nazisme helemaal niet zo’n slechte ideologie is

DWDD, Nieuwsuur, Jinek: één hysterische anti-Trump-hersenspoeling

Bij Jinek etaleert Charles Groenhuijsen zijn geweldige oordeelskracht over Obama en Trump

Eva Jinek onterecht besmeurd door mede-collaborateur Malou van Hintum

Graag 10 jaar dwangarbeid voor Jinek

Misdadig naïeve Jinek produceert dom, zelfvoldaan en comfortabel links gelul over Amerika

Een krankzinnige Jood bij Jinek! Ruben Oppenheimer over “de Profeet”!

Eva Jinek pakt de huicheldraad weer op

Eva Jinek & asielzoekers: smugness to the max!

Bij Jinek: het foute advocatengelul van Bénédicte Ficq en we hebben het ook over negers

Eva Jinek wil niet richting Auschwitz en blijft haar islam-intuïtie onderdrukken

Art Rooijakkers en Eva Jinek zwijgen 2 uur lang over de Allahfant in de kamer, maar “Appa” mag zijn vuiligheid vrijelijk spuien

Suad Mokhtari, Abdul Mohaimen-Amer en Malika Ouacha vertellen bij domme doos Eva Jinek dat juist moslims het slachtoffer zijn van de Parijse aanslagen en mega-domkop Huub Stapel zwatelt ook mee

HET MISBRUIK VAN ANNE FRANKS DAGBOEK (En dan hebben we het even niet over de links-regressieve Anne Frank-stichting die de hele cultus misbruikt om de islamitische Jodenhaat uit de wind te houden)

Onderstaand stuk uit 1997 van Cynthia Ozick in de New Yorker kende ik niet en ik leerde dingen over Anne Frank die ik niet wist en ik ben toch best een, eh . . . . . . . belangstellende. Met name hoe er in de eerste decennia na 1945 geklooid is met vertalingen ván en toneelstukken gebaseerd óp het Dagboek.

THE MISUSE OF ANNE FRANK’S DIARY

Her words have been distorted by even her greatest champions. Would history have been better served if the diary had been destroyed?

By Cynthia Ozick

If Anne Frank had not perished in the criminal malevolence of Bergen-Belsen early in 1945, she would have marked her sixty-eighth birthday last June. And even if she had not kept the extraordinary diary through which we know her it is likely that we would number her among the famous of this century—though perhaps not so dramatically as we do now. She was born to be a writer. At thirteen, she felt her power; at fifteen, she was in command of it. It is easy to imagine—had she been allowed to live—a long row of novels and essays spilling from her fluent and ripening pen. We can be certain (as certain as one can be of anything hypothetical) that her mature prose . . . . . . . . LEES VERDER >>>

__________________

Waarom samenleven met moslims nóóit zal lukken

Waarom samenleven met moslims nooit zal lukken kan je op macro- en micro-niveau behandelen. Ik ga dat hier niet uitwerken, maar het boek dat zulks het beste doet op beide niveaux tegelijk is dat van Sam van Rooy, “Voor vrijheid DUS tegen islamisering”.

Vanmorgen kwam ik de trap af van een buurman in mijn Amsterdamse doorsnee-wijk. Ik ging zijn hond uitlaten. Doet er nu even niet toe waarom. Ik kwam van driehoog en ik passeerde op één-hoog een deur waarachter ik Nesma wist.

Nesma — die uiteraard anders heet — is een waarachtig vriendelijke Marokkaanse van midden-veertig. Een schat van een mens. Mooie vrouw ook. We praten wel eens op straat, heel kort, want echt op haar gemak is ze dan nooit. Wel als je haar toevallig een keer op de trap of in het portiek tegen komt. Want dan weet ze dat de duizenden ogen van de Marokkaans-islamitische stam niet op haar gericht kunnen zijn. Ze woont er al jaren. Vroeger droeg ze geen hoofddoek. Ze laat doorschemeren dat ze die onder druk van de moskee de laatste jaren weer is gaan dragen. Ze heeft een dochter die een management-functie heeft bij een winkelketen. Die droeg tot voor enkele maanden geen hoofddoek, maar nu ze getrouwd is, uiteraard met een Marokkaan, zie ik haar ineens met zo’n losjes gedragen omslag-hoofddoek.

Ik heb Nesma nooit naar haar geschiedenis durven vragen. Ze woonde steeds alleen met haar dochter, die nu het huis uit is. Man gestorven? Gescheiden? De buurman-van-de-hond kent haar beter. Die zegt dat ze scherp in de gaten wordt gehouden vanuit de moskee. En inderdaad komen er met grote regelmaat Marokkanen van middelbare leeftijd voor korte tijd op bezoek. Dat wil zeggen: die ene ouwe Marokkaan die ik jarenlang naar binnen zag gaan, is nu vervangen door een tweede ouwe Marokkaan.

En toen ik dus vanmorgen de trap af kwam met de hond en de buitendeur opende stond die “tweede ouwe Marokkaan” aan te bellen bij Nesma. De hond schoot aan ‘m voorbij en ik bleef, hem aankijkend, in de deuropening staan.
“Sorry, meneer”, zei ik luchtig, “en goedemorgen”.
Hij zweeg, hield zijn hoofd gebogen, keek me niet aan en maakte alleen een gebaar dat ik diende door te lopen.
“Je kunt toch wel goedemorgen zeggen? En me misschien daarbij even aankijken.”
Zelfde gebaar. Zelfde houding en
“Is goed. Ga maar door.”
Ik ken dat. Die pure minachting. Heb het vaker met moslims meegemaakt. Dat is het gehoorzamen aan het gebod van de Profeet om niet vriendelijk om te gaan met ongelovigen. En ik ben zelfs een christenhond met een hond.
Ik word héél kwaad.
“Zeg fatsoenlijk goede morgen, man, en kijk me aan!”
Nu richten zich twee ijskoude blauwe ogen op mij. Zulke ogen moet de Moefti van Jeruzalem, de vriend van Hitler, ook gehad hebben. Zeggen degenen die de Moefti gekend hebben. Zoals Heinrich Himmler. Maar er komt niks meer uit. Ik stap uit de deuropening en zeg “Goedemorgen zeggen en iemand even aankijken is ’n kwestie van fatsoen.”

Enfin. Na het zoveelste voorval met moslims heb ik al vaker stukkies besloten met: dit gaat niet goed komen.

__________________

Nieuwe afgevaardigde van de Amerikaanse Democrats is een “Palestijnse” moslima, dús antisemiet, en ze gaat de eed afleggen op . . . . . . “JEFFERSON’S KORAN”

Een van de Einsteins van de islamkritiek, Bill Warner (“Wim Waarschuwer”, een pseudoniem) die op zijn eentje een hele bibliotheek met vernietigende commentaren op het “Geloof van de Vrede” heeft vol geschreven, heeft een nieuwtje! Een moslimisch en (dus) antisemitisch wijf, Rashida Tlaib, dat voor de Democrats in The House of Representatives is gekozen, gaat de eed afleggen op  “JEFFERSON’S KORAN”. Links-regresssieve totaal-domkoppen zullen zeggen: het toppunt van islam-integratie!  Bill Warner legt uit waarom dat NIET ZO IS.

Ik citeer Warner:

“Let’s get the facts straight. 

Fact: It is not Jefferson’s Koran.  It is Mohammed’s Koran.

Fact: Jefferson owned a Koran to understand and defeat the Islamic Barbary Pirates. How many members of Congress have read the Koran & Sunna from cover to cover or have any idea what is written on these pages?

Fact: We have evidence of our forefathers’ reference to the Koran: John Adams and Thomas Jefferson to John Jay, March 28, 1786

Fact:  Tlaib is swearing her oath on a Koran in which over 20% written in Medina is about violent jihad.

Fact:  Tlaib is swearing her oath on a Koran that has 17% of its text from Mohammed’s time in Medina devoted to Jew hatred.

Fact:  Tlaib is swearing her oath on a Koran that says that Muslims are superior to all and the non-Muslim (Kafir) is lower than animals. It also says a Muslim is not the friend of a Kafir.

Fact:  Tlaib is swearing her oath on a Koran that says wives can be beaten.

Fact:  Ms Tlaib is disingenuous when she says ““I believe in secular government…“ According to Islamic doctrine, a Muslim must be governed by the Allah-inspired Sharia, because Kafir (man-made) secular laws are not worth following.  So either she is not a good Muslim or she is using taqiyya, sacred deception, to advance Islam.

Fact:  Tlaib is swearing her oath on a book that declares our U.S. Constitution is NOT the highest law of the land.

In short, Rashida Tlaib, by swearing her oath on a Koran, commits an act of sedition.
[article link]”

Tot zover Wim Waarschuwer.

Even verduidelijken wat u had kunnen vinden als u bovenstaande link had aangeklikt — deze dus: John Adams and Thomas Jefferson to John Jay, March 28, 1786 — wat u uiteraard niet hebt gedaan, maar dan had u kunnen vinden waarom Thomas Jefferson (1743 – 1826) een Koran aanschafte:

jeffersons koran citaat jay

Klik maar niet op [article link] want dan krijg je boodschap dat de site niet gevonden kan worden. Jaja: er zijn vreemde krachten aan het werk op de internets. Weet je wat ik denk? Dat er oorlog komt. Zelf ben ik er kwaad genoeg voor. (UPDATE 5 JANUARI: hier is een link die wél werkt.)

Ik ontleen onderstaande foto aanUSA TODAY NETWORK’S EUROPEAN UNION EXPERIENCE Dringt die naam tot u door? Welke krachten en geldstromen zitten dáár nou weer achter?! En wat hebben allebei die wijven, moeder en dochter, toch lelijke grove handen.

INSTANT UPDATE: Ik lees inmiddels bij Geller en op Breitbart dat het wijf overTrump heeft gezegd “impeach the motherf**cker”, geweigerd heeft die woorden terug te nemen en van plan is om een Congres-delegatie mee te nemen op een trip door “de Westbank” (Samaria-Judea) om Israël te demoniseren. (Wie echt  iets wil weten over “de bezetting” door Israël van Samaria-Judea: hier.)

___________________

Evangelische Broedergemeente maakt van Jezus-Christus perverse huichelaar

(Door Martien Pennings)

In onderstaande tekst ga ik betogen dat de Evangelische Broedergemeente in naam van Jezus-Christus een nazi-ideologie verdedigt en de critici van die nazi-ideologie als Untermenschen neerzet.

Zwervend op de internets stuitte ik op het hieronder geciteerde zeldzame staaltje van misdadig domme huichelarij. Het is de “Verklaring tegen rechtspopulisme” van december 2018 van de “Evangelische Broedergemeente”.

Die vrij korte tekst zal ik zodadelijk in extenso citeren en wat ik belangrijk vind, zal ik vet maken.

Maar misschien eerst even vertellen met wat voor club we te maken hebben. De evangelische broedergemeenschap (“Hernhutters”) bestaat sinds drie eeuwen en heeft wereldwijd slechts een kleine miljoen aanhangers. Dat is misschien niet veel, maar door hun “universalisme” en” piëtisme” houden alle grote kerkgenootschappen rekening met hun mening. Vooral in Suriname zijn de Broeders flink vertegenwoordigd. Ook in Nederland hebben ze her en der gemeentes, maar ze zijn vooral geconcentreerd in Zeist, van waaruit wereldwijd activiteiten tot nut van het algemeen worden opgezet. Uiteraard op piëtistisch-christelijke grondslag.

evangelische broedergemeente amsterdam

Nu die hallucinante tekst:

“De Broedergemeente is altijd terughoudend geweest in het publieke spreken over politieke ontwikkelingen. Soms was het wijsheid, soms zijn we elkaar ook oriëntatie schuldig gebleven. Waar op dit moment fundamentele waarden in Europa in het geding zijn, kunnen wij als leiding van de Europees-Continentale Provincie van de Evangelische Broedergemeente niet zwijgen.

1. Als Europese Provincie binnen een wereldwijde kerk, spreken wij elke vorm
van nationale egoïsme en eurocentrisme tegen. Mensen in andere landen en werelddelen zijn voor ons zusters en broeders.

2. Christelijk waarden en tradities zijn voor ons zeer belangrijk. Wij willen niet
accepteren, dat zij gebruikt worden om mensen met andere religieuze
overtuigingen slecht te maken of buiten te sluiten
.

3. Jezus, die in onze kerk in het centrum staat, was allereerst een Joodse
leermeester. Daarom willen wij waakzaam zijn voor elke vorm van
Antisemitisme
– ook in onze eigen traditie.

4. In onze eigen kerk proberen wij met verschillen in cultuur, overtuiging en
spiritualiteit respectvol om te gaan. Wij verwachten dat ook van politici,
media en opiniemakers in onze samenleving.

5. Onze kerk is in heel haar geschiedenis bepaald door migratie. Deze erfenis en het weten om de betekenis, die het welzijn van de vreemdeling in de Bijbel heeft, maken ons gevoelig voor elke poging vluchtelingen en migranten als zondebokken te bestempelen. Wie het sterven van duizenden mensen op de Middellandse Zee bagatelliseert kan met onze duidelijke weerstand rekenen. Vluchtelingen mogen niet opgesloten worden in gevangenissen of kampen. Kinderen, die in onze landen zijn opgegroeid moeten onafhankelijk van de herkomst van hun ouders een kans op burgerrecht hebben.

6. In onze kerk noemen wij elkaar zusters en broeders en proberen ook zo met
elkaar om te gaan. Wij wensen ons, dat ook in de samenleving weer een
geest van verdraagzaamheid en respect de boventoon voert. We wijzen alle haatdragende taal af en roepen op tot een vreedzame dialoog over de fundamentele waarden voor Europa en voor onze eigen landen.”

Tot zover de tekst.

Wat merken we op? Dat de Broeders op dit kantelmoment der tijdsgewrichten ergens een Groot Gevaar zien. In het aangezicht van dit gevaar moeten de Broeders bij hoge uitzondering zich politiek uitspreken! De Europese waarden zijn in het geding! Elk mens met een normaal waarnemingsvermogen neemt dan direct aan dat de Broeders het over het existentiële gevaar van de islam gaan hebben. Maar nee hoor!

De wóórden islam of moslim vallen niet eens, terwijl . . . . . . . terwijl het stiekem natuurlijk nergens ánders over gaat. En al even stiekem en impliciet wordt — heel anders dan een fatsoenlijk, normaal en verstandig mens zoals ik zou verwachten — opgeroepen tot respect voor de quasi-religie islam die elk wezenskenmerk met het nazisme deelt. En het zijn juist de critici van deze nazi-ideologie, de islam-critici dus, die door de Broeders worden gedemoniseerd middels het woord “rechtspopulisme” dat dan zou staan voor nationalistisch egoïsme, respectloosheid, onverdraagzaamheid en haat-taal.

Dat is dus driedubbel overgehaald pervers, huichelachtig en walgelijk, want als er nou toch ergens universeel egöisme, respectloosheid, onverdraagzaamheid en haat heerst tegen Christenen en Joden dan toch wel in het hele Midden-Oosten. Wel eens van Raymond Ibrahim gehoord, stelletje kosmische kwezels? Die heeft de vervolging van Christenen in het Midden-Oosten van de laatste decennia in al zijn gruwelijkheden geboekstaafd.

Dat demoniseren van islam-critici gebeurt in bovengeciteerde tekst door “rechtspopulisten” (= islam-critici) te beschuldigen van het maken van migranten tot zondebokken. Dat is natuurlijk een smerige leugen. Critici van migratie wijzen op de onintegreerbaarheid van de honderden-duizenden moslims die al in West-Europa aanwezig zijn en die alsmaar blijven binnenstromen. Het sociale weefsel scheurt, de verzorgingsstaat gaat kapot, elementaire voorzieningen zoals woningen zijn steeds minder beschikbaar voor de eigen jong-volwassenen. Asiel-eisers leveren geen bijdrage aan de economie, integendeel, maar vormen een enorme belasting voor de werkende bevolking. Terreuraanslagen door moslims zij er al talloze geweest en zullen gepleegd blijven worden. Steeds openlijker wordt de islamisering van West-Europa gepropageerd en bedreven door islamisten. En door regressief linksen en kwezelende nep-Christenen gefaciliteerd.

Dat demoniseren van islam-critici gebeurt in bovengeciteerde tekst door deze “rechtspopulisten” te beschuldigen van het bagatelliseren van het sterven vanduizenden mensen op de Middellandse Zee”. Van geen van de islam- en migratie-critici die ik ken heb ik ooit  zoiets gelezen. Wel is het duidelijk dat de kwezels die mensen uit zee gingen “redden”, verantwoordelijk zijn voor de aanzuigende werking die steeds meer mensen verleid hebben op gammele bootje te stappen. En vooral  ook de politici zijn verantwoordelijk, die geen mensen terug  stuurden die de stranden van Zuid-Europa bereikten en die veel  te weinig gedaan hebben  om opvang in de regio te realiseren.

Dat demoniseren van islam-critici gebeurt in bovengeciteerde tekst door deze “rechtspopulisten” te beschuldigen van het opsluiten vanvluchtelingen ( . . .) in gevangenissen of kampen. Dat zal wel in de eerste plaats een steek zijn richting Donald Trump, die aan de Mexicaanse grens gewoon precies dezelfde politiek uitvoert die Obama en Bush eerder ook uitvoerden. In West-Europa hebben we over het algemeen asiel-zoekers-centra waar deze migranten humaan worden opgevangen. Voorts zijn het voornamelijk géén “vluchtelingen” maar gelukszoekers, economische migranten, meestal mannelijk en van fighting age.

Een dingetje wil er nog uitlichten: als je nou toch – godverdomme – “elke vorm van Antisemitisme – ook in onze eigen traditie wilt bestrijden, moet je toch echt ophouden met aanschurken tegen het enige “geloof” waarin de Jodenhaat na 1945 in Reinkultur bewaard is gebleven.

Misschien zouden links-regressieve gristenen minder walgwekkende teksten produceren als ze eens een boekie lazen buiten de Bijbel, iets over de islam bijvoorbeeld.

En hieronder doet Hans Teeuwen de islam in 5 minuten.

Op één punt hebben de evangelische broeders een punt. Ook wat mij betreft moeten “kinderen, die in onze landen zijn opgegroeid onafhankelijk van de herkomst van hun ouders een kans op burgerrecht hebben”. Dat die kinderen hier veel te lang blijven en wortelen, ligt aan de lengte van de procedures en dat is dus inderdaad “onze” eigen schuld. Generaal pardon wat mij betreft. En zo snel mogelijk adequaat snelle procedures.

________________________

 

Raad ’s over wie dat ene politieke dingetje ging in de oudejaars-conference van Marc-Marie Huijbregts. Nou?

“Was ’t ’n Mexicaans-achtige chauffeur. Toen kreeg ik al spijt. Toen denk ik . . . . .”

Op de morgen van 31 december twitterde ik geïllustreerd:

“KOTSEND OVER DE DREMPEL! Vanavond lekker gaan walgen van piepkuiken Marc-Marie Huijbregts. Oh, ik verheug me op dat heerlijke meewarige pisnichtentoontje waarop-ie zijn linkse absurditeiten gaat debiteren. Zoals: Sylvana Simons is ‘n héél dappere vrouw!”

Maar op de avond zelf had ik al teveel wodka op om ’t nog te willen ondergaan. Dus heb ik Huijbregts — die ik in navolging van Johan Derksen inderdaad bij voorkeur “Piepkuiken” noem — bekeken toen ik vandaag, 1 januari 2019, voor straf op de hometrainer zat.

Tussen al het huiselijke en niet eens ongrappige pisnichten-geleuter uit het dagelijks leven van Piepkuiken zat eigenlijk maar één politiek dingetje. Raad ’s over wie dat ging. Nee, niet Wilders. Die andere. Ja hoor: Trump.

Kijk vanaf minuut 49. In het begin, vertelt-ie, vond-ie Trump wel “vermakelijk”, want toen had-ie nog geen kinderen in kooien gedaan. Dom gelul. Die “kooien” zijn een zware overdrijving en voor de rest is onder Obama precies hetzelfde beleid gevoerd rond illegalen bij de Mexicaanse grens. Ouders en kinderen worden gescheiden, want kinderen kunnen niet met de ouders de gevangenis in. Maar dat weet Piepkuiken niet. Piepkuiken weet niks. Die wil alleen maar dat wij denken dat kinderen door Trump zonder reden en uit puur sadisme in getraliede hondenhokken opgesloten worden.

Piepkuiken vindt het “opzienbarend dat Trump nog nooit een speech heeft gegeven die énigszins het bewaren waard was”. U begrijpt dat Piepkuiken die allemaal heeft gelezen en gefileerd. In haar oudejaars-conference vorig jaar meende geestverwante Claudia de Breij ook al dat Trump eigenlijk altijd poep praatte uit zijn anusmond. Voor haar heb ik toen een formidabele speech van Trump uit 2016 over de buitenlandse politiek van Amerika ge-highlight. Nu zou ik Piepkuiken de analyse aanbevelen van Uri van As van de schitterende en realistische toespraak uit 2017 van Trump voor de Verenigde Nazi’s.

Enfin, toen Piepkuiken ten volle was gaan beseffen wat voor nitwitterig monster die “vermakelijke” Trump toch eigenlijk wel was, ging-ie voor een vacantietje naar New-York en boekte voor de gein in het Trump-hotel. De taxi ernaar toe had een “Mexicaans-achtige” chauffeur. Piepkuiken schaamde zich héél erg, want Piepkuiken weet natuurlijk niet dat de meeste legale Mexicanen in Amerika hartelijk vóór die Mexico-muur zijn.

Als Piepkuiken het bij zijn huiselijke homo-humor houdt, is-ie wel te harden, ondanks dat aanstellerige gestamel met die falset-stem. Maar zijn “politieke” geneuzel is alleen maar ergerlijk.

TRUMP DERANGEMENT SYNDROM

TRUMP WATCH THIS WORKS EVERY TIME

TRUMP MET FAVORIETE PRESIDENTEN

Vlnr.: (staande) ouwe George H. W. Bush, jonge George W. Bush, Ronald Reagan, (op de rug gezien) Abraham Lincoln, Dwight Eisenhower, (staande) Gerald Ford, Donald Trump, (staande) Teddy Roosevelt, Richard Nixon. Het gezelschap lijkt te reageren op een wise-crack van Lincoln richting Trump.
___________________

Het makkelijke moralisme van Marieke Hoogwout: gaat zij zelf wel ’t podium op met harde grappen over de islam?

Ik ben een islamcriticus met flink wat anciënniteit en net zo radicaal als Theo van Gogh. Maar veel marginaler. Graag zou ik wat meer impact hebben, maar als dat gepaard zou moeten gaan met landelijke roem en grote aangelaats-bekendheid, dan zou ik daarvoor misschien toch passen. Ik heb altijd veel moeite gedaan om mijn gezicht uit de publiciteit te houden. Ga maar ’s kijken hoe ik erop sta in dat interview dat Bert Brussen van TPO ooit met me had. Ik ben niet bang, maar wel voorzichtig.

De enige reden waarom ik met mijn gezicht in de publiciteit zou gaan, zou een aanklacht zijn vanwege mijn herhaalde bewering dat de islam een nazisme avant, pendant et après la lettre is. Via een rechtszaak zou ik zoveel mogelijk stennis willen schoppen. En bereid zijn mijn 23-jarige dochter in mogelijk gevaar te brengen. Die dochter voor wie ik ooit, in 2002, toen ze zeven jaar was, een blauw-wit pro-Israël-T-shirt kocht. Waarvan ik me na een paar dagen realiseerde dat ze het nooit in mijn Amsterdamse wijk zou kunnen dragen. Begrijpt u wel, mevrouw Hoogwout?

“Op de valreep van het jaar”, zo schrijft Hoogwout, “kwam PowNed met de ijzersterke docu Dat zijn geen Grappen! Het concept is eenvoudig: zet cabaretiers, schrijvers en opiniemakers op een stoel en laat ze praten over de grenzen van de grap. Waar mag je in Nederland nog wél om lachen?”

Ik zelf heb over die uitzending ook wat gezegd onder de titel: “In het programma ‘Geen grappen’ van PowNed waren ’n neger en ’n moslim toch weer de domsten”.

Marieke Hoogwout vindt het “schokkend” dat in die docu de slopers van heilige huisjes vooral slopers van veilige huisjes bleken te zijn. Dan heeft ze ’t met name over Youp van ‘t Hek, Johan Derksen en Herman Brusselmans, die stoer zeggen over zeikwijven en pisnichten grappen te zullen blijven maken, maar aangeven te zullen zwijgen over de islam omdat ze bang zijn. Hoogwout vindt het nog wel eerlijk dat ze voor hun angst uitkomen, maar sluit zich aan bij “een furieuze Yoeri Albrecht, directeur van De Balie” die vindt dat je, als je zulks niet durft maar een ander vak moet kiezen. Yoeri Albrecht die immers zo flink was de “ontembare, fenomenaal moedige, en zwaar beveiligde Zineb el Rhazoui het podium te bieden in De Balie”.

Ten eerste kan Yoeri Albrecht dat makkelijk zeggen: hij staat persoonlijk niet bekend als ’n scherp islamcriticus. Hij is alleen maar de directeur van een debatcentrum, waar zowel collaborateurs mét als critici ván de islam aan het woord komen. Hij is niet degene op wie de haat van een islamist zich primair zal richten. Ongetwijfeld hebben veiligheids-experts die een riscico-profiel voor hem hebben gemaakt, hem dat ook gezegd. Des te kwalijker dus dat-ie zo hoog van de toren blaast over mensen wier persoonlijk islamkritiek direct met hun smoel verbonden zou worden. Ten tweede: dat Zineb el Rhazoui die persoonlijke moed wél opbrengt is heel begrijpelijk: haar collega’s bij Charlie Hebdo zijn afgeslacht en ze was sowieso al aan de bewaking.

Het kwaadst is Hoogwout op Youp van ’t Hek:

“Maar écht onvergeeflijk vind ik hoe Van ‘t Hek zijn eigen angst verbergt achter het schild van de nabestaanden van vermoorde mensen: ‘Ik denk dat er menig familielid van die tekenaars nog wel eens denkt: was dit het waard? Als je dan naar je gezin kijkt en vader of moeder is neergeknald?’

Zwijg zo veel je wilt Youp, ik begrijp je keuzes en zorgen. Maar gooi geen om hun mening vermoorde mensen onder de bus van je eigen angsten. Het is een moord ná de moord.

Was dit het waard!? ‘Ik sterf liever staande dan dat ik op m’n knieën leef,’ zei Charb, hoofdredacteur van Charlie Hebdo. Nádat er al een molotovcocktail naar zijn kantoor was gegooid. Charb stónd voor iets. Voor waarheid, voor principes, voor satire en voor vrijheid.”

Onvergeeflijk? Mwah. Misschien was het niet fijngevoelig. Maar ik denk wel dat-ie gelijk heeft: dat er inderdaad Charlie-Hebdo-nabestaanden zijn die zich dat afgevraagd hebben. Vooral als ze zagen en zien hoe de moreel en financieel corrupte quasi-kosmopolitische nep-elite in de hele EU doorgaat met de islam te promoten. Nabestaanden zouden makkelijk op de gedachte kunnen komen dat hun geliefde voor een verloren en verraden zaak het leven heeft gegeven. Voor het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat is 1400 jaar terreur-geschiedenis van de islam, theorie en praktijk, plus een gruwelijke actualiteit van de laatste vier decennia, niet genoeg om ze uit hun moreel en financieel corrupte netwerken los te weken.

Want dat herinner ik me van Roger Scruton. Dat-ie een keer zei dat de morele verrotting van onze nep-elite een doodgewone verklaring heeft: “they are purchased” zei-ie***. Ze zijn gekocht. Hun hele bestaan, economisch en sociaal, hangt ervan af of ze de leugens rond de islam (en de EU en de immigratie en het klimaat) blijven uitdragen. En ze kunnen bovendien niet terug zonder een gigantisch gezichtsverlies en zoals we weten is de mens liever schuldig dan beschaamd. Dus dat machtsconglomeraat zal alleen door een grote oorlog opgeblazen kunnen worden. Die onvermijdelijke oorlog zal er dus komen en dan, als “we” die winnen, kunnen we misschien over een paar decennia vast stellen dat de dappere redactie van Charlie Hebdo indertijd niet voor niks gestorven is. Maar ook ik zou op dit kantelmoment der tijdsgewrichten nog niet geneigd zijn met mijn leven te compenseren voor het verraad van Rutte, Merkel, Macron, Mogherini, Verhofstadt en Timmermans. Tenzij ik glorieus via een breed in alle media gecoverde rechtszaak zou kunnen gaan uitleggen waarom de islam elk wezenskenmerk met het nazisme deelt.

INSTANT UPDATE:

HOOGWOUT PUNT IS DAT ZE NIET ZWEGEN

*** 
In mijn herinnering zei hij inderdaad “purchased” niet het meer gebruikelijke “bought”.
___________

In het programma “Geen grappen” van PowNed waren ’n neger en ’n moslim toch weer de domsten

Tot 1 januari 2019 is de uitzending van PowNed nog terug te zien waarin spraakmakers vast stellen dat het woord “neger” en islamkritiek niet kunnen. Althans voor hoog geprofileerde spraakmakers. Hieronder staan de namen. Ik ben laag geprofileerd, dus ik schrijf lekker stukken met als titel “De neger als mens” en “Islam is genocide”.

De domste spraakmakers vond ik Howard Komproe en Nabil Aoulad Ayad. En het is heel jammer dat het toch weer een neger en een moslim betreft. De meeste verstandige spraakmakers meenden dat er na Theo van Gogh, Charlie Hebdo en Bataclan en enzovoort-enzovoort-enzovoort een sfeer is ontstaan waarin je beter je bek over de islam kunt houden.

Maar zwarte medemens Howard Komproe ziet dat anders. Die vindt dat, als je bang bent vanwege die sfeer van islamitische strot-snij-intimidatie, je dan ook niet indirect het probleem mag aankaarten:

 “En waarom moet je dan zeggen dat je die grapjes niet durft te maken? Maak ze dan gewoon niet meer en hou je bek erover. [janktoon] Ik durf nie-meer! Ik durf nie-meer.”

Ik vond van Nabil Aoulad Ayad dat hij als enige een nare uitstraling had. Hij zei:

“Dus Youp die maakt geen grappen meer over de islam? Omdat-ie het gevoel heeft dat-ie in leven wil blijven? Als hij dat gevoel heeft dan zit dat tussen zijn oren. ( . . .) Islam is eén-punt-zeven-Miljard, hè? En daar zitten absoluut gekken tussen!”

Ik kan Ayad verzekeren dat er vele miljoenen gekken tussen zitten en dat zulks komt omdat de islam een ideologie is ván en vóór psychopaten. En dus zou Ayad heel veel “noodzaak” moeten voelen om die ideologie “op de hak te nemen” want dat zou heel veel toevoegen aan zijn “act” als “comedian”.

Maar nee hoor. Dit is wat-ie over die nazistische quasi-religie zegt:

“Ik heb niet de noodzaak om Allah, mijn god weet je, om die op de hak te nemen. Maar ook niet Jezus of Jaweh of Krisjna, Boeddha . . . . . . . ik weet ’t niet man, maar dat heeft echt te maken met smaak en natuurlijk zou ik dat kunnen doen om te kunnen zeggen ‘kijk s mensen; ik durf dit!’ maar ja dat voegt niks toe aan mijn act.”

Martijn Koning had ook een laffe en domme uitpraak:

“Het probleem met geloofsextremisten, om het zo maar ’s even te noemen, die er op allerlei manieren zijn, dat ze helemaal niet luisteren.”

Ja, die zijn er op allerlei manieren, Jan Lul, maar er is er één die het op de afslacht-manier is.

Herman Brusselmans droeg een motorjack met het opschrift “Dark Fiction” en zei het verstandigste over de islam

“Wanneer zullen we kunnen lachen met de islam? Doe je ’n voorspelling dan zeg ik: over vijf duizend jaar. Misschien! Niet morgen, niet overmorgen, niet over twintig jaar, maar over vijfduizend jaar. Want de islam die wordt niet milder of zo. Integendeel.”

Johan Derksen:
“De minderheden beginnen Nederland te regeren.”
“Ik zal niet zomaar op tv de vloer aanvegen met de islam, want dan weet je dat je vogelvrij bent.”

Youp van ’t Hek:
“Er hangt een soort vertrutting in de lucht.”
“Ik heb geen zin in dat mes, dus ik let op mijn woorden.”

Bart Nijman:
“Je kunt alles en iedereen kritiseren, behalve de islam. Want dat is de enige die ’n AK doorlaadt en naar je redactie komt, waardoor zij alleen maar bevestigd worden in hun eigen overtuiging dat zij ’n uitzonderings-positie hebben.”

Zouden ze Claudia de Breij hebben gevraagd? En geen antwoord hebben gekegen? Turlijk! Vast!

___________________

Othman El-Hammouchi bepleit vrouwelijke kuisheid in dienst van zijn nazi-ideologie

Othman El-Hammouchi, de Vlaamse Tariq Ramadan, schrijft in de Vlaamse Knack een stuk vol geleerderige pro-islamitische blah-blah en venijnige uitvallen naar “het secularisme”. Dat gaan we allemaal niet meer citeren en fileren. Die tijd hebben we gehad. We hebben wel wat beters te doen.

Hammouchi’s stuk bepleit vrijheid voor de islamitische hoofddoek. En Hammouchi heeft bepaald een punt als hij zegt dat de hoerigheid van lekkere wijven behoorlijk hedonistisch-seksistisch-commercialistisch uitgebuit wordt door Westerse bedrijven, door het seculiere reclamewezen en door die lekker wijven zelf. En hij heeft gelijk dat “modest fashion” voor minder lekkere wijven en voor lekkere wijven die hun lekkerheid niet (meer) willen uitbuiten heel rustgevend kan zijn. Pff, eindelijk bevrijd van die ontmenselijkende blikken van mannen die in jou met je korte rokje en je decolleté alleen maar een seksobject zien. Ik zou willen aanvullen: en eindelijk worden al die niet-succesvolle mannen op de liefdesmarkt bevrijd van de voortdurend aanblik van wat ze allemaal niet kunnen krijgen.

Dus er is vanuit de gemoedsrust voor mannen en vrouwen best iets te zeggen voor die “modest fashion”, maar het overheersende punt is nu juist dat aan die kuise kleding bij Hammouchi de islamitische hoofddoek onverbrekelijk vastzit en dat daarmee de hele Koran en de opvattingen van de Profeet, kortom de sharia meekomt. Dat wil zeggen met Hammouchi’s hoofddoek komen de voorschriften mee van het gruwelijkste totalitaire systeem dat de wereld ooit gezien heeft, een nazisme avant, pendant et après la lettre dat al 1400 jaar de wereld teistert en erop uit is, net als Hammouchi zelf, dat systeem aan het Westen op te leggen. Het is een systeem dat in de loop van zijn bestaan een moleculaire Holocaust heeft aangericht onder vrouwen die waarschijnlijk het getal van 50 miljoen bereikt en dat aantal zou nog wel ’s veel te opimistisch kunnen wezen.

Ja, dat moet men bij de lezing van Hammouchi dus wel in het achterhoofd houden. Als hij beweert dat “sociale druk” niet alleen bestaat in de islamitische gemeenschap en op grond van  de scheiding van kerk en staat volledige vrijheid voor moslim-ouders van islamitische indoctrinatie eist, dan moet men zich realiseren dat hij die claim legt in naam van een ideologie die hoerige wijven  in de publieke ruimte haram vindt, maar in de harem helemaal prima. In de harem alwaar de machtige moslim-man zich de vrouwen kan toe-eigenen die de moslim-schlemiel moet ontberen. Maar die schlemiel mag dan als compensatie in de jihad creperen op het Pad van Allah waardoor hij rechtstreeks naar het islamitische Paradijs gaat, dat zoals men weet, één enorme hoerenkast is.

Enfin: gaat u het quasi-genuanceerde blah-blah-stuk maar ’s lezen met de bril die ik u zojuist heb opgezet. En zie wat voor rotzooi het is. Een citaat uit het stuk van zijn tegenstreefster, Darya Safai, op wie hij reageert, wil ik u niet onthouden. Het citaat gaat over die sociale druk in de moslim-getto’s, waarvan ik zelf in mijn directe omgeving heb ervaren hoe enorm die is:

“Niemand voelt op een bepaalde leeftijd uit zichzelf de behoefte om een hoofddoek te dragen. Dat gebeurt altijd onder invloed van de familie, de cultuur en de gemeenschap waarin de meisjes opgroeien.”

Zo is het! En rot asjeblieft op met je achterlijke gezwets, Hammouchi!

_______________