TEN GELEIDE

Uitgelicht

Voor mijn boek “ISRAËL BESTÁÁT — en is de meest legitieme natie ter wereld” een klein stukje naar beneden scrollen!

God grant me the serenity

Als Odysseus zich, na twintig jaar afwezigheid, vermomd als vieze varkenshoeder bij zijn eigen herenboerderij meldt, dan ontvangt zijn zoon Telemachus – die zijn vader niet herkent – hem met alle vriendelijkheid en beleefdheid. Later zegt Odysseus, als hij zich bekend heeft gemaakt, dat hij de echte koningszoon had herkend in de manier waarop hij de varkenshoeder behandelde. Diezelfde moraalkoning Odysseus echter slachtte het hele zootje “prinsen” (hereboerenzonen) af dat zijn vrouw Penelope had belaagd, zijn eiland Ithaca had lopen uitvreten en een cultuur van barbarij in zijn huis had gebracht. En dat deed hij met behulp van diezelfde hoffelijke zoon.

De lijken van de vrijers stapelden zich op in die paleizige boerenhoeve van Odysseus op Ithaca!

“En Odysseus op zijn beurt keek rond in zijn woning, of hij geen vrijers meer vond, die zich hadden verborgen om alsnog te ontspringen aan de dans van de dood. Zij lagen opeen op de vloer in stof, vuil en bloed. Zoals vissen uit het zilte water getrokken met hun netten, door de mazen waarvan er géén kan ontsnappen, met open bek op het strand te hoop liggen, zo lagen daar de vrijers.”

Zie: ik ben van de Joods-Christelijk-Verlichte beschaving al heb ik een klassieke opleiding. Ik ga niet lopen moorden, al heb ik er vaak intense zin in. Ik volsta met de verraderlijke vijand de tyfus te schelden. En je zal mij nóóit betrappen op arrogantie jegens de varkenshoeder.

********************************************************

Klik op de volgende link voor de on-line versie van mijn boek: ISRAËL BESTÁÁT — en is de meest legitieme natie ter wereld.

Het papieren boek is vanaf 19 juli 2021 beschikbaar en bestelbaar.

OMSLAG ISRAEL BESTAAT

Uit het persbericht van uitgeverij Aspekt:

Israël bashing is de norm geworden in het Westen. Een gevaarlijk antisemitisme is het gevolg. Joden kunnen nauwelijks meer als zodanig herkenbaar over straat. Dit is niet alleen onacceptabel het is historisch gezien ook heel wonderlijk. Er is namelijk geen staat op de wereld zo legitiem als juist de staat Israël. De wereld kent geen ander voorbeeld van het ontstaan van een land waar internationale organisaties en internationaal recht zich zo mee bemoeid hebben als juist met het ontstaan van Israël. Martien Pennings schreef een indringend pleidooi tegen de onterechte aantijgingen rond Israël en een lofrede op deze meest democratische staat in het Midden-Oosten. Een must read voor alle politiek geïnteresseerden die een tegenwicht willen tegen de destructieve waan van de dag. Wim van Rooy schreef het voorwoord. Een citaat daaruit:

In dit boek leest men het vernietigende oordeel over de vijanden van Israël, en dus van de Jood, gestoeld op rijk geschakeerde bronnen, men leest geschiedenis met achtergrond en context, con brio opgetekend door een man gebeiteld aus einem Guss, een ketter ( . . .) een dwaalgast in een dolende en pervers globaliserende wereld, een intellectuele plebejer met het hart op de juiste plaats en het verstand op scherp. ( . . .) Laat dit boek van Martien Pennings een rechtvaardiging zijn voor dat land, met objectieve informatie over het conflict, maar geschreven met de cassante verontwaardiging en de onversneden pen van Multatuli. Israel redivivus.”

Op de site van Bol.com staat een voortreffelijke recensie van een zekere “Leo Sar” die de essenties van het boek goed samenvat :

Dit boek vertelt de geschiedenis van Israël van de laatste honderd jaar. Vanwege de pogroms in Rusland en Polen (vanaf 1880) en geïnspireerd door de Zionistische beweging van Theodor Herzl (vanaf 1897) trokken Joden vanuit Europanaar Palestina, het land waarvandaan ze ooit verdreven waren en dat een belangrijke rol bleef spelen in de Joodse mythologie van de diaspora. Een deel van de Palestijnse Arabieren onder leiding van de Moefti van Jeruzalem, Aminal-Husseini, begon vanaf 1920 de Joden en ook de Arabieren die tot samenwerking met de Joden geneigd waren te terroriseren. “Israël bestáát” is een poging tot correctie van het “linkse” narratief dat de laatste 50 jaar media en politiek in de Noord-Atlantische wereld beheerst en waarin Israël, de Jood onder de naties, de schuld van zo’n beetje driekwart van alle internationale problemen krijgt.

De geschiedenis van Israël wordt in dit boek twee keer verteld. Een eerste maal“positief” vanaf 1880 tot in onze dagen, waarbij een aantal gruwel mythes (DeirYassin, “Apartheid”, Lydda, Tantura) wordt ontkracht. De Amerikaanse presidenten Obama, Trump en Biden passeren de revue en ook de New York Times bestseller van Ari Shavit “Mijn Beloofde Land” wordt geanalyseerd. Een tweede maal wordt de geschiedenis van Israël “negatief” verteld: de eenzijdigheden en verzwijgingen in een “links” boek, namelijk “Israël — een onherstelbare vergissing”( 2008) van Chris van der Heijden, worden systematisch aan de kaak gesteld.

“Israël bestáát” bevat twee kernstellingen. De eerste luidt: Israël is de meest legitieme natie ter wereld. Omdat de Joden al duizenden jaren in Palestina woonden. Omdat de komst van de Joden eerder een daad was van dékolonisatie en ontwikkelingshulp was dan van kolonisatie. Omdat die komst een einde maakte aan 12 eeuwen islamitische overheersing. Omdat de Joden vanaf 1880 welvaart, welzijn en fatsoen brachten naar een Palestina dat gebukt ging onder extreme achterlijkheid en armoede onder een wreed feodaal systeem van islamitische en absenteïstische landheren. Omdat de Joodse natie door een daad van zelfbevestiging en zelfhandhaving vanaf mei 1948 — meer is in het internationale recht niet nodig — in het kader van een wilsbeschikking van de daartoe gerechtigde Volkenbond werd gesticht. Omdat de Joden in Israël zich tot op de dag van vandaag zo humaan mogelijk handhaven tegen het grote gecombineerde kwaad van de islam en nazisme.

De tweede kernstelling luidt: de ellende rond Israël is uitsluitend te wijten aan de Palmaffia’s die vanaf 1920 de terreur tegen deJoden zijn begonnen en nu al honderd jaar compromisloos volhouden. Eerst onder de Moefti en vervolgens onder diens geestelijke erfgenamen Arafat, Abbas en Hamas. En wel met behulp van de islam, een geloof dat een-op-een alle wezenskenmerken met het nazisme deelt. De Moefti zelf was een groot Jodenhater en bondgenoot van Hitler en had in 1942 plannen klaar om middels via de nazi’s verkregen mobiele vergassingsinstallaties de Joden in Palestina massaal te vermoorden.

**********************************************************

SPREUKEN KERN MIJN

******************************************************
Ik merk dat ik de laatste tijd steeds minder stukken schrijf. Blijkbaar heb ik m’n zegje zo langzamerhand gedaan wat betreft de onderwerpen die ik belangrijk vind: islam, Israël, immigratie, EU. Voorts hoort in dat rijtje ’n onderwerp dat ik benoem als (haal even adem) het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Onze nep-linkse quasi-elite is onze gevaarlijkste vijand.

Sinds eind 2017 heb ik als compensatie voor het minder-schrijven het TWITTEREN opgepakt. Voor wie me wil volgen: hiero. Ik  merk dat twitteren me dwingt bondig te formuleren en voor de grotere context inzake het onderwerp van zo’n tweet kan ik vaak verwijzen naar eigen eerdere artikelen. Ik moet, sinds ik in 2006 een eigen website begon, er ergens tussen de twee en drie duizend hebben geschreven.

Wie verder nog nieuwsgierig is naar wie ik denk te zijn: ga naar TPO voor het Grote Interview Met Mij (2018) of naarLolle Nauta en Frits van Exter: twee linkse mensenvriendenof klik in het uiterste hoekje linksboven op deze pagina “ABOUT” aan.

In de nazomer van 2017 heb ik met collega-vertaler Jolanda van der Vorst-Molleman-Dijksterhuis de laatste hand gelegd aan de vertaling van bovenstaand boek dat in onze links-regressieve wereld alleen via crowd-funding en pro-Deo-vertalers kan worden uitgegeven bij een  eenmans-uitgeverij als “De Blauwe Tijger”.

Het boek is hier te bestellen en hier is een handige handleiding voor de lezers van het boek, want het is géén gemakkelijk toegankelijk boek.

Mijn meest beknopte en toch volledige visie op het Kwaad dat islam heet, kunt u vinden in mijn In Memoriam voor Hans Jansen.

FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 1FORTUYN TEHOM MET VOLKSKRANT 2

Luister voorts naar deze FANTASTISCHE BIJNA-MONOLOOG (12 MIN.) VAN PIM FORTUYN OVER DE ISLAM. Hij zei dit alles dus al op die kalme en kernachtige manier ergens tussen 9 februari 2002 (verschijnen van boven afgebeelde Volkskrant) en 6 mei van dat jaar toen-ie werd vermoord.

KORANVINGEREN MET SCHREEUWBAARDEN

second coming

koran-en-schreeuwbaarden

ISLAM MODERATE RADICAL

____________________

Inzake Israël: het arrogante onbenul van Peter de Bie en Mieke van der Weij van Radio 1


Omdat de papieren versie van mijn boek over Israël — dat ook on-line staat — in de komende dagen gaat uitkomen, bekeekluisterde ik met extra belangstelling een uitzending van juli 2019 van  “Nieuwsweekend” (Radio1 -NPO). Het ging over het boekje van Els van Diggele, “De Misleidingsindustrie: hoe Nederlandse media ons dagelijks beet nemen”. In de uitzending komt herhaaldelijk een passage ter sprake uit Van Diggeles pamflet die ook ik in mijn boek gebruik:

“Op een dag reisde ik per trein naar Assen. Tegenover mij zit een vriendelijke jongen van een jaar of zestien. Met een noordelijke tongval schetst hij zijn leven: vmbo-leerling, stage bij een installatiebedrijf,  fietscross als hobby en hij heeft al enige tijd een vriendin. Op zijn beurt vraagt hij naar mijn werk. Ik vertel hem dat ik mij bezig houd met het Midden-Oosten en de ontwikkelingen aldaar. Dit roept bij hem een concrete vraag op: waarom willen de Joden toch al die Palestijnen dood maken?”

Het interview met Van Diggele wordt gepresenteerd door het duo Peter de Bie en Mieke van der Weij.

Kritische journalist Peter de Bie kijkt Els van Diggele vernietigend aan

De inleiding door Van der Weij schijnt nog welwillend

“Als er een onderwerp is waarmee je het sufste meest ingedutte verjaardagsfeestje mee kunt opschudden dan is het wel Israël en Palestina. Geheid ontstaat er binnen de kortst mogelijke tijd tumult. Maar waarom eigenlijk? En welke rol spelen kranten, televisie en radio in het ontstaan van deze explosiviteit?Historica en journaliste Els van Digele woonde jarenlang afwisselend in Israél en Palestina en schreef een boek over Joden, christenen en moslims. Met haar nieuwste boek — “De Misleidingsindustrie” — richt zij zich op de Nederlandse media.”

Redelijk welwillend dus, maar er zit al meteen een stukje onbenul in dat wijst op onbewuste vooringenomenheid. Want Van der Weij  spreekt van “Israël en Palestina” , terwijl Israël ligt in de regio die vroeger in zijn geheel “Palestina” heette. Waarschijnlijk associeert Van der Weij “Palestina” met “Palestijnen” die ze dan vermoedelijk onbewust houdt voor de oudste bewoners van het land en die dan onrecht zijn aangedaan door Israël en de Joden. Subtiel stukje onbewuste vooringenomenheid dat meteen al het punt van Els van Diggele aantoont, namelijk dat over Israël extreem eenzijdig wordt bericht door de Nederlandse media. 

Vooral De Bie betoont zich geïrriteerd en wordt ook gewoon openlijk kwaad. Als Van Diggele zojuist een betoogje heeft afgesloten  — (waarin ze overigens zelf de leugenterm “bezette gebieden” gebruikt) —  over de mate waarin  nieuwsconsumenten inzake Israël eenzijdig worden voorgelicht, barst De Bie met een rood aanlopend hoofd uit:

“Dat is toch allemaal niet zo gek! Kijk, in 1967 bleek opeens dat de Israëli’s een hartstikke sterk leger hadden ondersteund door de Amerikanen Inderdaad de zaken daar naar hun hand konden zetten. Vanaf dat moment waren de natuurlijk gerechtvaardigde claims van Palestijnen op grond waar ze al of niet aanspraak op hadden en dat ze eruit gezet zijn en enzovoort enzovoort. Het is dus ook wel logisch dat dat machtsevenwicht of in ieder geval dat nieuwsevenwicht ergens anders naar toe slaat.”

Kijk eens wat De Bie hier eigenlijk zegt: die Israëli’s bleken nare machthebbers en dus is het heel gewoon dat de media de feiten een beetje verdraaien ten gunste van de slachtoffers. Voorts heeft De Bie het over “een hartstikke sterk leger“.  Maar als de Israëli’s in 1967 niet de genocide-bedreigingen uit Egypte en Syrië serieus hadden genomen en niet de luchtvloot van Egypte op de grond hadden vernietigd, dan hadden de graven die angstige Joden in Tel-Aviv in de parken aan het graven waren, gevuld gaan worden. Mag ik een een paar passage uit mijn boek aanbevelen?

“( . . . ) dé klassieker die over de Zesdaagse oorlog is geschreven: Michael B. Oren, ‘Six Days of War: June 1967 and the Making of the Modern Middle East’ (2003). Oren vermeldt weliswaar dat er in mei 1967 inderdaad pre-emptive-strike-hawks in de Israëlische legerleiding zaten, maar toch ook dat Chef-Staf Yitzhak Rabin aan de vooravond van de oorlog zodanig ontregeld was dat hij totaal katatoon in een stoel zat en zich een tijdlang niet meer kon bewegen. Dan ben je volgens mij best wel bang. Oren spreekt in 2015 van ‘de zenuwslopende weken van mei 1967 ( . . .) toen mijn ouders mompelden over het getuige zijn van een tweede Holocaust’.”

Verder blijkt dat De Bie net zo gehersenspoeld is als de gewone nieuwsconsument, want hij kletst ook van “gerechtvaardigde claims van Palestijnen” en “eruit gezet zijn en enzovoort”. De Bie zou eens wat moeten lézen. Bijvoorbeeld mijn hoofdstuk 5: “De in San Remo geformaliseerde historische en morele rechten van de Joden in Palestina versterkt door het oorlogsrecht”, waarin hij deze passages kan tegenkomen:

“Efraim Karsh heeft in 2010 op grond van nieuw ontsloten bronnenmateriaal een studie gepubliceerd van de oorlog van 1948: “Palestine Betrayed”. Het punt waarop Karsh (onderbouwd!) telkens en telkens weer veel nadruk legt, is dat de paniekvlucht van vele Arabische Palestijnen ontstond door oproep of voorbeeld van hun eigen elites. De Joodse leiders, vooral Ben Goerion zelf, maar ook locale leiders, drongen bij de Arabische Palestijnen er juist op aan om te blijven en op gelijkberechtigd en vreedzaam samenleven. Zelfs in april 1948, zegt Karsh, dus slechts weken voor het uitroepen van de staat Israël op 14 mei, was géén van de stedelingen en was slechts een “handvol” plattelanders van de Palestijnse Arabieren verdreven door de Joden. Er waren uitzonderingen, maar dat zijn dezelfde als waarvan ook Yoav Gelber melding maakt. Karsh:

‘De
uitzonderingen die zich voordeden, in het heetst van de strijd, werden steeds gedicteerd door ad-hoc militaire overwegingen. Ze gingen bovendien gepaard met pogingen om vlucht te voorkomen en/of de terugkeer te bevorderen van mensen die gevlucht waren — op een moment dat enorme aantallen Palestijnen actief uit hun huizen verdreven werden door hun eigen leiders en/of Arabische gewapende strijdkrachten, hetzij uit militaire overwegingen hetzij om te voorkomen dat zij burgers zouden worden van de voorziene Joodse staat.’

Narcistische krenking

“U suggereert dat er een soort afspraak is in de Nederlandse media om de zaak te verkrachten!”
“U zorgt voor een fors statement, natuurlijk. Middels de voorkant van uw boekie [!] suggereert u nogal wat.”
“Maar vertel eens! Hoe nemen ze ons beet?!”

“Dit boekje is uw persoonlijke strijd tegen vanalles en nog wat!”
“Wat doen we hier dan zo verkeerd?”


Het antwoord op die laatste vraag hád natuurlijk moeten zijn: inzake Israël álles en dat al decennia lang en dat komt door jullie totale onbenul en arrogante vooringenomenheid, want jullie zijn net zo gehersenpoeld als de nieuwsconsumenten die door jullie misleid worden.

Van Diggele vraagt aan De Bie of hij, in plaats van verontwaardigd doen over de titel van het pamflet, niet beter eens naar de inhoud kan kijken en misschien enigszins verontrust raken. Ik heb het boekje grondig gelezen en was onder de indruk van de vele saillante voorbeelden van extreme eenzijdigheid in de media die Van Diggele geeft. Terwijl ik toch zelf ook al vele jaren behoorlijk bedreven ben in het  fileren van de Israëlhaat die je kan vinden in vooral de verslaggeving het NOS-journaal. Gaat u maar eens kijken naar mijn verzameling van zo’n driehonderd stukken die ik sinds 2008 heb geschreven onder de verzameltitel “Contra de Israëlhaat – teksten tegen de antisemitische bierkaai

De vraag van Van Diggele is dus of naast de titel ook de inhoud van het boekje het interviewende duo misschien enigszins verontrust had. Maar nee. Narcisten De Bie en Van der Weij willen het vooral hebben over het gekrenkte ego van de Nederlandse journalistiek. 

Van Diggele benadrukt voortdurend verontschuldigend dat ze “slechts signaleert”, maar Van der Weij is vast van plan de eer van de Nederlandse journalistiek te blijven verdedigen en haakt aan bij dat woord “signaleren”:

“U signaleert niet alleen, maar suggeréért óók wel wat. U zegt ‘De camera van het journaal, de microfoon van Radio 1’ — daar hebben we ons — ‘en de notitieboekjes van de dagbladen zijn in geen velden of wegen te bekennen. Eerder zagen we dat de media de inmiddels de bejaarde Abbas’ — daar heb je hem weer — ‘niet kritisch volgen’. ( . . .)Mogen we op grond van deze situatie vaststellen dat de Nederlandse pers geen oog heeft voor het Palestijnse antisemitisme of heeft dat wellicht te maken met de angst voor islamofoob uitgemaakt te worden?’ ”

Let op dat toontje van die tussenwerpingen: “daar hebben we ons” en “daar heb je hem weer“. Voorts laat Van der Weij blijken dat ze het verwijt van islamofobie hoog opneemt. Hilarisch natuurlijk als je er als vanzelfsprekend van uitgaat dat het erg is als je ervan verdacht wordt bang te zijn van het nazisme avant, pendant et après la lettre dat islam heet.

Nogmaals probeert Van Diggele de discussie te verleggen van het gekrenkte journalistieke ego van het duo naar de inhoud:

“Hoe vindt u het als Abbas in het Europese parlement komt vertellen dat rabbijnen de opdracht hebben gekregen van Israëlische leiders om het water te vergiftigen teneinde op de Palestijnen genocide te plegen, en er is applaus. Mevrouw Ter Veld staat vooraan en applaudisseert, waar zijn dan de journalisten met de microfoon en de opschrijfboekjes? Waarom lezen wij dat niet terug?”

Tevergeefs. Geen zelfreflectie. De betonnen linkse koppen zijn voorzien van platinum voorhoofdsplaten.

De verontwaardiging van de Bie en de subtiele  arrogantie van Van der Weij illustreren perfect wat ik zeg in mijn hoofdstuk “Hersenspoeling door de media: anti-Israël en pro-Palmaffia”. Ik breng in dat hoofdstuk van Diggele ter sprake:

“Van Diggele stelt, behalve de eenzijdige berichtgeving van het NOS-journaal, vooral Palmaffia-propaganda en Israël-bashing bij de redactie van de NRC aan de kaak. Dat was eerder al gedaan door Hans Moll, die van 1987 tot 2010 op verschillende redacties van diezelfde NRC werkte. De titel van zijn boek luidt ‘Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant: NRC-handelsblad neemt stelling tegen Israël ( . . .)  uit de inhoud blijkt dat niet slechts de nuance, maar elk gevoel voor objectiviteit inzake Israël was verdwenen bij de NRC en dat er voorts geen zweem van ook maar een begin van zelfreflectie te ontdekken viel bij de zelfgenoegzame hoofdredactie. Dat signaleert Van Diggele trouwens ook.”

Geen zweem van ook maar een begin van zelfreflectie . . . . .

Het zéér bekwame correspondenten-corps in Israël

De Bie sneert: “Daar [in Israël] zit een léger van correspondenten die daar met zéér veel kennis van zaken die daar vaak járen rapporteren en die is dat vollédig ontgaan. We moeten wel blij zijn dat we u daar naar toe hebben kunnen sturen, zeg!”

Van Diggele antwoordt met een paar wedervragen. Waarom die enorme nieuwskaravaan niet eens doorstoot naar Ramallah om Abbas kritisch te ondervragen en waarom Olaf Koens onlangs sprak over de bezetting van Gaza, terwijl Israël al sinds 2005 uit Gaza weg is.

Maar dat kan veel fundamenteler. Opnieuw moet ik naar mijn boek verwijzen voor het antwoord op de vraag waarom  die correspondenten met zéér veel kennis van zaken vaak jarenlang als één grote stompzinnige kudde Israël lopen te bashen. Ik citeer:

“Een van de oorzaken en tegelijk symptomen van deze wereldwijde regressief-linkse verblinding werd in 2015 geanalyseerd door Matti Friedman. Te weten: de sociaal-ideologische bubbel waarin de correspondenten uit de westerse landen in Israël leven. Friedman opende voor het eerst mijn ogen voor de mogelijkheid dat al die opeenvolgende NOS-correspondenten misschien tóch geen antisemieten waren en dat hun lieglasterlijke berichtgeving eerder voortkomt uit een mengsel van onwetendheid, opportunisme en de bekende linkse zelfverheffingsneurose. Genoemde Matti Friedman is een insider. Van 2006 tot eind 2011 was hij verbonden aan Associated Press (AP) in Jeruzalem, dé nieuws-producent bij wie journalisten overal ter wereld als eerste te rade gaan. Hij woont sinds 1995 in Israël en rapporteert erover sinds 1997. En hij schrijft een onderbouwde aanklacht tegen vooral AP en de bemensing van die hele links-regressieve nieuwsmachinerie die is ontstaan binnen de grenzen van Israël:

‘Veel vers aangekomen verslaggevers in Israël, op drift in een nieuw land, ondergaan een snelle socialisatie in de kringen die ik noemde. Die kringen voorzien hen niet alleen van bronnen en vriendschappen, maar ook met een kant en klaar kader voor hun verslaggeving, met gereedschap om uit complexe gebeurtenissen een simpel en tegelijk verwrongen verhaal te destilleren,
waarin er een slechterik is die geen vrede wil en een goede kant die dat wel wil. Dit is het ‘Israël-verhaal’ en het heeft het voordeel een verhaal te zijn dat gemakkelijk te vertellen is. Iedereen hier beantwoordt zijn mobiele telefoon en iedereen weet wat-ie moet zeggen. Je kinderen kunnen naar een goede school en je kunt eten in goede restaurants. Het is prima als je homo bent. Je kansen om op YouTube onthoofd te worden zijn gering. Bijna alle informatie die je nodig hebt — en dat is in de meeste gevallen informatie die kritiek bevat op Israël — is niet alleen gemakkelijk te verkrijgen, maar is al gerapporteerd door Israëlische journalisten of samengesteld door NGO’s. Je kan beweren dat jij de machthebbers de waarheid vertelt en je hebt daarvoor de enige ‘machthebber’ in de regio gekozen die geen bedreiging vormt voor jouw veiligheid.’ “ 

Maar hoe kómt die veronderstelde eenzijdigheid dan?

De vraag die voortdurend aan de orde komt in dit interview luidt: als we even aannemen dat die berichtgeving eenzijdig is, waardoor komt dat dan. Van Diggele komt niet verder dan “conformisme”, maar de vraag is natuurlijk waar dat conformisme dan weer vandaan komt en dan nog los van de verklaring van die links-regressieve bubbel waarin het  correspondentendom in Israël gevangen zit. Eigenlijk is dus de fundamentele vraag: waar komt die linksregressieve Israëlhaat vandaan waaraan de hele Noord-Atlantische cultuur in toenemende mate is gaan lijden sinds 1967? (Ik sprak hierboven al van “de oorzaken en tegelijk symptomen van deze wereldwijde regressief-linkse verblinding“.)

Opnieuw is het antwoord te vinden in mijn boek. Ik geef een paar citaten:

“Vanaf de door Israël gewonnen Zesdaagse Oorlog in 1967 hebben de antisemieten, islam-liefhebbers en links-regressieve collaborateurs met succes de hele Nederlandse bevolking gehersenspoeld met het verhaal van die zielige ‘Palestijnen’ en dat nazi-achtige Israël. Dat konden ze omdat de ‘generatie van 68’ inderdaad die succesvolle ‘Mars door de Instituties’ heeft afgelegd en een totale monopolistische greep heeft gekregen op de media, de politiek en de universiteiten. ( . . .) De EU is vanaf het begin een Eurabië-en-islamiseringsproject geweest: de droom van De Gaulle was om steunend op het Middellandse Zee-bekken en de olielanden Amerika naar de kroon te steken. In ruil voor de olie moesten de Europeanen lief zijn voor de islam en veel moslim-immigranten toelaten (Bat Ye’Or, Eurabië). Op 27 November 1967 verklaarde De Gaulle openlijk dat Franse samenwerking met de Arabische wereld ‘de fundamentele basis voor onze buitenlandse politiek’ was geworden. Na 1967 was Frankrijk voortaan pro-Arabieren en anti-Israël. En dat sloot heerlijk aan bij de ideologie van regressief-links met hun liefde voor exoten, de islam en hun haat-complex jegens Israël.”

En hoe dat regressief-links dan weer aan die Israëlhaat en die liefde voor exoten is gekomen, leg ik ook uit:

“Ik ben niet de enige die zich over het links-regressieve raadsel het hoofd heeft gebroken. Een lijst van boeken, essays, columns, interviews terzake van mensen die veel geleerder zijn dan ik zou op zichzelf vele pagina’s kunnen vullen. En na lezing van nogal wat van die geleerden kom ik op twee elkaar aanvullende verklaringen van het raadsel van de linkse solidariteit met de meest achterlijke ideologie die deze aardkloot ooit heeft aanschouwd, de islam. Er zijn, zeg ik dan, twee Grote Emotie-stromen aanwijsbaar in de “beweging van 1968” die zich via een “mars door de instituties” meester heeft gemaakt van alle belangrijke posities en subsidie-niches in politiek, bureaucratie, universiteiten en media. Die emotiestromen zijn schuldgevoel en genotzucht. Ze manifesteren zich, verwarrenderwijs, in de “progressieve” psyche tegelijkertijd.
( . . .)
Dat tweesporen-hedonisme (seksueel en materieel) versterkte het al aanwezige ‘historische’ schuldgevoel inzake ‘kolonialisme’, want hadden ‘wij’, in ons Westen, het niet alléén maar zo goed omdat wij nog steeds de ‘Derde Wereld’ aan het uitbuiten waren? Zo werd de zich seksueel uitlevende en materieel welvarende ‘linkse’ hedonist een morele narcist, een zelfverheffings-neuroot, een deugmens die het er weliswaar zelf goed van nam, zich uitleefde, maar ook solidair was met de onderdrukten over de hele wereld, vooral als die een kleurtje hadden. ‘Victimisme’ is deze ideologie wel genoemd en dat denken ging gepaard met een vernauwing van het christendom tot alléén nog maar Één Groot Erbarmen. Ook solidariteit dus met de ‘gastarbeiders’, de migranten en de asielzoekers in Nederland, wier ideologie, bijvoorbeeld de islam, je niet ging kritiseren vanuit je bevoorrechte positie. Bovendien leerde de postmoderne sociologische antropologie dat alles relatief en een ‘narratief’ was, een subjectief verhaal en dat daarom een zwarte peniskokerdragende mensen-eter niet per se beter was dan een blanke vegetarische DNA-specialist.

Zo werd het ‘linkse’ schuldgevoel vanwege kolonialisme en welvaartsgenot omgezet in alleen nog maar genot om de eigen hoge moraal en om de verdienste te strijden tegen de ‘rechtse’ fouteriken. Links beklom het morele krukje en daarvandaan klonk het richting realistisch ingestelde medemensen: better than thou! De links-regressieve mens is vooral bezig met het behouden van een prettig gevoel in eigen hoofd en organisme.”

Ja, dat was ook weer een belangrijke factor bij het interview dat het duo De Bie en Van der Weij afnam aan Els van Diggele: die narcistische genotzucht. Ik heb de cultuur, die penséé unique waarin die twee zich blijkbaar kiplekker voelen gedefinieerd als het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Je krijgt ze met geen mogelijkheid tot bezinning. Is het tot u doorgedrongen, lezer, dat hierboven beschreven staat hoe Van Diggele aangeeft dat het duo zich misschien zou moeten verwonderen over het feit dat Abbas een krankzinnig antisemitische slur ten beste kon geven en dat de Algemene Vergadering van de Verenigde Nazi’s daarvoor applaudisseert, maar dat het duo het veel liever heeft over die nare verdachtmaking van Van Diggele dat de Nederlandse journalistiek “islamofoob” zou zijn. Ze zijn onverbeterlijk.

Al meteen op 13 juli 2019 karakteriseerde Leon de Winter in een tweet het interview voortreffelijk en ik was eerlijk gezegd vergeten dat ik De Winter toen geretweet heb.

“Het anders makke @Nieuwsweekend”
“Het verhoor bewees de titel van Els’ boek.”

Juist.

Op het einde van het interview probeert het duo van Diggele nog even belachelijk te maken. Ik wijs nog op de manier waarop van der Weij het interview vervolgens afsluit met een poging Van Diggele te vernederen. Let op die valse glimlach en dat tóóntje!

“ik stel voor dat de mensen de inhoud van het boekje tot zich nemen. En dan kunnen ze zelf oordelen. We laten het hierbij want anders zijn we er het héle uur over bezig.”

De glimlach die Van der Weij opzet bij de slotafzeiking van Van Diggele

___________________________

Rutte, De Jonge, Van Dissel, de Gezondheidsinspectie en de mainstream media zijn schuldig aan vele duizenden Corona-doden

Wat is er gebeurd vroeg de Fox-presentatrice afgelopen zondagmorgen 20 juni 2021 aan senator Ron Johnson. Het antwoord: Fauci, de Van Dissel van Amerika, spande samen met big pharma en big-tech (YouTube, Facebook, Google) om het levensreddende effect van Ivermectine tegen Corona buiten het nieuws te houden. Dat heeft honderdduizenden doden gekost, zegt Dr. Pierre Kory. Hij vertelt dat een van de grootste producenten van Ivermectine nu van Fauci en de regering Biden 3 miljard krijgt om een pil te ontwikkelen tegen Corona. Daarop gaat patent zitten, zegt Kory, en dus kan de fabrikant er fors aan verdienen, terwijl het al decennia in gebruik zijnde Ivermectine patentvrij en dus goedkoop is.

De senator ken ik al van de senaatshoorzitting in december toen Kory de bewijzen dat Ivermectine werkt al overweldigend noemde. In deze Fox-uitzending zegt hij dat er nu onlangs een studie is verschenen met opnieuw een groot aantal onderzoeken dat hetzelfde bewijst. Wat de bewijzen nóg tsunami-achtiger maakt.

Honderdduizenden onnodige doden, zei Kory. Dus die koppen boven mijn eigen stukkies waren helemaal niet overdreven:

IVERMECTINE! Het MISDADIGE ZWIJGEN over de preventieve en curatieve WERKZAAMHEID van IVERMECTINE tegen CORONA (17 januari 2021)

Chronische vermoeidheid na corona, want verbod op ivermectine (1 mei 2021)

De Ivermectine-misdaad — minstens dood door schuld — door de bazen van de Inspectie Gezondheidszorg (3 mei 2021)

Gaat Dr.  Pierre Kory de Ivermectine-misdaad van Big Pharma wereldwijd aan de kaak stellen? (10 mei 2021)

Niet massaal Ivermectine voorschrijven = MISDAAD JEGENS SURINAME (30 mei 2021)

Massamoordmisdaadschandaal rond Ivermectine en HCQ: hoe lang zwijgen de mainstream media nog? (16 juni 2021)

Voor hydroxychloroquine is eenzelfde verhaal te vertellen:

Wordt in NL een therapie verboden die hélpt tegen het virus? ” (11 mei 2020)

Omroep MAX vindt het prima als bejaarden onnodig aan Corona sterven (9 juni 2020)

Suicidale waanzins-golf rond hydroxy-chloroquine (28 oktober 2020)

Maar nergens gaan de verantwoordelijke elites toegeven dat ze het mis hebben gehad, want dan geven ze toe dat ze, zegt de senator, honderdduizenden doden op hun geweten hebben. En dan hebben we het nog niet eens over onnodige ziekenhuisopnamen, blijvende schade aan de gezondheid en over het verdere economische en sociale leed spreken we al helemaal niet. Had voor het overgrote merendeel allemaal voorkomen kunnen worden.

In de Fox-uitzending wordt het Ivermectine-schandaal in de context van de samenzwerings-hoaxen van de Democrats tegen Trump gezet. Zou kunnen: in elk geval werken de mainstream-media en Big Tech voor de Democrats. Dus daar zit bepaald wat in.

UPDATE 29 JULI 2021

__________________

Dries van Agt en “The Rights Forum”: doodgewone Jodenhaat

Het is een geestesziekte die de mensheid al minstens vanaf de eerste eeuw na Christus teistert en ik ben opgehouden met me afvragen waarom. Op dit moment trekt een nieuwe golf van deze waanzin door de wereld. Nee, ik ga de tekenen niet opsommen. Ik kots er zo langzamerhand van. Mijn bijdrage aan de bestrijding van de ziekte bestaat uit circa 300 opstellen en een boek dat per 19 juli zal verschijnen. Dit boek:

Bovenstaand boek bevat een lang hoofdstuk waarin ik één van de vele uitingen van de ziekte behandel onder de titel Chris van der Heijden: “Israëlkritiek” als psychotherapie. Ik had verscheidene andere geschriften kunnen nemen om het ziektebeeld te analyseren, maar om een paar redenen, die ik uiteenzet in mijn boek, koos ik voor Van der Heijdens “ISRAËL — een onherstelbare vergissing” uit 2008.

Een van die andere teksten die ik ter filering had kunnen kiezen is een boek uit 2009 van Dries van Agt “Een schreeuw om recht”. Maar in 2012 heb ik al vijftienduizend (!) hartige woordjes gewijd aan “The Rights Forum” en zijn oprichter Dries van Agt. Sowieso heb ik veel aandacht besteed aan Van Agt.

De ziekte is ongeneeslijk heb ik gemerkt. Zo ook bij van Agt. De negentigjarige heeft nu zijn lidmaatschap van het CDA opgezegd. Vanwege het gebrek aan solidariteit van het CDA met “Palestina en het vertrapte volk aldaar”. En u begrijpt dat voor Van Agt de vertrappers de Joden zijn en niet de Palmaffia’s van Abbas en Hamas.

Zoals alles wat Van Agt schrijft over Israël staat ook deze afscheidsbrief vol demoniserende lieglaster over de enige humane democratie in het Midden Oosten. Dat geldt uiteraard ook voor alles wat op de website van “The Rights Forum” ooit is verschenen. Dus ook voor een recente staaltje van gifspuiterij naar aanleiding van een demonstratie van “rechtse” Joden in Jeruzalem. (We gaan nu niet uitleggen waarom Joden een miljoen procent recht hebben om Jeruzalem de hoofdstad van Israël te noemen, daarvoor moet u mijn boek maar lezen of anders eventjes kennis nemen van deze korte argumentatie.)

Bovenstaand stuk is antisemitisch. Het is een Jodenhaatstuk. Ik licht er één passage uit en een aantal zinsnedes:

“Zij maken er geen geheim van dat zij Joden zijn en als ‘uitverkoren volk’ recht hebben op het ‘Godgegeven land’, en ook het recht de ‘Arabieren’ te verdrijven, ‘te doden’, ‘uit te wissen’. Hun haat en racisme hangen ten nauwste samen met hun Joods-zijn – ze zeggen het zelf.” [mijn vet]

mars van de haat
bezette oostelijke stadsdeel (leugen!)
demonstratie van haat en racisme uit naam van het Joodse volk (2x)
de zogenoemde Israël-lobby
antisemitisme is in deze kringen een politiek wapen
het massaal gescandeerde Dood aan de Arabieren
mogen de Palestijnen worden uitgewist
kregen zij wel toestemming om pal voor de poort de opgestoken middelvinger nog eens diep in Palestijnse ogen te steken

Dit is Jodenhatend antisemitisme. Nee, dat kan ik niet “juridisch” hard maken. Maar ik kan wel kort uitleggen waarom de haat die eruit spreekt irrationeel is en de enige verklaring die dan overblijft luidt: Jodenhaat.

Wim Kortenoeven (ex-CIDI, nu vooral CIDI-kritisch en wonend in Jeruzalem) was bij de demonstratie en hij verzekert mij persoonlijk per mail dat de demonstratie door de overgrote meerderheid van de demonstranten beschaafd en kalm werd uitgevoerd. Maar de anonieme schrijver van bovenvermeld stuk heeft uit dezelfde demonstratie een aantal inderdaad uitermate nare types geselecteerd — zie de ingebedde filmpjes — en doet net of die representatief zijn voor het geheel. Waarom doet die schrijver dat?

Hij moet toch weten dat de Joden vanaf 1880 welvaart, welzijn en fatsoen brachten in Palestina. Dat een gewelddadig deel van de Palestijnse Arabieren onder leiding van de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Huseini, de goedwillende Arabieren en de Joden begonnen te terroriseren. Dat die Moefti dat deed door een beroep te doen op de islam, een “geloof” dat alle wezenskenmerken met het nazisme gemeen heeft. Dat die Moefti de terreur vanaf 1920 is begonnen en geen enkel compromis wenste te sluiten. Dat die Moefti nauw heeft samengewerkt met Hitler en plannen klaar had om middels via de nazi’s verkregen mobiele vergassingsinstallaties de Joden in Palestina massaal te vermoorden. Dat zowel Arafat als Abbas als Hamas openlijk de Moefti als hun grote voorbeeld en mentor erkennen en tot op de dag van vandaag zijn lijn voortzetten, dat wil zeggen: geen enkel copmpromis met Israël sluiten met de vaste wil Israël en de Joden te vernietigen. Dat de nare types die op de ingebedde filmpjes te zien en te horen zijn minstens deels zo naar zijn geworden door 100 jaar terreur van de Palmaffia’s.

Dat wéét zo’n schrijver allemaal en toch haat hij de Joden die in Israël nooit iets anders gedaan hebben dan zich zo proportioneel mogelijk tegen de islamitische terroristen verdedigen. Dat is irrationeel en dan rest mij geen andere verklaring dan: puur Jodenhatend antisemitisme.

Bovengenoemde Wim Kortenoeven heeft op twitter datzelfde artikel aan de kaak gesteld. Waarop “The Rights Forum” Kortenoeven uitnodigde om het niet bij beschuldigingen van antisemitisme te laten, maar om een aanklacht in te dienen. Dat is uiteraard lastig, want hoe bewijs je juridisch — ik zei het hierboven al — dat er sprake is van antisemitisme, al zeggen je nekharen, je theewater én je natte vinger dat het zo is. Kortenoeven laat mij bovendien weten niet zo van de cancel-cultuur te zijn, maar wel graag zou zien dat de uitingen in het stuk opgenomen worden in de CIDI-antisemitisme-monitor.

Door de gedemoniseerde demonstratie en het vertrek van Van Agt uit het CDA herinnerde ik mij een stuk uit 2009 van Wim Kortenoeven dat een recensie bevat van het boek van Van Agt “Een schreeuw om recht”. Ik heb dat stuk vandaag herblogd en mij frappeerden de volgende zinnen in Kortenoevens recensie:

“( . . .) zijn ‘schreeuw om recht’ is een opeenstapeling van onwaarheden en misleidingen; verdachtmakingen en laster; valse en uit hun verband gerukte citaten; als feiten gebrachte opinies en cruciale weglatingen.”

“Het is ondoenlijk de ontelbare ondeugdelijkheden in Van Agts pamflet in een artikel aan de kaak te stellen. Een truc die hij veelvuldig toepast is het verzwijgen van essentiële informatie.”

Dat is inderdaad hét punt. De israëlhaters hebben géén argumenten en móéten dus hun toevlucht nemen tot verzwijgen en liegen. Zelf heb ik dat wel een zó geformuleerd. En niet toevallig in mijn stuk van 2012 over . . . . . . “The Rights Forum”!


Nu kunt u misschien begrijpen waarom ik in mijn boek, “Israël bestáát — en is de meest legitieme natie ter wereld”, bijna 100 pagina’s (!) nodig heb om de leugens en de verzwijgingen aan de kaak te stellen in het boek van Chris van der Heijden: “Israël: een onherstelbare vergissing”.
___________________

Wim Kortenoeven recenseert “Een schreeuw om recht” (2009) van Dries van Agt

Hierboven ziet u Dries van Agt in september 2017 in een interview met Hans Knoop voor “Café Weltschmerz” op een moment dat hij zijn “horreur” uitspreekt over de verdorstende en verhongerende “Palestijnen” in Gaza.  En dat is de schuld van de Joden! Als u de omslag van zijn boek “Een Schreeuw om recht” bekijkt dan ziet u ook hoe er maar één reden kan zijn dat die “Palestijnse”olijfboom daar staat te verdorsten en verdorren. Dat komt door die muur! Ga maar eens kijken.


Ik herblog deze recensie van Wim Kortenoeven uit 2009 (“De Protocollen van Dries van Agt”) ter gelegenheid van een ronduit antisemitisch stuk op “The Rights Forum” dat door Kortenoeven als zodanig aan de kaak is gesteld en waarop The Rights Forum” Kortenoeven uitnodigde een aanklacht in te dienen. Dat is zinloos natuurlijk, want juridisch hard maken dat er sprake is van antisemitisme is altijd lastig tenzij de betreffende Jodenhater het heel erg bont maakt. In een stuk van mezelf dat hopelijk vandaag nog on-line komt, behandel ik deze kwestie en zal daarbij verwijzen naar deze recensie van Kortenoeven.

Martien Pennings

********************************************************

De Protocollen van Dries van Agt

Door Wim Kortenoeven

Met zijn pamflet Een schreeuw om recht heeft oud-premier Dries van Agt een nieuwe impuls gegeven aan zijn kruistocht tegen de door hem verafschuwde Joodse staat. De jurist Van Agt beweert voortdurend dat hij zijn kruistocht tegen Israël voert omwille van het recht en de rechtvaardigheid. Maar zijn ‘schreeuw om recht’ is een opeenstapeling van onwaarheden en misleidingen; verdachtmakingen en laster; valse en uit hun verband gerukte citaten; als feiten gebrachte opinies en cruciale weglatingen. 

Met die propagandalawine zoekt hij niet alleen het bestaansrecht van Israël te ondermijnen, maar ook de legitimiteit van het Joodse karakter daarvan. Het is naar zeggen van Van Agt „onaanvaardbaar de staat Israël te identificeren met het Jodendom”.


Reputatie

Toch is niet alles negatief. Door zijn onwetenschappelijke en ook anderszins laakbare werkwijze, die hem inmiddels veel mediakritiek heeft opgeleverd, bracht Van Agt niet alleen zijn eigen reputatie een nieuwe slag toe, maar ook die van zijn medekruisvaarders en ‘meelezers’. Het gaat daarbij om Jan Wijenberg (oud-ambassadeur in Saoedie-Arabië en verklaard voorstander van het inperken van de vrijheid van meningsuiting van Nederlanders die Israël steunen); Robert Soeterik (een voor het Nederlands Palestina Komitee werkende ‘onafhankelijke Midden-Oostendeskundige’); Paul Aarts (een uit het NPK afkomstige docent aan de Universiteit van Amsterdam); Jaap Hamburger en Hajo Meijer (Een Ander Joods Geluid). In zijn dankwoord aan deze lieden schrijft Van Agt alwetend dat zij het loon voor hun dienstvaardigheid in de hemel zullen ontvangen. Wie Israël vervloekt, zal kennelijk gezegend worden.

Bijbeluitleg

Vervolgens betoogt hij dat veel pro-Israëlische christenen, „vooral mensen van reformatorische komaf”, de Bijbel verkeerd lezen:

„Opvoeding en onderwijs, in het bijzonder in het Oude Testament, hebben niet alleen ingescherpt dat Jezus Christus is voortgekomen uit het Joodse volk, maar ook de notie bijgebracht dat dit het door God uitverkoren volk is en dat de Almachtige met hen een verbond heeft gesloten. En zelfs dat Hij het Joodse volk beloofd heeft dat het zich weer meester zal kunnen maken van het land van de aartsvaders en de profeten”

„Daardoor wordt God te schande gemaakt”, stelt Van Agt, die de „judaïsering” van Joods Jeruzalem en van Judea (‘Jodenland’) vervolgens typeert als een schending van het internationale recht en Israël beticht van het aanjagen van „het extreme islamisme” in Saoedi-Arabië en elders. Voor Van Agt is Israël altijd schuldig. En aan alles.

Resolutie 242


Het is ondoenlijk de ontelbare ondeugdelijkheden in Van Agts pamflet in een artikel aan de kaak te stellen. Een truc die hij veelvuldig toepast is het verzwijgen van essentiële informatie. Geen woord over de islamitische opvatting dat Joden een ondergeschikte maatschappelijke positie dienen te hebben, waarbij Joodse soevereiniteit uit den boze is – en al helemaal in een gebied waar de islam zich gevestigd heeft.

De jurist Van Agt verzwijgt ook relevante zaken als hij juridische documenten op Israël van toepassing verklaart. Zo laat hij buiten beschouwing dat VN-Veiligheidsraadresolutie 242 (1967) spreekt over veilige en erkende grenzen voor alle staten in de regio (hetgeen in onderhandelingen moet worden geregeld). Maar hij beweert wel valselijk dat Israël ‘242’ onmiddellijk had moeten uitvoeren door zich uit al het in de Zesdaagse Oorlog veroverde gebied terug te trekken, tot aan de ‘Auschwitzgrenzen’ (zoals Israëls staatsman Abba Eban deze typeerde) op slechts vijftien kilometer van de Middellandse Zee. De doorslaggevende Engelse tekst van ‘242’ spreekt echter niet over terugtrekking uit „de” gebieden en biedt daarmee ruimte voor het creëren van de elders in de resolutie genoemde veilige grenzen.

Complottheorie

Als een rode draad door Van Agts pamflet loopt een complottheorie. Die stelt dat alle catastrofes in het conflict over het heilige land planmatig door Joodse/Israëlische machinaties zijn veroorzaakt. Bijgevolg zijn de Arabieren steeds de willoze slachtoffers geweest van de machtige en gewetenloze Joden en hun organisaties. Van Agt trekt de lijn helemaal door tot de dag van vandaag en suggereert dat Joodse samenspanners zelfs de Amerikaanse regering en de media controleren. 

Zijn complottheorie is een macabere echo van de “Protocollen van de Wijzen van Zion”, het antisemitische schotschrift waarin de Joden ervan worden beschuldigd te complotteren om oorlogen te veroorzaken en de wereld te overheersen. 

Door de jaren heen is Van Agt met regelmaat de vraag voorgelegd waarom hij het voor de Palestijnse Arabieren opneemt. Steeds was dan de reactie: omdat ik het recht liefheb en omdat Israël het recht schendt. Ondanks het feit dat hij publiekelijk aanschoof bij antisemieten en Israëlhaters, bestrijdt Van Agt dat zijn kruistocht tegen de Joodse staat door antisemitische motieven is ingegeven.

Maar zijn onwaarachtigheid blijkt niet alleen uit de mankementen in zijn ‘schreeuw om recht’. Van Agt is goede maatjes met (het regime van) sultan Qaboos van Oman, een primitieve alleenheerser die regime-kritische journalisten en schrijvers laat molesteren en die letterlijk hele volksstammen in zijn oliedom tot horigheid aan zijn eigen stam veroordeelt. Amnesty International meldt dat de vrijheid van meningsuiting in Oman onlangs nog verder werd ingeperkt. Maar volgens de oud-premier is Oman „een wonder van evenwichtige ontwikkeling”.

Van Agt stelt zich ook achter de ‘democratisch verkozen’ heersers van Hamas, die de mensenrechten van de Gazanen met voeten treden en de totale uitroeiing van het Joodse volk propageren – niet alleen de Joden in Israël maar alle Joden, inclusief Van Agts antizionistische vrienden van Een Ander Joods Geluid.


Zeg mij wie uw vrienden zijn, dan zal ik zeggen wie u bent.

________________________


De gouden wereld van gevoelsmens Memphis Depay

Screenshot uit de documentaire. We zien Depay met zware gouden ketenen waaraan een zwaar gouden kruis. Zou-ie enig benul hebben van de betekenis ven het christendom, bijvoorbeeld vergeleken met de islam? De goudgeketende rijdt ook in een Rolls Royce. Als-ie nou genoegen zou hebben genomen met een dure Audi had-ie twee ton overgehouden om aan hongerige kindjes in Afrika te schenken.

Onthullende docu over Memphis Depay, een halfzwarte voetbalmiljonair met een krachtig antiracistisch publiek profiel. Hij is steeds een beschermeling geweest van voetbalmiljonair Ronald Koeman, die veel te dikke rooie-savooie die óók heel erg antiracistisch is. Dat komt mooi uit. Koeman heeft Depay nu naar Barcelona gehaald waar hij coach is. Kunnen ze samen de goedmens uithangen. Zal Depay dan zijn twee-miljoen-appartement in Rotterdam aanhouden als pied-à-terre?

Memphis speelt op dit moment mee met het Nederlands elftal op het EK en onderscheidt zich voorlopig door mislukte acties, al herstelde hij zich tegen Noord-Macedonië wel enigszins. Maar ja: Noord-Macedonië . . . . .

Depay had het geluk dat in maart 2020 het Europees Kampioenschap Voetbal vanwege Corona werd uitgesteld tot juni 2021, want een paar maanden voordat het EK in 2020 had zullen beginnen, scheurde Depay de kruisband in zijn linkerknie. In de documentaire beleven we de operatie en het revalidatieproces intens mee. We zien dat ook voetbalmiljonairs soms diep leed moeten ondergaan. De titel van de docu “Met beide benen” knipoogt naar dit leed en naar de uitspraak die hij al rappend aan het stuur van zijn Rolls Royc doet: hij heeft niks cadeau gekregen en alles zelf verdient met beide benen. Werkelijk? Zou je bij een godgegeven talent waarmee je een ton per week op je bankrekening bijgeschreven krijgt echt van “verdienen” kunnen spreken? Hoe dan ook: we zien hem steeds in een extreem luxe omgeving waarin een modebewuste Depay zich laat verzorgen door een permanent aanwezige blanke huisslavin, die overigens vriendelijk door hem wordt behandeld.

U ziet dat ik hierboven een gewaagd en stout grapje maak — blanke huisslavin! — en dat is, zo beweer ik, in deze tijden van geestelijk onvolwassenheid steeds meer nodig. Geestelijke onvolwassenheid? Nodig? Ik leg dat uit. Wij zijn natuurlijk allen humane humanisten, behalve de slechteriken. Maar ook zij die zich humane humanisten wanen, moeten zich, lijkt mij, toch bewust blijven van mogelijke onbewuste karaktergebreken. Zei Thomas Mann bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog niet dat wij niet moeten vergeten “wat men van de aard van de mensen weet”? Aan dat bewustzijn schort het de laatste decennia nogal bij de toonaangevende westerse cultuurkringen, die ik graag definieer als het links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Ja, kauw maar eens op die definitie. . . . . .

En nu zijn de leden van dat machtsconglomeraat zó ver doorgeschoten in hun humaniteitswaan dat zij iedereen die een afwijkende mening heeft of die wel eens iets stouts zegt, meteen als onmens wegzetten. Je bent meteen een racist en een nazi. Maar het wrange is dat een flink deel van die Woke gekken helemaal is doorgeslagen en nu beweert dat het blanke ras in zijn geheel genetisch en onverbeterlijk racistisch is. Dat heet “Critical Race Theory”.

Vanaf 1:01:30 gaat het een poosje over “racisme”. Aanleiding is uiteraard het grapje dat Johan Derksen in het programma “Veronica Inside” maakte over Akwasi en Zwarte Piet. We schrijven het fragment even uit:

Presentator Wilfred Genee:“Heb je dat nog meegekregen, Johan? Er was een betoging in Leeuwarden waar tweeduizend mensen voor Black Lives Matter kwamen betogen en toen kwam er één man als Zwarte Piet.”

Johan Derksen: “Weten jullie zeker dat het niet Akwasi is?”

Dat was het. In deze wereld vol terreur waarin mensen van allerlei kleur en geloof elkaar de hele geschiedenis door afgemaakt hebben en in slavernij gebracht, was dit aanleiding voor de Woke gekken, al dan niet “van kleur” om hevig verontwaardigd te worden. Wat érg! Derksen vergeleek Akwasi met Zwarte Piet! Dat is héél, héél diep racistisch! Zou Johan Derksen misschien alle zwaarten willen vergassen?

Terwijl Akwasi op de Dam tijdens een demonstratie voor Black Lives Matter had beloofd dat hij, zo gauw hij dit jaar een Zwarte Piet zou tegenkomen, hem in het gezicht zou trappen.

Terwijl Black Lives Matter een beweging is die op zijn best op leugens is gebaseerd en voor de rest uit rancuneuze terreur bestaat.

Terwijl Johan Derksen altijd heeft gepleit om het echte racisme langs de voetbalvelden rigoureus aan te pakken met levenslange verboden nog ooit een voetbalstadion te betreden. (Ik tekende indertijd een uitspraak op, van Fatima Moreira de Melo. “Als een voetbalprogramma zich dan bagatelliserend uitlaat over de problematiek die er wordt ondervonden in Nederland.“ Nee dus, heerlijk hockeyhormoonmeisje: Derksen is de laatste die dit bagatellliseert.)

Terwijl Johan Derksen het gruwelijke lot van de merendeel Filipijnse slaven — ja, het zijn de facto slaven — in Qatar aan de kaak stelde en het Nederlands Elftal opriep dat WK in Qatar te boycotten.

Maar het Nederlands elftal reageerde niet op de oproep van Derksen, maar wel op het Akwasi-grapje. Kijk hieronder eens even! Wat is het toch een stelletje minkukels en huichelachtige mafklappers! Intellectueel Wijnaldum werd zelfs publiekelijk kwaad op camera en riep uit dat Qatar en het racisme van Derksen niks met elkaar te maken hadden. Oh nee, zwarte pracht-activist? Wat daar in Qatar gebeurt is én diep racistisch en heeft ook nog eens alles te maken met slavernij.

Depay laat weten dat hij wél op de Dam aanwezig was om aangelaatschopper Akwasi aan te horen: “Wij met een stem, wij moeten juist laten zien dat wij daar ook zijn.” Maar in Qatar hoeft dat dan weer niet.

In de docu laat Depay zich nog wat ruimer uit over “racisme”. Bij de volgende woorden heeft regisseuse Jessica Villerius besloten beelden te tonen van Memphis die speelt met zijn twee Dobermann-pinschers. Waarom? Geen idee. Misschien omdat zijn tijgerleeuwtje niet in de buurt was?

“Onze actie was puur Veronica off-side [sic] omdat het niet de eerste keer is. Het is een opstapeling ván. Ik vind het wel heel erg dat zij over een probleem aan het praten die een Nederlandse man maakt en die het niet in wil zien of die zegt het was een grapje en dat doet-ie al jaren. Dat zit in mijn ancestors, slavernij. De voor-voor-voorouders van mijn vader waren slaven in Mississipi. En hij weet helemaal daar niks van man. Rot toch op man. Echt.”

Bij dat laatste woord zit de slavernijdeskundige  alweer op zijn telefoon te kijken. Zou-ie ook maar een begin van een benul hebben? De vader van Memphis kwam uit Ghana en heeft geen aandeel gehad in de opvoeding van zijn zoon, zoals wel meer voorkomt bij zwarte vaders. Zou papa Depay een Ghanese Ashanti zijn, net zoals gezichtenstamper Akwasi? In dat geval heeft Memphis dus mogelijk slavenhalers als voorouders. Want die Ashanti woonden aan de Ghanese kust, zegt men, en zij haalden de bosnegers uit de binnenlanden van Afrika om ze door te verkopen aan de Arabische of Europese slavenhalers.

Overigens heeft Depay niet altijd in een Rolls gereden, want daarvoor had hij een nóg smaakvollere auto, namelijk een Mercedes-Maybach. In onderstaande clip bespreek het team van Veronica Inside zijn gedrag naar aanleiding van een incidentje met een Rotterdamse politieagent:

Ergens in de docu draagt Memphis een zwart T-shirt waarop met grote witte letters staat: ERASE HISTORY — WRITE RECORDS. En dat doet-ie, Memphis, dat moet je hem nageven.

_____________________

Over het drievoudig falen van westerse intellectuelen tussen 1917 en 2017

Ten Geleide door Martien Pennings

Elk jaar gedenk ik rond 27 oktober als “Nationale Collaboratiedag” het feit dat Halsema, Cohen, Pechtold en Roemer in 2010 bij het aantreden van het door Wilders gedoogde kabinet Rutte I een motie indienden, die . . . . . enfin, kijk zelf maar even:

Dit krasse staaltje van openlijk landverraad en collaboratie met een nazi-ideologie wordt in context gezet in een geweldig stuk over de drie “vergissingen” die linkse “intellectuelen” massaal hebben gemaakt in de afgelopen honderd jaar, namelijk de collaboratie met het stalinisme, met het maoïsme en met de islam. Overigens: er valt veel voor te zeggen dat niet alleen de collaboratie mét maar zelfs de oorsprong van het hitlerisme óók op links gezocht moet worden. Aan die problematiek raakt Jan Herman Brinks slechts zijdelings, voor het echte werk terzake moet u bij Martin Bosma zijn.

Jan Herman Brinks? Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik tot een week geleden nog nooit van deze op 21 januari 2020 overleden denker had gehoord. Tot ik eindelijk eens toe kwam aan het lezen van zijn essay in de verzamelbundel “CULTUURMARXISME — Er waart een spook door het Westen” (Aspekt, 2018) en constateerde dat onder de titel “Over het drievoudig falen van westerse intellectuelen tussen 1917 en 2017” een extreem helder en raak stuk schuil ging. Ik zet het hieronder on-line en ik voel me daartoe gerechtigd om twee redenen. Ten eerste stáát het al on-line en ten tweede verdient dit opstel het uit de relatieve verborgenheid van een verzamelbundel te worden getrokken en zo ruim mogelijk in het licht gezet te worden. Hieronder een biografietje van Brinks dat ik gejat heb uit genoemde verzamelbundel.

********************************************************

OVER HET DRIEVOUDIG FALEN VAN WESTERSE INTELLECTUELEN TUSSEN 1917 EN 2017

Door Dr. Jan Herman Brinks

“ . . . een intellectueel vindt vaak een zekere morbide fascinatie in de puriteinse en repressieve aspecten van het Soviet-regime en ook in zijn enorme, naar buiten gerichte zelfvertrouwen, dat zo opvallend contrasteert met het verontschuldigende, weifelachtige zelfbeeld van de democratische wereld.” (Adam Ulam, 1966)

Eén van de eerste daden van de triomferende bolsjewiki was het loslaten van criminele geestelijk gestoorden. Immers, alles — ook ziekte — was een gevolg van klassenpositie. Zodra de sociaaleconomische omstandigheden waren gewijzigd zou dit probleem vanzelf verdwijnen. Veel van deze delinquenten sloten zich aan bij de nieuwe machthebbers, of kozen om moordend, plunderend en verkrachtend door het land te trekken. Het doel, het uiteindelijke doel, van de Russische Revolutie was het scheppen van de Nieuwe Mens — en dit met alle middelen die de partij en de staat ter beschikking stonden. Hierbij had vanaf het allereerste begin het adagium van Louis Antoine Saint-Just, één van de hoofdfiguren tijdens de Terreur van de Franse Revolutie, volledige geldigheid: ‘geen vrijheid voor de vijanden van de vrijheid’.

De enorme destructieve energie die van het bolsjewisme uitging heeft een generatie westerse intellectuelen betoverd. Terwijl de goelags met miljoenen volstroomden, vonden de bolsjewiki talloze sympathisanten en handlangers binnen de culturele elites van West-Europa en de VS. De vredesbeweging, antifascisme en Volksfront werkten, ondanks de dikwijls partijcommunistische sturing, als een magneet. Bovendien voelden veel van deze sympathisanten een diepe afkeer van hun eigen cultuur die leeg, kapitalistisch en vervreemdend was. Stalin heeft even gewetenloos als strategisch van deze hulptroepen uit het Westen gebruik gemaakt.

Deze dynamiek zette zich voort in de linkse verering van het gedachtegoed van Mao Zedong. Terwijl de Chinese communistische partij onder zijn leiding de grootste massamoorden uit de wereldgeschiedenis uitvoerde, zwaaiden Europese en Amerikaanse achtenzestigers met Mao’s Rode Boekje. Zij juichten niet alleen de ‘culturele revolutie’ in China toe, maar probeerden deze ook naar het Westen te importeren. In de metropolen en op het platteland schoten de communes als paddenstoelen uit de grond. In navolging van het Chinese voorbeeld ontwikkelden muurkranten, die per dagdeel een andere boodschap konden verkondigen, zich tot bakermat van de politieke correctheid. Ditmaal was China het scherm waarop de Nieuwe Mens zich liet projecteren.

Net als ten tijde van de Russische Revolutie waren ook deze intellectuelen geen gestaalde partijsoldaten. Zij werden niet gedreven door moedige donquichotterie en hadden doorgaans niet de neiging naar hun vermeende heilstaat te emigreren. De tegenstelling tussen ideologie en realiteit bleef, net als in het geval van Rusland, niet geheel onopgemerkt. Echter, ‘ontwikkelingsdictatuur’ en een totalitair karakter waren in de ogen van deze westerse intellectuelen voor China noodzakelijk om een enorme technologische en culturele achterstand in te lopen. De prijs van miljoenen doden scheen hiermee, in ieder geval impliciet, gerechtvaardigd.

Wat deze fellow travellers met linkse dictators gemeen hadden, was het absolute geloof in de onfeilbaarheid en goedheid van de eigen overtuiging. Na ‘Auschwitz’, de ultieme schandvlek van politiek ‘rechts’, zagen zij nog maar één uitweg: zichzelf. Door deze morele onaantastbaarheid was de ontmenselijking van de tegenstander weer een stap dichterbij gekomen.

Na het verdwijnen van het machtsmarxisme en maoïsme gingen deze linkse intellectuelen op zoek naar een politiek alternatief. Velen vonden dit in de beweging van de Groenen. Zonder zich vast te klinken aan de resten van de oude ideologieën, zagen de Groenen kans veel linkse woordhulzen met iets nieuws te vullen, iets dat in de verte herinneringen opriep aan het filosofisch marxisme. En meer nog, de Groenen zagen kans de culturele hegemonie in het Westen te veroveren — zonder een schot te lossen. Deze politiek wordt wel met het begrip ‘cultuurmarxisme’ aangeduid.

De groene beweging ontsproot aan een politieke moederbodem die bezaaid was met ideologische brokstukken van zowel linkse als rechtse signatuur. Na een korte richtingenstrijd koos men voor een economisch rechtse koers die gelardeerd werd met oude linkse attributen, zoals de concepten van de ‘maakbare mens’ en ‘social engineering’. Dit verklaart bijvoorbeeld waarom groene politici, na gedane parlementaire arbeid, moeiteloos topposities in het bedrijfsleven accepteren, zonder het idee te hebben een links ideaal te verraden.

In het ‘vergroende’ politieke discours, dat ook het EU-beleid domineert, spelen multiculturalisme, cultuurrelativisme en politieke islam — ondanks haar uitgesproken antiwesterse karakter — een belangrijke rol. Veel links-liberale politici en publicisten schromen intussen niet om illegale immigranten als ‘nieuwe Joden’ en critici van deze nomenclatuur als ‘racisten’ en ‘fascisten’ aan te duiden. Het lijkt erop dat politiek links, voor de derde maal binnen een eeuw, een ‘proletariaat’ heeft ontdekt dat het verdient gered te worden. Onderstaand betoog probeert een kort overzicht van dit fenomeen te geven.

Bolsjewisme

De bolsjewistische staatsgreep in 1917 kon langdurig op steun van westerse intellectuelen rekenen. Deze ondersteuning was aanvankelijk niet helemaal onbegrijpelijk. Niet alleen omdat de Russische Revolutie ogenschijnlijk voortborduurde op de strijdkreet van de Franse Revolutie: ‘Liberté, égalité, fraternité’, men steunde Rusland ook omdat het land zich aan de rand van de afgrond bevond; honger, (burger)oorlog en een hemeltergend lijden waren aan de orde van de dag.

Toch was de aanhoudende steun aan het Sovjet-Russische experiment vanuit een moreel standpunt al gauw ongepast. Zoals de meeste radicale omwentelingen ontaardde de Russische Revolutie al gauw in eindeloos en nodeloos geweld. Achter de façade van een nieuwe wereld in uitvoering stierven miljoenen als direct gevolg van de bureaucratische terreur. Toch kozen veel westerse intellectuelen ervoor het bolsjewisme ook verder te ondersteunen, vaak genoeg niet ondanks, maar dankzij het gewelddadige karakter van haar politiek.

Dit propageren van bruut geweld gebeurde niet in het geniep. Integendeel. De bolsjewiki waren hierover zeer open en duidelijk. Lenins strijdmakker Leon Trotski bracht, geheel in de traditie van het Jakobijnse despotisme, de politieke zedenleer van de partijcommunisten helder onder woorden. “De dialectische opvatting van de moraal als een ondergeschikt en vergankelijk product van de klassenstrijd”, betoogde hij, “lijkt voor het gezonde menselijke verstand ‘amoreel.’ Maar er bestaat niets dat muffer, bekrompener, zelfvoldaner en cynischer is, dan de moraal van het gezonde menselijke verstand!”(1)

Het bolsjewisme beschouwde zichzelf als niet alleen nieuw, maar ook het allerlaatste experiment op weg naar de uiterste emancipatie van de mens. In deze optiek was geweld, zij het mentaal of fysiek, legitiem wanneer dit het goede doel diende. Minder poëtisch uitgedrukt: waar gehakt wordt vallen spaanders.

Ook voor Lenin bestond er geen twijfel over dat geweld, revolutionair geweld, tegen de klasse van ‘uitbuiters’, gerechtvaardigd was. Zonder schroom ageerde hij tegen de ‘honden en zwijnen van de stervende bourgeoisie’. (2) Sterker nog, het lot van de verslagen Franse Commune was voor Lenin en zijn volgelingen een waarschuwing. Het proletariaat onder leiding van een revolutionaire elitepartij diende in de strijd om het verwerven, handhaven en uitbreiden van de macht niet zachtzinnig met haar tegenstanders om te gaan.

Maar weinig partijcommunisten hebben het adagium van het gerechtvaardigde geweld even consequent verwezenlijkt als Jozef Stalin. Hierbij kon hij vele jaren, zeker tot aan het Molotov-Ribbentroppact in 1939, rekenen op steun van grote delen van de westerse beau monde. In zowel de cultuur van Weimar als in die van Hollywood, was het ‘communisme’ langdurig à la mode — al bekende men zich vaker niet dan wel openlijk tot de nieuwe heilsleer.

Het was niet alleen de utopie van een Nieuwe Mens die hen aansprak — de geboorte van de ‘socialistische persoonlijkheid’ — maar ook Stalins anti-Hitler politiek. Dat beide tirannen achter de schermen ook samenwerkten, waardoor veel oprechte antifascisten het leven lieten, werd langdurig doodgezwegen. Dit monsterverbond was niet zo verwonderlijk. Naast een nihilistische dynamiek die beide totalitaire systemen verbond, hadden nationaalsocialisme en partijcommunisme een gemeenschappelijk vijand, namelijk het westerse liberalisme. Dit bood voldoende raakvlakken voor een (tijdelijk) bondgenootschap.

Natuurlijk, de vredesbeweging, antifascisme en Volksfront zagen er op het eerste gezicht eindeloos veel aantrekkelijker uit dan racistische nazihorden. Echter, dat zich onder de vlag van Het Goede stelselmatige misdaden van ongekende omvang voltrokken, werd door fellow travellers langdurig vermoed maar ontkend, vergoelijkt, gedoogd of ondersteund. In het andere geval, zo luidde de verklaring, zou men de tegenstander in de kaart spelen.

De lijst van linkse cultuurscheppers, schrijvers, journalisten, wetenschappers en kunstenaars, die in meerdere of mindere mate met de politiek van de Communistische Internationale (Komintern, 1919-1943) sympathiseerden, is lang. En zij kwamen uit aller heren landen: André Breton, Ernest Hemingway, Joris Ivens, Martha Gellhorn, Louis Aragon, Pablo Picasso, Lillian Hellman, Lion Feuchtwanger, Romain Rolland, Klaus Mann, Henri Barbusse, Sidney en Beatrice Webb, Georg Grosz, Erwin Piscator, André Malraux, John dos Passos, André Gide, Jean-Paul Sartre, Manès Sperber,Herbert George Wells, Maurice Merleau-Ponty, George Bernard Shaw, Dorothy Parker, Elsa Triolet . . . (3)

Al deze intellectuelen — sympathisanten en agenten — zou men ‘cultuurmarxisten’ kunnen noemen; of ‘literaire stalinisten’, deels naïeve, deels narcistische exponenten van een cultureel establishment met een onstuitbare behoefte om aan ‘de goede kant van de geschiedenis’ te staan. Het was meer de theorie, of beter gezegd de fantasie, dan de praktijk die hun handelen bepaalde. Critici werden vrijwel direct als vijanden gezien en behandeld. Voor deze intellectuelen werd de Sovjet-Unie een groot projectiescherm van onvervulde verlangens naar een betere wereld  — zonder er overigens doorgaans zelf te willen wonen. Terwijl zich onder hun ogen een ‘Stalin-bourgeoisie’ ontwikkelde voor welke moord en doodslag de gewoonste zaak was, bleef het sovjetexperiment voor aanzienlijke delen van de culturele fine fleur in het Westen chique. De Komintern wist deze energie, die deels op romantiek en naïviteit, deels op afkeer van de eigen cultuur was geënt, in politiek bruikbare banen te leiden.

Eén van de cultuurscheppers die de Komintern-lijn radicaal ondersteunde was de Duitse dichter BertoltBrecht, die tot op de dag van vandaag een aanzienlijke status geniet in linkse kringen. Tijdens zijn ballingschap in de VS werd Brecht, die men zonder overdrijving als een literair Moskou-filiaal mag beschouwen, door een Sovjet-Russische officier genaamd Otto Katz betaald. De Amerikaanse politicoloog Sidney Hook maakte gewag van een ontmoeting met Brecht in 1935 voorafgaand aan de processen tegen de oude bolsjewiki Grigori Zinovjev en Lev Kamenev in 1936. Tijdens een bezoek aan Hook betoogde Brecht: ‘Wat hen betreft, hoe onschuldiger ze zijn, hoe meer ze het verdienen te sterven.’ Op de vraag van Hook of hij dit goed had gehoord herhaalde Brecht rustig: ‘Wat hen betreft, hoe onschuldiger ze zijn, hoe meer ze het verdienen te sterven.’(4) Hook reikte hem zijn jas aan en zond de bard heen.

Ook acteurs en regisseurs lieten zich niet onbetuigd inzake steunbetuigingen aan het nieuwe Russische regime, vooral na de machtsovername van Hitler in Duitsland in 1933. De Hollywood Anti-Nazi League werd in 1936 door voornoemde Katz gesticht. De bedoeling van deze liga was leden van de Amerikaanse filmindustrie de gelegenheid te geven zich tegen fascisme en nazisme uit te spreken. Al was het bekend dat de Anti-Nazi League door het Amerikaanse Volksfront werd gerund, toch sloten ook niet-communisten zich hierbij aan. Prominente leden waren: Fritz Lang, Dorothy Parker, Donald Ogden Stewart en Oscar Hammerstein. Nadat Hitler en Stalin het Molotov-Ribbentroppact sloten in 1939 verlieten velen deze liga diefluks werd omgedoopt tot American Peace Mobilization.

Niet alleen in de VS, ook in Engeland kon de Komintern op sympathisanten rekenen. De CambridgeFive–Anthony Blunt, Guy Burgess, Donald Maclean, Kim Philby en John Cairncross –speelden tot in de jaren ’50 informatie door aan de Sovjet-Unie.Natuurlijk stonden niet alle ‘antifascistische’ intellectuelen letterlijk of figuurlijk op de Komintern-lijst. Oprecht bezorgde intellectuelen als Fritz Lang, George Orwell, Bertrand Russell en vele anderen zagen de gevaren van het partijcommunisme vroegtijdig. Anderen kwamen tot inzicht en inkeer, en ontwikkelden zich tot felle anticommunisten, zoals de voormalige Komintern-communist Arthur Koestler.

Toch werd de steun van West-Europese en Amerikaanse intellectuelen aan de Sovjet-Unie in talloze betogen vergoelijkt, doorgaans met het argument dat kritiek de tegenstanders in de kaart zou hebben gespeeld. Door deze drogredenering verschafte men zichzelf absolutie en konden velen jarenlang de ogen voor de stalinistische terreur sluiten. Het was de Amerikaanse sovjetoloog Adam Ulam, die de ware reden voor die merkwaardige en langdurige fascinatie van westerse intellectuelen voor de nieuwe Russische heilstaat beklemmend juist onder woorden bracht. In 1966 betoogde hij:

 “…een intellectueel vindt vaak een zekere morbide fascinatie in de puriteinse en repressieve aspecten van het Soviet-regime en ook in zijn enorme, naar buiten gerichte zelfvertrouwen, dat zo opvallend contrasteert met het verontschuldigende, weifelachtige zelfbeeld van de democratische wereld.”(5)

Ook na de oorlog kon het partijcommunisme op veel sympathisanten binnen de westerse elites rekenen. Dit was weinig verwonderlijk. De Sovjet-Unie had de hoofdlast van de strijd tegen nazi-Duitsland gedragen; een strijd die men zonder meer heroïsch mag noemen. Maar of dit het jarenlange doodzwijgen en relativeren door linkse cultuurscheppers van de partijcommunistische terreur rechtvaardigt mag betwijfeld worden. De meesten van hen vermeden het er al te diep op in te gaan. Temeer daar er intussen een nieuwe variant van het machtsmarxisme aan het firmament was verschenen waar linkse intellectuelen verliefd op werden: het maoïsme.

Maoïsme

Nadat de stalinistische Sovjet-Unie zich meer en meer had gediskwalificeerd, richtten zich de blikken van een nieuwe generatie linkse cultuurscheppers opnieuw op een betere wereld. Ditmaal namen zij China en Cuba in het vizier. Wederom was het een mix van politieke heilsverwachting, afkeer van de eigen cultuur en een romantisch avonturisme die velen nieuwe helden liet vinden. Tot de eersten die van de partij waren behoorde Jean-Paul Sartre. Nog in 1971 kwam hij in het nieuws vanwege het colporteren van het maoïstische blad  in de Parijse Rue Daguerreen de Avenue Général Leclerc. Andere gereputeerde fellow travellers waren o.a. Simone de Beauvoir, Hewlett Johnson (‘de rode deken’ van Canterbury), Theun de Vries, Joan Robinson en Joris Ivens.

Terwijl de ‘Grote Sprong Voorwaarts’ en de ‘culturele revolutie’ in China tientallen miljoenen mensen het leven kostte, ontwikkelde zich Mao voor veel achtenzestigers tot wegwijzer voor een geslaagde toekomst. De academische wereld en grote delen van demedia bevonden zich goeddeels in de greep van ‘de revolutie’. Mao’s befaamde uitspraak “Macht komt uit de loop van een geweer” kon onder ‘progressieve’ studenten op een welwillend gehoor rekenen. Zijn ‘Lange Mars’ –een strategische vlucht van 10.000 kilometer, waarbij Mao zich samen met andere partijbonzen in een draagstoel liet vervoeren — werd door hen als voorbeeld gezien van volharding, op weg naar een betere, socialistische wereld.

Ook de bewustzijnsindustrie liet zich niet onbetuigd: Andy Warhol kwam met zijn Mao-portret op de proppen, de modewereld presenteerde ‘Mao-jasjes’ en linkse filosofen zwijmelden bij de gedachte aan de Nieuwe Mens die in China uit het ei kroop. Terwijl Rode Gardisten vanaf 1966 het land afstruinden op zoek naar ‘kapitalistische honden’, een strooptocht die miljoenen mensen het leven kostte, verkondigde Harry Mulisch in 1968:

“Omdat de chinezen, evenals de cubanen, het geluk hebben om te worden geleid door de radicaalste onder hen, kwam het tot de ontketening van de kulturele revolutie: misschien de meest fantastische gebeurtenis uit de wereldgeschiedenis. In een onbeschrijflijke storm keerde een volk van bijna een miljard personen uit zelfbehoud terug tot zijn revolutionaire inspiratie, en vernietigde de kiemen en uitwassen van de vereeuwiging overal waar het die maar vinden kon. Niets bewijst beter wat Mao voor iemand is, dat dit zonder noemenswaardige ongelukken kon gebeuren.”(6)

De miljoenen doden die het gevolg waren van de Grote Sprong Voorwaarts (1958-1961) en de Grote Proletarische Culturele Revolutie (1966-1976) waren niet alleen voor Mulisch, maar voor veel westerse intellectuelen van ondergeschikt belang. Van Provo tot Nieuw Links, van Anja Meulenbelt tot Bas de Gaay Fortman, dweepte men in Nederland met deze nieuwe poging om een betere wereld uit de grond te stampen. Voor veel westerse jongeren werkte het Chinese voorbeeld aanstekelijk. De eigen cultuur beschouwden zij als kapitalistisch, stoffig en regentesk.

Deze bekoring duurde echter minder lang dan die van het bolsjewisme. Al gauw drong in bredere kring door dat de bloeddorstigheid van Mao ongeëvenaard was in de wereldgeschiedenis.

Ook de revolutie in Cuba werd onmiddellijk als zielsverwant herkend. De Byzantijnse persoonsverheerlijking door Harry Mulisch van Fidel Castro kan zich meten met iedere literaire knieval voor Stalin. Maar Mulisch stond hierin niet alleen. Ché Guevara’s oproep “twee, drie . . . vele Vietnams” te scheppen werd niet alleen binnen de grachtengordel, maar in vele westerse metropolen met groot applaus onthaald.

Toen het stalinisme en maoïsme eenmaal ‘ontmaskerd’ waren, keerden veel voormalige achtenzestigers zich abrupt van hun vroegere heilstaten en -leren af. De ‘verrechtsing’ en vercommercialisering van de Europese cultuur, inclusiefde wetenschap, aan het begin van de jaren ’80, vond onder leiding van deze achtenzestigers plaats. Een echte politieke zingeving binnen linkse kringen ontstond echter pas weer toen er een ‘nieuw proletariaat’ aan het firmament opdook.

Islam/Islamisme

In 2017 werd de Amerikaans-Palestijnse activiste Linda Sarsour, een van de organisatoren van de Women’s Marcheerder dat jaar in Washington D.C., door het linkse magazine Glamour tot ‘vrouw van het jaar’ gekozen. Sarsour, die uitvoerend directeur van de Arab American Association in New York is, beledigt vrouwelijke critici van de islam en vergoelijkt de sharia. In een twitterbericht uit 2011 liet Sarsour weten, dat zij wenste de vagina’s van Ayaan Hirsi Ali en de Christelijk-Libanese islamcritica BrigitteGabriel weg te kunnen nemen, daar ze het niet verdienen vrouw te zijn. Diverse feministen, waaronder Naomi Klein, namen het voor Sarsour op.

De alliantie tussen feminisme en islam is bizar (deze thematiek is het onderwerp van hoofdstuk 12). De Caïro-verklaring van de mensenrechten in de islamis het antwoord op de Universele Verklaring van de Rechten van de Mensvan de Verenigde Naties. In deze verklaring die door 45 ministers van buitenlandse zaken van de Organisatie voor Islamitische samenwerking in 1990 werd ondertekend, prevaleert de islamitische sharia boven de VN-verklaring. Dit impliceert uitermate ongelijke rechten voor man en vrouw. Het in de sharia geoorloofde fysieke en psychische geweld tegen vrouwen staat haaks op zo ongeveer iedere eis die feministen van alle golven ooit op tafel hebben gelegd. Desalniettemin beschouwen zij, evenals linkse politici en activisten, het als not done hierover hun licht te laten schijnen. Opnieuw wordt het oude argument van stal gehaald: hierdoor zou men de vijand (rechts) in de kaart spelen.

Toch bestaat er binnen Europa ontegenzeglijk een groot probleem met betrekking tot de politieke en religieuze islam. Ruud Koopmans, onderzoeker aan het Wissenschaftszentrum Berlin für Sozialforschung (WZB) komt in zijn Six Country Immigrant Integration Comparative Survey dat in 2008 onder Turkse en Marokkaanse moslims in zes Europese landen werd uitgevoerd — Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, België, Zweden en Nederland — tot de conclusie, dat religieus fundamentalisme geen marginaal fenomeen in West-Europa is. Twee derde van de geïnterviewde moslims is van mening, dat religieuze regels belangrijker zijn dan de wetten van het land waarin zij leven. Driekwart van de respondenten is van mening dat er maar één legitieme interpretatievan de Koran bestaat. Deze getallen zijn aanzienlijk hoger dan die van de geënquêteerde christenen. Slechts 13% uit die groep plaatst religieuze regels boven de nationale wet, iets minder dan 20% weigert verschillende interpretaties van de bijbel te accepteren. (7)

Tegen deze achtergrond zijn aanslagen die door islamitische extremisten worden gepleegd erg verontrustend. Pogingen dit te relativeren door erop te wijzen dat de kans groter is slachtoffer te worden van een val van een keukentrapje dan van een aanslag zijn nogal misplaatst. Men focust op het topje van de ijsberg en laat de ijsberg zelf ongemoeid. Immers, het grootste deel van het vraagstuk speelt ‘ondergronds’. Niet alleen de aanslagen zijn het probleem, maar ook, evenals dit het geval was met de IRA in Ierland, de ETA in Spanje of rechtsradicalen in Oost-Duitsland, de stille gedoogsteun waarop radicalen en extremisten binnen hun gemeenschappen mogen rekenen. Buiten deze gemeenschappen ontstaat vanzelfsprekend een angstcultuur. Pas wanneer de (stilzwijgende) bemoediging van extremisten — vaak binnen parallelle samenlevingen — achterwege blijft en wanneer aanzienlijke delen van de islamitische gemeenschap hier veelvuldig en publiekelijk tegenin zouden gaan, kan het probleem wellicht geneutraliseerd worden. Daarvan is vooralsnog echter geen sprake. Integendeel. Ingebed in multiculturalisme, cultuurrelativisme en een offensieve ‘verwatering’ van de nationale identiteit, wordt de underdogpositie van moslims bevestigd. Het politieke en culturele establishment schuwt zelfs niet hen als ‘nieuwe Joden’ aan te duiden.

In Nederland was een van de eersten die dit als zodanig articuleerde de voormalige burgemeester van Amsterdam, Job Cohen. Deze voelde zich, wat de bedreiging van moslims betreft, in ieder geval herinnerd aan de positie van de Joden tijdens het interbellum.In 2004 diende Ayaan Hirsi Ali hem in een open brief van repliek:

 “U vergeleek de positie van de Joden in Europa in de jaren ’30 en ’40 met de positie van moslims in het Europa van nu. Die vergelijking gaat niet op. U bent aan het spookrijden op de snelweg van de geschiedenis. […] U bent bezig te vechten tegen demonen uit het verleden. In het huidige Europa lopen moslims niet het gevaar dat de joden 65 jaar geleden liepen. Haat en onverdraagzaamheid tegen Joden worden nu juist door moslims in Europa uitgedragen. Wanneer u zich in uw analyse van het huidige integratieprobleem laat leiden door de ervaring van de Tweede Wereldoorlog, blijft u die spookrijder: iedereen probeert u met lichtsignalen te waarschuwen om terug te gaan, maar u blijft hardnekkig inde verkeerde richting rijden. Wat u misschien aanziet voor nobele vastberadenheid is in werkelijkheid onvruchtbare halsstarrigheid.” (8)

Deze ‘onvruchtbare halsstarrigheid’ kent ook superlatieven, zoals blijkt uit een interview met Piet Hein Donner. Twee jaar na Ayaan Hirsi’s open brief verklaarde de voormalige CDA-minister:

“ . . . als twee derde van alle Nederlanders morgen de sharia zou willen invoeren, dan moet die mogelijkheid toch bestaan? Zoiets kun je wettelijk niet tegenhouden. Het zou ook een schande zijn om te zeggen: dat mag niet! De meerderheid telt. Dat is nou juist de essentie van democratie.” (9)

Een nogal opmerkelijke uitspraak. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg stelde in een arrest over de rechtmatigheid van een verbod voor de Turks-islamitische Refah-partij,“dat de sharia niet verenigbaar is met de fundamentele principes van de democratie”. (10) Opmerkelijker nog dan deze uitspraak is dat hij voor Donner zonder noemenswaardige gevolgen bleef.

En nog een voorbeeld van eigen bodem, een lijst (12) die men moeiteloos, ook van andere West-Europese landen, kan voortzetten: Op 20 september 2007 verklaart Joop van Riessen, de voormalige hoofdcommissaris van de Amsterdamse politie, op tv over de PVV-politicus Geert Wilders:

“In wezen zou je de neiging hebben om te zeggen nou ‘we mollen hem’. Hij moet gewoon vandaag weg en hij mag niet meer boven tafel komen. Dat is een normale reactie.” (12)

Over de 540.000 PVV-kiezers in 2006 zegt hij: “Dat zijn er dus nog duizenden die op een of andere manier niet in deze wereld van een nieuwe samenleving die we met elkaar aan het maken zijn die daarin passen. Waarvan je eigenlijk zou moeten zeggen: die mensen moeten dit land uit gewoon. Die horen hier dus niet meer thuis.” (13)

Politici, wetenschappers, bestuurders en journalisten worden sinds een decennium bedreigd vanwege kritiek op de (politieke) islam en de verdediging van de nationale identiteit. De moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh waren de eerste politieke moorden op Nederlandse bodem sinds de moord op de gebroeders de Witt (1672). De daders kwamen uit de ‘linkse’ en islamitische hoek en gaven een zeer duidelijk signaal af aan islamcritici en de tegenstanders van multiculturalisme.

Het lijkt erop dat christenvervolging in het Midden-Oosten, vrouwen-en homo-onderdrukking, eerwraak, polygamie, kindhuwelijken, een genocidaal antisemitisme, intra-islamitische moordpartijen en een virulente haat bij aanzienlijke delen van de islamitische gemeenschappen tegen de westerse cultuur, voor veel linkse cultuurscheppers en machtselites van ondergeschikt belang zijn. Sterker nog, er is sprake van een culturele ‘zelfislamisering’. De overheid doet van alles om het al dan niet legale islamitische migranten zoveel mogelijk naar de zin te maken. ‘Integratie moet van twee kanten komen’, luidt het devies. In de dialectiek van politiek links zijn moslims binnen en buiten Europa per definitie slachtoffers van het ‘westerse imperialisme’. Opnieuw wordt er in grote delen van het politieke establishment gezwegen, vergoelijkt en gerelativeerd. Waarom? Omdat men  — en hier is het oude argument weer — politiek ‘rechts’ niet in de kaart wil spelen.

Naar het zich laat aanzien moet de samenwerking tussen politiek links, feministen, liberalen en islamieten een nieuwe samenleving inluiden die een nieuwe culturele revolutie behoeft. De gemeenschappelijke vijand van deze identiteitsactivisten is iedereen die bedenkingen heeft tegenover het ‘staatsmulticulturalisme’, de immigratiepolitiek en de politieke islam in Europa. Deze tegenstandersworden zonder pardon met de termen ‘rechts’, ‘fascistisch’ en ‘islamofoob’ aangeduid. Opnieuw willen westerse intellectuelen aan de ‘goede kant van de geschiedenis’ staan.

Ideologische entrepreneurs –bij wijze van slotwoord

Sartres grote tegenspeler Raymond Aron omschreef de geest van ’68  — het politieke radicalisme — als ‘het opium van de intellectuelen’. De intellectuele stoottroepen vormden in die tijd de neomarxisten van de Frankfurter Schule. Maar ook voor hen gold Adorno’s adagium, namelijk dat er geen goed leven binnen een verkeerd leven kan bestaan. De aanhangers van deze links-radicale school of thought maakten evenzeer deel uit van een cultuur die ze formeel weliswaar verachtten, maar waarmee ze ten diepste waren verbonden  — al was het maar economisch.

Het was deze generatie die na de desillusie van het bolsjewisme rond China’s Grote Roerganger samenklonterde. Bevangen door een spectaculaire ééndimensionaliteit werden kritische geluiden jegens dit nieuwe linkse ‘experiment’ opnieuw in de fascismehoek geduwd. En opnieuw bleef politiek geweld onder omstandigheden gerechtvaardigd. Geheel in lijn met Trotski formuleerde de ‘Frankfurter’ Herbert Marcuse het als volgt:

“Het geweld, bijvoorbeeld, van de revolutionaire terreur is erg verschillend van de witte terreur, omdat de revolutionaire terreur nu eenmaal als terreur zijn eigen transcendentie naar een vrije samenleving impliceert, terwijl de witte terreur dat niet doet.” (14)

Dit verklaart ook waarom kritiek zich uitsluitend richtte op rechtse dictaturen: bijvoorbeeld Spanje onder Franco, Portugal onder Salazar, Griekenland onder het kolonelsregime of de verschillende Latijns-Amerikaanse dictaturen.

Nadat ook Mao en zijn handlangers van het wereldtoneel waren verdwenen, bleef de vatbaarheid voor totalitaire ideeën bij linkse cultuurdragers voortduren. En zelfs vandaag de dag nog, nu de schanddaden van het bolsjewisme en het Chinese partijcommunisme in bredere kring bekend zijn, vindt het ‘communistische’ gedachtegoed pleitbezorgers. Het plan was goed, zo mijmert men, alleen de uitvoering liet te wensen over. Dat deze politieke laboratorium-constructie aan naar schatting honderd miljoen mensen het leven heeft gekost en miljarden invalide heeft gemaakt, bleek in de praktijk vaak genoeg van ondergeschikt belang. Wanneer zij dit zouden toegeven zouden zij zichzelf immers discrediteren en  — opnieuw — de ‘rechtse’ tegenstander in de kaart spelen.

Vrijwel al deze ‘culturele revolutionairen’ — hippies, provo’s en anderen die de gevestigde orde wilden provoceren — zijn goed verdienende en aangepaste burgers geworden. Hun credo was ‘de wereld, dat ben je zélf!’ Het mag danook geen verbazing wekken dat juist deze generatie zich tot aanjager van een commercialisering ontpopte die ieder segment van de maatschappij wist te doordringen.

De triomf van dit ‘rechtse’ gedachtegoed weerhield deze ideologische entrepreneurs er echter niet van zich verder als ‘links’ te etiketteren. Ook deze generatie wilde het goede gevoel over zichzelf afroepen en het niet verliezen. Dit hield onder andere in dat het eigen politieke verleden nauwelijks werd onderzocht. Een hernieuwde morbide fascinatie met de puriteinse en repressieve aspecten van een totalitaire ideologie kon dan ook niet uitblijven. Het zou niet lang duren voordat zich een nieuwe gelegenheid voordeed dit te bewijzen.

De instroom van veelal islamitische gastarbeiders uit Turkije en Marokko in de jaren ’60 van de vorige eeuw, ontwikkelde zich tot een immigratiestroom. Integratieproblemen werden en worden door politiek links gerelativeerd. Om critici van deze ontwikkeling, die zich in Europa intussen tot een volksverhuizing heeft ontwikkeld, in diskrediet te brengen, werd een oude linkse propagandaschlager van stal gehaald: het antifascisme. Tegenstanders van multiculturalisme, cultuurrelativisme en de politieke islam worden met grote regelmaat aangeduid als ‘fascisten’. De pleitbezorgers van een wereld waarin nationale identiteiten geen rol van betekenis meer spelen etiketteren zichzelf als ‘antifascisten’.

De afgelopen eeuw heeft duidelijk gemaakt dat er een link bestaat tussen modernisme en radicalisme. Veel Westerse intellectuelen ter linkerzijde lieten zich door dit radicalisme bedwelmen en leverden zich over aan een pre-intellectuele belevingswereld. Zij werden niet van het ene uiterste in het andere geslingerd, maar belandden tot driemaal toe in dezelfde hoek: een fascinatie voor ideologieën met een totalitaire grondstructuur. Al te vaak ontpopten zij zich tot ‘propagandisten van de vooruitgang’ in plaats van hoeders en scheppers van onze cultuur. Deels bewust, deels onbewust maakten deze intellectuelen een diepe knieval voor een onderaards smeulend nihilisme dat deel schijnt uit te maken van de Europese beschaving.

Duidelijk is wel dat, zolang deze veenbrand niet wordt onderkend en bestreden, de geschiedenis, om met Marx te spreken, zich zal herhalen; de ene keer als tragedie, de andere keer als klucht.

________________________

1) Leon Trotski, John Dewey, George Novack, Their Morals and Ours. Marxist vs. liberal views on Morality(New York: Pathfinder Press, 1973), p. 26.

2) Vladimir Iljitsj Lenin, Zum vierten Jahrestag der Oktoberrevolution, Lenin Werke, band 33 (Berlin: Dietz Verlag, 1982), p. 31-39; hier: p. 34.

3) Stephen Koch, Double Lives: Stalin, Willi Münzenberg and the Seduction of the Intellectuals(New York: Enigma Books, 1994).

4) Erdmud Wizisla, red., Begegnungen mit Brecht(Leipzig: Lehmstedt Verlag, 2014), p. 155. De linkse Brecht-exegese laat zich niet onbetuigd de dichter ook van deze smet vrij te pleiten: ibidem, p. 152

5) Adam Ulam, “‘The Essential Love’ of Simone de Beauvoir,” Problems of Communism, March-April 1966, p. 63, in: Paul Hollander, Political Pilgrims. Travels of Western Intellectuals to the Soviet Union, China, and Cuba 1928-1978(Oxford University Press, 1981), pp. 11, 439.

6) Harry Mulisch, Het woord bij de daad. Getuigenis van de revolutie op Cuba, (Amsterdam: De Bezige Bij, 1968), p. 22-23.

7) WZB, Press Release, Berlin Social Science Center,Islamic fundamentalism is widely spread, Berlin, 9 december 2013. https://www.wzb.eu/en/press-release/islamic-fundamentalism-is-widely-spread

8) Ayaan Hirsi Ali, “Open brief aan burgemeester Job Cohen,” Trouw, 6 maart 2004.

9) Margalith Kleijwegt, Max van Weezel, Het land van haat en nijd. Hoe Nederland radicaal veranderde, Uitgeverij Balans, Amsterdam, 2006, pp. 246-247.

10) EHRM13 February 2003, Refah Partisi t/ Turkey In: Factsheet Sharia rechtspraak. Forum. Instituut voor Multiculturele Ontwikkeling (Factsheet Sharia jurisdiction. Forum Institute for Multicultural Development). http://www.republiekallochtonie.nl/userfiles/files/FORUM_factsheet_sharia_rechtspraak.pdf

11) Zie Jan Herman Brinks, The Netherlands and Islam. Towards a new Identity?(Soesterberg: Aspekt, 2016).

12) Pauw & Witteman, Joop van Riessen, 20 september, 2007, YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=Jyx8l7LSVIU

13) Ibidem.

14) Herbert Marcuse, Das Ende der Utopie(Berlijn: Verlag Peter von Maikowski, 1967), pp. 69-70.

Massamoordmisdaadschandaal rond Ivermectine en HCQ: hoe lang zwijgen de mainstreammedia nog?

Het is géén “complot” als in: bewust zo afgesproken. Nou ja: aan de top bij Big Pharma is het, vermoed ik, wel degelijk een bewuste strategie. Bij de echelons daaronder is het is eerder een mengsel van conformisme, angst en domheid. Maar hoe lang houdt dat mengsel nog stand? Want de bewijzen worden steeds overweldigender dat vroeg-Hydroxychloroquine + zink + azithromycine (=HCQ) zéér genezend werkt en dat voor Ivermectine zowel curatief als preventief datzelfde geldt.

Die alternatieven voor het nemen van een vaccin worden belangrijker nu steeds duidelijker wordt dat vaccins niet zonder gevaren zijn. Mensen worden gedwongen de omstreden vaccins te nemen omdat in Nederland op het off label voorschrijven van Ivermectine door artsen een boete van 150.000 euro is gezet! Dit is misdadig.

LEES OOK: Omroep MAX vindt het prima als bejaarden onnodig aan Corona sterven

Ik zeg niet dat ik alles snap — het gaat hier over het Pfizer-vaccin — maar in dit kwartiertje zijn een paar mensen aan het woord die niet de domsten zijn en onder hen is Robert Malone, nota bene de uitvinder van de mRNA-techniek die in het Pfizer-vaccin wordt gebruikt:


Van de mainstreammedia hoef je uiteraard niks te verwachten en dat geldt eigenlijk ook voor één van de twee voornaamste “alternatieve” on-line nieuws-outlets in Nederland, namelijk TPO. Bert Brussen, die tegenwoordig vanwege geldgebrek weer schrijft op geenStijl, maar die tegelijk de CEO van TPO is, heeft zich vastgebeten in de overtuiging dat de genezende werking van zowel HCQ als Ivermectine op sprookjes berust. Dat kan maar één reden hebben: Bert heeft het imago van razend slimme jongen die je geen knollen voor citroenen verkoopt. Dus die kan zich nóóit laten betrappen op naïviteit. En dat gevaar ziet-ie als-ie zelfs maar voorzichtigjes zich zou gaan afvragen of misschien . . . . .

Sinds ik ruim een jaar geleden vaststelde dat HCQ werkt en datzelfde in januari 2021 deed voor Ivermectine, zijn de bewijzen dat vooral Ivermectine super-effectief is, tsunami-achtig aangezwollen. En bij GeenStijl hebben ze het opgepikt, maar blijkbaar zien ze ook daar niet dat er echt een megamisdaad gepleegd wordt. Misdaden tegen de menselijkheid? Ja hoor! No less!

Ik sprak in de titel hierboven van een massamoordmisdaadschandaal, maar misschien moeten we de aanklacht toch “afzwakken” naar dood-door-schuld van vele tiendduizenden mensen. Wereldwijd wellicht miljoenen. En de daders zijn niet te pakken. Als we het tot Nederland beperken: die zitten anoniem in de “Gezondheidsraad” of de “Inspectie voor de Gezondheidszorg” en als Wybren van Haga kamervragen stelt aan Hugo de Jonge dan verschuilt de verantwoordelijke minister zich achter deze “medisch wetenschappelijke specialisten”. Kijk maar.

Dit schandaal móét toch een keer losbarsten? Ondanks de totale conformistische incompetentie van de mainstreammedia? Of ben ik nou te optimistisch en is onze cultuur nóg veel reddelozer verloren dan ik al dacht?

UPDATE 8 JULI:

________________–

Ties Brock (NOS-journaal) framet de Hamasterreur toch weer zó dat Israël de schuld krijgt

Meisje Marlou Petter leest het voor, maar geloof maar dat op de achtergrond de correspondent ter plekke Ties Brock de inhoud heeft bepaald. Eventueel in samenspraak met een bureauredacteur, die uiteraard, net als Brock, Israël haat. We zien Hamas-terroristen die brandbalonnen oplaten die naar zij hopen at random in Israël branden gaan veroorzaken. En dan moet Petterje het volgende zeggen:

“De Palestijnse activisten reageerden op hún beurt op deze vlaggenmars die gister plaatsvond in Oost-Jeruzalem. Duizenden Israëlische ultra-nationalisten trokken door Palestijnse wijken en dat wordt gezien als een provocatie. Het is voor het eerste sinds de wapenstilstand van 21 mei dat er weer sprake is van geweld tussen Israël en Hamas.”

U hoort het: die brandballon-terroristen zijn eigenlijk “activisten” en ze zijn geprovoceerd door “ultra-nationalisten”. Uiteraard volgde er nog meer framing, echter niet in het journaal zelf, maar wel op de site van de NOS, waar we Ties Brock een stand-upje zien doen tussen die “ultra-nationalisten”. Hij legt nog maar eens uit dat het een zware provocatie is en de geschreven tekst zegt:

“In Jeruzalem hebben duizenden Israëlische ultranationalisten met vlaggen door het bezette Oost-Jeruzalem gelopen. Sommigen scandeerden leuzen als ‘dood aan de Arabieren’. De ‘vlaggenmars’ wordt door Palestijnse groepen gezien als een provocatie. Zij riepen op tot een ‘dag van woede’.”

Ex directeur van het CIDI Ronny Naftaniel — een uitermate beschááfde man die ik persoonlijk wel eens té beleefd vind — ging lekker mee in het Ties-Brock-frame en Gert Jan Segers, die zijn natuurlijke neiging tot kritiek op de Joden niet kon onderdrukken, stemde in met heilige verontwaardiging en veel idealistisch vertoon:

Niet toevallig was Wim Kortenoeven — die als een soort van “onderderdirecteur” nog onder Naftaniel heeft gediend! —  óók bij die demonstratie aanwezig. Hij antwoordde op  die tweets van Naftananiel en Segers aldus:

_________________________

Niet massaal Ivermectine voorschrijven = MISDAAD JEGENS SURINAME

Tis Frans, dat ziet u. Maar er staat dat 1500 artsen gevraagd hebben om ondanks het verbod, ook in Frankrijk — want Big Pharma is overál de baas — aan hun eed van Hippocrates te mogen voldoen, namelijk mensen minimaal geen schade toebrengen en zo mogelijk genezen. En dat kán met Ivermectine.

Ik ben de laatste dagen even te druk geweest met de misdaad jegens Israël om de misdaad jegens Suriname onder de aandacht te brengen, waar de mensen onnodig liggen te creperen en in volledige lock-down moeten. Het is overigens een misdaad tegen de hele wereld. Dit medicijn is bewezen uiterst werkzaam. Niet voor niks hebben de handlangers van Big Pharma in Nederland (de “Gezondheids”-inspectie) 150.000 euro (!!!) boete gezet op huisartsen die het middel off label stiekem voorschrijven tegen Corona, preventief of curatief. Nee, ik ben géén complotdenker, “wappie” of antivaxer. Ik (1945) heb netjes mijn twee Pfizertjes opgehaald. Maar ik had voor die tijd wel twee doses Ivermectine in het keukenkastje voor het geval dat ik of iemand van mijn geliefden besmet geraakt zou zijn. Zie mijn stuk van 10 mei: “Gaat Dr.  Pierre Kory de Ivermectine-misdaad van Big Pharma wereldwijd aan de kaak stellen?

Inmiddels heb ik één geval meegemaakt van een vriend op de Philipijnen die een paar dagen hevige griep had, niet wist of het Corona was, Ivermectine wist te bemachtigen, het volgens de voorschriften nam en letterlijk na niet meer dan een enkel uur hevig begon op te knappen. Na een dag was het over met de zware griep, die misschien wel Corona was.  

Enfin, de misdaad tegen Suriname en de rest van de wereld gaat gewoon door zolang de top van de medische wereld, de politiek en de media bang zijn om werkelijk te kijken wat de bewijzen zijn voor de werking van Ivermectine. Ze zijn namelijk bang voor reputatieschade, bang om om in een “kwakzalvers-middel” te hebben geloofd. Nou, dat gevaar is non-existent kan ik u verzekeren. Maar ze zitten door die angst in een collectieve tunnelvisie.  Liever dat de hele wereld kapot gaat dan dat zij hun dure nekken uitsteken. Misdadigers!

_________________

Voorwoord Wim van Rooy bij mijn boek “ISRAËL BESTÁÁT — en is de meest legitieme natie ter wereld”

Israël bestààt. Een provocerender titel vandaag voor een boek bestaat niet, want Israël is dan ook het enige land ter wereld waarvan de legitimiteit op alle mogelijke vlakken in twijfel wordt getrokken: juridisch, ethisch, politiek, internationaalrechtelijk. En precies omdat Israël blijkbaar het enige land is waaraan het bestaansrecht ontzegd wordt, word ik zéér achterdochtig, vooral omdat er bijna zeven miljoen Joden wonen. Immers, de planeet aarde wordt, eerder dan met zware metalen, vergiftigd met landen waarvan het democratisch gehalte zowat nihil is — ik druk me voorzichtig uit.Toch worden de toxische pijlen gericht op een fatsoenlijk democratisch land met een liberale rechtsorde en een Hooggerechtshof van extreme gravitas,een land dat zich met een overdosis ‘zware’ ethiek, in fine voortkomend uit een twistgesprek met een bijzonder merkwaardige woestijngod, letterlijk uit het moeras heeft getild, en de Arabische fellahs erbij, want die werden door de Sublieme Porte aan hun lot overgelaten en voeren wel bij de Joodse geesteskracht, die zowel het intellectuele als het handvaardige omvatte. En waar gehakt wordt, vallen spaanders, al zien de media blijkbaar alleen dikke balken in het oog van Israël. Dat alleen al zou degenen die hun geschiedenis kennen zéér wantrouwig moeten maken, maar ‘historia non magistra’.

Die permanente aanval op Israël, afgevuurd vanuit alle kieren en gaten, zou een menetekel moeten zijn dat ons leert dat er hier méér aan de hand is, juist omdat het ontkennen van het bestaansrecht van die staat ons regelrecht leidt naar de krochten en riolen van wat de Franse denker André Taguieff ‘la nouvelle judéophobie’ heeft genoemd. Het is gewoon een reprise van vroegere vormen van antisemitisme in een nieuw kleedje, want zoals men weet: antisemitisme is de meest proteïsche vorm van het kwaad. Deze hernieuwde gedaante van het antisemitisme heeft vandaag een democratisch en legitiem aanvaarde vermomming gevonden via de larmoyante tranen van het gepalestiniseerde geteisem, en die opperste schandvlek bevindt zich zoals altijd overal: vandaag in de straten van zowat alle grote Europese steden waar men mag roepen dat ‘men’ eraan komt om ze te vermoorden en bij heel wat ‘fatsoenlijke’ politici die nuffig beweren dat Israël apartheid cultiveert, en vanzelfsprekend bij de ‘natuurlijke’Jodenhaters, die vandaag hun nazistische kritiek kunnen leveren zonder ook maar een zuchtje tegenwind.

De pensée unique is ook wat de houding ten opzichte van de Joden betreft overal doorgedrongen, en het Israël bashen gaat van de meest pretentieuze gremia – denk aan de VN met hun zevenvijftig moslimlanden – tot de goorste krochten in de islamwereld, vaak opgepookt door de wilde weldoeners van het geglobaliseerde woke-verhaal  — met immigratie als verbeten inzet en de vele westerse NGO’s die als een staat in de staat werken. Zeg maar: van Van Agt tot Abbas, van Oxfam tot Soros, van de groene tot de rode partijen, met een wankelende liberale partij, van de apocalyptische gekken in Iran tot de do-gooders van de oecumenische kerk, van Biden en zijn verwerping van Trumps ‘Abraham Akkoorden’ tot de democratische partij in de VS waarin antisemieten unverfroren de toon mogen aangeven. Alle actoren keuren eendrachtig de vele resoluties goed tegen Israël, terwijl ze ondertussen de bloedigste dictaturen ongemoeid laten.

Antisemitisme: van het oeroude katholicisme met een kowtowende paus die oecumeniseert met de islam tot de theologie die van antisemitisme een sport heeft gemaakt. Ze organiseren allemaal zonder uitzondering een olympiade van leugenachtigheid tegen een klein land waarvan men eist dat het zich slechts met zijn humane ethiek mag verdedigen. En als dat kleine stukje fatsoen te midden van een zee van bloed en ellende zijn moeilijke ethiek noodgedwongen en na genocidale aanvallen doortrekt naar zijn leger en het een fatsoenlijke modus operandi oplegt, halen de nieuwe antisemieten in een perverse omkering van alle waarden de nazi’s van stal. Het is een combinatie van ‘wilful ignorance’ en ‘malice’, van bewust niet willen weten tot het soort verdorvenheid die men exemplarisch aantreft in de romans van Dostojevski, en helaas,vaak is het de combinatie van de twee.

Kritiek op Israël is nodig en uiteraard is die kritiek niet volautomatisch als antisemitisme te kwalificeren. Israël is een liberale democratie en leeft elke dag met de soms felle aanvallen die de eigen media spuien, en die zijn niet bepaald zachtzinnig. Ook het linkse antizionisme tiert er welig, net zoals in de Joodse wereld in de VS, waar de zionistische en antizionistische schakeringen vaak onontwarbaar zijn. Het hangt er dus vanaf aan welke al dan niet vergiftigde bron die kritiek ontspringt, en dan zitten de schurkenstaten en de westerse collaborateurs van het kwade met hun hypocriete frasen op de eerste rij. Wie realiseert zich dat in Israël en de betwiste gebieden zowat vijfhonderd geaccrediteerde buitenlandse journalisten gevestigd zijn, meer dan in welk land ook? Vijfhonderd mediamensen op een zakdoek groot: ook dat zou ons zéér argwanend moeten stemmen. Dat journaille vegeteert in een fanatiek-politiek correcte en gezapige bubbel. Ze zijn de gedachteloze herkauwers van het Palestijnse narratief met zijn eeuwige slachtoffers en zijn valse islamitische jeremiades. Westerse journalisten brengen opgewonden verslag uit van wat in wezen een klein probleem is geworden, zeker nu de Arabische broeders de Palestijnen meer dan beu zijn en alleen nog lippendienst bewijzen aan het terrorisme van de verschillende clans en families van die gangsterwereld.

In Jemen vielen op drie jaar tijd in de eeuwige interreligieuze strijd tussen shia en soenni meer dan honderdduizend doden (tien keer meer dan in het conflict tussen Israël en de Palestijnen, en dat loopt ondertussen over dertig jaar!). Als de Oeigoeren in Chinese heropvoedingskampen gehersenspoeld en erger worden, dan zwijgt de islamitische wereld. Maar Joden weet men altijd te treffen — omdat het Joden zijn . . . .

De Amerikaanse historicus Yuri Slezkine noemt de moderniteit het tijdperk van de Joden, maar ondertussen heeft dat hele tijdperk zich alleen maar tégen de Joden gekeerd. Niet alleen het nazisme komt dan in beeld, maar vandaag ook het vulgaire en gepalestiniseerde antisemitisme dat alle lagen van de bevolking en alle media, elke vorm van academisch onderwijs, de cultuur en de politiek heeft geïnfecteerd. Via Israël wordt de Jood immers opnieuw gedemoniseerd, nu onder het mom van kritiek op de sterkste partij, die steevast disproportionaliteit wordt verweten, een loze bewering die nooit geëxpliciteerd wordt, want wat bedoelt men nu juist? Eén Hamasraket tegen één Joodse of misschien een halve Joodse raket? Waren de aanvallen van Amerikanen, Engelsen en Fransen op IS ook niet disproportioneel, of telt dat niet? Het is inderdaad erg disproportioneel te noemen dat Hamas lukraak op zoveel mogelijk Israëlische burgers schiet, terwijl het Israëlische leger er alles aan doet om via alle mogelijke middelen zoveel mogelijk Palestijnse burgers te sparen en daardoor het meest ethische leger ter wereld kan worden genoemd. Een oorlog waarin, ondanks de zware middelen, zo weinig slachtoffers vallen, is inderdaad ongezien, ook al valt het de mainstream media blijkbaar niet op. En wie zou beweren dat de Engelsen gedurende de ‘Blitz’ zich niet hadden mogen verweren, zou nu krankzinnig worden verklaard. Israël vecht om zijn naakte bestaan, net zoals wij er tijdens de tweede wereldoorlog alles aan deden om het nazisme te verslaan, niet een beetje, maar helemaal. De vorm van weerstand en oorlog voeren die de Joden hanteren, leidt ons naar de ware betekenis van het begrip ‘uitverkoren volk’: een volk dat de loden last op zich nam deugd en fatsoen in de samenleving te brengen en een bijzondere geesteskracht te ontwikkelen om de maatschappij ten volle van nut te zijn. Het is allicht één van de centrale punten waarop de jaloezie van de modale antisemiet gericht is.

De Jood wordt met krokodillentranen gehuldigd tijdens de herdenkingen van de nazistische judeocide. Toen werd de Jood vermoord en dus is het een goede Jood, maar liever niet als hij vandaag verzet pleegt tegen degenen die hem opnieuw willen uitroeien. Het Charter van Hamas laat daarover niet de minste twijfel bestaan. De erfgenamen van het nazisme vindt men vandaag dan ook in het Midden-Oosten én bij de westerse linkerzijde waarvan het hijgerige antifascisme de nieuwe vorm van fascisme is geworden. Er is ondertussen een monsterverbond gegroeid tussen de islam en de rode en groene progressieven, de gelijkgeschakelde media en de academische wereld. Die hertalen (re-framen) het actuele conflict tussen de Palestijnen en Israël, dat al decennia aan de gang is, tot een oorlog tegen de Jood. Het is antisemitisme dat zijn naam niet durft te noemen. De haat die eruit voortvloeit, vormt een unieke pathologie, een obsessie die nazistische en communistische wortels heeft. Het islamisme als politieke beweging werd immers in de jaren dertig bijna één op één gekopieerd op nazisme en communisme. En zei de Algerijnse auteur Boualem Sansal, op wiens hoofd een fatwa werd gezet, niet dat het islamisme gewoon de islam in actie is, en de islam het islamisme in rust? En wie een mini-versie wil zien van hoe het er in de Palestijnse gebieden onder Abbas en Hamas aan toegaat, moet maar naar de pro-Palestijnse manifestaties in westerse steden kijken, en het geweld en antisemitisch gebral dat er organisch uit voortkomt.

Het narratief over Israël is zo verwrongen en bevooroordeeld en de modale kijker van het tv-journaal dermate eenzijdig geïnformeerd — als het werkwoord informeren hier nog van toepassing is — dat hij of zij zich bijna verplicht voelt partij te trekken voor de door zijn strot geramde ‘underdog’, wiens leugenachtige verhaal larmoyant in de verf wordt gezet. Altijd weer opnieuw het verhaal van de Palestijnse vluchtelingen, en de meer dan honderd resoluties erover in de VN sinds 1949, maar nooit dat van de negenhonderd duizend Joden die vanaf 1947 uit Irak, Egypte en Syrië moesten vluchten, met achterlating van have en goed, als ze al niet in een pogrom vermoord werden, en die zich in Israël en in andere landen settelden, zonder compensaties. Het is maar een voorbeeld.

Dit alles om als kleine intro mijn volle instemming te betuigen met voorliggend en noodzakelijk boek over Israël, een land onder vuur. Het is een savant werk, gedrenkt in de verontwaardiging van een integer man wiens overweldigende en factuele argumentatie pro-Israël onontkoombaar is. Ik realiseer me dat de emotie van eerlijke verontwaardiging zoals hier vertoond passé is en eerder uitzonderlijk in postmoderne tijden die zonder ruggengraat zijn. We leven in een era van laffe witgekalkte graven zonder enig historisch besef. Vanuit een lui soort denken zetten ze de toon, en dat in een valse en verraderlijke toonaard. Ze beschouwen censuur als een terechte vorm van handelen en willen de gedachtenpolitie via een geregenereerd fascisme globaliseren, van China tot de VS.

In dit boek leest men het vernietigende oordeel over de vijanden van Israël, en dus van de Jood, gestoeld op rijk geschakeerde bronnen, men leest geschiedenis met achtergrond en context, con brio opgetekend door een man gebeiteld aus einem Guss, een ketter die in de huidige mediale constellatie ‘l’esprit d’onorthodoxie’ representeert, een oneigentijdse iconoclast, ‘l’adversaire de tout son siècle’, een dwaalgast in een dolende en pervers globaliserende wereld, een intellectuele plebejer met het hart op de juiste plaats en het verstand op scherp. Op Martien Pennings is de boutade van toepassing “Don’t try too hard to fit in when you were born to stand out”.Alleen een man van karakter, ‘un caractériel’ zoals men dat zo treffend in het Frans uitdrukt, een eigenheimer met een groot onbehagen in deze tijd, kon dus dit averechtse boek schrijven.

Ik weet dat het motto van de grote Duitse historicus Leopold von Ranke, namelijk dat het beschrijven van de geschiedenis neerkomt op het ‘bloss sagen wie es eigentlich gewesen ist’, in een postmodern-eclectische tijd die het perspectivisme hanteert en de waarheid relativeert, al lang niet meer gehuldigd wordt. Toch kiezen de media, velen in de politiek en de academies, en vooral de koket-fascistoïde, onwetende en nuffige culturo’s, partij voor de door de mainstream media uitgeroepen underdog, waarbij al decennia een Palestijns narratief bijeen gefabuleerd wordt.Deze valse morele deugers denken dus toch te weten ‘wie es eigentlichgewesen ist’. Welnu, zij zijn het die als conformisten uit allerlei bewuste en onbewuste overwegingen, uit gemakzucht en narcisme, de ongemakkelijke waarheid over de Palestijnen en hun lamentabele geschiedenis ontwijken.

Israël is altijd levend geweest, vol libido en geesteskracht, ook in de bangste dagen. Laat dit boek van Martien Pennings een rechtvaardiging zijn voor dat land, met objectieve informatie over het conflict, maar geschreven met de cassante verontwaardiging en de onversneden pen van Multatuli. Israel redivivus. Wim van Rooy

______________________