Screenshot_1

(Door: Martien Pennings)

__________________________________________________________

Onderstaand stuk is het zesde deel van een essay van ongeveer 90 pagina’s, getiteld “AAN DE OBSCURANTISTEN” dat ik nooit publiceerde. Hier deel 1 (zelfmatiging en zelfcensuur), hier deel 2 (islam), hier deel 3 (als een hoofddoek een Jodenster is, wat is dan een boerka?), hier deel 4 (Marokkanen) en hier deel 5 (Economie).

Het opstel stamt uit mijn pre-internet-tijd, uit het jaar 2006 en ik geef het nu in 2013 alsnog prijs aan de digitale wereld.  Ik had vergeten het te dateren en dat het in dat jaar geschreven was, moest ik afleiden uit deze zin die erin voorkwam:

“Intussen is, acht jaar na 1998, het vooruitzicht van burgeroorlog-achtige ontwikkelingen in Nederland reëler geworden.”

En pas bij herlezing komt de herinnering boven dat de tekst een rol had moeten spelen in de pogingen die ik van 2006 tot 2008 heb ondernomen om de PvdA-tanker héél langzaam van koers te laten veranderen. De bedoeling was ooit dat het door de PvdA-top zou worden gelezen. Op dat ogenblik had ik reden te veronderstellen dat zulks zou gaan lukken. Ik heb inmiddels alle illusie rond onze quasi-elite verloren, scheld ze de tiefus en hoop alleen nog op een Neurenberg 2.0 na de Grote Islamitische Oorlogen.

In een van de afleveringen van dit feuilleton rep ik op een gegeven moment van mijn “bewust provocerende stijl” vanwege de noodzaak de elite wakker te schudden. Ik wist, toen in 2006, natuurlijk zelf nog niet hoezeer ik verbaal zou radicaliseren en hoezeer de quasi-elite zou door denderen op de weg richting afgrond.

Ik zal die 90 relatief brave pagina’s alsnog op deze site publiceren en wel in acht afleveringen. Telkens met deze inleiding en onder de titel “AAN DE OBSCURANTISTEN” gevolgd door de subtitel van het betreffende onderdeel. De illustraties met onderschriften zijn ná 2006 toegevoegd, zoals u begrijpt.
__________________________________________________________Screenshot_2
Ayaan op de set van “Submission

Het is een moreel-intellectuele keuze: oftewel je klaagt aan de kettervervolgings-cultuur van de reëel bestaande islam die overal ter wereld zorgt voor iets tussen racistische onvrijheid en totale terreur, oftewel je demoniseert degene die dat geloof ”achterlijk” noemt. Geert Mak* weet het wel.

Ik echter was inderdaad een van degenen die naar Pim Fortuyn wilden vluchten. Op de club die na zijn dood achterbleef heb ik desondanks niet gestemd: héél erg Toyota, ondanks Pims eigen Daimler. Die geur van lichtjes ranzig tot een beetje dom die eromheen hing, van Yab Yum-zakenmannerig via pooierachtig tot geolied advocaterig. Ja, vooral die advocaten van kwaaie zaken op de achtergrond, die in het dagelijks leven zo graag veel verdienen met het middels juridische slimmigheidjes en vormfouten vrijpleiten van supergajes en die dan met een uitgestreken gezicht zeggen dat ze de rechtsstaat dienen. Ik zie ze nog zitten,  een paar avonden na de moord, bij toen nog NOVA’s Kees Driehuis, in hun Italiaanse krijtstrepen, hun zonnebankkoppen en met hun verdachte verontwaardiging.

Om twaalf uur ’s middags, op de dag waarop Pim Fortuyn ‘s avonds rond zessen vermoord zou worden, zette ik mijn tv aan voor het NOS-journaal, maar viel in een uitzending van de NMO, de Nederlandse Migranten Omroep. Pim Fortuyn werd geïnterviewd door een jonge Turkse tijgerin, die knap was en veel mooi haar had zonder hoofddoek erover. Van binnen, zo bleek gaandeweg het gesprek, zat ze vol van een moreel gelijk dat men zelden in zo zuivere vorm aanschouwt. In al haar uiterlijke schoonheid was ze komiek, zo hoog zat ze te paard. Een dik kwartier lang zat de Turkse dame uit te spreken en uit stralen dat de kale heer tegenover haar een fout mens was. Zij zelf daarentegen, die de hoofddoek van haar moeder verdedigde, legde geen moment verantwoording af over de werelden die zich zoal met een hoofddoek laten verbinden. Dat moest blijkbaar zonder discussie prima gevonden worden.

Pim Fortuyn bleef in dat interview zichzelf, dus afwisselend het boze en het kwetsbare kind, maar steeds weer de poging hernemend tot redelijk antwoord geven op de nare insinuaties en openlijke beschuldigingen van de over-assertieve Turkse. Toen ik de tv uitzette, besloot ik dat deze keer niet Jan Marijnissen **, maar Pim Fortuyn mijn stem zou krijgen.

Ik huil nooit, maar de avond toen Pim Fortuyn was doodgeschoten kon ik het wel. “Een dolende ziel in feestverpakking” noemde Annemarie Oster hem. Toen Fortuyn nog nét leefde stond met twintig-centimeter-letters op de “etalage” van een kunstenaarsatelier in de Amsterdamse Vrolikstraat: “Pim Fortuyn: een hooligan in maatpak”. Dat was agressieve onzin. Ik herinner mij wel kaalkoppen die op straat voor een camera riepen dat hun Leider vermoord was, maar ik zag ook keurig gekapte, tengere homootjes van zestien in pullovertjes, zo te zien vers uit de kast, die bedeesd een portret van Pim tegen hun borst gedrukt hielden. Narcistisch, aandoenlijk, irritant, een verademing, gevaarlijk, een redder in nood, intelligent en dom, een intellectueel en een charlatan vond ik die complexe kale gek. Zeg maar: fascinerend. Op hem was bij uitstek het inzicht van Romain Rolland van toepassing: “Ceux qui souffrent, ont besoin d’avoir raison”: hoe ongelukkiger, des te gelijkhebberiger.

Screenshot_3
Dick Pels is tegenwoordig hoofd van de “denktank” van Groen-Links. Ik heb hem één keer meegemaakt bij een openbaar debat. Hij droeg toen spitsgeneusde cowboylaarsjes met veel stiksels

Dick Pels schrijft in zijn door multiculti’s  veelgeprezen boek: “De geest van Pim” (p. 212):

“De linkse koudwatervrees om de onderdrukking van islamitische vrouwen en homo’s aan de kaak te stellen is inderdaad een politiek correct schandaal, dat in het verleden teveel is toegedekt door het verkeerde soort cultuurrelativisme. Fortuyn vat het cultuurrelativisme echter op in een nogal simpele en karikaturale betekenis (…).”

Dat ziet Pels verkeerd: aan het cultuurrelativisme van links hoefde niks gekarikaturiseerd  te worden. En dat zal ik hieronder aantonen.

Marcel van Dam (Volkskrant, vergeten de datum op het gore knipsel te zetten) vergeleek de cultuur-kritiek op de islam van Fortuyn met Nazi-achtige Jodenhaat en dus Fortuyn met Hitler-Himmler-Goering-Goebbels:

“Het is verhelderend het huidige anti-islamisme te vergelijken met het antisemitisme van voor de Tweede Wereldoorlog. Vervang in het interview van de Volkskrant met Fortuyn alle woorden als Marokkaan, islamiet, islam, imam en moskee door Jood, Joden, rabbijn en synagoge en je voelt de beklemming van het antisemitisme in de jaren dertig. Toen waren de Joden zondebok voor de economische crisis, nu zijn moslims zondebok voor de veiligheidscrisis. ( . . .) Voor een extremist als Fortuyn is er in het gematigde Nederland geen absolute overwinning weggelegd. Maar op weg naar de ondergang kan hij onnoemelijk veel schade aanrichten.”

Op 15 februari 2002 gaf Ronald Plasterk in dezelfde Volkskrant droogjes aan dat de haat van Van Dam 180 graden gedraaid zou moeten worden:

“Het verschil, ik licht het nog eens toe, is dat een antisemiet iemand discrimineert om zijn of haar afkomst. (…) Een anti-islamiet discrimineert ook, maar die discrimineert op iemands opvattingen. Wat dat betreft is anti-islamisme beter te vergelijken met anticommunisme of anti-fascisme.”

Fortuyn’s anti-islamisme, zei Plasterk dus, is fatsoenlijke en terechte cultuurkritiek. Men zou aan Plasterk’s noemen van communisme en fascisme ook kunnen toevoegen het brandstapel-katholicisme van Filips II, waarop Willem van Oranje, althans zijn tekstschrijver,  nog enige cultuurkritiek uitoefende:

“De tyrannie verdrijven/ die mij mijn hart doorwondt.”

Zo gezien is het helemaal zo gek nog niet dat Fortuyn het nipt won van Willem van Oranje bij de verkiezing van “Grootste Nederlander” in november 2004: geestverwanten en beide vrijheidsstrijders van formaat.

Screenshot_4
Ik vind dat ook het gevoelige en intelligente gezicht van Arno Haijtema wel eens gezien mag worden

Karikaturaal cultuurrelativisme? Kijk met mij naar de kunstbijlage van de Volkskrant van 21-02-03, waarin ­ene Arno Haijtema de kunst­fotografie van ene Céline van Balen beschrijft. Haijtema blijkt een groot foto-mysticus. Aan de hand van portretten van Nederlandse moslimmeisjes, springt hij vanuit de diepte-psychologie direct naar de brede politieke generalisatie en de karaktermoord. Luister naar Haijtema:

“De hoofddoekjes zijn op Van Balens foto’s niet alleen een teken van zedigheid, ze vormen ook, en vooral, een schild tegen de buitenwereld – ze ketsen niet alleen nieuwsgierige blikken af, maar bieden ook een vorm van bescherming. De gezichten van de meisjes zijn ( . . .) een open boek. De toeschouwer identificeert zich met haar, deelt in de kwetsbaarheid van meisjes die zich staande moeten houden in een land waar zij door populaire politici voor achterlijk worden uitgemaakt.”

Screenshot_5
Dit is een van de foto´s gemaakt door Céline Van Balen die Arno Haijtema zo gevoelig vond. Die diepe depressie in die ogen heeft niks met de islam te maken. Dat is verdriet om het perverse Westen

De waarheid is overigens dat ook Pim Fortuyn, want die wordt hier door Haijtema besmurried,  nooit moslimculturen achterlijk heeft genoemd in de zin van “persoonlijk geestelijk gehandicapt”, wat hier door Haijtema smerigjes-sentimenteeltjes wordt gesuggereerd. Fortuyn gebruikte “achterlijk” in de betekenis van “achtergebleven in ontwikkeling”. Dat hij Nederlandse moslimmeisjes ooit als personen achterlijk genoemd zou hebben is nog veel verder van elke waarheid. Hij heeft juist herhaaldelijk de geëmancipeerde moslima’s in Nederland opgeroepen tot politieke strijd ter bevrijding van hun onderdrukte zusters.

Dit, wat deze Haijtema hier doet, was en is onze quasi-linkse “cultuur”: goedpraten wat verwerpelijk is en degene die het aan de kaak stelt defameren. Maar ja, die voorkeur voor het kwaad: is sinds het “Laat Barrabas vrij!” nooit anders geweest.

Zo is het uitvoeren van vrouwenbesnijdenis in onze ziekenhuizen nog maar luttele jaren geleden serieus in de politieke discussie geweest. Hetzelfde geldt voor het aborteren van een kind omdat het een meisje is. In verband met die kwestie verscheen het zachtgrijze hoofd van de grootmoederlijkste pleegzuster van Nederland, mevrouw Els Borst, indertijd op alle tv‑journ­aa­ls. Onder de indruk van haar eigen ernst zei ze dat we toch moesten bedenken dat in sommige alhier gevestigde culturen grote problemen konden ontstaan voor vrouwen die drie of vier keer een kind baarden van het vrouwelijk geslacht. Dat is dezelfde mevrouw Borst die later de moslimgemeenschap nog eens adviseerde om naar de rechter te stappen omdat de Profeet zo onterecht was uitgemaakt voor pedofiel. (“Het Land van Theo van Gogh”, Sylvain Ephimenco, p. 93)

Dick Pels (“De Geest van Pim”), in zijn afweging van beledigingen die Pim Fortuyn uitwisselde met zijn tegenstanders, komt  tot de conclusie dat het allemaal wel tegen mekaar weggestreept kan worden. Nou, dat vind ik dus niet. Fortuyn had namelijk wel degelijk materiële redenen om dametje Borst een nazi-achtig doodsengeltje met enge opvattingen over seks te vinden. Fortuyn had redenen om zijn tegenstanders van heulen met het islamo-fascisme te verdenken. De tegenstanders hadden omgekeerd geen enkele reden om Fortuyn van enige vorm van fascisme te verdenken: het was allemaal lege kwaad-sprekerij. Want kijk eens naar keurige ex‑mini­ster Winnie Sorgdrager, zelf een vrouw die dank zij de Nederlandse normen en waarden in onze maatschappij veiligheid, macht, status en welgesteldheid veroverde. Zij heeft ooit serieus overwogen de scheiding op zijn islamitisch op te nemen in het Nederlands recht, namelijk de willekeurige verstoting door islamitische mannen van hun wettige vrouw, waardoor zo’n vrouw rechteloos wordt.

Screenshot_6
Winnie Sorgdrager: Tegenwoordig is ze bezig tegen een extreem salaris haar foute opvattingen op anti-demokratische wijze in de Brusselse paleizen door te drukken. Ze is minister van Justitie voor Democraten´66 geweest. Mensen spreken tegenwoordig wel van een “D´66-rechter” als ze het hebben over rechtsprekende idioten die voor moord een taakstraf opleggen of over een witgebefte halve gare die aan Wilders verwijt dat “Fitna” “op het randje” was. U weet wel, “Fitna”, waarin uitsluitend moslims in woord en daad uitleggen wat voor nazistische ideologie ze aanhangen 

“De geest van Pim”, het boek van Dick Pels, geldt als het toppunt van geleerdheid inzake Pim Fortuyn. NRC-Handelsblad schreef indertijd:

“Dick Pels heeft een mooi boek geschreven, dat veel dieper graaft dan in een bespreking kan worden weergegeven.”

Dat diepgravende valt wel mee:  het zijn vooral 330 eindeloos meanderende pagina’s waaraan elke kern schijnt te ontbreken. Pels emmert maar door, maar zichzelf vangen doet hij nergens. Tegenspraken blootleggen in zijn tekst moet schijnbaar ook een ander doen. Bijvoorbeeld over onze vermeende Westerse Leitkultur:

“De inhoud ervan is ( . . .) principieel omstreden. Dat betekent dat er altijd over kan worden gemarchandeerd.”

Een paar regels verder leren we dat we zelf gisteren nog fundamentalisten waren en daarom moeten aansturen op een “verzwakking van “onze” identiteit, “om vanuit die zwakte des te effectiever te kunnen ageren tegen alle vormen van fundamentalisme en absolutisme.” (p. 297)  Het boek van Pels, begrijpen we hieruit,  heeft geen kern, want alles staat ter discussie, en dat wil Pels blijkbaar ook zo. Maar hoe kan het dan dat we  even eerder (p. 212) iets kernachtigs als het volgende hebben gelezen:

”Ik wil er geen misverstand over laten bestaan dat ik deze ‘westerse’ normen en waarden in grote trekken met Fortuyn deel. De linkse koudwatervrees om de onderdrukking van islamitische vrouwen en homo’s aan de orde te stellen is inderdaad een politiek correct schandaal, dat in het verleden is toegedekt door het verkeerde soort cultuurrelativisme.”

Blijkbaar zijn er dan toch dingen waarover niet gemarchandeerd kan worden. Persoonlijk had ik graag gezien dat Pels de totale barbaarsheid van de hele sharia in de algehele reëel bestaande islam even had aangestipt, maar met deze twee puntjes ben ik al heel blij. Minder blij ben ik met het vervolg van zijn betoog, waarin Pels de manier hekelt waarop Fortuyn de verworvenheden van de Verlichting aan de man-vrouw-maatschappij bracht:

“Maar alleen een overtuigde absolutist zoals hij is in staat om de betekenis van het cultuurrelativisme op deze manier te vervalsen. Volgens zijn logica staat iedereen te kijk als een relativistische slapjanus die niet wenst mee te gaan in de agressieve mannetjesputterij van zijn eigen imperialistische cultuurbegrip. Hiermee worden ‘onze normen en waarden’ (…) tot onderdeel gemaakt van een nieuw soort fundamentalisme.”

Om te beginnen: Het is altijd weer het zwaktebod van mensen zonder inhoudelijke argumenten: zeuren over de vorm. Voorts is dit nu, dames en heren, lezers en lezeressen,  zwaar retorisch aangezette lulkoek van de heer Pels: kernwaarden van de Verlichting als individuele vrijheid, redelijkheid, tolerantie, fatsoen, anti-wreedheid, anti-repressie, humaniteit, solidariteit en gelijkheid voor de wet kunnen inherent niet fundamentalistisch zijn. Ze kunnen inherent niet absoluut of fundamentalistisch zijn en daarom moeten ze absoluut en fundamenteel verdedigd worden.  (How is that for dialectics?)

Dick Pels is een voorbeeld van een alom gewaardeerde, kritische intellectueel, die voornamelijk kwaadaardige onzin produceert. Over die man zou je een apart essay van 100 pagina’s moeten schrijven om dat aan te tonen. Maar het bovenstaande plus nog  een passage uit Trouw (02-05-04) moet hier volstaan. Pels spreekt daar over Herman Philipse, die in “Buitenhof” een column uitsprak die ging over de keuzevrijheid van Ayaan Hirsi Ali. Pels hekelt het gebruik dat Philipse in die column gemaakt zou hebben van intieme kennis over de manier waarop Ayaan door minister Donner was gemanipuleerd en geprest om in het buitenland onder te duiken na de moord op Theo van Gogh. Namelijk doordat Donner haar had laten weten dat haar veiligheid in Nederland niet gegarandeerd kon worden in Nederland. Mij schijnt dat Philipse ook puur theoretisch tot dit inzicht had kunnen komen, wat hij in die column feitelijk ook demonstreerde.  Maar nu Pels:

“Het rare is natuurlijk dat wij allemaal weten dat Philipse een langdurige verhouding heeft gehad met Hirsi Ali (hieraan wijdde HP/De Tijd het uitvoerige verhaal ‘De man achter Ayaan’) en dat de keuzevrijheid van zijn voormalige geliefde dus een direct persoonlijk belang is. Is hier sprake van handel met voorkennis? Terwijl eurocommissaris Neelie Kroes maandenlang werd achtervolgd vanwege de schijn (tegen) van belangenverstrengeling, kon de vaste columnist van ‘Buitenhof’ zich schaamteloos in deze schijn hullen. De onderwerpskeuze van Philipse getuigt van slechte smaak. Dit was Holland op zijn smalst.”

Met “direct persoonlijk belang” bedoelt Pels te suggereren dat Philipse geen hoger doel had dan zijn geliefde binnen neuk-afstand houden.

Ik zou zeggen: alleen zo’n passage al getuigt van het slechte karakter van Pels. Als je eenmaal zo’n drektekst hebt gelezen, weet je meteen hoe je de rest van zijn quasi-wetenschappelijke geneuzel moet waarderen. Het stuk waarin deze vuiligheid stond,  was voor de rest een pleidooi om voor de terreur van Mohammed B. te buigen: Ayaan moest vooral geen Submission II maken: “liberaal fundamentalisme zal alleen maar contraproductief werken”, en, “deze averechtse strategie om een liberale jihad te voeren”.  Geweld is natuurlijk een grens die je eigenlijk niet wilt passeren. Maar omdat Jezus toch ook wel eens over de rooie is gegaan, vraag ik hier: kan iemand die Pels eens flink met een zweep over z’n lijer trekken?

Nooit vergeten we natuurlijk dat op de avond dat Pim Fortuyn werd vermoord, de NRC een hoofdredactioneel commentaar had waarin Fortuyn, via de nationale herdenking op de Dam van de Nazi-slachtoffers, beschuldigd werd van een Nazi-achtig racisme:

“Dat we ons hier de xenofoben en racisten van het lijf wensen te houden. Het is een grote schande dat we zestig jaar na dato een politicus in ons midden daaraan moeten herinneren.”

Fortuyn had echter nooit enig blijk gegeven van racisme, integendeel. Fortuyn waarschuwde voor het totalitaire karakter van de islam en schrijver Hafid Bouazza, van Marokkaanse afkomst, viel Fortuyn bij in een NRC-artikel “Nederland is blind voor moslim-extremisme”. Bouazza schreef:

“Steeds wordt over het hoofd gezien dat de islam een intrinsiek politiek karakter heeft en dat het separatisme van zijn ongure aanhangers niets anders is dan een totalitaire (. . . ) ideologie (. . .).”

Afshin Ellian, gevlucht Iraniër en net zo zwaar bewaakt als Geert Wilders, heeft herhaaldelijk hetzelfde oordeel over de reëel bestaande islam gegeven, in zijn boek “Brieven van een Pers”en bijvoorbeeld in de NRC van 27 april 2002:

“Leest men de Koran als een grondwet dan zal men een bron van fundamentele ongelijkheid, onvrijheid, angst, aanzet tot moord en de jihad aantreffen.”

Fortuyn noemde de cultuur van de islam ”achterlijk” en werd daarom gehaat en veroordeeld door de multiculturalisten. In 2002 en 2003 echter kwamen er rapporten uit van Arabische wetenschappers over de Arabische cultuur die precies dat concludeerden en onderbouwden, namelijk dat de Arabisch-islamitische cultuur zwaar achterlijk is en dat de redenen daarvoor vooral het ontbreken van vrijheid en vrouwenonderdrukking zijn.

Screenshot_7
Jan Blokker: achteraf gezien toch gewoon een foute quasi-linkse lul, een zelfmanifestant

Er werd nogal eens verwezen naar Mussolini als het over Pim Fortuyn ging, door Jan Blokker en door Bart Tromp bijvoorbeeld.

Blokker: “Ik ben ervan overtuigd dat Professor Pim wel degelijk de Jean-Marie le Pen, de Filip de Winter, de Jorg Haider en de nieuwe Hans Janmaat van Nederland mag heten. Pim Fortuyn is definitief de Mussolini, de Duce, van de eenentwintigste eeuw geworden en men zal op zoek moeten naar een betrouwbaar onderduikadres. Bij de vorige Duce duurde het drieëntwintig jaar vóór hij ondersteboven werd opgehangen aan een benzinepomp aan de Zwitserse grens. Naast z’n maîtresse. Maar dat zal Pim niet overkomen.”

Bart Tromp: “Aan democratie heeft onze Madurodam-Mussolini een broertje dood.”

Sportjournalist Matty Verkamman (Trouw op 22 december 2001):

“Jij vuile, kale nepprofessor, jij hebt de intelligentie van een Adolf Hitler en de charme van Heinrich Himmler. Jij leeft van haat en daarom hoop ik dat je in die dark room van je zo gauw mogelijk aids krijgt.”

Screenshot_8
Matty Verkamman in een shirt dat nog gedragen is door Willem van Oranje zelf

Vergelijk die troep eens met de waardigheid van Pim Fortuyn in “Het zakenkabinet Fortuyn”:

“Ik heb menigmaal in woord en geschrift mijn steun verwoord aan Nederlanders van buitenlandse herkomst, aan illegaal hier verblijvende buitenlanders en aan marginale groepen in de samenleving. Dit alles vanuit de idee dat eenieder recht heeft op een plekje onder de zon en vanuit de gedachte dat de veelkleurigheid van stad en samenleving zonder meer een grote verrijking is. Niet alleen van onze economie, maar ook van onze cultuur. Wat zouden we zonder al die vogels van verschillende pluimage een armetierige en saaie samenleving hebben!”

Screenshot_9
Als ik een dermate stompzinnige lul-kwal-kwezel als Tuhom de Graaf zou zijn, dan zou ik mij voor een sneltrein werpen

Tehom de Graaf, destijds vice-prumjee, meende op een bijeenkomst van zijn partij D´66 op 9 februari 2002) Fortuyn op één lijn te moeten stellen met de vervolgers van Anne Frank:

“Vanochtend heeft Pim Fortuyn dan eindelijk zijn masker afgeworpen. Nu is duidelijk wat hij wil. Een land waar mensen met een bepaald geloof, een zekere cultuur, een andere achtergrond, gediscrimineerd mogen worden.”

Maar het enige dat Fortuyn die morgen had gedaan, in een interview met de Volkskrant, was zeggen dat “discriminatie” (dat is Latijn voor: onderscheid maken) toegestaan moest worden, om kritisch te kunnen zijn over de islam en dat anderzijds dus ook toegestaan moest worden dat een imam als El Moumni homo’s varkens noemde. Op die manier, zei Fortuyn, kreeg je ook boven water wat er echt leefde in islamitische kring. Vrijheid van meningsuiting boven gevoelerig discriminatiegezeur, vond Fortuyn, want anders is cultuurkritiek niet meer mogelijk.

Afshin Ellian heeft het volstrekt irrationele en perverse vergelijken van Pim Fortuyn met Nazi-ideologen een vorm van geweld genoemd. (“Hoe nu verder?”, pp. 71 en 88.)   De grondwet zegt dat men niet mag discrimineren op grond van ras, sekse, geloof of levensovertuiging. Neemt men dit naar de letter, dan wordt cultuurkritiek onmogelijk. Dan hadden communisme noch nazisme gekritiseerd kunnen worden. Daarmee zou de gehele reëel bestaande islam met alle uitwassen gevrijwaard zijn tegen kritiek.

Screenshot_10
Ook de beeltenis van AHdB mag best eens wat vaker gebeeltenist worden

August Hans den Boef: “Alle moderne vrijheden zijn juist bevochten op de dominante religie en hun vertegenwoordigers. Vaak ten koste van de vrijheid en soms het leven van degenen die de moed hadden voor die vrijheden te vechten.” (“Nederland Seculier”, p. 15)

Ahmed Aboutaleb zal zich nóg iets beter moeten oriënteren op de Nederlandse en Westerse cultuur om te voorkomen hij ooit weer uitspraken doet zoals hij die heeft gedaan als directeur van het Multiculturele Instituut Forum voor een enthousiast klappende zaal jonge moslims. Hij zei over Ayaan Hirsi Ali :

“Eerst uit de groep stappen, vervolgens stevig in het nest pissen en ook nog verwachten dat je als gesprekspartner volledig wordt geaccepteerd.”

In het nest pissen uit haar besneden kut, natuurlijk,  bedenk ik er met mijn gore geest dan bij.

Misschien is Aboutaleb er inmiddels achter dat het beste van de Westerse beschaving  een product is precies van het soort kritiek dat Ayaan leverde tegen de obscurantisten en collaborateurs van alle tijden. Dat die kritiek is geleverd door notoire in-eigen-nest-pissers als Carl von Ossietzky, Willem van Oranje, Darwin, Copernicus, Galileï, Nelson Mandela, Martin Luther King, die Geschwister Scholl van actiegroep die Weisse Rose, Spinoza, Erasmus en Thomas More.

Von Ossietzky en de Scholletjes hebben na marteling met hun leven betaald, net zoals zovelen tegenwoordig die de islam kritiseren.

Screenshot_11
Wat voor een lege ijdele nitwit moet je zijn om de Perzische geschiedenis tot je beschikking te hebben en toch de islam te gaan promoten? Dat is eigenlijk een nog groter raadsel dan dat het Nederlandse nep-feminisme (Opzij!) deze besnorde tiefuszooi als reclame begon te gebruiken

Volkskrant columnist Kader Abdollah schreef :”De VVD gebruikt Hirsi Ali als ploegijzer, haar bedreigende, beledigende taal wekt haat.”

Bij wie? Bij moslimextremisten? En is dat erg?

Francisco van Jole (zie zijn hysterische blik en toonzetting als hij zijn tv-columns uitspreekt  (zou-ie aan de coke zijn?)  in de Volkskrant:

“Waarom zegt niemand dat Hirsi Ali een ( . . .) kwast is, die zich voornamelijk gespecialiseerd heeft in natrappen? Omdat ze zwart is? ( . . .) Hirsi Ali is het type bevrijder waarvan de geschiedenis leert dat ze uiteindelijk ontaarden in dictators.”

Zullen we dat maar commentaarloos laten?

Screenshot_12
Van Jole blijft als ploert “hors categorie”. Dit is wel de ultiemste hysterische rotzak voorradig

NRC-columnist Frits Abrahams :

Screenshot_13
Dit tijdloze jaren 1950-gezicht is van Frits Abrahams

“Kijk, dat is de taal waar Hirsi Ali zo van houdt. Stoere, xenofobe mannentaal, zoals Fortuyn die ook zo graag sprak.”

Met xenofoob is hier natuurlijk niet eens zo stiekempjes “racistisch” bedoeld.

Screenshot_14
Dit is Nihil Rampdaas. En als er ooit een foute homo reden had om zelfmoord te plegen, dan hij wel. Zie de krullen op het voorhoofd. Moeten we de wijze waarop hij de sigaret vasthoudt óók nog vermelden? Néé toch, hè? Ik schreef over Anil Ramdas eerder: “Ik zapte deze week even langs de lokale Amsterdamse tv-zender AT-5. Er was een emanciperende discussie gaande onder leiding van homo Nihil Ramdas en die lesbische hoofdredactrice van De Groene Amsterdammer, Xandra Kutte. Ik kreeg nog net het slotakkoord van de discussie mee.De derde gesprekspartner, een uiterst assertieve lichtgetinte dame – Iraans? Marokkaans?, Turks? – zei met diepe zelfvoldaanheid dat er beter een bonusverbod zou komen dan een boerkaverbod. Zo was het maar net. Ananas en Flutte knikten met hartelijke instemming. Ik zat bijna te schreien van verlangen om ze alle drie te wurgen.”

NRC-columnist Anil Ramdas:

“Ayaan Hirsi Ali: een vrouw die zich uit pure ijdelheid laat misbruiken voor tamelijk ordinaire moslimhaat.”

Screenshot_15
Ed van Thijn is allang zo dement als een deur: en hij wordt heel slim misbruikt om van de moslims de “nieuwe Joden” te maken

Ed van Thijn beweerde “dat antisemitisme en moslimhaat loten van één stam zijn – beide vormen van onversneden racisme”. ( “Anti-semitisme en moslimhaat worden onderschat”, Volkskrant 16 juni 2005.)

“Moslimhaat” is hier om te beginnen natuurlijk al het verkeerde, domme, beschuldigende rotwoord. Je kan de reëel bestaande islam terecht haten, maar dan nog kan het nooit een vorm van racisme zijn, omdat er mensen uit alle rassen islamiet zijn.

Een onzinnige term als ”islamofoob” wordt gebruikt om het inhoudelijk debat over de islam te verbieden. Almaar is de klacht over de “toon” van het debat. waarom niet eens een keer op de inhoud ingegaan? De Westerse cultuur is geworden wat zij is door religiekritiek. Zonder katholiekofobie hadden we geen Reformatie gehad. Hoeveel delen telt inmiddels Deschners Kriminalgeschichte des Christentums?  Niemand die het ook maar opmerkt in Europa. Dat is tolerantie.

Wie riepen er ook al weer allemaal dat de daad van Mohammed Bouery die van een gestoorde was? Maar wat dan gedaan met het feit dat Mohammed B. het voorbeeld volgde van zijn Profeet, die door zijn vrienden sluipmoord liet plegen op een dichter die kritiek op een moordpartij van hem had?

De hele cultuur van het Midden-Oosten en met name de door Saoedie Arabië met zoveel “subsidie” uitgedragen versie (het Wahhabisme) druipt van een van de Nazi’s overgenomen antisemitisme en geeft overal, ook in Nederland, steeds meer de toon aan. De lessen op de scholen, de preken in de moskeeën en de populaire tv-soaps in het hele Midden Oosten zijn gelardeerd met anti-semitische haat-thema’s. Het Handvest van Hamas wijst de Joden aan als de bron van alle Kwaad in de wereld.

Verklaar mij toch eens de gekte: de kern van het islamisme is antisemitisme, racisme in het algemeen en terreur. Hoe kan je dan het protest daartegen vergelijken met nazisme en Jodenhaat, zoals Geert Mak en Marcel van Dam hebben gedaan?
___________________________

* Deze opmerking slaat op het artikel van Geert Mak dat hij schreef drie weken na de moord op Theo van Gogh (NRC,  28 november 2004): “Een kleine geschiedenis van een Novembermaand: het moment waarop in Nederland de kelders opengingen”. Dat was een intens fout stuk. In het dwaze pamflet “Gedoemd tot kwetsbaarheid” deed hij er later nog een schepje bovenop. In de onderhavige “serie” (“Aan de Obscurantisten”) worden artikel en pamflet nog apart gefileerd. Net als Abraham de Swaan en Joël Vos en Marcel ten Hooven en nog was losse ontspoorde geesten.

** Ik ben bang dat ik me, door dat op te schrijven, in de ogen van de PvdA-top iets quasi-linkser wilde voordoen dan ik op dat moment nog was. Ik heb wel heel lang consequent links van de PvdA gestemd, maar die periode was in 2006 volgens mij allang over. Want in 2006 was “links” allang niet meer links, maar . . . . eh . . . . . verdwaald, totaal van het padje. In 2005, toen Wilders in het nieuws begon te komen, was hij nog geen alternatief, want Wilders had in zijn begintijd idiote ideeën over een soort totale opheffing van de staat. De VVD was voor een arbeiderskind als ik natuurlijk nooit een optie. Daarom was Fortuyn zo’n reddende engel.

UPDATE 14 OKTOBER 2014:

Op Pim Fortuyn.com een uitputtende opsomming van de demoniseringen van Fortuyn door de linkse quasi-elite
___________________________
Link naar dit stuk bij E. J. Bron

Advertenties