De foto toont Joden, enige momenten voor hun executie, in de omgeving van Kiev in de Oekraïne in oktober 1941. De foto is hier om technische redenen aan de linkerkant afgesneden. Daar is op het origineel een weglopende nazi officier zichtbaar, ongetwijfeld op weg om het vuurpeloton te gaan commanderen. Ik wil deze foto interpreteren: de jonge vrouw op de voorgrond is in ontzetting en verbijstering neergestuikt omdat ze beseft dat ze waarachtig vermoord gaat worden. Achter haar roepen andere Joden haar op om staande te sterven.

Terzake. Het zou uit de bewaard gebleven notulen van de Wannsee-conferentie (1942) hebben moeten blijken. Maar misschien ook niet. Op de Wannsee-conferentie was Himmler zelf niet aanwezig, maar zijn druk op de achtergrond om tot de “Endlösung” over te gaan is natuurlijk gigantisch geweest. En waarom zou Himmler aan zijn onderknuppels verklapt hebben dat hij zijn beste idee eigenlijk van de Moefti van Jeruzalem, Amin-el-Husseini, had gekregen? Himmler geraakte zeer bevriend mét en onder de indruk ván de Moefti en diens “kriegerische” islam, een zoveel mannelijker godsdienst dan dat decadente en verwijfde christendom.

Toeval is Gods manier om anoniem te blijven en dus tipte “Jaap” van Blog of Reason mij over een interessante Moefti-bijdrage van Pamela Geller op haar weblog Atlas Shrugs. Toevallig, zeg ik, want ik ben mij op dit moment heftig aan het verdiepen in het thema islam-nazisme-Israël, waarin de Moefti zeer prominent figureert. Dezer dagen heb ik onderhanden het boek “Halbmond und Hakenkreuz” waarin de rol van de Moefti zeer uitgebreid beschreven wordt. Als er iets duidelijk wordt in dit boek, dan is het dat de Nazi’s aanvankelijk van plan waren de Joden zoveel mogelijk richting Palestina te sturen, maar dat ze in de tweede helft van de jaren 1930 steeds beter in de gaten kregen hoe intens geestverwant de Arabische moslims waren in Jodenhaat, hoezeer Hitler in de Arabische wereld werd vereerd en vooral: hoezeer de Arabieren er tegen waren dat al die Joden Palestina binnentrokken.

Nou ja, “dé Arabieren waren ertegen” is een statement dat om toelichting vraagt. Ephraim Karsh heeft gedocumenteerd aangetoond hoezeer vele Arabieren blij waren met de welvaart die de Joden in het voorheen troosteloze Palestina brachten. Maar die positieve Arabieren werden tenslotte door die minderheid – (Ach joh!! Het is maar een minderheid!! ) de Jodenhaat-jihad in geterroriseerd.

Rond 1938 was de kliek rond de Moefti al dermate succesvol geweest met de gelijkschakelingsterreur in Palestina dat geen dissidente Arabier nog zijn mond dorst opendoen. Duitse functionarissen in Palestina meldden in deze tijd naar Berlijn dat de Arabische opstandelingen niet alleen ’s nachts, maar ook overdag steeds openlijker hun terreur uitoefenden tot in de steden aan toe. Dat Arabische bendes, ook afkomstig uit de buurlanden, Joodse nederzettingen overvielen, in brand staken en niet alleen de mannen, maar ook vrouwen en kinderen vermoordden. Dat “in Haifa dagelijks individuele Joodse arbeiders op hun arbeidsplaatsen en op straat zijn neergeschoten, zonder dat de daders gegrepen konden worden”.

Zoals ik reeds suggereerde, hooggeacht publiek, ook in de 21ste eeuw wordt in het Vrije Westen veel gehoord dat het in de islam om een minderheid zou gaan, die de “religie van de vrede” gekaapt zou hebben. Afgezien van de grove en domme leugen – de fanatici hebben in het Mohammedanisme niet de beste, maar zelfs de enige papieren: gematigd is men ondánks de islam – werd in Palestina zichtbaar hoe zo’n fanatieke minderheid de rest van de gelovigen zijn wil oplegt door terreur en aldus de richting van de geschiedenis bepaalt. Want werden in de periode 1936 – 1939 meer dan 500 Joden door Arabische terreur gedood, dat overkwam ook een ongeveer even groot aantal Arabieren.

De door de Arabische “elite” als “verraders“ gedefiniëerden werden vermoord en zij die nog een laatste kans kregen werden bedreigd en gedwongen extreme bedragen te betalen aan “de opstand” of, wanneer ze voor de Engelse Mandaatsmacht werkten, als spion actief te worden. Een identiteitspas aannemen van de Engelse Mandaatsmacht was al een teken van verraad. Vooral de meer welvarende gematigden vluchtten in drommen, waardoor het overwicht van de fanatici weer toenam. Zo was de keuze voor de gematigden drieledig: meedoen annex betalen, vluchten dan wel vermoord worden. In Palestina reizende nazi’s zagen tot hun vreugde hoe de sharia-volksrechtbanken steeds openlijker opereerden en “in alle zaken van de nationale strijd en de nationale eer recht spreken”. Door deze naar binnen gerichte terreur werd de Arabische moslimgemeenschap een parallelmaatschappij, losgekoppeld van de Mandaatsmacht en van de Joodse gemeenschappen. Ook hier werkte de islam, behalve via terreur, met het opeisen van de openbare ruimte, via symbolen. In augustus 1938 werd, door moordaanslagen op degenen die niet capituleerden, afgedwongen dat Arabische mannen een bepaald soort hoofdbekleding gingen dragen, waarmee ze zich, althans uiterlijk, publiekelijk achter de fanatici schaarden, en dat ook vrouwen zich op specifiek voorgeschreven wijze moesten kleden. Streng islamitisch uiteraard en liefst als tegen stof afgedekte meubelstukken.

Gezien vanuit het standpunt van de Moefti was het fanatisme waarmee hij de Joden buiten Palestina wilde houden heel begrijpelijk (zijn moordlust vermag ik niet te doorgronden): de Joden brachten immers een cultuur die in alle opzichten tegengesteld is aan de islamitische, te weten welvaartscheppend, slim, ijverig, gewetensvol, humaan, onderzoekend, vernieuwend, en vrijheidslievend. Tegelijk met het inzicht dat in elk geval de “elite” van de islamitische Arabieren met hen ten diepste verbonden was in waarachtige Jodenhaat, werd het de nazi’s duidelijk dat ze de Arabieren heel goed konden gebruiken in de steeds onvermijdelijker wordende oorlog tegen Engeland. Men weet dat in de tweede helft van de jaren 1930 de wereld verdeeld raakte in twee soorten landen: die waarin de Joden niet mochten blijven en die waarin ze niet welkom waren.

Toen Palestina als mogelijkheid en als wenselijkheid steeds moeilijker werd, is de nazi-top natuurlijk gaan piekeren. Wat dóén we toch met die Joden? En dan gaat de Moefti aan het netwerken en slaagt er bewezen in om vele tienduizenden Joden over heel Europa die misschien gered hadden kunnen worden alsnog te laten vermoorden. Wat nog niet onomstotelijk bewezen is: de Holocaust was wellicht een oorspronkelijk islamitisch idee. Maar het zou me niet verwonderen als er ooit nog eens documentatie gevonden wordt waaruit dat direct blijkt. Indirecte aanwijzingen zijn er genoeg.

Eerste update:

Dieter Wisliceny, de plaatsvervanger van Eichmann, getuigde 1946 in Neurenberg:
”De moefti was een van de INITIATORS van de systematische vernietiging van de Europese Joden en hij was een medewerker en adviseur van Eichmann en Himmler in de uitvoering van dit plan(…) Hij was een van Eichmanns beste vrienden en had hem constant aangespoord om de vernietigingsmaatregelen te versnellen. In het gezelschap van Eichmann hoorde ik hem zeggen dat hij incognito de gaskamers van Auschwitz had bezocht.”

http://www.zionism-israel.com/dic/Haj_A … sseini.htm

November 2, 1943 Himmler’s telegram to Mufti: “To the Grand Mufti: The National Socialist movement of Greater Germany has, since its inception, inscribed upon its flag the fight against the world Jewry. It has therefore followed with particular sympathy the struggle of freedom-loving Arabs, especially in Palestine, against Jewish interlopers. In the recognition of this enemy and of the common struggle against it lies the firm foundation of the natural alliance that exists between the National Socialist Greater Germany and the freedom-loving Muslims of the whole world. In this spirit I am sending you on the anniversary of the infamous Balfour declaration my hearty greetings and wishes for the successful pursuit of your struggle until the final victory. Reichsfuehrer S.S. Heinrich Himmler”

http://www.militantislammonitor.org/article/id/2543

Tweede update:

Het zou mij niet verwonderen als de zogenaamde “Eichmann Files”, betrekking hebbende op het verblijf van Eichmann in Argentinië van 1945 tot 1960, gegevens zouden bevatten over de rol van de Moefti bij de beslissing tot de Endlösung. Men speculeert, waarschijnlijk terecht, dat een belangrijke reden van de weigering van de Duitse regering om deze Eichmann-documenten zelfs 50 jaar later vrij te geven, is gelegen in het feit dat erin onthuld zal gaan worden dat op hoog Duits niveau, alsmede door het Vaticaan, vlak na 1945 is meegewerkt aan het ontsnappen van ex-Nazi’s naar het Midden-Oosten (Egypte) en naar Zuid-Amerika. Maar een reden zou óók wel eens kunnen zijn om het grootste gevaar dat het Westen ooit bedreigde, de islam, te ontzien.  Want “Djihad und Judenhass” (Küntzel) en “Halbmond und Hakenkreuz” (Mallmann & Cüppers)en “Nazi-Propaganda for the Arab World” (Herf) en nog zo een paar publicaties brengen natuurlijk de appeasement van de nazislam niet in gevaar. Dat zijn immers marginale intellectuele activiteiten die verloren gaan in de Grote Politiek en het Mainstream- Media-Geweld dat er niet alleen op gericht is de “dhimmitude” tegenover het Mohammedanisme bevorderen, maar vooral ook de haat tegen Israël. Maar als uit die Eichmann-files zou blijken dat de rol van de Moefti bij de beslissing tot de Holocaust aanzienlijk is geweest, dan wordt het een ander verhaal, dan wordt het wereldnieuws, dan krijgen politiek en mainstream-media het niet meer onder het tapijt geveegd. En dan zouden die boeken van die marginale intellectuelen wel een heel veel aandacht kunnen krijgen. Kortom, dan zou de wereld wel eens gedwongen kunnen worden de werkelijkheid onder ogen te zien, namelijk dat de islam een nazisme avant, pendant en après la lettre is. Er is inmiddels een proces aangespannen om de Eichmann-documenten vrijgegeven te krijgen. Ik citeer Der Spiegel van 19 mei 2010: “ Reiner Geulen, van Geulen & Klinger, heeft er vertrouwen in dat het proces in Leipzig resultaten zal opleveren. ( . . .) Een beslissing wordt spoedig verwacht.”

Derde update:

Update mei 2012: in een polemiek met Joost Niemöller (hierzo ende daarzo)schreef ik in November 2010 het volgende:

“De industrieel georganiseerde Jodenvernietiging is in de islam op precies hetzelfde moment aan de orde gekomen als in het nazisme. Namelijk exact op het moment dat Hitler besloot om de Jodenmoord industrieel te gaan aanpakken. En het zou zélfs nog wel eens zo kunnen zijn dat het definitieve besluit om dat industrieel aan te pakken, de Endlösung, de Holocaust, onder directe invloed van de moefti is genomen. Misschien had je toch mijn opstel eens moeten lezen, Joost. Want daarin zeg ik: “Zou het een te ver gaande speculatie zijn om te veronderstellen dat de moefti met het afsluiten van de laatste afschuifmogelijkheid van de Joden, namelijk naar Palestina, een beslissende invloed heeft gehad op het besluit tot de Endlösung? De moefti had zijn gesprek met Hitler op 28  november 1941. In een voor het laatst in 1999 ge-update stuk komt Gord McFee op grond van nieuwe gegevens (het dagboek van Goebbels) plus een plausibele redenering die te ver voert om hier uiteen te zetten tot de volgende conclusie: ‘Het nieuwe bewijs wekt sterk de indruk dat Hitler vroeg in december 1941 besloot alle Europese Joden uit te roeien.’ Als McFee gelijk heeft dan hebben er slechts dagen gezeten tussen de ontmoeting met de moefti en het definitieve besluit.

Vierde update:

Update 21 Oktober 2015: inmiddels ben ik via een cruciaal stukkie op GeenStijl van Hans Jansen gewezen op een cruciaal boek van de inmiddels overleden Bary Rubin die het schreef samen met Wolfgang Schwanitz:

Nazis, Islamists, and the Making of the Modern Middle East

Daarin worden de volgende feiten gepresenteerd en die feiten versterken de plausibiliteit dat de Moefti bij Hitler de doorslag heeft gegeven om tot de “Endlösung” te besluiten:

1) Meteen na de ontmoeting gaat er een officiële Duitse verklaring uit waarin staat dat de Joden ook bevochten moeten worden in Palestina.

2) Meteen na de ontmoeting geeft Hitler aan Heydrich opdracht om binnen 10 dagen een werkgroep bijeen te brengen om een definitieve oplossing voor “het Joodse probleem” te bedenken.

3) De Wannsee-conferentie was oorspronkelijk kleiner (Heydrich nodigde 13 man uit) en vroeger (op 9 december) gepland.

4) Op 7 december komt Pearl Harbour er tussen en vervolgens is het natuurlijk Kerst&Oud&Nieuw zodat Wannsee pas op 22 januari plaats vindt en met veel meer deelnemers. Blijkbaar is het kernbesluit dan al gevallen – de Joden zullen uitgeroeid worden – en gaat het alleen nog om coördinatie: vandaar veel meer deelnemers.

(Zie ook mijn stuk van 7 juni 2015: “De Moefti van Jeruzalem, Hans Jansen en ik”)

Mijn stukken over de Moefti van Jeruzalem

Was de Holocaust een oorspronkelijk islamitisch idee van de Moefti?
15 januari 2010

De Moefti , de Freikörperkulturist en de Rechtse Rioolrat
9 februari 2010

Palestina 1920 -1940: de moefti, de nazi’s en de Joden
28 juni 2010

De moefti van Jeruzalem Amin al-Hoesseini (1893 – 1974)
5 januari 2015

De Moefti van Jeruzalem, Hans Jansen en ik
7 juni 2015

Amin al-Hoesseini, Benjamin Netanyahu en Martien Pennings
23 oktober 2015

Ondanks Jeffrey Herf heeft Netanyahu honderd procent gelijk inzake Amin-al Hoesseini, de Moefti van Jeruzalem
24 oktober 2015

___________________

Advertenties