Sommige teksten zijn zo dom en tegelijk toch zo manipulatief dat je het kwaadaardige karakter alleen zichtbaar maakt als je ze per alinea citeert. Dat geldt wat mij betreft voor de tekst Wat Marokkaan en Jood bindt uit de digitale Volkskrant van  22 december 2010. Hij is geschreven door Mohamed Rabbae en Erwin Brugmans.

Ik nummer de alinea’s van het stuk en lever commentaar:

1) Rabbae en Brugmans:

“Met het oog op de strijd tegen de discriminatie van leden uit de Marokkaanse en Joodse gemeenschap gaat het JMNA [Joods-Marokkaans Netwerk Amsterdam] een ‘interventieteam’ instellen. Dit team –dat gemengd is qua samenstelling– heeft als eerste taak snel te interveniëren bij incidenten.”

Dat staat vetgedrukt boven hun tekst als Ankeiler. Hieruit spreekt de vanzelfsprekendheid van het gelijk en het recht op subsidie van de multikulklutsers. Ze zien zich eigenlijk als de overheid zelf.

Tekenend is ook dat de discriminatie van Marokkanen en Joden in één adem en zelfs eerder wordt genoemd dan die tegen de Joden.

Direct worden hier de daders, de Marokkanen, minstens tot medeslachtoffers gemaakt. Dat is een leugen, Marokkanen zijn alleen daders. Bovendien, als er al discriminatie tegen Marokkanen is, dan is die nooit gewelddadig, agressief en brutaliserend, terwijl die van Marokkanen tegen Joden en gewone autochtonen wel vaak gewelddadig en altijd agressief en brutaliserend is.

Als er al subtiele en institutionele discriminatie is tegen Marokkanen, dan hebben ze dat als bevolkingsgroep helemaal aan zichzelf te wijten door het criminele en brutaliserend gedrag van een flink deel van hun mannelijke bevolking, waartegen geen protest van stamgenoten kwam. Integendeel: de gewoontes van een leugencultuur heeft deze stam gewoon hier voortgezet, zoals het ontkennen van misdaad zelfs als men op camera staat. Vraag het hun advocaten eens. Sterker nog: ze vertonen agressief gedrag tegenover degene die hen betrapt. Ik heb het zelf ervaren. De families van de criminelen gaan hier volop in mee. Voor de knaap die in 2005 in de Derde Oosterparkstraat in Amsterdam werd doodgereden na een mislukte tasjesroof uit een auto, werd een optocht door de buurt georganiseerd, waarbij baardmannen en behoofddoekten voorop liepen onder het motto: alweer een onschuldig Marokkaans slachtoffer. Maar op de avond van de tasjesroof had de doodgereden dader ’s morgens nog voor de rechters gestaan vanwege een roofoverval waarbij hij een pistool op het hoofd van een bedrijfsleider van een Xenos had gedrukt.

Vertegenwoordigers van deze Marokkaans-islamitische stam maken zich schuldig aan openlijke en gewelddadige Jodenhaat, waarbij de uniformering niet ontbreekt: het militair opgeschoren hoofd, de bontkraagjes en de scooters. Die Jodenhaat is integraal onderdeel van de islam, al 1400 jaar lang. Ook van de meisjes en vrouwen, heb ik persoonlijk last. In het persoonlijk contact ben ik vriendelijk tegen hen, en over het algemeen weten ze subjectief niet wat voor symbool ze op hun hoofd hebben. Maar ik heb er bezwaar tegen dat ik tientallen, soms honderden keren per dag als ik veel buiten kom, een symbool in mijn gezicht krijg gewreven dat ik een nazi-symbool vind. Zie voor adstructie terzake dat nazisymbool: hier een korte versie en hier een lange versie.

2) Rabbae en Brugmans:

“Joden en Marokkanen hebben alles om in harmonie met elkaar te leven. Zij zijn allebei semieten, hebben eeuwenlang samen geleefd in Marokko, hun beider politieke elites hebben zij aan zij gestreden voor het bevrijden van Marokko van het Franse kolonialisme. Ook toen de Franse kolonisator onder leiding van de Vichy-regering –die pro-nazi-Duitsland was– de Marokkaanse Joden wilde isoleren van de andere Marokkanen en hen wilde verwijderen uit alle maatschappelijke posities, heeft hun onderlinge solidariteit het gewonnen van de Franse racistische politiek. De toenmalige Marokkaanse koning weigerde om het beleid van de Fransen uit te voeren. Zijn beroemde reactie daarop was: ‘De Joodse Marokkanen zijn mijn onderdanen, net als alle andere Marokkanen.’ “

We zullen opnieuw veel woorden nodig hebben om de manipulatieve onzin in dit ene alineaatje bloot te leggen.

Joden en Marokkanen hebben alles om in grote disharmonie met elkaar te leven. Omdat de islam een 1400 jaar oude traditie van Jodenhaat heeft, waarin de Jodenhaat van de nazi-traditie naadloos in de eigen traditie is opgenomen. Naadloos: de quasi-wetenschappelijk rimram van de “rassenleer” van de nazi’s hadden de moslims helemaal niet nodig: Jodenhaat was in het Mohammedanisme altijd volstrekt vanzelfsprekend. Ik ben in de literatuur géén aanwijzingen tegengekomen dat Marokko een uitzondering op het algemene patroon vormde: structurele vernedering en uitbuiting van Joden, van tijd tot tijd pogroms en massamoord op Joden en een grote sympathie voor het nazisme. Ik ben ook geen aanwijzingen in die literatuur tegengekomen dat de afkeer van de Marokkanen tegen het Franse Vichy-regime ingegeven was door afkeer van het nazisme of dat de nazi-radio-propaganda op minder vruchtbare Jodenhaatbodem viel dan elders in Noord-Afrika of het Midden Oosten. Ik ben geen specialist, maar of de toenmalige Marokkaanse despoot vanuit diep humanistische en antiracistische motieven heeft gehandeld bij zijn politiek jegens de Joden, waag ik blind en op voorhand zeer sterk te betwijfelen. Het zullen toch meer de anti-koloniale gevoelens jegens de Fransen zijn geweest. Bovendien past dit soort beschermingspolitiek jegens de Joden in een islamitische patroon: de hele geschiedenis van de islam waren de Joden altijd afhankelijk van de  luimen van een toevallige despoot. Joden konden door hun talenten soms opklimmen, ze werden gebruikt door de Mohammedaanse heersers, maar ze werden net zo makkelijk weer afgedankt, van hun status beroofd en vermoord.

Walgelijk in deze alinea is niet alleen de suggestie dat Joden en Marokkanen altijd beste maatjes waren, maar ook dat het de witte kolonialistisch-imperialistisch-kapitalistische  overheersers waren die het Jodenhaat-kwaad naar het onschuldige Marokko hadden gebracht. Not so. Zal ik zo maar eens een alineaatje van pagina 133 vertalen uit Martin Gilbert, “In Ishmaël’s House”:

“Het Joodse leven in Marokko onderging verdere tegenslagen met de vestiging van het Franse koloniale bewind in 1912. Slechts twee weken nadat de Franse vlag was gaan wapperen boven Fez, probeerden de locale moslims zich te wreken op hun nieuwe heersers, maar omdat ze militair niet tegen hen waren opgewassen, zochten ze naar een zondebok en keerden zich tegen de Joden. Woest door de Joodse wijk stormend, bleef een Arabische bende drie dagen lang plunderen en brand stichten. Meer dan zestig Joden werden gedood – mannen, vrouwen en kinderen. Vijftig Joden werden gewond en tienduizend werden dakloos. Op de eerste avond vonden twee duizend een schuilplaats en veiligheid in een van de hoftuinen van de sultan. “

Het is maar één voorbeeld uit één periode in één plaats. Maar er is veel meer. En dan het gezwets over “Semieten”. Die bestaan niet. Er bestaat alleen een groep talen die men Semitisch kan noemen. Het is een term die in de jaren 70 van de 19e eeuw door de journalist Wilhelm Marr is bedacht en een onbegrijpelijke populariteit heeft gekregen. Rabbae en Brugmans willen door de term op beide groepen toe te passen hen onder één noemer scharen. Dat is net zo smakeloos als het gelijkstellen van islamofobie en Jodenhaat, waarover zo dadelijk meer. Zoals Bernard Lewis zegt: “Antisemitisme heeft nog nooit ergens op betrekking gehad dan alleen op Joden”. S.D. Goistein zegt naar aanleiding van de “Geniza-documenten” (neen, ik kan in deze korte tekst niet alles uitleggen) dat ook in die teksten duidelijk wordt dat al 1000 jaar geleden er een islamitisch “antisemitisme” bestond dat onderscheidbaar was van de Mohammedaanse haat tegen gewone “ongelovigen”. Ook de nazi’s maakten hun bond- en ideologiegenoten duidelijk dat met “semieten” alleen Joden werden bedoeld en geen Arabieren.

3) Rabbae en Brugmans:

“Ook onze religies staan dicht bij elkaar. De islam is hier en daar duidelijk geïnspireerd door het jodendom. Gelet op deze sterke band leek niets ooit verdeeldheid tussen ons te kunnen zaaien. Maar dit is rekenen buiten het conflict tussen Israël en de Palestijnen in het Midden-Oosten. Niet alleen bij de jongeren, die bovenvermelde geschiedenis niet hebben meegemaakt, ook bij de ouderen kan dit conflict heel snel leiden tot het hevig verstoren van de historische harmonie tussen onze beide gemeenschappen. Het gaat immers om onze broeders en zusters aan beide kanten daar. Met de tijd heeft echter ook de strijd daar tot onderlinge solidariteit tussen de politiek gelijkgestemden geleid en tot respect voor elkaar ook bij principiële onenigheid over dat conflict.”

Wat hier staat is te zot en te walgelijk voor woorden. Het is van een adembenemende valsheid en perversiteit. Het Mohammedanisme is gebaseerd op de ontkenning ván en vijandschap jégens het Jodendom en op de bewering dat zowel christenen als Joden de overlevering hebben vervalst. Die “sterke band” en “historische harmonie” worden door 1400 jaar van Jodenvervolging in de islam weersproken,  maar vooral in Palestina, waar de moefti van Jeruzalem, Amin al Husseini, met behulp van de leer van het Mohammedanisme vanaf 1922 de pogroms en de oorlog tegen de Joden willens en wetens opwekte, ook via terreur tegen de eigen bevolking, tegen “verraders”. Deze oorlogsmisdadiger Amin al-Husseini heeft nauw samengewerkt met de nazitop en heeft vele duizenden Joden op zijn geweten.

En dan wordt er een perversie op een perversie gestapeld door te zeggen dat het de kwestie Israël is die de oorzaak van alle problemen is. Let goed op wat hier gebeurt. Eerst wordt er 1400 jaar geschiedenis van Jodenhaat in de islam ontkend. Dan wordt voorbijgegaan aan de islamitische bewustheid waarmee niet alleen die moefti, maar de hele islamitisch-Arabische wereld al die oorlogen tegen Israël hebben gewild, die van 1948, 1967 en 1973. Vervolgens worden de Joden en de islamieten, in dit geval de Nederlandse Marokkanen, tot “broeders” verklaard om de schuld buiten de islam te  leggen en de Jodenhaat van Marokkanen in Nederland te “verklaren”.  Zoals de titel van mijn opstel terzake luidt: Israël is een Vergissing: het is niet de “armoede”, niet de “bezetting”, maar de islamitische haat.”

Mij staat een You-tubefilmpje voor de geest dat in 2010 op het internet verscheen en waarin een bontkraagje met een opgeschoren achterhoofd  inderdaad een “begaan zijn” met de “broeders en zusters” in “Palestina” koppelde aan een diep verlangen om Joden neer te steken. Hij wordt geflankeerd door  twee maatjes. Ik zou zeggen: ga eens kijken vanaf  1:40 minuut of je denkt dat deze “kinderen” (dixit Jeroen Pauw) door medemenselijkheid gedreven worden.

En los van alles: “Gelet op deze sterke band leek niets ooit verdeeldheid tussen ons te kunnen zaaien. Maar dit is rekenen buiten het conflict tussen Israël en de Palestijnen” Gadver-de-gadverdamme!! Het grondgebied van Israël is 15 duizendste  van het omringende Arabische land. Oftewel: de Arabieren hebben 640 keer meer land dan de Joden.  Wim Kortenoeven citeert in zijn “Kern van de Zaak” uit het “Arab Human Development Report” van 2002, uitgegeven door de VN:

“Israëls illegale bezetting van Arabische gebieden is een van de belangrijkste obstakels voor veiligheid en vooruitgang in de regio; in geografisch opzicht (omdat het de hele regio treft; in tijdsduur (de bezetting is al decennia aan de gang); en op het gebied van de ontwikkeling (de bezetting beïnvloedt vrijwel alle aspecten van menselijke ontwikkeling en menselijke veiligheid.”

Dit gaat dus over een microscopisch gebied in vergelijking met de Arabische landen en het illustreert het kosmisch-huichelachtige, totaal irrationele rancunisme in de wereld van de islam. In datzelfde boek van Wim Kortenoeven wordt de in België als linkse Gutmensch bekend staande Rudi Rotthier geciteerd. In 2004 zei hij na een tocht door de Arabische wereld:

“Het gigantische vermogen om de schuld niet bij zichzelf te zoeken, het gebrek aan zelfkritiek. ( . . .) Ik heb er zeker geen dag rondgelopen zonder te horen dat Hitler gelijk had, dat Israël moet verdwijnen, dat Joden verantwoordelijk waren voor 11 september. Ik begrijp nu beter hoe de Israëliërs zich bedreigd voelen in die haatdragende mensenzee. ( . . .) Wat ik niet voor mogelijk hield is gebeurd: zeven maanden in moslimgebied hebben mijn sympathie voor Israël hersteld.”

4) Rabbae en Brugmans:

“Dat is de basis waarop we al enkele jaren samenwerken in het Joods- Marokkaans Netwerk te Amsterdam (JMNA). Samen treden we op tegen antisemitisme enerzijds en islamofobie anderzijds. De verwerpelijke aanvallen tegen de Marokkanen enerzijds en de abjecte mishandeling van Joden vanwege hun kleding anderzijds maken duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel is. Deze ontwikkeling is des te pijnlijker naarmate het daders betreft uit onze eigen gemeenschappen. Hoewel de daders uit de Marokkaanse gemeenschap zich vaker manifesteren dan uit de Joodse gemeenschap. Samen staan we voor het recht van Joden en Marokkanen om hier vrij en vreedzaam te leven.”

Die basis bestaat dus uit perverteringen en leugens. En dan volgt er opnieuw een gotspe als antisemitisme gelijkgesteld wordt met islamofobie. Een gotspe, want islam is nu juist antisemitisme en derhalve is “islamofobie” verzet tegen antisemitisme. Zal ik er nog maar eens op wijzen dat er zieke suggestie is vervat in het woord “fobie”, namelijk dat iemand die de islam afwijst een geestelijke afwijking zou hebben? Angst en afkeer hebben van de islam is net zo “ziek” als afkeer hebben van het nazisme of van welk totalitair en anti-humaan systeem dan ook. Als het een aandoening is, dan een zeer fatsoenlijke. Politiek correct, zou je bijna zeggen, als die uitdrukking tenminste niet oorspronkelijk de betekenis had van het verplichte goedpraten van de misdaden van het Stalinisme. En waar zijn er in godsvredesnaam ooit “aanvallen tegen Marokkanen” geweest?

5) Rabbae en Brugmans:

“Met het oog op de strijd tegen de discriminatie van leden uit beide gemeenschappen gaat het JMNA een ‘interventieteam’ instellen. Dit team –dat gemengd is qua samenstelling– heeft als eerste taak snel te interveniëren bij incidenten tussen Marokkanen en Joden. Daarnaast zal dit team jaarlijks bezoeken brengen aan scholen in Amsterdam om aan de kinderen de gemeenschappelijke geschiedenis van Marokkanen en Joden uit te leggen en de onderlinge solidariteit te versterken. Van cruciaal belang hierbij is dat we beiden een duidelijk verschil maken tussen de Joden enerzijds en de staat Israël anderzijds. Praktisch alle Joden zijn voor Israël, maar niet iedereen staat achter zijn bezettingspolitiek. Praktisch alle Marokkanen zijn tegen de bezettingspolitiek van Israël, maar niet alle Marokkanen zijn tegen de joden en het bestaan van Israël.  Bovenal geldt dat men eerst de mening van een Jood of Marokkaan over het conflict aldaar moet vernemen alvorens tot een oordeel over de persoon in kwestie te komen.  Daarnaast realiseren zich steeds meer Marokkanen dat er Joden zijn die de Palestijnen een grotere steun bieden dan alle Arabische leiders bij elkaar.”

De eerste twee regels zagen we hierboven al staan als Ankeiler en ik heb ze daar ook al becommentarieerd. Het “interventieteam” bekleed met een quasi-overheidsgezag gaat de moraliteit van het Israëlisch-“Palestijnse” conflict dus op een heel specifieke manier uitleggen en wel door Marokkanen die althans met de mond belijden dat ze het bestaansrecht van Israël erkennen en Joden met een Stockholmsyndroom. Dat is dus wat Rabbae en Brugmans eerder noemden “onderlinge solidariteit tussen de politiek gelijkgestemden”. Op een heel specifieke manier uitleggen: er is namelijk helemaal geen ”bezettings-politiek”. Ik vermoed dat het gezonder geweest zou zijn als Israël die van het begin af aan wél gevoerd had en meteen na 1967 heel Samaria en Judea had bezet. Dat gebied dus dat de  Arabische propaganda de “Westbank” noemt. Recht hadden ze overigens, na twee genocidaal bedoelde aanvallen – (ja, net als die van 1948 was ook die oorlog van 1967 een aanvalsoorlog van de Arabieren) – om niet allen Samaria-Judea te bezetten, maar heel Syrië, Egypte en Jordanië. Wablief? Jawel. De Amerikanen hebben voor minder heel Japan en half Duitsland bezet na 1945. Israël is alleen maar na 1967 Samaria-Judea (en Gaza) gaan besturen omdat de Arabieren, na verslagen te zijn, geen vrede wensten. Men herinnert zich de drie keer nee van Khartoem in augustus 1967?  Geen erkenning ván, geen onderhandelingen of vrede mét Israël! Abba Eban, op dat moment ambassadeur voor Israël bij de VN zei: “Dit is de eerste oorlog waarbij de winnaar vrede zoekt en de verliezer onvoorwaardelijke overgave eist.” De Israëli’s moesten dus met name Samaria-Judea wel gaan besturen, omdat ze het risico niet konden lopen dat opnieuw langs die kant de volgende genocidepoging gedaan zou worden. Zoals die grenzen voor 1967 waren, zijn ze volgens alle militaire deskundigen onverdedigbaar. Israël is op bepaalde plaatsen daar maar 15 kilometer breed tot aan de zee. Nee, Israël bezette dus niet heel Syrië, Egypte en Jordanië, maar wilde graag een paar kleine stukjes Samaria-Judea behouden, militair-strategisch essentieel voor de verdediging. In de vredesonderhandelingen van 1993 (Oslo) en van Camp David (2000) is aangeboden die gebieden elders te compenseren. Maar zoals men weet is elk compromis, hoe genereus ook van de kant van de Israëli’s, geweigerd. In de loop van de jaren is duidelijk geworden dat de “Palestijnse” maffia’s die de baas zijn in Samaria-Judea en Gaza geen vrede willen en kunnen sluiten omdat afpersing, oorlog en corruptie hun levensbloed zijn en hun grootste angst is om een normale maatschappij met een normale vredes-economie te moeten gaan leiden. In de loop van deze jaren, sinds 1993, is ook vast komen te staan, dat Israël niets te winnen heeft bij het opgeven van de nederzettingen in Samaria-Judea, het antieke hartland der Joden. Let wel: opgave van de nederzettingen daar is aangeboden aan Arafat in 1993 en 2001. Ik weet niet of er in Israël nog steeds politiek draagvlak zou zijn om die nederzettingen op te geven. Ik denk het niet. Men heeft inmiddels ingezien dat de islam na 1400 jaar niet is veranderd.

Daar komt iets bij. Frans Groenendijk – auteur van het boek “Islamofobie? Een nuchter antwoord” – heeft mij van een belangrijk feit bewust gemaakt. Waarom mogen de “Palestijnen” eisen dat Samaria-Judea Jodenvrij aan ze wordt opgeleverd? In Israël wonen islamitische Arabieren die volledig burgerrecht hebben en zelfs meer dan dat: recht om intern enigermate volgens de sharia recht te spreken. En we weten inmiddels wat er na de ontruiming van Gaza is gebeurd, dat stuk gebied dat inderdaad door de Israëli’s zelf Judenrein is gemaakt: dat is een Hamas-terreur-basis geworden.

Ik laat de zalvende “conclusies”  die Rabbae en Brugmans trekken voor wat ze zijn. Ik heb niet de illusie dat de auteurs op andere gedachten gebracht kunnen worden.  Inzake islam en Israël is er iets wat ik wel eens een apokalyptische scheiding der geesten heb genoemd.  Bij islamofielen en “anti-Zionisten” maken argumenten of feiten helemaal niks uit. Het is net of ze het niet lezen, niet horen, niet zien. Er dringt gewoon niks tot ze door. Koppen van gewapend beton, aan het voorhoofd voorzien van een stalen plaat. Het is niet anders. Misschien had Bismarck toch gelijk: “Nur durch Eisen und Blut . . . .”

Voor wie het verdommen om mijn opstel te lezen, zal ik hier een belangrijke observatie eruit citeren:

“De Arabieren hebben onder de vlag van de islam pas in 638 na Christus (!!!) Palestina bloedig aan het kromzwaard onderworpen. Als het doorslaggevende argument moet zijn “oorspronkelijke bevolking” dan winnen de Joden het ruimschoots. En als het doorslaggevende argument moet zijn “bloeddorstige kolonialen moeten weg” dan komen uitsluitend de Arabieren daarvoor in aanmerking. Want in de volgende 1300 jaar hebben de Joden onder bezetting geleefd. Ze waren op zijn best door islamitische heersers uitgebuite rechtelozen (“dhimmies”) en op zijn slechtst werden ze mishandeld en vermoord. Die islamitische heersers waren eerst Arabieren en later Turken (Ottomaanse Rijk). Al kregen sommige Joden door hun talenten hoge posities onder islamitische Arabieren en Turken, maar in onzekerheid en angst leefden ze ál die 1300 jaar.”

Voor wie geïnteresseerd is in eerdere woede-uitbarstingen van mij richting Rabbae de man die achter de Khomeiny-fatwa stond en dus ook achter de doodsbedreigingen tegen Salman Rushdie en die homoseksualiteit als een ziekte ziet: hierzo en daaro en hier ook.
__________________________
Link naar dit stuk op AmsterdamPost