constandse-anton

WAARSCHUWING AAN MIJN HERBLOGGERS: DIT STUK IS VAN 14 JANUAR 2011 DAT ALLEEN OP AMSTERDAM POST IS VERSCHENEN MAAR NOG NIET OP MIJN EIGEN WEBSITE STOND.

Toen ik na jaren weer eens las hoe de oude anarchist  Anton Constandse in 1983 over islam en islamitische immigratie naar het Westen dacht, viel mij de volstrekt heldere vanzelfsprekendheid op waarmee hij links was. Dus dat hij de islam vanzelfsprekend intens reactionair vond en derhalve massa-immigratie vanuit islamitische landen een ramp. Ik schreef zojuist “links” zonder aanhalingstekens. Dat doe ik bijna nooit meer, omdat “links” in de jaren 1980 begon te verworden tot wat Fortuyn tenslotte “de linkse kerk” ging noemen. Dat kluwen van . . . . godallemachtig! . . . . . politiek hedonisme, narcisme, zelfmanifestatie, Gutmenschen á la Herr Biedermann und die Brandstifter, as-op-het-eigen-hoofd-strooizucht, denkluiheid, stiekeme totalitarisme-verliefdheid, gewone domheid, gebrek aan historische kennis, wegkijken van terreur en misdaad en parasitisme en racisme en seksisme, projectie van de eigen geëxalteerde Gutmenschlichkeit in exoten die uit wrede en achterlijke culturen komen . . . . .

Constandse verwoordde zijn gedachten over islam en immigratie naar aanleiding van de verschijning van de brochure “Gastarbeid en Kapitaal” van de SP, ook in 1983. De brochure is geschreven in de primitieve taal van het toenmalige “Marxisme-Leninisme”, waarin de enige kwaal van de mensheid schijnt te bestaan in “de enorme geldhonger van de kapitalisten”. Maar de ongetwijfeld jonge revolutionairen die deze moeizame analyse pleegden, hadden zich kunnen ontwikkelen. En als  de SP de juiste cultuurkritiek aan de juiste sociaal-economische kritiek had weten te paren, de cultuurkritiek van Anton Constandse dus, dan was Nederland misschien niet afgegleden naar het niveau van een dolhuis waarin de patiënten het voor het zeggen hebben. Misschien was Nederland dan wel een waar gidsland in Europa gebleven.

Anderzijds bewijst het feit dat de pc-terreur de “lijn-Anton-Constandse” in heel Europa tot zwijgen wist te brengen, hoezeer de zelfvernietigings-ziekte een Europese aandoening was.

Dus de SP werd ziek in hetzelfde bedje als de hele Europese cultuur en daarin is ook Jan Marijnissen een beslissende factor geweest. Hij was van het begin af aan lijdend aan de “politiek correcte” koorts die Europa nog steeds in zijn greep heeft, al begint het ijlen der patiënten steeds wonderlijker te klinken en begint het tegengeluid sterker te worden.

In mei 1994, vlak voor hij voor de eerste keer in de Tweede Kamer kwam, heb ik Marijnissen voor Trouw geïnterviewd. Een half jaar eerder, in december 1993, had ik een opiniestuk in Trouw gepubliceerd onder de titel “Rekolonisatie met de rechten van de mens in de hand?”. Ik vond dat best wel een belangrijk onderwerp. U toch ook? Dus ik probeerde in mijn gesprek met Jan “militaire interventie in misdadigerstaten” aan te snijden. Marijnissen bleek daarover slechts “linkse” – kijk daar zijn de aanhalingstekens weer –  clichés te melden te hebben. Ik zweer dat hij niet verder kwam dan “gewone Nederlandse jongens die moeten sneuvelen in dienst van het kapitalisme”. Dat primitieve van de brochure “Gastarbeid en Kapitaal” had Jan in 1994 dus nog volledig behouden. Ik vermoed dat wie zich afvraagt hoe een monster als Anja Meulenbelt “senator” voor de SP is geworden, terecht zal komen bij die opvattingen van Marijnissen over kapitalisties-imperialisties kolonialisme, waarvan Israël natuurlijk de verdorven voorpost is. Het soort “links” dat door Marijnissen en Meulenbelt wordt vertegenwoordigd heeft ooit in de jaren 1970 zijn bovenkamer ingericht en er is nooit meer een meubeltje verschoven.

Het interview met Marijnissen vond plaats in diens huis in Oss. Ik kwam van Amsterdam getreind en kreeg koffie van de vrouw. En de vrouw presenteerde ook een koekje. Ze haalde daartoe een trommeltje uit de kast. Ik mocht er een uitkiezen. Daarna deed ze het trommeltje weer dicht, zette het terug in de kast en deed de kastdeur weer zorgvuldig dicht. Calvinisme in Brabant. Voor ik wegging vroeg ik of ik mijn handen mocht wassen. Er lag een stukje zeep op een koffiekopschoteltje op het aanrecht. Jan begeleidde me naar het aanrecht en wees er naar. Waarom herinner ik me dat schoteltje? Ik denk dat ik het met het koekje associeer.

Ook het resultaat van het interview was schraal. Eindredacteur Jaffe Vink van het maatschappelijk-filosofisch-literaire katern van Trouw (Letter & Geest) zag er terecht onvoldoende diepgang in en het werd een aitumpje-op-de-twee.De laatste zinnen van Jan in het interview zoals het in de krant kwam luidden:

“Ja, die twee zetels zijn een mijlpaal. Die passeren we op hetzelfde moment waarop onze oude vrienden van het ANC een historische overwinning boeken. Het ANC aan de macht in Zuid-Afrika en wij in Nederland in het parlement. Het gaat goed met de revolutie.

Nou, ook van het ANC weten we inmiddels wat er van geworden is. Daar zijn de lokale “Palestijnen” aan de macht gekomen, met een iets andere ideologie dan Hamas & Abbas, maar net zo maffioos. Ik vermoed dat Anja Meulenbelt trots is op het huidige Zuid-Afrika.

________________

Advertenties