morel-marie-rose

WAARSCHUWING AAN MIJN HERBLOGGERS: DIT STUK IS VAN 15 JANUAR 2011 DAT ALLEEN OP AMSTERDAM POST IS VERSCHENEN MAAR NOG NIET OP MIJN EIGEN WEBSITE STOND.

Een mooie vrouw die Marie Rose Morel. Lang actief geweest in het Vlaams Belang . Toestanden, politiek en privé. Nu is ze terminaal en ze is pas 38 jaar. Kanker. Chemotherapie. Kaal.

Sharia4Belgium is de club die de lezing van Benno Barnard verstoorde, veel fijne connecties heeft in Engeland en samenspant met een islamitische haatploert en doodrijder, die – ja, dat is toch heel gewóón? – lid is van het Engelse Hogerhuis, het House of Lords. Deze Lord Ahmed of Blackmailistan – hier een flatterende foto – heeft de Engelse regering zodanig geïntimideerd dat Geert Wilders de toegang tot Engeland werd ontzegd. Sharia4Belgium staat onder “leiding” van iemand die ik gaarne Boeboe Rimram noem en die een fittie had met Sheik Vaatwas van de Verzoeningsmoskee over de te volgen tactiek bij het onderwerpen van Europa – prediken we nu al openlijk het geweld of wachten we nog even? – dat Sharia4Belgium, dan, heeft een nieuw wapenfeit. Op facebook had Sharia4Belgium een bericht over Marie Rose Morel gepubliceerd dat inmiddels verdwenen is. Het luidde:

“Alhamdoelillah, Alle lof aan Allah de Heer der werelden, die Marie Rose Morel laat lyden voor haar dood en haar daarna inshaallah een zware bestraffing geeft in het Hellevuur! Allah de Almachtige heeft omwille van haar campagne tegen islam en de moslims haar gedwongen om een hoofddoek aan te doen alhoewel ze fel ertegen is!”

Ik hoop dat deze types zich nooit aan mij vertonen, want dan pak ik ze met mijn blote handen aan en smeer hun hersens uit over vloer, straatstenen of stoeptegels of over de bodem van waar we ons ook maar saampjes bevinden. Maar misschien word ik met mijn 65 te oud en moet ik standaard gewoon een vlammenwerper meenemen voor het geval ik ze tegen kom. Neemt u gerust nota van dit haaitzaaitje, lief antihaatzaaiburo, want waarom zou je nou van zo’n bericht uitzinnig schuimbekkend van woede met een mitrailleur de straat op willen om die gasten op te zoeken? Dat is toch overdreven? Dat is toch helemaal niet in de Joods-Christelijke traditie van de Verlichting? Of juist wel? Ik denk dat in elk geval het bewust-zijn van die neiging heel erg in die traditie past. En in dit geval en in dit tijdsgewricht het melding maken van die neiging ook. Want ik vermoed dat ik zo langzamerhand niet de enige ben die overkookt.

Hersens willen uitsmeren over stoeptegels, een vlammenwerper en een Uzi: dat is toch ráár voor iemand die in zijn leven twee keer heeft geprobeerd het Anne Frank huis te bezoeken, maar breekt op de drempel omdat hij onbedaarlijk begint te schreien? Of past dat psychologisch juist weer wél bij iemand voor wie de confrontatie op 10-jarige leeftijd met de beelden uit Auschwitz de bij uitstek vormende ervaring was? En die afgelopen donderdag nog schreef:

“Persoonlijk zeg ik, als ik wel eens een pissebed dood, altijd oprecht “sorry”. Alleen bij muggen voel ik voldoening bij een “kill” en zeg ik niet dat het me spijt. En voorts zijn mijn pogingen vegetariër te worden altijd mislukt.”

Ja, kijk: wat zal ik nou nog eens zeggen? Olliewopsie-doebie-doebie? Of Uitte-puite-oele-woele-snuitje? Of zullen we Thomas Mann uit zijn wilde tijd citeren?

“Men heeft de kunst geëerd, door haar verwant te verklaren aan de religie en de geslachtsliefde. Men mag haar nog een andere elementaire en fundamentele macht van het leven terzijde stellen: ik bedoel de oorlog.”

Of voor het geval dat het algemene utopische geluk over de aarde zou neerdalen – al was daarvoor tijdens de Eerste Wereldoorlog, toen Mann dit schreef, niet veel gevaar – had “der Zauberer” een medicijn in huis, de kunst:

“De kunst zal nog leven en een element van onzekerheid vormen, de mogelijkheid, denk­baarheid van een terugval bewaren. Zij zal spreken van hartstocht en onverstand, harts­tocht en onverstand uitbeelden, cultiveren en bejubelen, Oergedachten, oerdriften in ere houden, levend houden, of met grote kracht weer tot leven wekken: de gedachte en de drift van de oorlog bijvoorbeeld.”

Er valt nog heel veel over die “Betrachtungen eines Unpolitischen” te zeggen en dat heb ik ook gedaan en misschien publiceer ik het nog wel eens, maar het bovenstaande mag dienen ter herinnering aan menselijke mogelijkheden en zelf aan de mogelijkheid dat Geert Mak en Job Cohen ooit alsnog zullen kunnen zeggen: “Kijk, dat krijg je nou van dat islambashen!” Ja, precies, dat bedoel ik: die burgeroorlog, die Libanisering die er bij onveranderd wanbeleid binnen 20 jaar aan zit te komen.

_______________

Link naar dit stuk in het archief van Amsterdam Post

Advertenties