schelden

WAARSCHUWING AAN MIJN HERBLOGGERS: DIT STUK IS VAN 16 JANUARI 2011 EN VERSCHEEN ALLEEN OP AMSTERDAM POST EN NOG NIET OP MIJN EIGEN WEBSITE

Evelien Gans en Ian Buruma zijn beiden hoogleraar en beiden nogal dom. Dit nieuwe type hoogleraar, de intellectuele charlatan, komt veel voor aan hedendaagse Westerse universiteiten. Ik vrees zelfs dat deze pedante en hedonistisch-narcistische nitwit als type niet alleen in academia ruim in de meerderheid is, maar in de hele cultuur. Het is een soort die niet alleen dom en zelfingenomen is, maar ook altijd “links”. Dat is een aanduiding van een politieke richting, maar wat mij betreft is dat teveel eer, want ik denk dat ze alleen maar grondig de weg kwijt zijn. Gééstelijk de weg kwijt, want de weg naar de subsidie-potten van de overheid hebben ze bewezen uitstekend te kunnen vinden.

Ze luisteren naar niemand, ze wanen zich onaantastbaar en denken het monopolie te hebben op hoge moraal en diepzinnigheid. Het is niet alleen een waan, ze zijn inderdaad in behoorlijke mate onaantastbaar, want door hun zeer grote meerderheid op alle strategische culturele posities zijn ze in staat een flink deel van “het volk” in een permanente staat van hersenspoeling te houden en, middels het onderwijs, zichzelf in nieuwe generaties te klonen. De generatie van “de jaren zestig” is inmiddels al aan zijn derde editie van napraters toe.

Hoe deze bastions te bestormen? Ik heb het op vele manieren geprobeerd. Ik ben “high brow” begonnen in echte kwakkeliteitskranten met kritische edoch erudieterige beschouwingen. Die beschouwingen werden toch al gauw te kritisch gevonden en ik werd getroffen door een beroepsverbod. Een informeel beroepsverbod overigens, want dat zijn de best werkende. Nergens staat te lezen dat je er niet bij hoort, dus verweer heb je niet. Jaffe Vink, ex-eindredacteur van Letter & Geest, vroege islamcriticus door eigen ervaring, is jaren geleden bij Trouw weggewerkt door dezelfde kliek die mijn stukken in dat katern niet meer wilde plaatsen.

Vervolgens ben ik iets minder “high brow” gaan schrijven, maar toch nog binnen de grenzen van wat ik beschouw als volwassen polemiek . En tenslotte, omdat er niks veranderde, er geen enkele respons kwam en al wat ik schreef in hetzelfde Zwarte Gat van de Politieke Correctheid verdween, ben ik ronduit gaan schelden. Neen, laat ik het beter zeggen: ben ik mijn lucide argumentatie soms in schuimbekkende scheldpartijen gaan verpakken. Zoals richting die zelfingenomen Colijn-kanis en deszelfs verwaten inhoud van walg-walg-Wallage.

Ik heb al heel wat stukken geschreven tegen de vertegenwoordigers van de quasi-elite zoals tegen Cultuurvizier Ger Groot en Professor Doctor Paul Scheffer en de geduchte “Zwarte Parel van de Polemiek” Stephan Sanders . De laatste keer was contra Bas Heijne, die in kleine kring vroeger wel “hakenkruisoog” werd genoemd, vanwege een bepaald soort stekende blik in de ogen. Maar dat was voor hij door voedsel en drank dat vliezige waasje voor zijn ogen kreeg. De geslachtelijk neutrale titel “Person Hakenkruisoog” is nu overgegaan op de felmagere Heleen Mees.

Ik ben ervan overtuigd geraakt dat schelden de enige manier is om de aandacht te krijgen van deze zich via een subsidie-monopolie eeuwig voortplantende quasi-elite. In een mail waarin Wim van Rooy mij uitlegde dat mijn opstel toch maar niet in zijn Zwartboek-Islam-met-de-onmogelijk-lange-titel zou worden opgenomen, gaf hij mij als een van de redenen dat een paar wat deftiger contribuanten aan het boek niet naast mij op één cover wilden staan. Wim schreef:

“( . . .) de scheldtirades op internet die niet te verzoenen zijn met de wetenschappelijkheid van dit boek en evenmin met het sérieux van de andere auteurs (en wees gerust dat men je kent en dat men je daardoor al langer hoe minder au sérieux neemt).”

Ik pikte daaruit op “en wees gerust dat men je kent”, want ik ben ervan overtuigd dat al die auteurs in dat anti-islam-boek onder redactie van Wim en Sam van Rooy alleen gelezen zijn door degenen die het allemaal al wisten en niet overtuigd hoefden te worden. Hoeveel islamofiele collaborateurs zullen er zich echt in verdiept hebben en hun houding bijgesteld? Geen, schat ik. Er heeft, heb ik de afgelopen jaren vaak gezegd een “apokalyptische scheiding der geesten” plaats gevonden. Zelfs degenen uit het vijandelijke kamp die “De Islam: kritische essays over een politieke religie”  recenseerden in de kwakkeliteitskranten – bijna zei ik per abuis “professioneel” recenseerden –  lazen het boek niet, maar maakten zich er vanaf met een ideologisch lulverhaal dat niet raakte aan de rijke inhoud van het boek. Ik noem de incompetente en vijandige “besprekingen” van Sjoerd de Jong in de NRC en Anet Bleich in de Volkskrant. Dus hoe netjes en “sérieux” je ook bent, serieus genomen word je door de vertegenwoordigers van de politiek-correcte cultuurpolitie tóch niet.

Wat overblijft is de tactiek die ik al een paar jaar hanteer: ik scheld ze al argumenterend de tyfus. Want ik denk dat je twee mogelijkheden hebt: 1) als je brave teksten schrijft vol humane en rationele redeneringen, dan lezen ze je niet. 2) als je ze zo virtuoos mogelijk de kanker scheldt, dan lezen ze je zeer misschien ( in dat geval beginnen ze overigens uitsluitend over de ongepastheid van dat schelden).

Het is bijna een catch 22, maar mij lijkt de keuze niettemin duidelijk: schelden lucht op en beter een micro-succès-de-scandale dan geen succès du tout.

Ik weet nog niet welk karakter de komende twee stukken over Evelien Gans en Ian Buruma zullen hebben. Want ik moet nog aan het moeizame doorploegen van de domme, collaborerende en manipulerend teksten van die twee in de NRC van 7 januari 2011 beginnen. Ik weet niet wat ik zal doen als ik de keus heb tussen braken, schreeuwen of janken enerzijds en mijn argumenten zo beledigend mogelijk verpakken anderzijds.

En helpen zal het niet. Duizenden naïeve en alreeds jaren gehersenspoelde NRC-lezers hebben diep ontvankelijk de giftige leugen-rotzooi van Buruma en Gans voor zoete koek geslikt. En ik schrijf voor anderhalve man en een paardekop op een weblog waarvoor de brave NRC-burger ongetwijfeld het woord “obscuur” over heeft. Maar onweersproken zullen de zelfvoldane zultkoppen niet blijven.

Hij zoog de borst vol adem en stapte in bed. ‘Het is gezien,’ mompelde hij, ‘het is niet onopgemerkt gebleven.’ Hij strekte zich uit en viel in een diepe slaap.”

Domme gans Evelien Gans: hoe trek ik de aandacht van een koppige ezel? (19 januari 2011)

Evelien is een domme Gans en kosmisch arrogant (21 januari 2011)

Professor Evelien Gans (linkse beroeps-Jodin) en Els Borst (verstandig over euthanasie) doen samen dom over Wilders en de PVV (+ updates) (29 september 2013)

Ian Buruma: het anti-Joodse gif van een zéér gerespecteerde slang (25 januari 2011)

Ian Buruma is inderdaad een enorme klootzak (3 februari 2011)

Het schelden van Martien Pennings (11 november 2011)

___________________

Link naar dit stuk in het archief van Amsterdam Post

Advertenties