JOOP PAGINA BESTAAT NIET

UPDATE 18 JULI 2017: De rotzakken bij “Joop” hebben zich blijkbaar betrapt gevoeld, want als ik nu  mijn eigen link in het stuk aanklik om naar de betreffende pagina van “Joop” te  gaan, dan krijg ik het bovenstaande

Ze pakten groot uit, het met de nazislam collaborerende gajes van de “Joop”-site.

Deze foto stond over de volle breedte en tien centimeter hoog op de “voorpagina”.

Het onderschrift op “Joop” luidde:

“UPDATE: Raketaanvallen op Gaza en gevechten bij grensovergangen bij Syrië en Lebanon … Artsen: Alle Palestijnse slachtoffers die gewond raakten zijn onder de 18 jaar … VN roept Israël op tot maximale terughoudendheid”

Zo’n item op de “Joop” is vast geïnspireerd door Eduard Nazarsky, vaste columnist van deze VARA-site en ook directeur Nederland van Amnesty International,  waarvan ik lang lid ben geweest, maar al sinds jaren niet meer omdat Amnesty bij mij al zijn geloofwaardigheid heeft verloren.

En die geloofwaardigheid heeft Amnesty bij mij verloren omdat het voluit meegaat in de demonisering van Israël en dus een bijdrage levert aan de Jodenhaat overal ter wereld en, als je het even tot Nederland en tot mijnheer Nazarsky beperkt, aan de Jodenhaat onder vooral jonge Marokkanen in Nederland. Want zeg nou zelf: de verwantschap ligt er toch dik bovenop alleen uiterlijk al? Deze “jongen” – ga eens kijken vanaf  1:40 minuut – heeft in elk geval goed begrepen dat die “jongens” in Zuid-Libanon, Gaza en “de Westbank” (Samaria-Judea) erg op hem lijken:

“Wij zijn tegen Israël. Omdat gewoon die Joden moeten uitgeroeid worden. Omdat ze onze moslimbroeders gewoon ruïneren. Ons land kapot. Moslims, dat vinden wij ook ons land. ( . . .) dat ze die stempels op hun hoofd hebben. Ik hou daar niet van. Die stempels, je weet wel die hoed. Dan wil ik gelijk djoeken, gelijk prikken weet je. Ik heb graspin hier. Het gaat niet alleen om Israëli’s maar gewoon om Joden, Joden, Joden. Joden en israëliërs zijn voor mij hetzelfde. Ik haat die Israëli’s dus ik haat de Joden ook.”

Ik ben bezig met een boek van Alan Dershowitz, “The Case Against Israel’s Enemies” en daaruit een hoofdstuk getiteld “The Case against Israel’s suicidal Enemies”. In dat hoofdstuk komt Amnesty International ruim aan bod. En wel in het kader van het schuilen tussen en het aanvallen van Israël vanuit bevolkingscentra door terreurbewegingen als Hezbollah en Hamas. Het naar voren schuiven van jonge kinderen als eerste vorm van terreur en van uitlokking is eveneens typerend voor de tactiek van deze terreurbewegingen. Hezbollah en Hamas willen namelijk niks liever dan dat er doden en gewonden vallen onder deze kinderen, want dan hebben ze weer een propagandawapen. Aan hun eigen bevolking hebben ze schijt. Die wordt zoet gehouden met de illusie dat de dodelijke slachtoffers als “shadids” (“martelaars”) in het paradijs zijn.

Het onderschrift dat “Joop” kiest onder de foto is dus een gotspe. Ja, ze zijn onder de achttien. En dat is helemaal de bedoeling van Hezbollah en de enige tegenvaller voor Hezbollah is dat er geen doden zijn gevallen.

Toevallig behandelt Dershowitz in het genoemde hoofdstuk een rapport van Amnesty over de zogenaamde “tweede Libanon oorlog” (12 juli-14 augustus 2006). Dat betreffende onderdeel van dat hoofdstuk, dat Amnesty behandelt is ook hier te vinden.

Die oorlog in 2006 begon met een Hezbollah-aanval op 12 juli, maar al een paar dagen daarna stond Amnesty met zijn oordeel klaar, namelijk dat Israël schuldig was aan een reeks “oorlogsmisdaden” te weten “wijd verbreide aanvallen op openbare burgerlijke infrastructuur, inclusief electriciteitscentrales, bruggen, hoofdwegen, zeehavens en Beiroets internationale luchthaven”.

Maar dit soort aanvallen zijn helemaal geen “oorlogsmisdaden”, maar onderdeel van elke normale oorlogvoering waarin men probeert via “burgerlijke” infrastructuur het vijandelijke leger te treffen, want het vijandelijke leger is van die structuur namelijk afhankelijk. Bovendien wilde Israël twee dingen voorkomen, namelijk dat hun gevangen genomen soldaten Libanon uit gesmokkeld werden, want dan zie je ze nooit meer terug, en dat Iran en Syrië ongestoord wapens Libanon konden binnen brengen. Bovendien vielen in de praktijk de regering van Libanon en de terroristen samen. Tenslotte had Israël, naar gewoonte, meer dan enig leger ooit in de geschiedenis zorg gedragen dat de burgerslachtoffers tot een minimum beperkt bleven.

De ophef die over uitgelokte burgerslachtoffers wordt gemaakt als het om Israël gaat –nogmaals: al die islamitische terreurbewegingen gebruiken expres de burgerbevolking als schild – is geen fractie van wat eigenlijk de aandacht van Amnesty proportioneel veel meer zou moeten trekken. Omdat er veel meer doden dagelijks vallen in terreur van moslims tegen moslims in, bijvoorbeeld, Irak, Iran, Soedan, Algerije en Afghanistan. En als volgens de criteria van Amnesty het vernielen van infrastructuur zo oorlogsmisdadig was, wat was dan het willekeurig afschieten van raketten door Hezbollah op Israëlische bevolkingscentra? En het bewust gebruiken door Hezbollah van de eigen bevolking als menselijks schild? In Qana kostte deze bewuste tactiek het leven aan 54 burgers, vele van hen gehandicapte kinderen. En de enige die daar blij mee was, was Hezbollah, want dat was precies de bedoeling geweest, zo’n enorme Israëlische vergissing uitlokken. Waren ze in Israël blij? Neen, Joden hebben die islamitische mentaliteit niet, die betreuren de Libanese kinderen harder dan deze Libanese maffia’s; Israël voelde zich verplicht de bombardenten 48 uur op te schorten. Hoeveel slachtoffers die opschorting aan Israëlische kant heeft gekost kunnen we nooit berekenen.

Dat door Amnesty definiëren als oorlogsmisdaad van een in oorlogstijd normale aanval op burgerlijke infrastructuur, berust op maar één ding: het toverwoord “proportioneel”. Wat mag Israël dan in represaille vernielen voor elke raket die op Israëlisch grondgebied terecht komt? Tien meter snelweg? Het tiende van het vermogen van een eltectriciteitscentrale? En hoe doe je dat? En wat is proportioneel voor één dode Israëliër? Mag er dan ook maar één sneuvelen aan de andere kant? En vooral: moet Israël afwachten tot de doden aan haar kant zijn gevallen? Is er één natie ter wereld waarvan verwacht wordt dat zij gaat zitten wachten tot het kwaad is geschied? Het kwaad bovendien, het genocidale kwaad, waarmee voortdurend door de terroristen gedreigd wordt? Als de Engelsen en Amerikanen zo de Tweede Wereldoorlog hadden gevoerd, zou de uitslag wel eens anders hebben kunnen zijn.

Ik heb geen zicht op de hele mainstream-media-kliek, maar ik hoor berichten uit België dat de VRT weer ouderwets dom en geperverteerd over de “nakba” berichtte. Ik heb de indruk dat in Nederland het “linkse” tuig de állersmerigste leugens niet meer durft te herhalen, omdat men weet dat men via weblogs zoals AmsterdamPost te kijk wordt gezet. Joop volstond in elk geval met een nietszeggend “op de dag dat er marsen worden gehouden om de Nakba, de stichting van Israël in 1948 te herdenken( . . .).

Ja, ze durven niet meer te beweren dat de Joden in 1948 de “Palestijnen” hebben verdreven. Zullen we, ondanks dat de leugens niet meer breed uitgemeten worden, ook in de Volkskrant niet, nog maar eens herhalen wat de kern van de waarheid is, door Efraim Karsh in dit artikel voor het eerst blootgelegd? Namelijk dat de “Nakba”, de zogenaamde “ramp” geheel aan de Arabische “elites” zelf te wijten is geweest.

Inmiddels is er in 2010 een heel boek van Karsh verschenen “Palestine Betrayed” waarop al herhaaldelijk de aandacht heb gevestigd, maar ik doe het nóg een keer en ik herhaal hier ook nog maar eens het slot van een stukje dat ik onlangs wijdde aan Anja Meulenbelt als historica:

“Palestine Betrayed” geeft in 341 pagina’s op basis van een overdonderend bronnenbestand en een strakke bewijsvoering een heel ander beeld over het ontstaan van Israël dan de lasterende mythologie van “expansionisme” en van rovende Joden die de arme “Palestijnen” van hun land verjoegen en tot vluchtelingen maakten. De “elite” van de Palestijnse Arabieren is zélf in de jaren 1920 begonnen met een systematische haatcampagne tegen de Joden en dat was in de meeste gevallen tegen de wensen en het welzijn van hun eigen bevolking in. Die haat-hets elite, die heel erg vreselijk ónmulticultureel was, heeft ervoor gezorgd dat de niet aflatende pogingen van de Joden om met de gewone Palestijnse Arabieren in vrede samen te leven mislukten en bleven mislukken tot op de dag van vandaag. Toen de Arabische ”elite” die oorlog van 1948 verloor, heeft die “elite”, bewust, tot in onze dagen in de 21ste eeuw,  het “vluchtelingenprobleem” in stand gehouden om een haat-object te hebben voor hun eigen bevolkingen die leden en lijden onder de terroristische en incompetente dictaturen van diezelfde “elite”

Het hetzen van de haat-elite rond de moefti begon dus al in de jaren 1920, met pogroms. Karsh toont aan, onder andere via citaten van Ze’ev Jabotinsky, oprichter en leider van de Joodse “militaire ondergrondse” Irgoen Zvai Leoemi (Etsel), van Chaim Weizman en van David Ben Goerion, dat desondanks de gehele periode van het mandaat  de Joden pogingen hebben gedaan de Palestijnse Arabieren tot blijven te bewegen en dezelfde rechten te genieten als de Joden in de nieuwe staat. Dat de gewone Palestijnse Arabieren dat zouden willen, was geen rare gedachte,want vanaf het moment dat de Joden hun invloed lieten gelden in Palestina namen welvaart, levensverwachting en bevolking toe. Hier is een stukje uit een toespraak van Ben Goerion van Augustus 1937:

“Geen Joodse staat, klein of groot, in een deel van het land of in het hele land, zal [waarlijk] gevestigd zijn zolang als het land van de profeten niet getuige is van de verwerkelijking van de grote en eeuwige morele idealen die generaties lang gekoesterd zijn in onze harten: één wet voor alle inwoners, rechtvaardig bestuur, liefde voor je naaste, waarachtige gelijkheid. De Joodse staat zal een rolmodel voor de wereld zijn in zijn behandeling van minderheden en leden van andere naties. Wet en rechtvaardigheid zullen zegevieren in onze staat, en een stevige hand zal alle kwaad uitroeien binnen onze rijen. Dit uitroeien van het kwaad zal geen onderscheid maken tussen Joden en niet-Joden. Net zoals een Arabische politieman die Arabische geweldplegers helpt streng gestraft zal worden, zo zal een Joodse politieman die een Arabier niet beschermt tegen Joodse vandalen streng gestraft worden.”

En al wat individuele ploerten en ploertige websites aan lasterende, huichelende en collaborerende rotzooi produceren kan de waarheid rond Israël niet uitwissen. Bijvoorbeeld dat het bij die ene poging tot genocide op de Israëlische Joden in 1948 niet is gebleven, maar dat de islamitische moordenaars het in 1967 en 1973 opnieuw geprobeerd hebben. En dat de terreur nooit gestopt is, niet onder Arafat, niet onder Abbas en niet onder Hamas en dat zulks ook nooit de bedoeling van de “Palestijnse” maffia’s is geweest. En waarachtig, ik hoop dat er een tijd komt waarin de individuele ploerten verantwoording moeten afleggen voor het klimaat van Jodenhaat dat ze mee hebben helpen creëren, van Anja Meulenbelt tot Dries van Agt tot Francisco van Jole en Eduard Nazarsky met zijn foute club.

____________________________

Link naar dit stuk op AmsterdamPost

Advertenties