“Het irrationalisme in de Vlaamse pers” luidde hierboven de kop aanvankelijk. Tot ik bedacht dat we niet deftig hoeven doen over de waanzin inzake Israël en islam die dagelijks niet alleen in België door de massamedia over het toch al gehersenspoelde publiek wordt uitgegoten. Zo krijgt Lucas Catherine, die eigenlijk Lucas Vereertbrugghen heet, in de Belgische media elke keer weer gelegenheid diezelfde muur van leugens inzake Israël op te trekken. Een muur die al honderd keer gesloopt is.

Maar geen journalist schijnt te weten dat elke bewering van deze lasteraar bestaat uit gemene leugens of slinkse verzwijgingen dan wel beiden. (1) Velen, onder anderen ik, hebben al zo’n beetje honderd keer uitgelegd dat er zich in de wetenschap een paar paradigma-wisselingen hebben voltrokken inzake Israël en de islam. Maar het Vlaams journaille gaat gewoon in het oude spoor verder. De inhoud van die paradigma-wisselingen? Één: Israël wordt op grond van verzinsels gedemoniseerd. Twéé: in tegenstelling tot eerdere berichten die u omtrent de islam hebben bereikt, is de islam niet lief, ik herhaal, niet lief.

Melanie Phillips analyseerde het Irrationalisme in de Westerse cultuur en media in een briljante speech voor een Amerikaans publiek van fascistisch-conservatieve rechts-extremisten die zich op de uiterste rechtervleugel bevinden. Teaparty aanhangers, dan weet je wel genoeg. En Phillips meent dat die waanzin geconcentreerd tot uiting komt in de berichtgeving rond Israël. Melanie Phillips zegt:

“En kijk naar Israël. Inzake Israël wordt de geschiedenis op zijn kop gezet. Feiten en leugens, slachtoffers en daders worden omgewisseld. De logica wordt opgeschort en een totaal fictief verhaal wordt nu op ruime schaal geaccepteerd als de onweerlegbare waarheid. De dominante visie in Engeland en in Europa is dat Israël intrinsiek illegitiem is. Dat Europese Joden met geen enkel voorafgaande band met Palestina – (dat in deze visie het historische thuisland was van Palestijnse moslims die daar leefden sinds onheuglijke tijden) – werden overgeplant naar Israël en Palestina als buitenlandse invallers binnenkwamen en vervolgens de originele bewoners verdreven naar de Westbank en Gaza waar de Joden hen nu vervolgen. Ieder afzonderlijk deel van dat verhaal is een leugen. Maar dat niet alleen, het is een aantoonbare leugen. En toch wordt het absoluut geloofd als de onweerlegbare waarheid en iedereen die er zich tegen verzet wordt een extremist genoemd.” [mijn vet] (1)

En omdat ook de Vlaamse media dus collectief de weg kwijt zijn, zal ik hieronder nog maar wéér eens bewijzen dat Lucas Catherine, alias Lucas Vereertbrughhen, voldoet aan een gevleugeld woord dat ouwe communisten nog wel zullen kennen: als een fascist ademt dan liegt hij. En ik moet vreselijk in herhaling  vallen wat betreft Catherine, wat betreft de islam en wat betreft Israël maar het dringt alsmaar niet tot de botte hersens van Vlaamse “journalisten” door. En ik ben natuurlijk niet de enige die deze dikke hersenpannen probeert te penetreren, die de dikke nekken gedraaid probeert te krijgen.

Wij stellen drie vragen. Kunnen Vlaamse journalisten denken? Kunnen Vlaamse journalisten lezen? En doen ze dat ook wel eens? Als ze alleen nou eens één filmpje uit zouden zien van tien minuutjes, The Palestinian Wall of Lies, dan zou er toch al iets moeten gebeuren in de hazenbreintjes!

Vetje, de gifmenger

“Wat een gifmenger!” schreef iemand die me per e-mail attent maakte op het interview in P-Magazine met Lucas Catherine, die dus eigenlijk Lucas Vereertbrugghen heet. Hij wordt in Plat-magazine (21 juni 2011) geïnterviewd door Peggy Huygelen. Wie Peggy Huygelen googelt, om te zien of haar gezicht bij haar naam past, krijgt van het pulp-blad waarvoor ze schrijft een reeks covers voorgeschoteld met boel veel lekkere wijven. Proleet-magazine richt zich op de onderbuik van Vlaanderen en met name op prikkeling van de Jodenhaat aldaar. Nu doet natuurlijk 95% van de mainstream-pers in Vlaanderen dat óók, maar de kwakkeliteits-media (nee, geen typefout) zijn daar toch vaak iets stiekemer in. Pus-magazine doet het dommer, opener, grover. Precies eigenlijk zoals Vereertbrugghen zelf schrijft. Zo drukte Patat-Magazine op 7 december 2001 bijvoorbeeld een lezersbrief af waarin Israël en de Joden werden vergeleken met een lintworm die parasiteert op een collectief schuldgevoel. En Vereertbrugghen bespeelt hetzelfde sentiment in dit interview: “Bovendien zitten we nog al­tijd met dat schuldgevoel voor de moord op zes miljoen joden door Europeanen, een ge­voel dat niet zelden door Israël wordt uitge­buit.”

Vereertbrugghen: een naam als een Vlaams frietkot. Ik heb geen zin, beste lezer, om in dit stuk de romantische schrijversnaam – Catherine – van Vereertbrugghen telkens op te schrijven. En Vereertbrugghen vind ik ook wat lang. Ik zal Vereertbrugghen in dit stuk dus zo vaak mogelijk aanduiden met Vetje. Jongens onder elkaar geven elkaar heel vaak een bijnaam. Onschuldig toch? En passend. Want ik denk dat Vereertbruggen hetzelfde lichaamsvetgehalte heeft als een mossel. Onweerstaanbaar komt bij mij de naam op van de assistent van kapitein Haak, telkens als ik hem zie, afgebeeld op foto of in levend slap spek. Het komt misschien omdat het gelaat van Vereertbrugghen mij doet denken aan dat van kapitein Haak, maar dan met de vlezigheid van zijn bijgoochem Vetje.

kapitein haak
Kapitein Haak
CATHERINE LUCAS MET NÓG ZUINIGER MONDJE DAN TOCH AL
Lucas Vereertbrugghen
VETJE VAN KAPITEIN HAAK
Vetje

Voorhuid en verraad

De kop boven Huygelens interview was uiteraard smaakvol: “De Israëllobby: voor voorhuid en vaderland.” Lachèèè !! En een beetje dom geformuleerd, want Pruts-magazine bedoelde: tégen de voorhuid en vóór de Joden. De suggestie is hoe dan ook: landverraders! Want Israël is, wil Vetje suggereren, het eigenlijke vaderland van de Vlaamse Jodenlobby.  Een soort vorhautslose Gesellen in plaats van vaterlandslose Gesellen. Die uit zijn op het Kalifaat, maar dan van Joden.

Grappig. En pervers. Vetje laat de suggestie wekken dat de verdedigers van Israël landverraders zijn, maar intussen is hij zelf bereid om niet alleen België, maar het hele vrije Westen (nóg wel) uit te leveren aan een “religie” die al 1400 jaar een rancuneus-totalitaire doodsvijand van de Joods-christelijke beschaving is en alle kenmerken van het nazisme heeft: Jodenhaat, oorlogsverheerlijking, Blut-und-Boden-expansionisme, Führer-principe, Uebermenschen-waan, vrouwverdierlijking.

Ik zou wel eens willen weten wat al die intellectuele fans van Parasitair-magazine – (“Voor exploitatie van al uw vage onlustgevoelens!”) – uit het rioolwater van Huygel en Vetje hebben opgevist. Ze zijn misschien verrast geweest een ernstig onderwerp tussen de prikkelplaatjes aan te treffen. Zullen de wat simpeler zielen onder deze avant garde – vereerd! – een incrowd-gevoel hebben gekregen? Een insider als “Lucas Catherine” had hen op de hoogte gebracht! Die Joden! Ze hadden altijd al – ja, toch wel! – het gevoel gehad dat daar iets niet aan deugde, aan die Joden. Niet dat ze antisemiet zijn! Dat is Lucas Catherine óók niet. In het interview zegt hij dat zelf, deze “ex-VRT-archivaris en prijzen-winnende cineast die al drie decennia lang een onbevooroordeeld beeld over het Mid­den-Oosten tracht bijeen te pennen”. En kijk nou eens naar dat Israël! Hoe Catherine héél goed uitlegt wat een fout land dat is! En hoe die joden tegen de Palestijnen tekeer gaan!

Vetje weet inderdaad heel goed waarom hij zijn Israëlhaat in dit pulpblad laat zetten. “De modale Belg is veel kritischer voor Israël dan de politiek.

En hij roept de politici derhalve toe Israël in de steek te laten:

Ze moeten dus niet bang zijn dat hun kiespu­bliek hen zal afstraffen.

Neen, als het aan Vetje ligt, en zijn helpers overal in Vlaamse media en het onderwijs, zal Israël-haat steeds populairder worden.

Voorzetten om antisemitisch te scoren

In het interview met Vetje heeft interviewster Huygelen de taak de voorzetten te geven, zodat Vetje die verder ongedekt kan inkoppen. Ongedekt, daarmee bedoel ik dat Huygelen totaal onkritisch is. De vragen zijn quasi-kritisch en uitsluitend bedoeld om Vetje antisemitisch te laten scoren.

Ik zal nu proberen alle vuiligheid uit dit interview te knijpen. En daartoe moet ik er ruim uit citeren. Dat maakt deze tekst wat lang, maar ik zal zo onderhoudend mogelijk zijn! Bear with me!

Dit boek” zegt Vetje, “is er eerder toeval­lig gekomen. In de jaren ’80 schreef ik al een boek over de Israëlische lobby, maar mensen bleven me maar documentatie toesturen over het onderwerp. Tijdens een opruimactie zag ik pas wat een schat aan informatie ik verzameld had. Dus moest ik wel weer een boek schrijven

Dus mocht iemand gedacht hebben dat Vetje vanuit een innerlijke aandrang al een leven lang (!) tegen de Joden en Israël schrijft, dan heeft men dat mis. Het komt omdat men hem alsmaar dingen over Joden blijft toesturen. En hoe dat weer komt, weet hij ook niet. Hij probeert alleen maar onbevoordeeld te schrijven over het Midden Oosten. En daar horen lofzangen op de islam natuurlijk bij.

Interviewster Huygelen:

In zijn nieuw­ste boek, De Israëllobby, onderzoekt hij wie binnen het Belgische establishment Israël steunt en vooral: waarom. Uit uw boek blijkt dat veel politieke partijen zich laten beïnvloeden door de Israëlische lobby. En niet altijd omwille van electorale redenen, schrijft u. Waarom dan wel?

De invloed van de Jodenlobby, altijd weer een bron van onschuldige belangstelling van nette mensen sinds de Protocollen van Zion. En wat denkt Vetje dat die geheimzinnige redenen van beïnvloedbaarheid zijn? Het antwoord luidt – houd u goed vast! – omdat conservatieven geloven dat het Westen superieur is aan de islam, omdat ze rechts zijn,omdat ze islamofoob zijn, omdat ze Atlantisch zijn.

U ziet, Vetje zegt eigenlijk niks. Hij vervangt alleen steeds de ene suggestieve term door de andere: “de lobby” is conservatief, rechts, islamofoob en Atlantisch. En dat is dan allemaal verkeerd. Waarom dat allemaal verkeerd is, legt hij niet uit. U gelooft mij toch wel als ik zeg dat het antwoord van Vetje daarop neer komt? Neen? Nou, dan citeer ik de hele alinea uit het interview toch even!

Dat electorale aspect speelt allicht enkel nog bij de liberalen en de socialisten in Antwerpen. De rest vindt dat het westen superieur is en dat er een Atlantische solidariteit moet zijn. Het zijn conservatieven die geloven in het botsen van de
beschavingen en al dan niet islamofoob zijn. Bij de CD&V speelt bovendien het feit dat ze in de Europese Volkspartij zit, samen met Sarkozy, Berlusconi en Aznar, allemaal verdedigers van Israël. En Yves Leterme wordt sterk beïnvloed door zijn buitenlandraad­geefster Mia Doornaert, gekend van haar columns in De Standaard, een Atlantische madam die bovendien islamofoob is. Ze gaan mee in dat discours van de lobby omdat het binnen hun eigen visie past. De meest rechtse partijen zijn daarom ook het meest pro-Israël.

Het Atlantische en de Verenigde Nazi’s

Ik heb overigens over een paar van zijn kwalificaties wél wat inhoudelijks te zeggen. Zullen we de voornaamste woorden eens de revue laten passeren? “Rechts”, “conservatief” en “superieur” laat ik maar zitten, met uw welnemen, want die zijn me iets te algemeen.

Islamofoob. Dat suggereert een geestesziekte, terwijl de geestezieken juist de mooipraters van islam & “Palestijnen” zijn. “De geestesziekte van het Palestinisme” heb ik dat genoemd. De islam is namelijk genetisch zeer sterk verwant aan het nazisme. Er is inmiddels een vloed aan literatuur die de islam neerzet voor wat hij is zodat “islamofoob” ongeveer het fatsoenlijkste en geestelijk gezondste is wat men kan zijn.

En “Atlantisch”, sinds wanneer is dat slecht? “Atlantisch” sloeg toch op die oceanische verbondenheid tussen de VS en Europa? Had dat niet te maken met – uiteindelijk! – de Acte van Verlaetinge van 1581, toen de Nederlanden het brandstapel-katholicisme van Filips II afzwoeren? En ging de geest van dat document niet in de Grondwet van Amerika? En die Constitutie van de VS, had die niet iets te maken met de Verlichting? En was de Verlichting niet in essentie het begin van een proces waarin de Joods-Christelijke traditie en die van de Rede elkaar zuiverden? De Joods-Christelijke traditie die de voorwaarde voor de bloei van de Rede en de Humaniteit was, net zoals de islam de oorzaak is dat Rede en Humaniteit nooit een kans hebben gekregen in de wereld van de moslims en niet zullen krijgen zolang deze quasi-religie niet grondig sterft.

Natuurlijk is er een donkere kant aan de Verlichting en dat is precies de traditie waarin Vetje staat, met zovele anderen, types als de Nederlandse Anja Meulenbelt, ex-communisten die opnieuw een totalitaire ideologie aanhangen, de islam. Die donkere kant van de Verlichtingstraditie is die van de Doorgeslagen Rede – en dus opnieuw van het Geloof – die de totale maakbaarheid verkondigt, van maatschappij en mens, moreel en materieel, en die begint en eindigt in de terreur van Mohammed, Robespierre, Stalin, Mao, Ho Chi Minh, Che Guevarra, Pol Pot, Kim il Jung en . . . . ja, som alle moderne moslimische dictaturen óók maar op, of ze nou zogenaamd “seculier” zijn of expliciet islamitisch. In die totalitaire, foute Verlichtingstraditie verbinden zich types als Vetje met de totalitaire islam.

De “Atlantische” verbondenheid tussen Amerika en Europa bleek in de Grote Oorlog van 1914 – 1945, die oorlog met die wapenstilstand van 1918 tot 1939, waarin Amerika twee keer reddend kon optreden, misschien omdat het een puurder kind van christelijke Verlichting en verlicht Christendom was. Uit die redding van Europa door Amerika ontstond het Atlantic Charter van 1941 waaruit tenslotte de Universele verklaring van de Rechten van de Mens (1948) zijn voortgekomen. En die Mensenrechten probéren we in het Joods-Christelijke Westen althans na te leven, terwijl de islam, zoals de afgelopen 1400 altijd al, naar buiten agressief is zo gauw hij kan. En naar binnen sowieso altijd zijn racisme, wreedheid, onderdrukking en achterlijkheid bot viert.

Inmiddels is het zover dat niet alleen in het Westen overal vijfde colonnes van fundamentalistische moslims de naleving van de mensenrechten gebruiken om onze democratieën van binnen uit te hollen, maar ook hebben ze, samen met niet-islamitische misdadigerstaten in de VN een zodanige stem dat ze een flink deel van de agenda kunnen bepalen. Benno Barnard: “Onze beschaving is uit een zee van bloed aan land gekropen: zij dwingt ons nu de 1400 jaar van een andere tijdrekening als evenwaardig te beschouwen.”

We kunnen in dit kader meteen de klacht van Vetje behandelen over de VN en Israël. Vetje zegt:

Ik ben drie jaar geleden gestopt met cijfers bijhou­den, maar toen zaten we toch al aan ruim negentig VN-resoluties die Israël niet toe­paste. Als andere landen twee resoluties niet volgen, krijgen ze al een boycot. Maar in het geval van Israël wordt er niet gerea­geerd.

Ja, hoe zou dat toch komen, dat Israël zoveel resoluties tegen zich krijgt? Wat Vetje verzwijgt is, dat zulks komt doordat 57 islamitische staten in de VN zich hebben aaneengesloten in de OIC, de Organisation of the Islamic Conference. En die 57 staten houden zich al jaren uitsluitend bezig met Israël demoniseren en resoluties tegen Israël indienen. En met de stem van andere misdadigerstaten krijgen ze die resoluties vaak aangenomen. Ik zou trouwens op moeten zoeken hoeveel van die “resoluties” – (een stuk of zestig, schat ik) – afkomstig waren van de “Mensenrechten-commissie”, tegenwoordig “Mensenrechten-raad” geheten, maar die van hetzelfde kluchtige gehalte is gebleken. Een schandvlek op een organisatie die ik toch al graag de Verenigde Nazi’s noem. Syrië en Libië zijn in een niet zo ver verleden beide voorzitter van de “Mensenrechten-commissie” geweest.

Vetje liegt als hij zegt dat andere staten al heel gauw een boycot krijgen en Israël niet. Daar zit die smerige suggestie van de Geheime Macht van de Joden weer in. Het is veel eenvoudiger: resoluties van de Algemene Vergadering van de VN zijn niet bindend en er kan door de internationale gemeenschap geen sanctie aan verbonden worden. Dáárom volgt er op “ruim negentig VN-resoluties” aangenomen door misdadigerstaten geen boycot van Israël. Iran heeft wél een nauwelijks effectieve boycot door de VN opgelegd gekregen, maar die resolutie is door de Veiligheidsraad aangenomen, want resoluties door de Veiligheidsraad zijn soms bindend,namelijk als het besluiten zijn gebaseerd op artikel 7 “chapter” 39 van het Handvest. Geen enkele resolutie terzake Israel is gebaseerd op dit artikel en chapter. Wie erover klaagt dat Israel VN-resoluties negeert, klaagt over de mogelijke onbeleefdheid van Israël om een advies van nazislamisten niet ter harte te nemen. Iran kreeg die boycot van de Veiligheidsraad overigens door een atoomprogramma te handhaven en te dreigen met een nucleaire Holocaust jegens Israël.

Voorts: elke dag worden in de moslimlanden structureel wreedheden uitgehaald waarnaar geen haan kraait. De schattingen lopen uiteen, maar er worden, gerekend over de hele islamitische wereld, waarschijnlijk dagelijks tientallen tot honderden vrouwen vanwege ‘eerkwesties’ tot zelfmoord gedreven of vermoord worden. Dus gewurgd, verbrand, neergestoken, neergeschoten, verdronken of gestenigd. Een recent bericht uit de New-York Times van een verkracht meisje in Bangla Desh dat als “straf” doodgegeseld werd, is het topje van een lijkenberg, terwijl ik mij persoonlijk de laatste steniging ván en ueberhaupt de eerwraak óp een Joodse vrouw toch echt niet herinner.

Voorts: over deze eigen structurele “maatschappelijke” wreedheden hóór je de moslimlanden in de VN niet. En je hoort ze ook niet over, bijvoorbeeld,  de al jarenlang en nog eens al jarenlang en nog altijd  aan de gang zijnde massamoorden door het regime van het islamitische bewind van Basjir in Zuid-Soedan.

Nog een voorbeeld: in de winter en lente van 2009 stortte de hele wereldpers zich op de Gaza-oorlog. Want Israël kon misschien op fouten betrapt worden! Smul-smul! Yammie-yammie! Het kwijl liep de bekken uit! En wat voor fouten! Fouten tegen een vijand, Hamas, die de geplande genocide op de Joden openlijk verkondigt, die willens en wetens vantussen de eigen burgerbevolking raketten afschiet op Israël in de hoop dat Israël in de tegenaanval burgerslachtoffers maakt. Waarom? Om die slachtoffers dan propagandistisch uit te buiten! Ik heb dit ooit genoemd: zelfmoordaanslag op de eigen bevolking. De Westerse pers werkt echt wel mee.

En inderdaad, door die persmedewerking kwam er zelfs een Goldstone-rapport over Israëlische “oorlogsmisdaden”, dat vervolgens teruggetrokken werd, maar niet nadat het zijn lasterende werk had gedaan. Terwijl die wereldpers zich begin 2009 hongerig stortte op het meest geterroriseerde en meest fatsoenlijke land ter wereld, Israël – welk land zou zich dermate terughoudend opstellen onder zoveel terreur? – werd op Sri Lanka een massamoord voltrokken waarbij “zeker 40.000 burgers (volgens sommige schattingen wellicht 100.000) gedood, ook werden er en masse oorlogsmisdaden gepleegd. Achteraf is komen vast te staan dat in Gaza minder dan 800 burgers omkwamen”. (3)

Hillel Neuer van UN-Watch heeft in juni 2011 in een korte speech voor de Algemene Vergadering van Misdadigerstaten aan de kaak gesteld hoe de massamoord op Sri Lanka geruisloos passeerde vanwege de obsessie met Israël.

Kortom, het “Atlantische” en de Mensenrechten, het beste wat de Westerse wereld uit een bloedig verleden heeft weten te redden, is geperverteerd door een VN waarin de misdadiger-staten de boventoon voeren. Maar voor Vetje is de invloed van de misdadigerstaten en de islamitische dictaturen in de VN nog lang niet groot genoeg. En wat hem betreft kan niet grondig genoeg afgerekend worden met de traditie die reikt van de Hebreeuwse Bijbel via Willem van Oranje en de Amerikaanse Grondwet naar het Atlantic Charter en de Mensenrechten. Die inmiddels door de VN misbruikt worden en nog lang niet genoeg misbruikt, in de visie van Vetje. Want het mooiste zou hij vinden als de oerbron van onze Westerse Beschaving, Israël, vernietigd zou worden via de pervertering van het beste wat “Israël” ooit opleverde: diezelfde Mensenrechten. Ja, het lijkt wel dialectiek.

Merk op, lezer, hoeveel woorden ik nodig heb om Vetje te weerleggen. Weet u wat dat betekent? Dat betekent dat hij een kosmos aan verzwijgingen en leugens in heel weinig woorden weet te proppen. Een kosmos proppen? Ja-ja! Dat kan Vetje!

Sharon, genocide en Louis Michel

Voorzetje van Huygelen:“Guy Verhofstadt en Louis Michel hebben in allerijl de genocidewet gewijzigd om Ariel Sharon te sparen. Ze zijn toen zelfs gaan aankloppen bij het Vlaams Belang, schrijft u.” (3)

Het implicitum is dat Sharon genocide heeft gepleegd en die suggestie laat Vetje in zijn antwoord lekker zweven. De verdachtmaking is gemaakt, de laster is weer eens gepleegd. Dat is de éérste leugen in deze alinea. De bedoeling is natuurlijk de massamoord in de “Palestijnse” vluchtelingen-kampen in 1982 door christelijk-Libanese Falangisten in herinnering te brengen. Toen een nieuwe genocidewet in 2003 in België ging aangenomen worden, werd de gelegenheid door lijders aan de geestesziekte van het Palestinisme aangrepen om Ariel Sharon aan te klagen wegens oorlogsmisdaden rond de “Palestijnen”-kampen Sabra en Shatilah.

Er zijn in totaal drie leugens, lasterlijkheden en verzwijgingen in dit één-tweetje tussen Van Huichelen en Vetje op te merken:

Een: je kunt hoogstens het verwijt maken aan Sharon dat hij niet voorzien heeft hoe groot de haat van de Falangisten was, toen hij ze gebruikte om in 1982 de “Palestijnse” kampen Sabra en Shatila te zuiveren van terroristen. Sharon heeft nooit genocide gepleegd.

Twee: die haat onder de Falangisten was zo groot omdat het Arafat-tuig sinds 1971, dus al 11 jaar, in Libanon aan het moorden was en van het tolerante en paradijselijke land een hel had gemaakt. (4)

Drie: dat die genocidewet speciaal gewijzigd zou zijn om Sharon te beschermen is volledig, maar dan ook 100% uit de lucht gegrepen. Want die genocidewet werd onder Amerikaanse druk gewijzigd. De Volkskrant schreef in juni 2003:

De Verenigde Staten ergerden zich wild aan de aanklachten die op basis van de genocidewet met universele rechtskracht tegen een peloton Amerikaanse prominenten wegens de krijgshandelingen in Irak bij de rechtbank in Brussel werden ingediend. Ze vonden ook het wapen om de Wetstraat schrik aan te jagen. Minister van Defensie Rumsfeld dreigde de NAVO uit België weg te halen.

Mijn Vlaamse vrienden herinneren zich televisiebeelden: premier Verhofstadt werd indertijd vanwege deze kwestie bij Bush op het matje geroepen en was gefilmd bij het verlaten van de Oval Office. Verhofstadt keek als een kleuter die een stevig standje had gekregen.

Wat zong Ramses Shaffy ook alweer? Was dat niet: “Leuter, lieg, laster, verzwijg en bedonder?”

Zo simpel is dat

Na dat complex aan Sharon-leugens, in twee zinnen samengepakt, vervolgt Vetje met verse laster richting het Vlaams Belang: “Het is trouwens niet zo verwonderlijk dat het vroeger zo antisemitische Vlaams Belang pro-Is­raël is. Israël wil dat alle joden naar hen komen en als antisemiet wil je de joden weg. Zo simpel is dat.

Ja, is het zo simpel, antisemitische rotzak? Ik heb over het vermeende nazistische verleden van het Vlaams belang eerder iets gezegd tegen een andere Jodenhaat -spuitende gifslang, de internationale charlatan Ian Buruma:

“Bruine antecedenten”: dat is kwaadaardige laster richting “Het Vlaams Belang”, de erfgenaam van een veel complexere Vlaamse emancipatiebeweging dan alleen maar dat oude “nazi”-element. En dat “nazi” zet ik ook nog tussen aanhalingstekens, omdat de “Vlaamse Beweging” in het opkomende nazi-Duitsland een mogelijkheid tot trots zag op hun afstamming en een eind aan de culturele overheersing door de arrogante “Franskiljons”. Het waren emanciperende nationalisten, die zich onder aanvuring van de katholieke kerk roerden. Het waren niet “nazi’s” in de zin van bewuste Auschwitz-na-strevers. En die suggestie wekt Buruma hier. Natuurlijk zijn ze er geweest, compleet met antisemitisme en dat werd inderdaad ook na 1945 nog stiekem beleden door een minderheid. Al is de “repressie” door de na-oorlogse Belgische regering genadeloos geweest en werden degenen die ook nog vaak gruwelijk geleden hadden in de oorlog als Oostfrontstrijders door de katholieke autoriteiten met de nek aangekeken. Dezelfde autoriteiten die hen in de jaren 1930 aangevuurd hadden. Maar al die meestal misleide, doodgewone jongens zijn nu toch wel zo langzamerhand allemaal dood. Niettemin weet ik uit betrouwbare bron dat DeWinter in kleine kring toegeeft last te hebben van het imago. En dat “last hebben” bewijst Buruma hier maar weer eens, door die kwaadaardige laster van die “bruine antecedenten” de huidige leiding van het Vlaams Belang na te dragen.”

Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten: Vetje heeft zelf zijn leven lang niks bijgeleerd naast zijn nazislamofiele antisemitisme, en dus, meent hij, kunnen anderen ook niet evolueren. Dus kan de leiding van het Vlaams Belang zich niet bewust zijn geworden dat we in Europa een Joods-Christelijk-Verlichte traditie te verdedigen hebben tegen de barbarij van de nazislam.

“Vrij spel voor de Joden”

Ik citeer het Lieg-Vetje: “Dat zo veel van onze politieke partijen pro-Israël zijn, komt ook omdat ze blind zijn voor kolonisatie. Men is zogezegd tegen ko­lonialisme, maar Israël krijgt vrij spel.

Zullen we het nóg maar een keer uitleggen. Over dat “vrij spel”? Misschien leest er een Vlaamse journalist mee! Of misschien wel twee!

De Joden woonden in Samaria & Judea misschien al 3000 jaar, maar historisch bewijsbaar 2000 jaar, toen in 638 ná Christus (!!!) de islamitische Arabieren Palestina bloedig onder het kromzwaard brachten. De Joden zijn vervolgens 1300 jaar (!!!) door de Arabieren in een dhimmi-status structureel geterroriseerd, uitgebuit, vernederd en bij gelegenheid vermoord: als er één partij recht heeft op de titel bloeddorstige kolonialisten dan zijn het de Arabieren in Palestina. Vrij spel voor de Joden? Je zou dús de kolonisatie van Palestina, en in elk geval het uitroepen van de staat Israël in mei 1948 net zo goed, of beter, een daad van dé-kolonisatie (!!!) kunnen noemen, van nationale bevrijding na 1300 jaar onderdrukking van de Joden door de Arabieren. Als je per se al over kolonisatie wil spreken, dan toch een kolonisatie die vanaf 1880 welvaart en humane vooruitgang in een desolaat en leeg Palestina begon te brengen. Dan was het dus een zeer ethische kolonisatie, eigenlijk ontwikkelingshulp, maar dan echt helpend. Dat is meer dan je van de meeste moderne ontwikkelingshulp kunt zeggen.

Kreeg Israël “vrij spel” na 1880, zoals Vetje beweert? Nou, neen. Om te beginnen  is de moefti van Jeruzalem Amin-al Hoesseini in 1920 begonnen met behulp van de islamitische Jodenhaat-ideologie de Arabische bevolking tegen de Joden op te zetten, onder het terroriseren en vermoorden van niet alleen Joden maar ook de “verraders” in eigen gelederen die geen zin hadden in Jodenhaat. Vanaf 1940 heeft de moefti met een mengeling van traditioneel islamitische en nazistische Jodenhaat in nauwe samenwerking met de nazi-top zoveel mogelijk Joden in Europa doen vermoorden en heeft een vergassings-programma voor de Joden in Palestina helpen voorbereiden.

De Joden in Palestina daarentegen hebben er tot 1948 alles aan gedaan om met de Palestijnse Arabieren in vrede te leven. De islamitische maffia rond de moefti is honderd procent (100 %) aansprakelijk voor het ontstaan van de vijandschap tussen Joden en “Palestijnen”.

”Vrij spel voor de Joden”? Sinds de jaren 1940 druipt het hele islamitische Midden Oosten van een gemengd nazislamitische Jodenhaat. In die Jodenhaat hebben Arafat, Abbas en Hamas de traditie van de moefti voorgezet, zodat die traditie al 90 jaar oud is, vanaf 1920. “Vrij spel”? Israël is drie keer met genocidale bedoelingen aangevallen door een Arabische overmacht: 1948, 1967, 1973. En dus zou Israël, volgens oorlogsrecht, na één aanvalsoorlog al, en zeker na drie genocidale aanvallen het recht hebben zo’n beetje het hele Midden Oosten te bezetten. “Vrij spel voor de Joden”? In plaats daarvan heeft Israël steeds aangeboden genoegen te nemen met minimale stukjes Samaria & Judea (“Westbank”), die militair van levensbelang zijn bij de volgende genocidale aanval van de Arabieren. Israël heeft gedurende decennia van onderhandelingen vele malen in vredesvoorstellen aangeboden die overlevingslapjes grond te compenseren.

Maar Arafat en zijn opvolgers hebben alle vredesvoorstellen en vredes-overeenkomsten altijd actief gesaboteerd met een opvoering van de terreur. Deze Mohammedaanse maffia’s kunnen en willen geen vrede sluiten, want ze leven van Jodenhaat, geweld, corruptie en het chanteren van het Westen. Daarom zijn er steeds meer Joodse nederzettingen in Samaria & Judea gekomen, omdat er geen vrede mogelijk bleek en de Israëli’s het beter vonden “voelhoorns” in dat gebied te houden en uit te breiden. In tegenstelling tot de Abbas-en-Hamas-maffia, willen veel gewone Arabische inwoners van Samaria & Judea dat de Israëli’s blijven, want de Joden brengen welvaart en werk, zoals ze al vanaf 1880 in dat gebied doen. Maar dat durven velen niet toe te geven.

Hoeveel liegvuil gaat er in twee zinnen?

Vetje: “De Arabische joden zijn pas eind jaren ’50, begin jaren ’60 naar Israël gegaan. Nadat de Palestijnen waren uitgedreven en er honderden dorpen waren verwoest. Zij moesten de leemte opvullen en waren het werkvolk of de schwarzen, zoals ze in het Jiddisch werden genoemd.”

Daar wéét me Vetje toch weer een zootje liegvuil in twee zinnen te proppen! De leugens zijn besloten alleen al in de woorden “Palestijnen”, “gegaan”, “uitgedreven & verwoest”, en “opvullen & schwarzen”.

Zullen we beginnen met het woord “Palestijnen”? Ik zou het zelf bijna vergeten, omdat het liegen, de kwaadaardige fabeltjes-geschiedenis zó gewoon is geworden. “Bezette gebieden”. Maar natúúrlijk! “Palestijnen” Allicht! Zou Vetje met opzet de term “Palestijns volk” niet meer expliciet gebruiken? Omdat hij weet dat hij onweerlegbaar krijgt uitgelegd dat zo’n Palestijns volk nooit bestaan heeft, of het moesten de Joden zijn? Maar hij hóéft de term ook niet meer te gebruiken, want inmiddels vier decennia hersenspoeling in onderwijs en media hebben gezorgd dat bij “Palestijnen” het grote publiek automatisch “volk” invult.

Dus zullen we – vóór we gaan vaststellen dat “de Palestijnen” nooit zijn “uitgedreven” door de Joden in 1948 en 1949 – nóg maar weer eens gaan bewijzen dat er, behalve Joden, ueberhaupt nooit “Palestijnen” hebben bestaan. Wel Palestijnse Arabieren. Die Arabieren hebben in 638 na Christus het gebied bloedig onder het kromzwaard gebracht. Die islamitische Arabieren hebben er, zoals gewoonlijk, vervolgens 1300 jaar lang een morele en materiële woestenij van gemaakt. Die Arabieren die nu “Palestijnen” worden genoemd, zijn pas in meerderheid ná 1880 naar dat gebied getrokken vanwege het feit dat de Joden daar welvaart, dynamiek, humaniteit en welzijn (met name een hogere levensverwachting en minder babysterfte) schiepen.

Ik zeg altijd maar: als je niet wil of kan lezen, ga dan een filmpje kijken. Tien minuutjes, lukt dat? Die aandachtsboog moet zelfs een Vlaamse journalist kunnen opbrengen. Vanaf minuut 4 krijgt men in “The Palestinian Wall of Lies” kort uitgelegd hoe het zat met dat “Palestijnse volk”. Maar ik zal het hieronder nog iets aangekleder vertellen.

Het officiële oprichtings-statuut van 1964 van de PLO zegt dat de organisatie geen soevereiniteit heeft of zoekt over Gaza of “de Westbank” (Samaria-Judea). Er is geen sprake van een “Palestijns volk”. Maar in 1967, toen Israël, na opnieuw genocidaal aangevallen te zijn, die “Westbank” (Samaria & Judea ) bezette, werd het statuut van de PLO ineens veranderd en werd er plotsklaps wél soevereiniteit geclaimd van een “Palestijns volk” over Gaza en “de Westbank” (Samaria-Judea).

Die twee regio’s moesten dus plotseling “bevrijd” worden toen niet meer Egypte en Jordanië, maar Israël er in 1967de baas werd. Intussen moet je een paar dingen in het achterhoofd houden, ook als Vlaamse “journalist” en “intellectueel”. Namelijk dat Israël volgens de nog steeds geldige overeenkomsten van San Remo (1922) net zoveel recht had op die “Westbank” als vestigingsgebied als “de Palestijnen”. Dat die “Westbank” in 1948 illegaal, wánt na een genocidale aanvalsoorlog, bezet was door Jordanië. Dat na een nieuwe genocidale aanvalsoorlog in 1967, die Jordanië, Egypte en Syrië verloren hadden, de verliezers (!!) weigerden om ook maar met Israël over een vrede te práten: drie keer nee van Khartoem.

We gaan verder met de uitleg, die nodig is geworden omdat Vetje langs zijn neus weg met één woordje, “Palestijnen”, een hele geschiedenis aan fabels kan oproepen waarmee inmiddels vele generaties schoolkinderen en media-consumenten zijn geïndoctrineerd. En het Jodenhaat-Vetje heeft daar stevig aan meegewerkt, want hij heeft niet alleen flink invloed uitgeoefend in de media, maar ook op het onderwijs in de Vlaamse scholen.

Ik citeer David Meir-Levi in “History upside Down”:

“De Jordaanse bezetting van de Westbank en de Egyptische controle van de Gazastrook waren gekenmerkt door totalitaire repressie. In de woorden van Arafat zelf, voerden de Egyptenaren de Palestijnen in 1948 in vluchtelingenkampen, sloten ze op achter prikkeldraad, zonden spionnen naar binnen om de Palestijnse leiders te vermoorden en executeerden degenen die probeerden te vluchten. Er was geen enkel Palestijns protest tegen deze onderdrukking in naam van enige zelfbeschikking die hen zou zijn geweigerd.”

Maar in 1967 was er dus ineens dat “Palestijnse volk” en die “nationale bevrijdingsstrijd” tegen het “Zionistisch imperialisme”. En de bijkomende “bevrijdingsideologie” was al een paar jaar in de maak. Arafat had al in 1964 zijn vertrouweling Abu Jihad naar Noord Vietnam gestuurd om te leren hoe Ho Chi Minh zijn “bevrijdingsstrijd” voerde. Fatah vertaalde toen al de revolutionaire handboeken van generaal Giap, van Mao en Che Guevarra, van wie we inmiddels toch wel allemaal kunnen weten dat het massamoordenaars waren, inclusief de Jezus van de guerrilla.

Arafat was vooral benieuwd naar het geheim van het succes waarmee Ho Chi Minh de aanval van Noord-Vietnam op Zuid-Vietnam in de ogen van Westers “links” had omgetoverd in een “nationale bevrijdingsstrijd”. Giap schreef aan Arafat: “Stop met praten over de vernietiging van Israël en verander in plaats daarvan je terreur-oorlog in een worsteling om mensenrechten. Dan zal het Amerikaanse volk uit je hand eten.”

Vanaf de jaren 1970 bleek steeds meer hoezeer Giap gelijk had.

Arafat, die door de Sovjets werd gezien als een bruikbare pion in de Koude oorlog tegen het Westen, werd door de Russische KGB in de leer gedaan bij “het genie van de Karpaten”, Nicolai Ceauçescu. Vanaf midden jaren 1960 waren Arafat en zijn entourage meermalen te gast bij deze moordenaar en megalomane krankzinnige. Het opvoedende werk werd in de praktijk gedaan door Ion Mihai Pacepa, hoofd van de militaire inlichtingendienst in Roemenië. Pacepa vertelt wat voor een moeilijke leerling Arafat was. Ik vertaal en citeer nu Meir-Levi ( “History upside Down”, p. 30):

“Maar terwijl Arafat tenslotte de lessen die hij had geleerd van zijn Roemeense en Noord-Vietnamese gastheren en coaches oppikte en toepaste, waren de Sovjets, zoals Pacepa het beschrijft in ‘Red Horizons’, nog steeds niet zeker van zijn betrouwbaarheid. Dus maakten ze, met Pacepa’s hulp een zeer speciale “verzekerings-polis”. Gebruik makend van de goede diensten van de Roemeense ambassadeur in Egypte, filmden de Sovjets Arafat’s bijna elke avond plaats vindende homoseksuele interactie met zijn lijfwachten en met de ongelukkige weesjongetjes, jonger dan tien, die Ceauçescu aan Arafat leverde als onderdeel van de ‘Roemeense gastvrijheid’. Met videotapes van Arafats gulzige pedofilie in hun kluizen, en op de hoogte van de traditionele houding jegens homoseksualiteit in de islam, was de KGB van gevoelen dat Arafat een betrouwbare aanwinst was voor het Kremlin.

Tot zover de morele bronnen waaruit de leugenpropaganda zou gaan opborrelen over het “expansionisme” van Israël en het slachtofferschap van de “Palestijnen” waarin de Vlaamse media nog steeds geloven.

Bent u daar nog, Vlaamse journalist? Bent u daar nog, belezen diepdenk-intellectueel en humanist Ludo Abicht?

Joden én Arabieren . . . . door Arabieren uitgedreven

Nu hebben we uitgelegd dat alleen al het woord “Palestijnen” een wereld van bedrog inhoudt. Nu komen we pas toe aan de drie (!!) overige beschuldigende leugens in de twee (!! zinnen van Vetje.

Namelijk dat pas rond 1960 de Joden uit de Arabische landen zouden zijn “gegaan”. Lieger-de-lieg-lieg. Want er zijn direct nam 1949 grote aantallen Joden uit Syrië, Jordanië en Egypte uitgedreven. En er waren minstens zoveel Joodse uitgedrevenen als er ooit “Palestijnse” vluchtelingen zijn geweest. Israël, op 10% van het oorspronkelijke Mandaatgebied, zonder oliegeld en met onvergelijkbaar veel minder VN-subsidie, heeft iets volbracht wat nauwelijks bekend is bij het grote publiek: Israël heeft 850.000 Joodse vluchtelingen, verdreven uit Arabische landen vlak na 1948, naadloos en soepel geïntegreerd. Israël had geen behoefte de haat in stand te houden. Israël heeft altijd vrede gewild. Geen Joodse “vluchtelingenkampen” om de haat tegen Arabieren in stand te houden in Israël!

Die 850.000 zijn er dus 100.000 meer dan er ooit “Palestijnse vluchtelingen” waren. Wim Kortenoeven, in zijn “De Kern van de Zaak” komt overigens op niet meer dan 650.000 ”Palestijnse” vluchtelingen en Efraim Karsh, in “Palestine Betrayed” komt op grond van recent eigen onderzoek op maximaal 609.000 uit. Dat maakt het verschil nog groter. Wat bovendien wel aardig is om te vermelden: er zijn stemmen die zeggen dat wat er aan bezittingen is achtergelaten door de Joden in Arabische landen, ongeveer vier keer (4x) de waarde van heel Israël in 1949 vertegenwoordigde.

Er zit trouwens nóg een leugen binnen in de leugen dat de Joden pas rond 1960 vanuit de omringende Arabische landen naar Israël “gingen”. Eigenlijk is het een verzwijging.  Want ja, er was na die 850.000 uitgedrevenen een rest Joden die na 1948 met doodsverachting in de Arabische wereld bleef. Maar in de loop van de jaren 1950 en vroege jaren 1960 vertrokken ook zij. En wel onder druk van een toenemend antisemitisme. Het waren vaak Joden die eeuwenlang op die plekken hadden gewoond.

Zal ik de betreffende zin van Vetje nog maar een keer citeren? “De Arabische joden zijn pas eind jaren ’50, begin jaren ’60 naar Israël gegaan. In zijn “In Ishmaël’s House” wijdt Martin Gilbert twee aparte hoofdstukken aan de periode waarover Vetje liegt.

Het zou misschien iets zijn voor Vlaamse journalisten om die hoofdstukken te lezen. Het zijn slechts 30 pagina’s, dus dat is misschien te doen. En de aankoopsom van het boek zal ongetwijfeld door de krant of het tv-station betaald worden als professionele kosten. Dus dat kan het bezwaar ook niet zijn. Enfin, de hoofdstukken heten “Egypt, 1951 – 1961” en “The Exodus Continues, 1950 – 1967” (pp. 251 tot 281). In die dertig pagina’s kan de diepte van het liegen van Vetje eens te meer gepeild worden. Want achter elkaar worden door Gilbert voor die periode, die rond 1960 culmineert, de volgend landen behandeld: Egypte, Syrië, Libanon, Irak, Iran, Afghanistan, Yemen, Libië, Marokko, Tunesië en Algerije. Die pagina’s van Gilbert beschrijven de  terreur tegen de Joden in al deze landen. De moslimse medemens-autoriteiten willen eigenlijk het liefst de Joden het land uitjagen, maar het bezwaar was dan dat Israël werd versterkt. Dus werden ze over het algemeen binnen gehouden en beroofd, ontrecht, geïntimideerd, gevangen gezet, gemarteld en vermoord. Vele Joden probeerden te vluchten. Sommigen lukte het, anderen werden verraden, gepakt en zwaar gestraft. Als de moslimse medemens-autoriteiten besloten dat de Joden weg mochten, dan was dat tegen zoveel mogelijk losgeld en verbeurdverklaring van alle bezittingen. Tegen de Jodenhaat van hun eigen bevolkingen speelden alleen de Sjah van Iran en koning Hassan van Marokko een positieve rol.

En nu komen we toe aan . . . . . . nee . . . . . . luister nog één keer! Zie je hoeveel leugens en verzwijgingen het Lieg-Vetje in twee regels weet te proppen? Ludo Abicht! Grootprofessor! Dieptehumanist! Kampioen fijnzinnig lullen ! Bent u daar nog? Ja, u sterft ook een keer! En Uedele hebt toch samen met dit liegploertend Vetje foute “voorlichtingsbrochures” gepubliceerd om leraren in het Vlaamse middelbare onderwijs net zo schofterig te leren liegen over Israël? Dat ontkent u toch niet? Komt u daar nog op terug? Of neemt u, professor Abicht, die laster-schuld over het Volk mee naar poortwachter Petrus?

Efraim Karsh en de nieuwe lieg-historici

We komen nu aan de hoofdleugen in de twee zinnen van Vetje . Namelijk dat de Palestijnse Arabieren zijn “uitgedreven” en “honderden dorpen verwoest” zouden zijn in 1948-1949 in Palestina.

We zuchten. En we geven met grote vermoeidheid kennis. Van. Een paradigmawisseling. Het was al decennia bekend onder fatsoenlijke mensen, maar nu is het, sinds 2004, aan de hand van een uitgebreide bronnenstudie opnieuw bewezen. Het baanbrekend artikel is van Efraim Karsh: “1948, Israel, and the Palestinians”, in Commentary (2004). Daarin wordt bewezen dat de Joden in de oorlog van 1948-1949 nagenoeg géén Palestijnse Arabieren verjoegen, dat ze ook géén plannen voor verdrijving hadden en in tegendeel probeerden op voet van gelijkheid en in vrede te leven met de Arabieren, maar dat de “Palestijnen” juist door hun eigen maffia’s verjaagd werden om ruim baan voor de geplande genocide op de Joden te hebben. Inmiddels heeft Karsh er een heel boek aan gewijd: “Palestine Betrayed”( 2010). “Verraden”, zegt de titel. Door wie? Door de Joden toch zeker! Neen, door de eigen moordlustige en racistische Arabo-islamo-nazismo-mafioso’s.

En hoe kwam het dat die paradigmawisseling door Karsh nodig was? Nou, het had niet nodig geweest als niet de “nieuwe historici” zo aan het liegen, liegen en liegen waren geweest. Hoe kwamen we, in het Westen en ook Israël, aan al die liegende “wetenschappers”? Dat zat zo. Toen de “filosofie” van het postmodernisme- deconstructivisme-cultuurrelativisme opkwam . . . . . . Wat is dat voor een wijsgerige filosofie? Dat zijn diepdenkgedachten die verkondigen dat alles één pot nat is. Bijvoorbeeld dat een bolhoed óók maar een symbool is, net als een peniskoker en dat “wij” echt niet moet denken dat de cultuur van de Renaissance in Italië van de 15e eeuw beter was dan die van de koppensnellers in de 19e eeuw op Borneo. En ja, als de cultuur van de Europese witmens die het aangezicht van de aarde in de laatste 600 jaar fundamenteel heeft veranderd óók maar één verhaal tussen vele verhalen is, dan wordt het nóg gemakkelijker dat verhaal te verguizen. Immers: kolonialisme, imperialisme, kapitalisme, oorlog en uitbuiting! Niks goeds in te vinden in dat verhaal van de Europese bleekscheet! Ja toch? Neen dan?

Men begrijpt wat dat cultuurrelativisme en dat schuldgevoel samen opleverden: driewerf weg met ons! En de Joden in Israël lieten zich niet onbetuigd. Want de Joden zijn natuurlijk de meesters van het schuldgevoel. Aangewakkerd door de angstige vraag: waarom haten zoveel mensen ons toch zo? Er zal wel iets met ons mis zijn! Ongeveer zoals Stalin-adepten in de jaren 1930 en 1940, als ze maar lang genoeg in de Goelag verbleven, begonnen te denken dat er met hén iets mis was en niet met Stalins geheime willekeurspolitie. Dus werd Israël de bakermat van de gedachte dat niet alleen het Westen helemaal fout was en altijd al geweest, maar dat Israël de voorhoede van het Kwaad tussen nobele wilden was, die dan toevallig geen peniskoker droegen, maar een theedoek rond het hoofd. Dus Benny Morris, Ilan Pappé en Avi Shlaim bonden die theedoek rond hun nek en begonnen te liegen, liegen, liegen over de geschiedenis van Israël.

Het is natuurlijk niet toevallig dat diezelfde Efraim Karsh al eerder, in 1997, een studie had gepubliceerd onder de titel: ”Fabricating Israeli History: The ‘New Historians’“, waarin dat systematisch liegen door die “nieuwe historici” om Israël te belasteren werd aangetoond. Karsh schrijft:

“( . . .) na het ontdekken van de alomtegenwoordigheid van de verdraaiïngen van Morris, kon ik er niet langer omheen het ondenkbare te denken. En inderdaad, een onderzoek ( . . .) leidde naar de onthutsende conclusie dat Morris’ verdraaiingen noch toeval nog uitzondering waren. Ze waren veeleer typisch voor de modus operandi van een flinke groep academici, journalisten en commentatoren, die hun professionele carrières gewijd hadden aan het herschrijven van Israëls geschiedenis naar een beeld van hun eigen keuze met als doel Israël in de rol van de schurk van de regio te drukken te drukken. ( . . .) Het was een bewuste poging tot historische misvorming. Niets meer en niets minder.”

Nu hebben we dus twee belangrijke bronnen, waarop het geschiedverhaal van types als Ludo Abicht en Vetje rust: de Arafat-achtigen en de Morris-achtigen. Overigens heeft Morris inmiddels spijt betuigd en is enigszins van de dwalingen zijns weegs terug gekomen. Pappé is gewoon op de oude voet voortgegaan. Hij heeft nog niet zo lang geleden gezegd dat de waarheid niet zo belangrijk is, maar dat je voor de slachtoffers en de verdrukten moet kiezen. En dat schijnen in zijn ogen de “Palestijnen” dus te zijn.

Wie geïnteresseerd is in het baanbrekende boek van Karsh, “Palestine Betrayed”, maar niet een heel boek kan lezen, omdat hij Vlaamse journalist is, of anderszins intellectueel gehandicapt, kan misschien het opstel lezen waarin ik de vrouwelijk tegenhanger van Vetje in Nederland een veer in heur reet steek: “Jaffa-prijs voor historica Anja Meulenbelt”. Daarin wordt gedemonstreerd aan het voorbeeld van de geschiedenis van Jaffa hoe Karsh in zijn hele boek te werk gaat. En Jaffa kan weer model staan voor de hele geschiedenis van Israël van1880 tot 1949. En wat leert die geschiedenis van Jaffa? Dat met behulp van de islam door Amin al Husseini, de moefti van Jeruzalem en zijn medeschurken de haat tegen de Joden in heel Palestina kunstmatig werd opgewekt en dat deze maffia honderd procent verantwoordelijk is voor een geschiedenis van Palestina die al vanaf 1920 gruwelijk en bloedig is.

Hoe intens triviaal wordt dan het kleine extra lastervuiltje – “Schwarzen”- dat Vetje in bovenstaande twee regels weet te wurmen! Zal ik ze nog maar een keer citeren, die twee regels? Want ik heb inmiddels toch al 7 pagina’ nodig gehad om ze te ontzenuwen.

“De Arabische joden zijn pas eind jaren ’50, begin jaren ’60 naar Israël gegaan. Nadat de Palestijnen waren uitgedreven en er honderden dorpen waren verwoest. Zij moesten de leemte opvullen en waren het werkvolk of de schwarzen, zoals ze in het Jiddisch werden genoemd.”

De Arabische Joden zijn dus niet rond 1960, maar al in 1949 verdreven uit de Arabische landen. Niet “gegaan” De Joden hebben zo weinig mogelijk kapot gemaakt, maar heel veel opgebouwd en ze waren bereid daar de Palestijnse Arabieren als volwaardige medeburgers in te laten delen. Het zijn hun eigen maffia’s geweest die in 1948 en 1949 de Palestijnse Arabieren hebben weggedreven uit hun dorpen, om ruim baan te hebben voor de geplande genocide op de Joden.

“Schwarzen” en een bladwijzer

En dit is dan dat kleine extra lastervuiltje dat ik bedoel: de smerige suggestie die zit in de combinatie van de woorden “naar Israël gegaan“ en “moesten de leemte opvullen”. De Joden hadden dus eerst de Palestijnen uit hun dorpen gejaagd (leugen) en toen lieten ze de Joodse hulptroepen uit Arabierië komen (leugen), die dan vervolgens racistisch bejegend werden, want dat moet dat woordje “Schwarzen” suggereren. Zou best kunnen, dat er Joden zijn geweest die bijvoorbeeld de Ethiopische Joden ooit zo hebben aangeduid. Vetje kan zoveel verzinnen en dat doet hij ook.


Yemenitische Joden

Martin Gilbert beschrijft op p. 270 en 271 van “In Ishmaël’s House” trouwens iets dat het “racisme” van witte Joden tegen zwarte Joden scherp in het licht zet. In 1949 en 1950 zijn 44.000 Yemenitische Joden via een luchtbrug uit Yemen geëvacueerd. Enorme kosten en moeiten zijn daarin gaan zitten. Een van Israëls grondleggers, Itzhak Ben-Zvi, die even later de tweede president van het land zou worden, vloog op een van de trips van “Operatie Tovertapijt” mee naar “Camp Redemption” waar de vluchtelingen in Yemen op hun beurt wachtten.

Terug naar de rest van de leugens in Phantasie-magazine. Huygelen zet voor en Vetje kopt in:

“In Antwerpen zijn de socialisten pro-Israël geweest om electorale redenen. In ruil voor stemmen raakten ze niet aan het joods onderwijs, waardoor leerlingen — zo schrijft u — een bladwijzer kregen waarop stond: ‘Al wat niet Joods is, is vuil van de wereld.’ “

“Klopt. Er mag ook niet ge­sproken worden over de evolutieleer. Tijdens de turnles mogen er geen oefeningen ge­daan worden waarbij geknield wordt en als ze naar musea gaan, mogen ze geen christe­lijke kunst bespreken. Moesten zulke regels bestaan in het moslimonderwijs, het kot zou te klein zijn.”

Vetje liegt. Het Joodse onderwijs in Vlaanderen wordt gewoon gecontroleerd op kwaliteit, net als alle onderwijs. En die Joodse bladwijzer zouden wij wel eens willen zien. En de uitleg erbij van de Joden zelf. En ik beweer blind – ik weet er dus echt niks van! – dat dit weer zo’n smerige leugen-annex-verzwijging van Vetje is. Net zoals ik blind weet ik dat die term “Schwarzen” – als die al ooit gebruikt is geweest voor zwarte Joden door blanke Joden – welwillend, humaan, goedaardig bedoeld is geweest. In elk geval ging er geen werkelijke discriminatie mee gepaard. Want Israël is een parel van een staat in een regio die voor de rest een zwijnenstal is, vooral moreel. Daarom kiest Vetje de partijen ook die hij kiest.

De kelk ten einde leeg

Het is bitter om zoveel tijd en energie aan zoveel smerige leugens te moeten besteden. En ik doe het in de wetenschap dat de Vlaamse media gewoon door zullen gaan met deze berekenende antisemitische psychopaat te faciliteren. Ik hoorde dat “De Israëllobby” al een week na verschijnen in de boeken-toptien van Knack op de vierde plaats stond. Hartelijk gefeliciteerd, Vlaanderen!

De kelk nogmaals ter hand genomen:

“Zowel de VS als Europa kunnen de Israëli­sche en Palestijnse autoriteiten onder druk zetten. Israël moet als bezetter zorgen voor basisinfrastructuur, onderwijs en medische verzorging. Maar dat doet het niet in de bezette gebieden. Het zijn de ngo’s die dat doen, met Europees geld. Wij betalen dus eigenlijk de bezetting. Zelfs dat zouden we kunnen stoppen zonder aan de handelsrela­ties te raken, gewoon door te zeggen dat wij die factuur niet betalen.”

Israël zorgt niet. Bezette gebieden. Weer twee megaleugens. Israël zorgt wél en voorts hebben Joden méér recht dan “Palestijnen” om in Samaria-Judea (“Westbank”) te wonen.

Zal ik dan nóg maar een keer uitleggen, hoe gluip-liegend die term ‘bezetting” is? Nóg maar eens vertellen van dat recht van de Joden om in Samaria-Judea te wonen?

1) Omdat de Joden al in 1922 zeventig procent (70%) van hun vestigingsgebied kwijt raakten aan “de Palestijnen”, namelijk wat nu Jordanië is.
2) Omdat volgens San Remo 1922 het huidige Israël plus Samaria-Judea (“Westbank”) als vestigingsgebied voor Joden én Palestijnse Arabieren overbleven.
3) Omdat elk verder delingsvoorstel van die overblijvende dertig procent (30%) door de Arabieren is afgewezen, blijft San Remo 1922 van kracht.
4) Samaria-Judea is vervolgens in een genocidaal bedoelde aanvalsoorlog door Jordanië bezet en gedurende 1948 -1967 illegaal, wánt na een aanvalsoorlog bezet gehóúden.
5) 1967 was opnieuw een aanvals-oorlog van de Arabische landen. Dat was dus na 1948 de tweede genocidaal bedoelde aanvalsoorlog die via Samaria-Judea werd gepleegd. Dat geeft Israël het recht heel Jordanië, Egypte en Syrië te bezetten. Wát zegt u? Ja, dat hoort u goed. Maar Israël was vanaf 1967 al meteen bereid genoegen te nemen met een paar kleine, militair-strategisch essentiële gebiedjes tegen de Bestandslijnen van 1949 aan. Dat hebben de Arabieren, na twee genocidale aanvallen nóg vol agressie, geweigerd en in plaats daarvan hun haat gegoten in de drie keer nee van Khartoem (1967 meteen al).

En nu komt daar een zesde reden bij

Die zesde reden is dat Israël dus wél zorgt! Vetje liegt, liegt, liegt!

Ik heb onlangs een doorwrocht artikel vertaald van George Gilder “The Economics of Settlement” in de American Spectator van juni 2011. Dit artikel berust voor de periode tot 1948 slechts op één bron, zij het een degelijke, namelijk de verslagen van Walter Clay Lowdermilk, iemand die we tegenwoordig een landbouwingenieur zouden noemen en die een scherp oog had in de landbouwkundige, economische en sociale processen die zich in Palestina vanaf de jaren 1880 aan het voltrekken waren. Gilder laat aan de hand van Lowdermilk  zien dat de rapporten klopten die de Engelse regering indertijd binnen kreeg over de dynamiek en de welvaart die de Joden in Palestina brachten.

Gilder trekt de lijn door naar het huidige Gaza en Samaria-Judea (“Westbank”), waar opnieuw vooral de Palestijnse Arabieren profiteren van de vergrote welvaart en verbeterde algemene levensomstandigheden, de toegenomen levensverwachting, de gemoderniseerde gezondheidszorg, gecreëerd door de zogenaamde Joodse “bezetters” en “kolonisten”:

“Tijdens het tijdperk van de Israëlische “bezetting” bijvoorbeeld, dat liep van de oorlog van 1967 tot 1993 [de Oslo-Accoorden], verdrievoudigde het aantal Arabieren in de [door Israël bestuurde] gebieden tot ongeveer 3 miljoen, samen met de creatie van zo’n 261 nieuwe steden, een verdrievoudiging van het Arabische per capita inkomen en een toename van de levensverwachting van 52 tot 73 jaar. Ondertussen steeg het aantal Israëlische kolonisten in dit gebied – ontdaan immers van Joden door Jordanië – slechts tot 250.000. Nogmaals, verre van dat de Joodse nederzettingen enige ontheemding van Arabieren tot gevolg had, maakten deze nederzettingen een enorme toename mogelijk van zowel het aantal als de rijkdom van de Palestijnse Arabieren. [mijn vet]

Dat is meer dan je van de meeste moderne ontwikkelingshulp kunt zeggen. De miljarden (!) die bijvoorbeeld in Gaza en de “Westbank” werden en worden gepompt, door de VN en “Europa” komen meestal terecht bij de “Palestijnse” maffia’s voor wie vrede het grootste gevaar is dat hen bedreigt. Dat geld gaat naar wapens, corruptie en haatpropaganda. En blijkbaar komt er de laatste tijd zoveel binnen dat de sluizen naar de Zwitserse bankrekeningen verstopt raken. Want we zien tegenwoordig in Gaza vooral luxe-hotels en airconditioned shopping-malls verschijnen. Gaza, waar overgewicht en overbevolking het grootste probleem zijn. Net als in Auschwitz! Ja, precies. En welke driedubbele perverterings-salto maakte Vetje daarvan ook alweer hierboven: “Het zijn de ngo’s die dat doen, met Europees geld. Wij betalen dus eigenlijk de bezetting. “

Laten we nog eens luisteren naar het “Flotilla Choir”: “Because a billion bucks in aid, won’t buy their basic needs. Like some cheese and missiles for the kids.”

Gilder zet de dubbelpervertering door Vetje scherp in het licht:

“De oorzaak van de volgende ramp was interventie van het Westen krachtens het zogenaamde vredesproces van de vroege jaren 1990. Buitenlandse hulp stroomde naar binnen met een snelheid van bijna $ 4 miljard per jaar, en de PLO onder Yassir Arafat en zijn roofzuchtige bende van rabiate anti-semieten werd van Tunesië [Gaza] binnengebracht om de schat te beheren. Het resultaat was een 40 procent daling van het inkomen per hoofd van de bevolking samen met de stijging van terrorisme en anti-semitische gezindheid.In deze sfeer, stortte het Palestijnse ondernemerschap in te midden van veel gepraat over de “vernedering” van de Palestijnen die werkten voor Joden.”

“Wij” betalen dus niet “de bezetting”, wij betalen de haat, de corruptie en het geweld tegen Israël. En Israël doet intussen het harde werk van de welvaart-schepping én verdedigt zich tegen dat geweld dat “wij” faciliteren.

Gilder legt het verband tussen “hulp” aan de “Palestijnen” en de terreur aldus:

“Nu Hamas zich voegt bij de Palestijnse Autoriteit en met een buitenlandse hulp van opnieuw $ 4 miljard, waarvan 900 miljoen dollar rechtstreeks uit de VS naar de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever stromen, zijn de directe vooruitzichten grimmig. Onder de ondernemingsgezinde leiding van Benjamin Netanyahu is de huidige regering van Israël niettemin uit op een economie van samenwerking en welvaart. Naarmate een afname van geweld het toestaat, schept hij resoluut nieuwe mogelijkheden voor Palestijns ondernemerschap en Palestijnse groei.”

De grimmige vooruitzichten door de “hulp”!

Ik vermoed dat Israël, dat steeds bereid is geweest Samaria-Judea op te geven in ruil voor erkenning en veilige grenzen, dat stadium in 2011 voorbij is. Naar mijn gevoel is zo langzamerhand het grote schouderophalen in Israël begonnen. Nu alle vredesvoorstellen –  (van “de drie keer nee van Khartoem” in 1967, tot Oslo 1993 tot Camp David 2000) – door de “Palestijnse” maffia gesaboteerd zijn, en Abbas opnieuw alleen maar hetzelfde doet, saboteren, heeft Israël in het aangezicht van de blijvende oorlogswil van deze maffia, zich met het volste recht dieper ingegraven in Samaria-Judea. Met deze misdadigers, van de Moefti via Arafat naar Abbas tot Hamas, valt eenvoudigweg niet te onderhandelen, want ze willen gewoon geen vrede. Israël moet kapot. Eerder rusten ze niet. Ik denk dat Israël mikt op een constante verbetering van de levensomstandigheden en de welvaart in Samaria-Judea (“Westbank”) door voortgaande immigratie en kolonisatie. En daartoe hebben ze alle recht van de wereld, moreel en juridisch.

Een extra vraag in dit verband: waarom zou Israël Arabieren binnen de eigen landsgrenzen volledig burgerrecht moeten geven (wat ze ook doen) en waarom zou Samaria-Judea Jodenvrij aan de Arabieren opgeleverd moeten worden?

Wat is hierop uw antwoord? Is er een Vlaamse journalist in de zaal?

Met “democratisch iets” bedoelt Vetje: de Joden de zee in!

“Ik vind dat de staat Israël nog al­tijd koloniaal is, discrimineert tegen de Pa­lestijnen en moet veranderen in een democratisch iets. Mensen die dat verhinde­ren door pro-Israël te zijn, werken dat pro­bleem eigenlijk verder in de hand. Daarom moet je tegen Israël zijn.”

“Een democratisch iets”, zegt het Jodenhaat-ploertje. En hij bedoelt de “één-staat-oplossing”, waarbij de Palestijne vluchtelingen en hun kinderen en kindskinderen met al zijn miljoenen Israël mogen overstromen, waarna Israël als Joodse staat ophoudt te bestaan en de pogroms kunnen beginnen.

Ik weet niet wat het vetklepje drijft. In elk geval komt bij mij heel vaak de titel van Menno Ter Braaks 1937-essay in gedachten “Het Nationaal-Socialisme als Rancuneleer” wanneer ik de nazislamisten en hun collaborateurs bezig hoor, zie en lees. Gilder zegt:

“De ongeëvenaarde prestaties van Israël in de industrie en op intellectueel gebied hebben de bekende antisemitische razernijen aangeblazen bij alle economisch en moreel mislukte samenlevingen van de socialistische en islamitische Derde Wereld van Iran tot Venezuela. Ze denken allemaal dat door het delegitimeren, demoraliseren, verslaan en uiteindelijk het vernietigen van Israël zij een enorme stap zullen zetten in de richting van het kapot maken van het hele kapitalistische Westen.”

Dat is ook het uiteindelijke doel van Vetje. En hij wil blijkbaar de islam en de sharia in het Westen. Wat zou hem daarin, behalve de Jodenhaat, toch aantrekken? Veelwijverij? De totalitaire achterlijkheid? Hij maskeert zijn islam-liefde natuurlijk als “het is de ideologie van de onderdrukten”. Maar als je nou weet dat de islam in geen 1400 jaar maatschappelijk iets fatsoenlijks tot stand heeft gebracht? En tot nu toe heeft niemand een antwoord kunnen geven op de vraag: wat is er ueberhaupt positief aan de islam voor een niet-antisemiet? Maar misschien is er een Vlaamse journalist die dat kan.

Verdediger van Israël en verklaarde vijand van de islam, Geert Wilders, wordt door Vetje op ouderwetse Protocollen-van-Zion-wijze verdacht gemaakt als onderdeel van de Joodse wereldsamenzwering:

“Geert Wilders wordt volgens de Neder­landse pers betaald door Israël. Eén keer per week ging hij naar de Israëlische ambassade voor instructies.”

Ja, dat zegt allemaal een “ex-VRT-archivaris en prijzen- winnende cineast die al drie decennia lang een onbevooroordeeld beeld over het Mid­den-Oosten tracht bijeen te pennen”. Ik geloof niet dat Wilders zelfs maar van plan is om te reageren op deze laster.

De uitsmijter van het interview in Pervers-magazine wil ik u niet onthouden. Maar een commentaar op die zin mag u zelf verzinnen. Zelfs een Vlaamse journalist moet na lezing van het bovenstaande daartoe in staat zijn.

“Trouwens,elke jood die in Bel­gië blijft, is wat mij betreft een goeie jood, want die gaat het pro­bleem ter plekke alvast niet verergeren.”

__________________________________

(1) Een uitzondering is Mia Doornaert. Zij schreef op 19 maart 2004 in De Standaard:

“Tal van ngo’s, waaronder 11-11-11, ondersteunen ook weinig evenwichtige brochures voor ,,vredesopvoeding” inzake het Nabije Oosten waaraan notoire tegenstanders van het bestaan van Israël, zoals Lucas Catherine en Peter Edel, meewerken. Het antizionisme van die mensen overschrijdt overigens al lang de grens met het antisemitisme. Catherines boek De zonen van Godfried van Bouillon (1981), met als thema het wereldwijd joods complot, werd in besprekingen in De Morgen (18 april 1981) en De Groene Amsterdammer (27 mei1981) al als anti-joods en als ,,antisemitisme van links” gewraakt. Over de heropleving van het antisemitisch geweld in onze landen vindt de man dat de joden daar zelf ,,mede-verantwoordelijkheid voor dragen” omdat hun organisaties achter de staat Israël staan (DS 12 december 2001). Het is het oude en maar al te vertrouwde argument van het antisemitisme: Als joden vervolgd worden, dan hebben ze het zelf gezocht.” [mijn schuin]

Mijn commentaar: als zelfs een niks-aan-de hand-krant als “De Morgen” van anti-Joods rept (gewoon antisemitisch was een brug te ver?) hoe kan het dan dat deze onsmakelijke vetklep overal podium blijft krijgen? Overigens niet bij Mia Doornaert, die weigert om met deze rat in een publieke discussie te treden.

In het verleden doorspekte Vereertbrugghen eigen werk met citaat en foto’s uit een naziwerk ( “Le Régime Anglais en Palestine 1939”) en bleek hij er geen probleem van te maken om een antisemitische spotprent op de achterflap van een boek te plaatsen. Vetjes uitgever Epo haastte zich om afstand te nemen van de inhoud.

(2) Ik vertaal nog een stuk van haar speech. Phillips gaat aldus verder:

“En tenslotte, iets dat gerelateerd is aan de kwestie Israël, is de doctrine die nu de orthodoxie is onder de Westerse intelligentsia en die de lelijke naam draagt van ”transnationaal progressisme”. Deze doctrine baseert zich op het geloof dat de natie in zichzelf illegitiem is. Waarom? Omdat de natie naar nationalisme leidt en nationalisme leidt naar vooroordeel en oorlog. Dus als je de natie afschaft dan verminder je of schaf je af vooroordeel en oorlog en aldus de ellende in de wereld. En dit denken gaat verder, de natie is slecht, maar Westerse naties zijn héél slecht. Waarom? Omdat het Westen inherent kolonialistisch, roofzuchtig en wreed is, zoals we allemaal weten. En bovendien, als het Westen zegt dat zijn waarden beter zijn dan alle andere waarden, is dat in zichzelf racistisch. ( . . .).

En wat betekent dat voor Israël? In dit licht is Israël driedubbel verdoemd. Om te beginnen is het een natie. Dat is slecht. Ten tweede is het een Westerse natie. Dus héél erg slecht. Joden zijn (. . .) het Westen zelf ( . . .) Joden zijn de baas in het Westen zoals we allemaal weten, controleren de media, Wall Street en Amerika. Dus Israël is de Westerse natie bij uitstek en dus verschrikkelijk slecht. Maar het is bovendien een Joods natie, dus een racistische Westerse natie en aldus staat Israël buiten elke menselijk orde.

En deze lijn van redeneren gaat nog verder. Wat het Westen nooit mag doen, wat Westerse naties nooit mogen doen, is oorlog voeren en mensen doden om hun eigen belang te verdedigen. Wat dat zijn allemaal duivelse belangen, zoals we allemaal weten, want kolonialistisch, wreed en roofzuchtig. Westerse staten kunnen alleen ten oorlog trekken om Derde Wereld-mensen te verdedigen die het vanzelfsprekende slachtoffer van het Westen zijn. Dus bekijk dan maar eens de positie van Israël! De Westerse racistische natie! De militaire zelfverdediging van Israël tegen genocidale afslachting is dus totaal afschuwelijk in elk opzicht.”

(3) Mattijs de Blois, “Israel: een staat ter discussie?”, p. 96:

“Overigens bestaan er belangrijke verschillen van mening over de werkelijke aantallen gevallen burgers en strijders in de Gaza-oorlog. VN Rapporteur Falk komt in een rapport van 11 februari 2009 op 1434 gedode Palestijnse Arabieren, waarvan er 235 als combattant worden gekwalificeerd, Israel heeft 1166 Palestijns-Arabische slachtoffers geteld, waarvan er 709 betrokken waren bij terroristische actviteiten, terwijl er 295 burgerdoden te betreuren vielen.”

Waaraan ik nog wil toevoegen dat als je de doden die vielen doordat mensen als schild werden gebruikt, het in het internationaal recht gangbaar is deze doden toe te schrijven aan degene die zich achter deze mensen verschool. Zij behoren dus te komen op het conto van Hamas.

(4) Ik neem even het vallen van de naam van foute dwerg Louis Michel gelegenheid te baat om de diepte aan te geven van de leugens van Vetje. Hierboven wordt door Vetje namelijk impliciet beweerd dat Michel een groot vriend van Israël is en ook tot “de lobby” behoort. Wie op pagina 68 van Vetjes boek “De Israëllobby” kijkt, ziet dat rond die leugen-passage over Sharon en de genocide-wetgeving de zelfverklaarde Israël-liefde van Michel ook nog eens expliciet en dik wordt aangezet. Een lange betuiging van vriendschap met Israël van Michel zelf wordt daar geciteerd, een passage die eindigt met: “Heel mijn politieke loopbaan lang en ook als privépersoon heb ik aan de zijde van Israël gestaan. Mijn voorliefde voor Israël is algemeen geweest.” Maar ga nou eens kijken naar deze 12 minuten discussie tussen Michaël Freilich van Joods Actueel en Louis Michel bij het foute wijfje Phara dat altijd om het verkeerde verontwaardigd is. Dan zie je een nare, zalvende, huichelende gnoom – let niet alleen op het smoel, maar ook op de handgebaren ! – in casu de heer Louis Michel, die niet geïnteresseerd is in feiten, maar alleen maar in het besmeuren van Israël. Hoe zou hij zo veranderd zijn, Lowieke? Boze tongen beweren dat hij als vriend van dictator Kabila van Congo belangen kreeg in de diamanthandel en omdat je dan de Joden nodig hebt, begon deze lelijke uitgave van kabouter Plop vriendschap voor Israël voor te wenden. Maar de ex-minister van ontwikkelings-samenwerking (!) schijnt problemen met de Joden inzake de diamanten te hebben.gekregen en toen was de vriendschap voor Israël ook over. Ga maar eens kijken bij Pharizea! En lees hier hoe ontspoord en corrupt Derk Jan Eppink den heer Michel vindt.

Maar waar het om ging: als het Vetje te pas komt dan liegt hij dus ook de ploertigste vijanden van Israël “de lobby” binnen.

(5) “Het Jordaanse leger nam [september 1970] Arafats bolwerken onder vuur met tanks, vliegtuigen en zware artillerie en joegen hem het land uit. Zo verschrikkelijk was Hoesseins campagne, dat vele van Arafats bendeleden de rivier de Jordaan overstaken en zich liever overgaven aan de Israëli’s dan een zekere dood door de handen van het Jordaanse leger tegemoet te zien. Het ingrijpen van Hoessein koste naar schatting aan tienduizend ‘Palestijnen’ het leven. Dat zijn er meer dan er zijn omgekomen sinds Israëls bestaan in 1948. Hoesseins actie staat bekend onder de naam “Zwarte September”. Arafat vluchtte het land uit naar Soedan. In maart 1971 vertrok hij naar Libanon om daar opnieuw een greep naar de macht te doen.”

_______________________

Link naar dit stuk op AmsterdamPost