Breivik

“Enfin, wie hieruit een verantwoordelijkheid van ‘Wilders’ voor de daden van Breivik destilleert, moet de kritiek van Churchill als de oorzaak van Hitlers optreden gaan zien.”

In deze dagen van Anders Breivik denk ik aan Thomas Mann en zijn “Betrachtungen eines Unpolitischen”, waarin Manns bewustwording van het verschijnsel oorlog zijn neerslag vond. Die bewustwording beweegt zich langzaam van romantische vederhelmen, galoperende paarden en gestrekte sabels naar de realiteit van de tankslag, gasaanval en loopgraaf met modder, bloed en afgerukte ledematen. We schrijven ergens tussen 1915 en 1918, dus in de tijd dat er nog nette proportionele oorlogen werden uitgevochten met miljoenen doden aan beide kanten. (Daar zou je eens een voorbeeld aan moeten nemen, Israël!) Thomas Mann houdt zijn broer Heinrich voor dat, als Heinrichs sociaal-democratische, progressieve en humane paradijs-op-aarde ooit mocht aanbreken, er toch rekening gehouden zal moeten worden met één helse factor, te weten . . . . . de kunst!

“De kunst zal nog leven en een element van onzekerheid vormen, de mogelijkheid, denkbaarheid van een terugval bewaren. Zij zal spreken van hartstocht en onverstand, hartstocht en onverstand uitbeelden, cultiveren en bejubelen, Oergedachten, oerdriften in ere houden, levend houden of met grote kracht weer tot leven wekken: de gedachte en de drift van de oorlog bijvoorbeeld.”

De Noor Anders Breivik heeft op vrijdag 22 juli middels twee aanslagen rond de 80 mensen gedood. Hij pleegde een bomaanslag op een regeringsgebouw in Oslo met de bedoeling om zoveel mogelijk Noorse politici om te brengen die de islam een beter soort christendom vinden. Daarna ging hij naar het eiland Utoya waar een zomerkamp gehouden werd dat door de regerende sociaal-democraten gesponsord werd en schoot 69 Israël-haters, meest jeugdigen, dood. Ik hoorde het pas na een paar dagen op mijn vacantie-adres en mijn eerste reactie was de gedachte aan de ouders van de vermoorde kinderen die de boodschap thuis zouden krijgen. De eerste reactie van “links” in Nederland was: hun handen dopen in het bloed van de slachtoffers om het op Wilders te smeren.

BREIVIK UTOYA Sharidyn

“De 14-jarige Sharidyn, een van de dodelijke slachtoffers”

Het laatste wat ik geschreven en gepubliceerd had voor ik op 15 juli met vacantie ging, was een ode aan kamervoorzitster Gerdi Verbeet als nazismus-angehauchte Terroristen-hoer. En ik eindigde mijn korte statement aldus:

“Wij zijn klaar met redeneren
Met redeneren zijn we klaar
Wij zijn klaar, klaar, klaar met redeneren
Met redeneren zijn we klaar.”

Oei! Deze strofen, zoals ik in mijn tekst had ik aangegeven, moesten gezongen worden op de wijze van “It’s a Long Way to Tipperary” en dat is, zoals men weet een populair Angelsaksisch soldatenlied dat uit WO I stamt. Oei dus. En nog méér oei: want toen ik mij nader informeerde, kreeg ik aanvankelijk de indruk dat Breivik los was gegaan vanwege het feit dat het zomerkamp op Utoya gewijd was aan de Israël-haat. En mijn “klaar met redeneren” stond eveneens aan het einde van een stukkie dat aangaf dat ik althans het stadium van praten met Israël-haters en Palestijnen-terreur-liefhebbers voorbij was.

Dus dacht ik, daar ver weg op mijn vacantie-adres, oei-oei-oei, zou die Breivik uit dezelfde motieven hebben toegegeven aan het diepe verlangen naar sproeikogelende moord dat ook bij mij zich vaak in maag, borst en strot nestelt? Ik moet in gedachten op die manier dozijnen multikulse opiniemakers, politiek correcte politici en “anti-Zionistische” academici omgebracht hebben. Ik was zodoende bang dat ik mezelf was tegengekomen in deze Breivik, maar dan in een uitgave die . . . . eh . . . . . . ja, hoe zeg ik dat? In een uitgave van mezelf die György Konrád niet in een ty-documentaire had zien zeggen dat hij met geestverwanten in 1956 in Hongarije gewapend de straat op ging om communistische collaborateurs neer te schieten, maar daartoe – “het waren toch mensen” – in de praktijk niet in staat bleek. In een uitgave van mezelf die de Politics of Cultural Despair niet had gelezen. En die ook Thomas Mann niet had gevolgd in zijn ontwikkeling van kunst-als-oorlog-met-vederbos naar oorlog-als-bloedbrei-in-de-modder. Want ik heb die intense massamoordneigingen richting onze quasi-elite dan wel onder controle (hoop ik), maar ook ik wanhoop wel degelijk of die zultkoppen die mijn hele cultuur al 30 jaar richting ondergang vergiftigen anders dan door gewelddadige revolutie weg te krijgen zijn.

Ik had mij al eens eerder rekenschap gegeven “dat ook in mij de gewelddadigheid begint te groeien, omdat ik al minstens twintig jaar moet leven onder een quasi-elite die een paardedeken over elk werkelijk volwassen debat heeft gelegd en bezig is van Europa een gedesintegreerd en geïslamiseerd continentpuntje te maken. Overal hebben zich geestelijke minkukels in alle niches van de macht verschanst, achter een bolwerk van subsidies, en aldaar zijn ze bezig West-Europa naar chaos en burgeroorlog te leiden. En ik waarschuw dat ik de tekenen van een woede zie en in mezelf voel en dat die op een geven moment tot uitbarsting komt. Wie zijn onderbuik ontkent eindigt nog eens met een volle broek. Of in een massagraf.”

Ik zei het laatst nog naar aanleiding in een stuk over zultkop Max Pam:

“De arrogante kwast zegt, godbetert, expliciet in zijn column: ‘Jazeker, hier spreekt de grachtengordel. Hallo, hier spreekt de elite.’ En dat is nou precies de ziekte van het Westen: een arrogante quasi- elite, in werkelijkheid doodgewone onversneden domkoppen, die zich overal gesubsidieerd hebben verschanst, in elke niche van media, politiek, universiteit en burokratie. En ik begin te vermoeden dat we ze er niet uit krijgen zonder burgeroorlog.”

Maar het viel gelukkig mee. Breivik bleek geen verwante ziel, die gedaan had wat mijn meest atavistische instincten ook mij soms aanbevelen. Het kon om nog een andere reden geen verwante ziel zijn, want als het stukje reptielenbrein wat iedereen schijnt te hebben overgehouden aan de evolutie bij mij tijdelijk de grote hersenen zou gaan overheersen, dan zou ik toch nog altijd een fundamentalistische moskee gekalazjnikoveerd hebben, dan wel een bazooka hebben losgelaten op een paar van die uitzonderlijk islamofiele politici die zo bezeten zijn van haat tegen hun eigen cultuur en Israël dat ze niet kunnen wachten tot het hier op Saoedie-Arabië lijkt. In elk geval zou ik zelfs in totale verstandsverbijstering nooit jonge mensen hebben kunnen vermoorden die door een gedegenereerde cultuur zijn misleid. Een cultuur die de laatste 30 jaar niet alleen elke volwassen zelfkennis, elk moreel houvast, maar ook elke werkelijke kennis van de geschiedenis heeft verloren. Met name kennis van de geschiedenis van Israël, het Midden-Oosten en de islam. Anders Breivik vermoordde door hun eigen cultuur misleide jonge mensen. Een narcistische gek.

We komen tot de kern van de kwestie. En we kunnen niet om de cliché-vraag heen. Schuilt er niet in ons allen een Breivik? Ik zou het waarachtig niet weten. Ik kan alleen hopen dat ik in het ultieme uur op György Konrad lijk en niet op Breivik. Ik weet dat mij bijblijft het beeld dat Amanda Kluveld schetst: van de man in het bootje die gewonden uit het water rond Utoya probeert te redden. Hij moet selecteren, het bootje is klein. Sommige uitgestoken handen grijpt hij, andere handen moet hij weigeren. Ik ken de oorlog alleen van de nieuwsfoto’s en de film. Maar wie het eerste half uur van bijvoorbeeld “Saving Private Ryan” heeft gezien, weet ook genoeg. Trouwens ook van de boodschap aan de ouders van de vermoorden op Utoya. In “Saving Private Ryan” ziet een moeder binnen een jaar drie maal een personenauto van het leger voor haar deur stoppen. In die auto zit iemand die haar voor de derde maal iets komt zeggen. Niettemin: ik moet bekennen, dat ik onder vrienden regelmatig heb verzucht: “Je zou er godverdomme toch een mitrailleur op zetten!” En dan bedoelde ik de vertegenwoordigers van de solide muur van leugens die de laatste 30 jaar rond islam, Israël en immigratie is opgetrokken.

Inmiddels, bij het ter perse gaan van dit stuk, ben ik nader geïnformeerd over de inhoud van Breiviks uitingen op het internet. Wat ik nu begrijp van het leesverslag op deze site van D. G. Nerée, bestaat het oeuvre van Breivik op internet uit drie delen die wel chronologisch zijn – verleden, heden en toekomst – maar die de indruk wekken door drie verschillende personen geschreven te zijn. Hoe noem je dat? Een multiple persoonlijkheidsstoornis? In elke geval is deel een, volgens Nerée , vooral een compendium van gerenommeerde anti-islamitische webloggers, dat een uitstekend historisch overzicht geeft van wat de samenwerking tussen culturele Marxisten en de islam al heeft aangericht in het Westen. Geert Wilders wordt in de 1000 pagina’s die ik tot nu las niet één keer door Breivik geciteerd”, zegt Nerée. Hij wordt alleen genoemd in de stukken van de webloggers die door Breivik aan elkaar gebreid worden. Als Breivik overgaat naar het heden en de toekomst wordt het, aldus het verslag van Nerée, steeds fantastischer en ronduit krankzinnig. Breivik, aldus Nerée, zegt aan het einde van deel twee (het heden) dat alles gedaan moet worden om de sympathie van de bevolking niet te verspelen, maar deel 3, aldus nog steeds Nerée, is een mengsel van megalomane ridderfantasieën en scenario’s voor wrede massamoorden, waarin bijvoorbeeld samenwerking gezocht wordt met de Hells Angels en als die niet meewerken dan gaat Breivik ze mooi allemaal liquideren. Nerée geeft veel details uit Breiviks teksten, waaruit men alleen kan concluderen dat we hier met een krankzinnige te maken hebben. Breivik vreest en bewondert Al-Qaeda en wil ze bestrijden door te laten zien dat wij beter zijn in besnijdenis dan moslims, namelijk door onze eigen pik af te snijden. In dat derde deel, zegt Nerée, is sprake van het massale executeren van verraders die in drie kategorieën worden verdeeld. De wapens: bomaanslagen op regeringsgebouwen, sabotage van fabrieken en kerncentrales, giftige kogels, chemische, biologische en nucleair/radiologische wapens.

Enfin, wie hieruit een verantwoordelijkheid van “Wilders” voor de daden van Breivik destilleert, moet de kritiek van Churchill als de oorzaak van Hitlers optreden gaan zien.

Serge Trifkovic

Ik heb in mijn vacantieweken elke dag een aantal uren een boek bestudeerd. Serge Trifkovic, “The Sword of the Prophet”. De ondertitel luidt “Islam: history, theology, impact on the world”. Het is van 2002, stond al een tijdje op mijn leeslijst, maar het kwam er alsmaar niet van. Ik kan u na 300 pagina’s tekst verklaren dat het een meesterwerk is. Het meest complete boek over de islam dat ik ken. Elk aspect, elk tijdvak en elke regio wordt in glasheldere taal geanalyseerd. U zou eens moeten gaan naar de islamitische website Bismika Allahuma en daar de “recensie” lezen van een zekere Doctor Habib Sidiqui. Dan weet u zeker dat Trifkovic een raak boek heeft geschreven. De recensie bestaat geheel uit argumentsloze diskwalificaties van Trifkovic en het slachtofferige spelen op het schuldgevoel van een eventuele christelijke lezer. De islam wordt besmeurd! Wie vervolgens wil weten wat voor een onbenul en taqiyya-pleger deze Sidiqui is, moet een verslag lezen van James Arlandson die deze “geleerde” op een congres een speech heeft horen afleveren.

Inmiddels heb ik begrepen dat Trifkovic een vervolg heeft geschreven op zijn “Sword of the Prophet” en wel het boek “Defeating Jihad”. De ondertitel luidt hier “How the War on Terror may yet be won, in spite of ourselves”. Ik heb het tweede boek nog niet gelezen, maar het eerste boek gaf mij al de overtuiging dat “Sword of the Prophet” het Westen zou kunnen redden, als het werkelijk gelezen zou worden. Dat klinkt misschien kinderlijk, maar ik meen het. De analyse is rijk, helder en onontkoombaar. Dit in het Engels geschreven boek zou in alle andere voorname Europese talen vertaald moeten worden: Duits, Frans, Italiaans en ook in het Nederlands. Het is verschrikkelijk te beseffen dat jaarlijks ongetelde miljarden worden uitgegeven door een monsterlijke bureaucratie in Brussel om de ondergang van de Westerse cultuur te bespoedigen en dat er geen geld is om één, twee boeken te vertalen en promoten die 2000 jaar Joods-Christelijke beschaving zouden kunnen redden. (Collega “Filantroop” schetst een portret van een van deze “Europese” gekken die maar niet genoeg van de moslim-immigratie kan krijgen, eurocommissaris van Diep-Menselijke Zaken Cecilia Malmström.)

Raoul Heertje

Maar Trifkovic zou moeten opboksen tegen het kosmische onbenul waarmee driekwart van de Westerse elite is doordesemd. Wie een typische vertegenwoordiger van dit onbenul aan het werk wil zien, hoeft maar naar dit filmpje te kijken waarin Raoul Heertje vier volle minuten in het hippe “Dit was het Nieuws” krijgt om de publieke omroep te misbruiken voor Wilders-bashing.

Heertje haalt de rechter aan die zijn vrijspraak van Wilders motiveerde op grond van het feit dat Wilders een onderscheid maakt tussen moslims en islam. En dan zegt Heertje:

“Stel dit is waar. De moslims zijn helemaal geen probleem. De islam is het probleem. Wat is dan het probleem?”

Ik raad u aan op precies 43 seconden nadat Heertje deze woorden heeft gesproken het beeld even stil te zetten.Kijk naar dat hoofd. Ooit zoveel pedante zelfingenomenheid aanschouwd? Hij is geheel vervuld van zichzelf. De analyticus  denkt oprecht een heel scherpe waarneming te hebben gedaan. Probleem? Islam? Wâ dan?

HEERTJE OP 43 SECONDEN

Dit filmpje met Heertje was voor mij aanleiding met de gedachte te spelen een ander medium te gaan gebruiken in mijn pogingen om het Westen te redden. Ik zou mij gewoon sprekend laten filmen, terwijl ik aan Raoul Heertje uitlegde wat misschien het probleem met de islam zou kunnen wezen. Maar ik besefte al gauw dat ik, naarmate mijn verbale schildering van de problemen met de islam beter geslaagd zou zijn, ik ook mijn leven minder zeker zou zijn. Ja, dat is toch bepaald een probleem met de islam. Ik ben niet laf, maar na uitgebreide consultatie met mijn omgeving zie ik er toch maar vanaf.

Het ueber-arrogante porem van Heertje kwam mij overigens in gedachten, toen ik zag en hoorde wat er uit dit Aangelaat des Vlezes van de Ander kwam. Vooral Raoultje zelf zou even moeten kijken. En goed luisteren.

Een enkel anekdotetje over de Profeet

Ik kan het niet laten. Speciaal voor Raoul Heertje. De andere lezers zouden, terwijl ze deze paragraaf lezen, het portret voor ogen moeten hebben van Heertje zoals dat op 43 seconden in bovengelinkt filmpje te zien is.

Het anekdotetje: in Medina, vlak na de slag bij Badr in 624, waarin Mohammed vele Joden wist te doden en beroven, moest er nog een speciale Jood vermoord worden. Gewoon, omdat het kon. Hij had niks speciaals misdaan, zelfs Mohammed niet “beledigd”, maar hij was rijk, prominent en Jood en dus wilde Mohammed hem graag doden en van zijn bezittingen beroven. Zes van de toffe metgezellen van de Erbarmprofeet van Allah de Erbarmer gingen zich over Abu Rafi, want zo heette de koopman, ontfermen. In de nacht aangekomen bij zijn huis slachtten de toffe metgezellen van Mohammed Abu Rafi af terwijl hij in zijn bed lag te slapen. Maar toen de toffe metgezellen terug waren bij opdrachtgever Mohammed (vrede zij met hem!) kregen ze onenigheid over wie aan Abu Rafi nu eigenlijk de doodssteek had gegeven. Ze kwamen er niet uit. En maar ruzieën en kwebbelen! Mohammed zag dat eens even glimlachend aan en kwam toen, in zijn superieure wijsheid, met de oplossing. Hij vroeg de toffe metgezellen allen hun zwaarden te tonen en besloot dat de eigenaar van het zwaard waaraan nog voedselresten kleefden de fatale buiksteek moest hebben toegebracht. (Trifkovic, Sword, p. 41)

Altijd ethisch en toch praktisch, Mohammed.

Hans van den Broek

Toen ik tijdens deze vacantie nog overwoog het medium film te gaan gebruiken, ben ik op zoek geweest naar een fragment – dat ik niet heb gevonden – waarin Hans van den Broek bij Buitenhof zit en zalvend ongeveer dit zegt: “Tsja, maar als je gaat beledigen wat mensen het heiligste vinden en ten diepste beweegt . . . .” Hij trok zijn meest uitgestreken gezicht en misschien zette hij de vingertoppen verfijnd tegen elkaar. Hij bedoelde met zijn woorden begrip te tonen voor de moordenaar van Theo van Gogh. En met dat “heiligste” doelde Van den Broek op de figuur van de profeet Mohammed.

Nu had de moordenaar van Theo van Gogh, Mohammed Bouyeri, in de brief die hij met een slagersmes in de borst van Theo had vastgestoken en waarin Ayaan Hirsi Ali met de dood werd bedreigd diezelfde profeet aangeduid met “de lachende doder”. Dat was heel adequaat. Bij Trifkovic kan je in het eerste hoofdstuk van “The Sword of the Prophet” nog eens in 50 pagina’s tot in detail lezen dat deze wellicht slechts mythische Mohammed een massamoordenaar en roofmoordenaar was, een verdragbreker en een slavenhouder en slavenhaler. Hij beroofde niet alleen zijn tegenstanders onbekommerd van het leven, maar van al hun bezittingen, van hun vrouwen en hun dochters. Hij liet mannen voor de ogen van hun eigen vrouwen en kinderen afslachten. Hij was een geile boef die tientallen vrouwen en slavinnen had, maar toen hij zijn oog op de enige vrouw van zijn aangenomen zoon viel, kreeg hij zogenaamd een speciale influistering van Allah dat hij haar mocht hebben. Ook voor zijn haat – speciaal jegens de Joden – kreeg hij precies op tijd toestemming van Allah. Ik zal over Mohammeds stuitende opportunisme, zijn domme haat, zijn genadeloze moordpartijen en zijn uitzinnige geilheid nog schrijven aan de hand van Trifkovic.

Het gaat hier dus opnieuw over die muur van kosmische onbenul van een vertegenwoordiger van onze quasi-elite – deze keer Van den Broek – waartegen elke kritiek te pletter loopt. Er is ook geen schaamte en die kan er ook niet zijn, want men neemt blijkbaar geen kennis van feiten. Zo’n Raoul Heertje ook . . . . . .

Ik vond op mijn zoektocht naar het betreffende fragment met Van den Broek wel twee andere voorbeelden van de verbijsterende domheid van deze Minister van Staat en ex-minister van buitenlandse zaken. Nu ik dit opschrijf kan ik de wanhoop voelen. Want het komt niet aan. Je kan lullen wat je wilt, maar niemand hoort je, behalve een kring van ingewijden die het toch al weten. En intussen zit deze Van den Broek bij Pauw en Witteman zijn leugens over Israël nagenoeg onweersproken te verkopen.

Ik zal aparte stukken schrijven over deze twee afleveringen van P&W waarin Van de Broek zijn smerige waanzin over Israël debiteert. Hier een klein voorproefje van die waanzin. In het kader van het goedpraten van de terreur van Hamas zegt de Jezuïtische schijtluis: “De Palestijnen willen een onafhankelijke staat en willen het gestolen land terug . . . . en je hoeft niet met de dief te gaan onderhandelen of die wel of niet bereid is dat terug te geven.”

Ik heb vaker krasse termen gebruikt om de kwaliteit van onze quasi-elite aan te duiden. Ik heb Ab Klink een baviaan genoemd. Hetzelfde kan je van deze Van den Broek zeggen. Ik bedoel dat zeer serieus. Dit zijn volstrekt incompetente gekken en ze zijn levensgevaarlijk omdat ze nauwelijks tegengesproken worden.

Dick Swaab

Over biavianen gesproken. De zondag van mijn terugkomst van vacantie, 31 juli. Ik ga eens tv-kijken om te zien hoe Nederland ervoor staat en kom langs “Zomergasten” van de VPRO. Ik zie een vaag bekend gezicht en word door een al even vaag wantrouwen bevangen. Is dit niet een linkse Gutmensch? Na drie minuten heb ik het antwoord. De man heeft het over chimpansees die in groepen opererend een soortgenoot eerst “ontmenselijken” en dan vermoorden. En ik voel ‘m al komen. Ja, zegt de man, precies zoals de PVV doet met moslims. Ik zet de tv maar weer uit. Het wordt stil in mij – ja verdomd, zo pathetisch voelde het! – en ik probeer me te herinneren wie die man is. Oh ja! Hij heet Dick Swaab, doet iets met hersenonderzoek en schrijft columns op de links-fascistische site “Joop” van de VARA die onder leiding staat van de hystericus Francisco van Jole. Van hem zouden de hersens ook eens onderzocht moeten worden. Maar misschien kan Dick Swaab met zijn eigen brein beginnen.

Want als er nou een ideologie is waarin “de Ander” structureel ontmenselijkt wordt, met een diep racistische traditie en niet alleen jegens vrouwen, waarin de oorlog tegen de ongelovigen een van de allerbelangrijkste permanente voorschriften is, dan toch wel de islam. Trifkovic zegt het mooi: “ Islam is the only major religious doctrine in human history with a developed doctrine, theology, and legal system of mandatory violence against non-believers.”

Maar Swaab wijst liever degene die deze ontmenselijkings-ideologie aan de kaak stelt als de potentiële moordenaars aan: “de PVV”.

Vriend Roelf-Jan mailde mij naar aanleiding van het optreden van Swaab deze observatie:

“De Gutmenschen hebben de bron van het kwaad leren kennen. Het ligt aan de aanwijzer, aan de boodschapper! De islam is niet slecht zegt Swaab. Moslims worden pas kwaad en misschien wel slecht als je voortdurend zégt dat de islam slecht is. Eerst waren ze helemaal niet kwaad of slecht. De beschuldiger, de PVV en Wilders, die veróórzaken pas het kwaad! Het was er eigenlijk helemaal niet. Islam is mooi, moslims zijn goed! Swaab zegt tegen Wilders: “Hoe zou jij reageren, als je alsmaar beschuldigd werd?” Het is eigenlijk een toverstafdenken: Wilders en de PVV richten hun magische stokje op “de moslims” en daardoor worden ze pas kwaad en misschien wel slecht.

Omgekeerd verwachten types als Swaab, in het algemeen de linkse Gutmensch, van lof een zelfde effect. Men verwacht dat als men maar de lof zingt van de misdadiger dat deze tot inkeer zal komen en direct een goed mens zal worden. Het is de moraal van “met de hoed in de hand, komt men door het ganse land”. Zeker de helft van onze Tweede Kamer is aanhanger van dit gedachtengoed. Mogelijk verklaart het ook de onstuimige klapzoenen van Gerdi Verbeet voor terrorist Abbas. Dit is je reinste op hol geslagen quasi-christendom.”

Tot zover Roelf-Jan. En Martha, iemand die regelmatig reageert op onderhavige site had het programma vanaf het begin gezien. Ze schrijft: “( . . .) vreemd genoeg, was hij [Swaab] nog maar net gezeten bij Jelle aan tafel of “out of the blue” kwam de term xenofobie voorbij, vreemdelingenhaat, het opzetten van groepen tegen elkaar, alsof het afgesproken werk was tussen Jelle en hem een duidelijk statement te maken richting Geert Wilders in de beginfase van het programma. De magie verdween en ik zag een man, die alles weet over hersenen maar in de zijne was reeds een rottingsproces begonnen.”

Ik ga nu iets heel belangrijks zeggen

Het is de kracht van de Westerse, van de Joods-Christelijk-Verlichte cultuur: zelfkritiek. Het heeft collectief-morele plus individueel-morele alsook wetenschappelijke vooruitgang mogelijk gemaakt. Maar dit vermogen schuld te voelen en vergissingen toe te geven is doorgeslagen in masochisme. Tegelijk is het aantrekkelijk voor zelfmanifestanten, die verder niet zoveel presteren, om een moreel krukje te bestijgen en hun mede-Westerlingen duidelijk te maken dat zij bétere mensen zijn, een hogere moraal hebben. Daarom is dit “holier-than-thou” zo populair in de politiek, daarom is het zo aantrekkelijk. Dat zelfmanifesterende masochisme uit zich met name tegenover een cultuur die op zelfkritiek de doodstraf zet (ja!) en tegelijk al 1400 jaar uit is op de verovering van het Westen. Wat ooit sterk maakte is een dodelijk gif geworden. En het is niet alleen Europa dat aan de ziekte van de zelfverloochening lijdt, ook Amerika, althans de “liberals” die zo mogelijk nog onwetender zijn dan wat hier voor “links” doorgaat. Kijk eens wat het vlaggeschip van “progressief” Amerika rond de affaire Breivik aan zelfbesmeuring opbrengt. Aaron Goldstein citeert een aantal koppen die de krant gebruikte:

“As Horrors Emerge, Norway Charges Christian Extremist
Right-Wing Extremist Is Charged in Norway.”
“Oslo suspect wrote of fear of Islam and plan for war”,
Norway Attacks Put Spotlight on Rise of Right-Wing Sentiment in Europe”
Killings in Norway Spotlight Anti-Muslim Thought in U.S.” [mijn schuin]

Ik ga nu iets heel belangrijks zeggen. Let goed op. Deze Breivik kan je niet “christelijk” noemen, want zijn handelen is tegen alle ethische essenties van het christendom. Bovendien hebben niet alleen de “christenen” maar ook “rechts” in de hele Westerse wereld direct deze daad in krachtige termen veroordeeld. Er bestaat geen ondersteunende ideologische gemeenschap voor Breivik. Dit is waarachtig een geïsoleerde gek. Raymond Ibrahim zegt: “( . . .) when jihadists attack in the name of Islam, such as on 9/11, high-ranking Muslim clerics praise them and Muslims celebrate in the streets; conversely, no Christian preacher has praised Breivik’s terrorism, nor are Christians dancing.” Maar in de bovenstaande koppen wordt door de NYT meteen een “religie” in bescherming genomen die wél een ideologisch kader en een gemeenschap van vele miljoenen biedt aan massamoordenaars, namelijk de islam. Dat in bescherming nemen van de haat- en massamoordreligie geheten islam, bracht de NYT kras tot uiting rond de massamoord in Fort Hood, waar een islamiet, de majoor Hasan, 13 mensen doodschoot onder het uitroepen van “Allahu Akbar”. Nader onderzoek wees uit dat de directe omgeving heel goed besefte dat deze Hasan aan het “radicaliseren” was, maar dezelfde hypokrisie die de NYT in zijn koppen vertoont, zorgde ervoor dat er geen actie werd ondernomen.

En dan nu de koppen die de NYT aan Fort Hood en majoor Hasan wijdde:

“Army Doctor Held in Ft. Hood Rampage”
Mass Shooting at Fort Hood”
“Little evidence of terror Plot in Base Killing”

Ook de verhalen onder deze koppen identificeerden Hasan niet als moslim. Er werd zelfs expliciet gezegd dat hij “geen religieuze voorkeur” had.

De schrijver van dit artikel over de waanzin bij de NYT, Aaron Goldstein, wijst er op dat nog tot 48 uur voor dat Breivik toesloeg een kop boven een artikel in de “progressieve” krant aldus luidde: “Major is Arraigned in Fort Hood Killings”. Dus 20 maanden na de Ford Hood massamoord kon de NYT er zich niet toe brengen deze Hasan als een extremist te betitelen. Laat staan als moslim-extremist. Maar luttele uren nadat Breivik had toegeslagen was het christendom en “rechts” door de NYT al gekoppeld aan Breivik.

Wat de Times ook deed was expliciet het belang van Hasans moslim-identiteit ontkennen:

“In the aftermath of this unforgivable attack, it will be important to avoid drawing prejudicial conclusions from the fact that Major Hasan is an American Muslim whose parents came from the Middle East. President Obama was right when he told Americans, “we don’t know all the answers yet” and cautioned everyone against “jumping to conclusions.”

Neen, al te snelle conclusies trekken doet de linkse pers alleen als het Westen met schuldig bloed besmeurd kan worden.

Nee, geen koekje van eigen deeg

Deze site, AmsterdamPost, wist vrij snel na de aanslag het volgende te melden: “Fatah, de organisatie welke jongerencentra en sportcentra naar Palestijnse zelfmoordterroristen vernoemd, blijkt volgens dit artikel al 15 jaar kind aan huis te zijn op het eiland van de Noorse sociaal-democraten.”

Natuurlijk was die melding zeer relevant, maar niettemin kan je niet stellen dat het hun eigen schuld is omdat ze jarenlange vriendschap onderhielden met een beweging van “Palestijnen” die vele honderden (!) willekeurige Israëliërs hebben gedood. Dat doet de schrijver, hoofdredacteur van deze site, ook niet. Deze slachtoffers waren grotendeels misleide jongeren, die opgegroeid zijn in een Europese cultuur die ik de laatste dertig jaar in een leugencultuur heb zien veranderen en dan met name op het punt van Jodendom, Israël en islam. Natuurlijk was er in de leiding van het zomerkamp minstens één figuur bij die in het verleden meermalen explosieven had gesmokkeld om die aan Palestijnse terroristen ter beschikking te stellen. Maar deze kinderen – zeer velen waren onder de twintig – waren nog in ontwikkeling. Ze hebben geen kans gekregen om de leugens over Israël en islam waarmee ze door hun opvoeding doordrenkt waren, te leren doorzien. En dan laat ik de verwarde geest van de dader nog buiten beschouwing.

Noorwegen

Barry Rubin is een onvermoeibare strijder in dienst van de waarheid rond Israël en islam. Ook hij schreef over de aanslag door Breivik. De Noorse prominent-linkse krant “Dagbladet” nam zijn tekst zonder toestemming over. En . . . . .  verminkte die zodanig dat Rubin werd neergezet als iemand die had gezegd dat het ’t verdiende loon van die jonge mensen was omdat ze zelf Palestijnse terroristen steunden.

Dat is een leugen. Rubin zegt nergens dat het prima is dat deze jonge mensen vermoord zijn. Hij wijst alleen op de ironie dat het kamp was gewijd aan steun aan de terroristen van Hamas en zelf het slachtoffer werd van terreur. De Noorse krant maakte daar onmiddellijk van dat Rubin bedoelde “eigen schuld, dikke bult”, terwijl hij expliciet had ontkend dat te bedoelen. Lees maar:

“Even to mention this irony is dangerous since it might be taken to imply that the victims “had it coming.” The victims never deserve to be murdered by terrorists, even any victims who think that other victims of terrorists “had it coming.” This is in no way a justification of that horrendous terrorist act. It’s the exact opposite: a vital but forgotten lesson arising from it that can and should save lives in future.”

Maar zo herkennen we de linkse pers weer. Wat Rubin wél bedoelde: steun voor groepen als Hamas, zoals op dat eiland gepleegd werd, maakt terrorisme succesrijker als strategie en het is van een tragische ironie dat juist de (misleide, jeugdige, naïeve) ondersteuners van terrorisme zelf het slachtoffer van terreur werden.

Noorwegen is een zeer welvarend land, dun bevolkt en met een overweldigend natuurschoon. Toch zijn de Noren de leidende antisemieten van West-Europa. (So much voor de theorie dat racistische haat uit armoede voortkomt, maar dat wisten we al van islamitische terroristen: weldoorvoede jonge mannen met teveel vrije tijd uit gepriviligeerde klassen.) Arutz Sheva meldt: op 5 miljoen inwoners van Noorwegen zijn er minder dan 2000 Joden. Israël is voor de Noren een klein landje, ver weg. Maar een derde van de Joodse middelbare scholieren wordt twee tot drie maal maandelijks fysiek bedreigd. De cultus van “politieke correctheid”, die onveranderlijk met “anti-Zionisme” gepaard gaat, heerst extreem in Noorwegen en wordt gedragen door vakbonden, media-elite, de politiek, de Lutheraanse kerk en de academische gemeenschap. Het anti-Zionisme in Noorwegen neemt vaak de vorm aan van regelrechte Israël-haat. Boeken die Israël verdedigen – bijvoorbeeld de boeken van Alan Dershowitz – worden bewust geboycot.

Er is nog meer te melden over de elite van Fjordenland en Front Page Magazine doet dat. Tussen de Maalot Massamoord (mei 1974) op schoolkinderen – in opdracht van Arafat door “Palestijnse” terroristen van de DFLP (Democratic Front for the Liberation of Palestine) – bestaat een dieper verband dan dat het in beide gevallen gaat om massamoord op kinderen. De Noorse Arbeiders Jeugd Liga die het kamp op Utoya runde heeft een lange geschiedenis van steun aan het soort organisaties als de DFLP. Lars Gul is een van de leiders van die Liga, liefhebber van de islam, inclusief vrouwen- en homo-onderdrukking en smokkelde voor genoemde DFLP explosieven Israël binnen die moesten dienen bij terroristische aanslagen. De Noorse politie was bekend met Guls terreur-activiteiten en tekende in een politierapport zelfs uit zijn mond op dat hij de uitdrukkelijke bedoeling had Israëli’s te doden. Maar dit hinderde Guls carrière niet. Een dag voor de masamoord door Breivik kwam de minister van Buitenlandse zaken van Noorwegen naar het Utoya-kamp. Gahre-Store heet hij zeer toepasselijk. Gare Gestoorde leverde aldaar een haatspeech af tegen Israël. Er is, zegt Front Page Magazine, nauwelijks een islamitische terroristische organisatie die niet op de warme vriendschap van Gahre-Store kan rekenen en hij is ook een warm voorstander van de “een-staat-oplossing” die Israël zal vernietigen.

“There is something rotten in the state of Norway” zegt Front Page Magazine en als Breivik een ontspoorde extremist is, dan zijn er oorzaken voor te vinden in het algemene geestelijke klimaat in Noorwegen. En dat wordt niet veroorzaakt door “rechts”, maar door een totaal ontspoord “links” dat elk moreel anker kwijt is.

De ambassadeur voor Noorwegen in Israël Svein Sevje maakt integrerend deel uit van deze morele ontsporing. In de Israëlische krant Ma’ariv van 26 juli 2011 laat hij optekenen: “We Norwegians consider the occupation to be the cause of the terror against Israel,” En “Those who believe this will not change their mind because of the attack in Oslo.”

Daar is al heel wat over gezegd, maar hier hebben we dus precies één, en slechts één van de gekmakende leugens die constant over zowel de islam als Israël verteld worden. Trifkovic: “Politicized pap about islam is fed tot the Western world on a daily basis.” Je moet natuurlijk nooit zo gek worden als Breivik, maar als dit de opvatting van een Noorse ambassadeur in Israël is, dan denk ik dat praten, voorlichten en schrijven óók zinloos zijn. Soms heb ik een diepe lust me over te geven aan dezelfde waanzin, dus ook om te gaan proberen het echt te gaan geloven, dat de islam een geloof van vrede is en dat Israël een heel erg fout land is omdat er allemaal Joden wonen. Ongeveer zoals sommige mensen die je kende in een spijkerbroek ineens een oranje jurk droegen en Hare Krisjna zingend door de straten gingen. Misschien is het ook een optie om te beginnen met Stroh-rum van 33% te drinken en niet meer op te houden tot ik dood ben. In elke geval: dit pijnlijke bewustzijn uit, weg uit deze waanzinnige werkelijkheid. En terwijl ik het opschrijf, realiseer ik me dat dit zelfmoordgedachten zijn. En vervolgens, dat in een vitale reactie op dit soort depressie, de patiënt soms naar moord grijpt op degenen die hij ziet als de veroorzaker van zijn vitale inzinking. Aan elke zelfmoord, zegt de psychologie, gaat een moord vooraf, die bijna altijd slechts in gedachten door de zelfmoordenaar wordt gepleegd.

Maar neen, ik moord niet en ik zelfmoord niet en ik schrijf nog maar eens op wat anderen, Dershowitz en Elder of Ziyon ook al hebben opgeschreven. Namelijk dat deze Noorse ambassadeur geschift is. Dat er geen Libanees gebied wordt bezet door Israël en dat Hezbollah toch Israël wil vernietigen; dat Fatah voor de oorlog van 1967 en dus ruim voor de “bezetting” werd opgericht met de doelstelling alle Joden in Israël uit te moorden en Israël van de kaart te vegen; dat er vóór 1967 honderden terreuraanvallen zijn geweest door “Palestijnen”.

Dershowitz en Elder of Ziyon laten de terreur tegen Joden in Palestina pas in 1929 beginnen, maar de door de moefti van Jeruzalem geïnstigeerde terreur begon al in 1920.

Ik heb, omdat er nooit iets fatsoenlijks vertaald wordt over islam of Israël – gut nee, dáárvoor hebben we geen fondsen! –  een lange samenvatting gemaakt van Klaus-Michael Mallmann en Martin Cüppers,  „Halbmond und Hakenkreuz.Das Dritte Reich, die Araber und Palästina“, Darmstadt 2007, 287 pp.

Wie klikt op de link kan kennis nemen van de hele geschiedenis van terreur tegen de Joden in Palestina van 1920 tot 1940. Hier een fragmentje:

“Al onder het militaire bestuur van de Engelsen, nog voor het mandaat  in 1922 inging, vielen bedoeïenen in 1919 Joodse kolonisten in Galilea aan. In 1920 waren er acht doden bij een overval op Tel Chai, (Tel Hai) in Noord-Palestina.  Eveneens in 1920, bij de zogenaamde Nebi Musa-rellen, vielen vijf doden, 216 gewonden en 18 zwaargewonden. De Arabieren in de stad plunderden onder hevig geweld de Joodse wijken.  Redenaars riepen op  tot aansluiting bij Syrië, waar een familielid van Amin el-Husseini,  de latere Moefti, zich zojuist zich tot koning had uitgeroepen. Het Arabische gepeupel scandeerde “Palestina is ons land, de Joden zijn onze honden!”  en “De regering staat aan onze kant!” Inderdaad waren er hoogstwaarschijnlijk niet toevallig geen Britse troepen in de stad.”

Maar er is nog iets fundamentelers, iets waar geen van de commentatoren op ingaat. Dit klinkt extreem, maar is het niet: al zou Israël heel Egypte, heel Syrië en heel Jordanië hebben bezet, dan zou dat met het volste recht zijn gebeurd, want Israël is drie keer met genocidale bedoelingen door die landen aangevallen. De Amerikanen hebben voor minder Japan en West-Duitsland bezet en heropgevoed, want zij waren niet op hun eigen grondgebied aangevallen als je Pearl-Harbour even buiten beschouwing laat. Als Israël afziet van dit recht van bezetting van de aanvallende landen, dan zou het toch minimaal heel Samaria & Judea (de Westbank) mogen bezetten. Of niet? En als de Israëli’s grootmoedig afzien van bezetting van het halve Midden Oosten, dan geldt toch a fortiori dat die “Westbank” bezet wordt met alle morele en juridische recht? En het komt nog sterker: want volkenrechtelijk gezien is San Remo 1922 nog steeds van kracht en volgens dat besluit behoren Samaria & Judea tot het vestigingsgebied voor de Joden. Als je dat beseft, dat Israël afgezien heeft van bezetting van het halve Midden Oosten en zelfs heeft aangeboden Samaria & Judea prijs te geven in ruil voor vrede na drie keer met genocidale bedoelingen te zijn aangevallen, dan kan je mij niet meer wijsmaken dat deze Noorse ambassadeur niet een krankzinnige antisemiet is en de halve rest van de wereld samen met hem. Het enig wat Israël eist zijn een paar kleine gebiedjes in Samaria & Judea tegen de bestandslijn van 1948 aan (“de grenzen van 1967”) die van existentieel-strategische betekenis zijn voor dat landje.

En dan vergeten we nog te vermelden dat sinds 1967, sinds Israël “de Westbank” heeft “bezet” de Arabische bevolking en Arabische welvaart en Arabische huizenbouw explosief zijn toegenomen. Ook en vooral in Jeruzalem.

Ik zal, als ik in de nabije toekomst het optreden bij P&W van de intellectuele reus Hans van den Broek fileer, hier nog gedetailleerd op ingaan en bovendien nog ietsje verder in de geschiedenis uithalen: naar 3000 vóór en 638 ná Christus.

De gekte kwadrateert zich

Filantroopheeft op deze website een kluns aangehaald van de Volkskrant. Filantroop schrijft:

“In de welbekende linkse stijl offreert de Volkskrant-redacteur Leen Vervaeke ons op een onfrisse medeschuldigverklaring aan de massamoord van Utöya. Nee, hij waagt zich niet aan een volledige schuldigverklaring, maar in ieder geval aan een gedeeltelijke. Namelijk, door verdraaiing van feiten zouden wij islamcritici Breivik gestimuleerd hebben in zijn drang een massamoord te plegen”

En dan citeert hij Vervaeke:

“Maar de anti-islambloggers maken zich wel schuldig aan iets anders: in hun pogingen de islam te bestrijden, halen ze voortdurend feiten uit hun context, verdraaien ze de waarheid en negeren ze onwelgevallige informatie. Ze schrijven hun websites vol met halve waarheden, die passen in hun wereldbeeld van een oorlogszuchtige islam”

Waarna opnieuw Filantroop:

“Welke feiten zouden wij uit de context halen, welke waarheden verdraaien we en is de islam werkelijk niet oorlogszuchtig? Wel allemachtig, waar heeft Leen Vervaeke zijn kennis opgedaan?”

Ze hebben geen kennis, Filantroop. Ze lullen maar wat. Je weet, Filantroop, dat het aandragen van dossiers met feiten uitsluitend door de “anti-islambloggers” gedaan moet worden, waarna de pc-quasi-elite één wenkbrauw lichtjes optrekt en vraagt of je misschien racist bent. Ik heb dit type van de BMW-er, de Bring-it-on, Multikulklutsende Wenkbrauwfronser ooit psychologisch geduid in een apart stuk.

De gekte kwadrateert zich, zei ik. Nu zijn we dus zover dat het lege, met de nazislam collaborende gelul dat het discours al 30 jaar beheerst niet alleen de woede van fatsoenlijke mensen niet meer mag wekken, maar dat die woede zelfs niet meer in feitelijk onderbouwde betogen mag doorklinken. Wij moeten onze kop gewoon houden, omdat een nitwit als Vervaeke dat zegt. Welk godverdommes argument staat er nou eigenlijk, tomeloze oetlul Vervaeke, in je stuk vullis in dat domme antisemitische kutblad, de Volkskrant? Filantroop heeft alleen aantoonbare onzin kunnen vinden.

Een goed voorbeeld van een BMW-er is Pechtold.

Kunstkwast Pechtold

De Turkse pers in het algemeen en ook de voorzitter van de “mensenrechten-commissie van het Turkse parlement” die wisten het al meteen te melden: Breivik is een symptoom van racisme = islamofobie = vreemdelingenhaat. Genoemde “mensenrechtencommissie”  kondigde aan dat zij delegaties naar Europa wil sturen om geweld tegen Turkse immigranten te onderzoeken. Als ik dat lees, ben ik tot niets meer in staat dan in afgrijzen beide handen in mijn dunnende grijze haar te steken. En te bedenken hoe verschrikkelijk het is dat een boek als dat van Serge Trifkovic, “Sword of the Prophet” niet vertaald en gelezen wordt in Europa, want dan ben je in één klap op de hoogte van Ottomaanse gruwelgeschiedenis en helse Turkse actualiteit. Ja, ik weet het: Breivik, zegt men, had het ook veel over de Turkse islam op zijn weblog. En al mag deze kosmische huichelarij niet een moordpartij op 80 relatief onschuldigen verklaren en al helemaal niet vergoeilijken, maar . . . . . . mag ik er toch voorzichtig op wijzen dat ook ik, een gerijpte diepte-humanist die helemaal scheef loopt van de intellectuele bagage, van dit soort onweersproken perversies gek kan worden? Vooral als het de hele cultuur al dertig jaar lang beheerst.

“Turkije” brengt mij via Fatma Koser Kaya op Pechtold. Ook deze pratende kunstkwast heeft uiteindelijk toch ook zijn handen in het bloed van de slachtoffers gedoopt en is richting Wilders getogen om het op zijn revers te smeren. “Wilders voedt de frustraties” laat de staatsman met het immer welvarende uiterlijk via de Volkskrant weten. Ik antwoord hem: neen, hypocriete hufter, Wilders geeft een uitlaatklep aan de frustraties, die anders nog veel groter zouden zijn. Als Wilders er niet was, zou je misschien al door de pitbulls van de Haagse getatoueerde klasse verscheurd zijn op het Binnenhof.

Pechtold: “Hij moet beseffen wat hij aanricht met het eeuwige doemdenken en de zwart-witbeelden. Als je voortdurend een apocalyptische sfeer schept, draag je bij aan een wereld zonder toekomstbeeld, zonder perspectief.”

Men begrijpt: als Wilders er niet zou zijn of de kop net zo diep in het zand zou steken als Pechtold, dan zou de wereld van de islam er vandaag nog heel anders uitzien en de multiculturele samenleving alsnog morgen slagen.

Is die godvergeten idioot nou echt zo gek of is-ie nou zo cynisch?

En dan dat ter verantwoording roepen van Wilders op zich alléén al. Men herinnert zich misschien dat er ten tijde van de discussie over de Armeense genocide een Turkse dame, Fatma Koser Kaya, als tweede op de D66 lijst voor de Tweede Kamer stond. Pechtold maakte haar onmondig door op de televisie plechtig te verklaren dat zij geen mening hoefde uit te spreken over de Armeense genocide. Pechtold vond dat ze dan “door een extra hoepeltje moet springen.”

Ik schreef toen:

“Maar als Pechtold wil dat zijn knuffelallochtoontjes het niveau ontstijgen van misbruikte circusdiertjes die door papa Pechtold beschermd moeten worden, dan moet Pechtold ze juist wél door nog veel meer hoepeltjes laten springen. Dan doet pappie Pechtold alsof het Turkse vrouwtje al net zo hoog gestegen is als de Westerse mens. Met hetzelfde recht tot vernietigende kritiek op de eigen cultuur. Kunnen we dat niet afspreken, pratende kunstkwast Pechtold? “

Pechtold zou kunnen repliceren: maar Wilders moet zich verantwoorden als vertegenwoordiger van een ideologie, Koser Kaya zou dan worden aangesproken op haar etniciteit. Maar dat antwoord van Pechtold zou een drogreden zijn. Want de dame wordt niet aangesproken op haar lichtgetinte huidskleur, maar als representant van de helle-cultuur die de Turkse overwegend is. Ze is ook uitgekozen om op de lijst van D66 te figureren (pun intended!) omdat ze afkomstig is uit die helle-cultuur, maar dan, mogen we aannemen als een van de “goeien” die ze daar in Turkije óók hebben. Is het dan raar dat men verlangt dat zij persoonlijk afstand neemt van een van de grootste misdaden die de helle-cultuur waaruit ze afkomstig is heeft gepleegd?

Mag ik nog eens herhalen wat ik eerder in dit verband over Pechtold zei?

”Deze in feite ongeletterde domkop en poseur discrimineert de islamitische medemensen, want hij geeft ze niet dezelfde culturele kansen. Waarom mogen moslimse medehumanisten het niet precies zo heerlijk in het eigen hoofd krijgen als de blanke meester Pechtold zelf? Laat ook de islamitische medehumanist genieten van de morele superioriteit die je krijgt wanneer je jezelf boven je islamitische cultuurgenoten verheft door de Jodenhaat, het imperialisme, kolonialisme en racisme waaraan jouw eigen moslimse cultuur zich schuldig heeft gemaakt – en nog altijd maakt – gloriërend aan de kaak te stellen. Gun dat civiele prachtrecht ook aan de brave moslim! Leer ze hoe fijn het is voortdurend as op het eigen hoofd te strooien en ach en wee te roepen over eigen verleden en heden. Help de moslim de eigen cultuur te ondermijnen! Doe net alsof het christenen met een geweten zijn, Pechtold!”

Kijk ook even naar dit filmpje (dat ik hier behandel) waar Pechtold tussen de 1:48 en 1:58 allerhartelijkst en met stralend gezicht het Kwaad de hand schudt.

Godverdomme, ponteneur Pechtold, wat ben je toch een achterlijke, huichelachtige klootzak!

Dirk-Jan Snel

Ik pik uit de linkse lijkenpikkers en bloedsmeerders ook nog even de heer Dirk-Jan Snel. Hij is een bentgenoot van de intellectuele poseur Rob Hartmans die samen een comité hebben opgericht ter bestrijding van “Wilders”. Volgens Snel is het “gelukkig” dat Nederland niet “een enghartig landje met een bepaalde staatsideologie is” en dat Nederland graag een “pluriform bestel” ziet waarin “ook plaats is voor mensen met andere opvattingen en gewoontes. Dat is natuurlijk even slikken, maar het is niet anders.”

Even slikken, zegt Snel. Maar als Snel zelf moet slikken, gaat dat wat moeizamer. In een reactie op Breivik pleit hij nagenoeg openlijk voor een verbod op kritiek op de nazislam. Snel koppelt Breiviks massamoord aan de PVV en met name aan Geert Wilders en aan Martin Bosma die samen zouden lijden aan “verwrongen” en zelfs een “waanzinnig, leugenachtig wereldbeeld” waarin “Europa bedreigd zou worden door de islam”. Maar niet alleen de PVV, Wilders en Bosma lijden aan die rare islamofobie, zegt Snel. Daarom dienen

“nu alle aanhangers aangesproken te worden. Het verspreiden van leugens, het creëren van schrikbeelden die onwaar zijn, is niet zo onschuldig. Wie de waarheid verdraait, dient niet serieus genomen te worden als een van de vele stemmen in het maatschappelijke debat. Die hoort streng aangepakt te worden. Die mag gevraagd worden te stoppen met het misleiden van mensen. Dat geldt voor de Nederlandse populisten die het nieuwrechtse gedachtegoed uitdragen. Het speelkwartier is voorbij. Het is tijd voor de waarheid.” [Mijn schuin]

Ja, zeg dat wel: hoog tijd voor de waarheid over immigratie, islam en Israël. En ook voor het vast stellen van déze waarheid, namelijk dat Snel gewoon pleit voor het buiten de wet stellen van radicale critici van de nazislam.

Ik had eigenlijk het idee dat de altijd messcherpe Caroline Glick overdreef, toen ze in een artikel over Breivik (“Big Brother is Watching You”) een tendens beschreef die, in de beste tradities van links, ongemakkelijke waarheden wil wegwerken door een verbod ze te benoemen. (Of ze door eufemismen te vervangen, zou ik eraan toevoegen.) Maar Dirk-Jan Snel leert ons dat Glick ook hier weer gelijk heeft. Dirk wil inderdaad mensen verbieden de nazislam te kritiseren.

Vrijheid van Meningsuiting

Nu ben ik zelf ook niet voor onbeperkte vrijheid van meningsuiting. Juist omdat de vrijheid van meningsuiting existentieel is, kan zij niet absoluut zijn. Als er fundamentele waarden en normen bedreigd worden, zoals de vrijheid, de rechtvaardigheid en de democratie zelf, kan het tijd worden bepaalde groepen de vrijheid van meningsuiting te ontzeggen, zowel in taal als symbool. Het gaat hier om de lessen van de Weimar-Republiek, door Karl Popper gevangen in zijn beroemde stelling dat tolerantie voor intoleranten die de tolerantie alleen gebruiken om de tolerantie uiteindelijk op te heffen niet getolereerd kan worden. Wie de democratie gebruikt om haar af te schaffen, kan een aantal vrijheden van de democratie ontnomen worden. Maar ik pleit ervoor ze juist níét te ontnemen aan degenen aan wie Dirk-Jan Snel zo’n hekel heeft omdat ze zijn illusies verstoren. Namelijk door te wijzen op het gevaar van een “religie” die nog nooit in 1400 jaar blijvend in vrede en gelijkheid met anderen heeft kunnen samenleven en voorzien is van leefregels die dat zelfs uitdrukkelijk verbieden. Die religie noem ik de nazislam.

Femke Halsema

We besluiten met Femke Halsema, aan wie ik zo’n godvergeten hekel heb dat ik, een waarachtige liefhebber van dames, bijna van de sóórt een afkeer kreeg. Ja, waarachtig! Femke heeft mij bijna de weg van het seksisme opgedreven. Verwijzing naar de regelrechte haat – (is een deugd, zei Flaubert) – die spreekt uit dit stuk van mij mag niet ontbreken in een opstel waarmee ik mijn verhouding tot “Breivik” bepaal. De titel alleen al spreekt boekdelen:

“Klaag Femke Halsema en Tofik Dibi aan wegens hoogverraad. En mij voor hate-speech, natuurlijk!”

Ik mag inruimen dat het plaatje van die naargeestig galg als illustratie niet mijn keuze was, maar van de redactie van Artikel 7. Anderzijds kan ik nou ook weer niet zeggen dat mijn stuk geen aanleiding gaf voor het huiveringwekkende prentje. De twee nieuws-docu’s die ik aanhaal in dat stuk verklaren veel over mijn woede en die van tienduizenden anderen. Ik zou elke “progressief” aanraden ze even te bekijken.

Mijn grote vriend Roelf-Jan heeft van Femke wel eens gezegd: “Als die vrolijk op haar fiets stapt, móét ze wel denken dat ze een intens goed mens is, omdat ze elke dag zoveel mensen van zoveel vreselijke dingen beschuldigt.” Ik zou eraan toevoegen: en zoveel vreselijke dingen aan bruine mensjes van harte vergeven heeft. Gewoon, omdat ze licht of wat zwaarder getint zijn.

Ik heb aan Femke trouwens ook eens een poëtisch stuk gewijd, vol klaprozen en Paul Celan. Zou ik stiekem verliefd op haar zijn? Ach wie peilt het mensenhart! Dat van Breivik bijvoorbeeld. Ik eindigde dat klaprozen-stukkie met een gedicht van mezelf. Als van Breiviks gruweldaad iets goeds kan komen, dan misschien dat we de dag niet hoeven beleven die ik schets in onderstaand .Sinterklaas-gedicht:

Er komt een dag in de Lage Landen,
dan ziet Femke water branden.
Ook Alexander zal het zien,
Tofik echter slechts misschien
Met die half geloken ogen,
als in orgasme steeds gebroken.
Ja, orgastisch zal het wezen
en gepaard gaan met veel kezen
Want moorden hoort erg bij verkrachten,
hetzij bij dage of bij nachte.
Ook de naïeven zijn dan wakker,
maar op straat gaan naar de bakker,
zal toch een probleempje geven,
net zoals het hele leven.
Het inzicht is te laat gekomen,
door al die multikulse dromen.
Met de hoed in de spreekwoordelijke hand,
komt men níét meer door het ganse land.
En dat wie goed doet goed ontmoet,
is verdwenen met diezelfde hoed.
Al die geprojecteerde Rede!
En toch oorlog in de steden!
Waar komt die vijand toch vandaan?
Het is een vriend, voor wie niet genoeg werd gedaan!
_____________________

Link naar dit stuk op AmsterdamPost