Halleh Gorashi en Hans Dijkstal (VVD)

Sommige stukken zijn van een tijdloze kwaliteit. En ik kan er ook niks aan doen, dat het vaak stukken van mij betreft. Toevallig stuitte ik op zo’n weergaloos betoog uit 2006, maar dat indertijd slechts diende als een comment onder een tekst van de onvolprezen “Zwijger”, maar welk comment het verdient aan de vergetelheid ontrukt te worden.

Ik kwam dat commentaar tegen bij het zoeken naar de “identiteit” van de D66-Europarlementariër Marietje Schaake, over wie ik binnen kort iets hoop te publiceren. Ik begreep dat zij lid is van het Divaz-netwerk. Divaz? Ik citeer:

“DIVAZ staat voor Diverse Vrouwen Aan Zet en is een netwerk van hoogopgeleide, creatieve en ondernemende vrouwen met diverse culturele en vakinhoudelijke achtergronden.”

Identiteit, diversiteit & vrouwen deed bij mij de term “dikke identiteit” naar boven komen plus de  naam van een vrouw: Halleh Gorashi. Zij introduceerde de term beschuldigend in de richting van “de Nederlander”, terwijl zij klaarblijkelijk zelf iemand is die uitsluitend vanwege haar “dikke identiteit” hoogleraar is geworden, namelijk de Iranese. Zij is aldus zelf het levende bewijs van hoe verdienstelijk dun wij onze identiteit aan het maken zijn voor de “nieuwkomers”. En voor “nieuwe dames-Nederlanders” slaan we zelfs eigenhandig het “glazen plafond” aan gruzels. Mevrouw Gorashi is de levende ontkrachting van haar eigen professorale stelling.

Voor we het verder over de Iraanse mevrouw Gorashi gaan hebben vooraf dit: dikke-identiteit-en-Iran doet me denken aan de eveneens oorspronkelijk Iranese Farah Karimi, die plaats nam in het Groen-Linkse rijtje Sam Pormes en Singh Varma, toen bekend werd dat ze lid was geweest van een terroristische organisatie. In een oud interview met Karimi in de Haagse Post, legt ze uit dat ze opgroeide in een Iranees dorp waarin haar grootvader de Grote Patriarch uithing en op grond daarvan regelmatig kleine meisjes, zo vanaf een jaar of twaalf, ter neuking opeiste. “Het was een eer”, liet  Karimi letterlijk daarover optekenen. Kijk, dán heb je nog eens een dikke identiteit als je hele leefomgeving het een eer vindt dat jij jouw dikke ouwe lul in de lekkerste kleine meisjes van het dorp propt.

“Feminisme”, dat is een term waarover ik uren kan mijmeren in verband met de islam en de “culturen” van het Midden Oosten.

Op 14 oktober 2006 publiceerde “het Betoog” van de Volkskrant een artikel geschreven door een nieuwe “hoogleraar diversiteit” aan de UvA, de Iraanse politieke vluchtelinge Halleh Ghorashi. Het artikel was een samenvatting van haar oratie.

Terzake. Het betreffende artikel van Gorashi.Daarinl dringt ze er welgeteld negen keer (9 x) bij de Nederlanders op aan om “ruimte te maken” en een wat minder opgezwollen identiteit aan te nemen. De koppenmaker had dan ook terecht boven het stuk gezet:

“Nederlander, ga eens opzij met je dikke identiteit.”

Raar is dat, want het christendom wordt door theologen doorgaans als een van huis uit “zwakke religie” gezien en zulks, denken velen, verklaart weer iets van onze dunne identiteit. Kees van Kooten en Wim de Bie, gekleed in witte doktersjassen, stonden , vele jaren geleden alweer , “onze” cultuur aan vriendelijke allochtonen over te dragen door ze op de piano “boer daar ligt een kip in het water” te laten spelen. Zó zwak en dun vonden Koot en Bie onze cultuur. Al die jaren hebben ze navolging behouden. Ik kan u een column van Marcel van Dam leveren –Forum, 2 october 2003 — waaruit de lezer serieus moet opmaken dat de Nederlandse cultuur “Sinterklaas” is en verder echt helemaal niks.

Nog een voorbeeld van “ons” zwakke, om niet te zeggen zwakzinnige gevoel van identiteit. Menno Hurenkamp (Volkskrant, Forum, 23 september 2003) schreef:

“(…) want de kern van het beleid: wie precies waarin geïntegreerd moet worden, blijft ongewis. Gaat het om het Nederlands, dat al die jonge criminelen prima beheersen? Of om Hollandse waardering voor kale leernichten en zelfdodende bejaarden?”

Voor een goed begrip: dit was werkelijk alles wat Hurenkamp over de Nederlandse cultuur in zijn hele stuk te zeggen had. “Zelfdodende bejaarden”: over zo’n term moet je op zich even mijmeren, nog los van het feit dat hij fijntjes gekoppeld staat aan “kale leernichten”. Bedoeld is natuurlijk de Nederlandse discussie rond euthanasie, de “goede dood”, het zelfgekozen levenseinde, het sterven zoals je zelf wilt. Mij lijkt integratie in een cultuur waarin zo’n discussie mogelijk is een voorrecht, waarbij de allochtoon tevens loskomt uit “culturen” waarin op het entameren van een vernieuwende ethische discussie meestal de doodstraf volgt en haten van homoseksuelen verplicht is.

Nederlandse cultuur? Kale leernichten, zelfdodende bejaarde en sinterklaas.

Misschien vanwege dit soort bijdragen – van Hoerenkamp en Van Dam – aan de Nederlandse cultuur, hebben enige Nederlanders die nog bij hun volle verstand zijn de laatste tijd in de gaten gekregen dat het tijd wordt voor bezinning op onze historische identiteit. Ik ben zelf historicus van mijn oude ambacht en heb dus professionele twijfels of dat tot een “canon” moet leiden, maar ik zou niet gekomen zijn op het bezwaar dat mevrouw Gorashi ertegen heeft: die poging tot canon is volgens haar uitdrukking niet van onze leeggelopen, maar van onze gezwollen identiteit.

De nieuwe hoogleraar heeft nog meer standpunten die bij mij de wenkbrauwen omhoog joegen, dan wel krachtige neuswortelrimpelcontractie veroorzaakten.

Ik dacht ik tot nu toe dat de tegenstellingen in Nederland tussen autochtonen en islamitische allochtonen te maken had met het feit dat de islamitische wereld, zoals Oriana Fallaci het formuleert, al veertienhonderd jaar een stilstaande poel met rottend water is, zowel geestelijk als sociaal-economisch. Er wordt daar niks fatsoenlijks geproduceerd, niet op wetenschappelijk gebied en niet in materiële zin. Ik dacht tot nu toe dat vanaf het optreden van Mohammed de islamitische wereld zijn onverzoenlijke vijandschap tegen de ongelovigen in Europa in woord en daad beleden heeft.

De paus bijvoorbeeld riep op als getuige Keizer Manuel II Paleologus die rond 1400 als ervaringsdeskundige kon getuigen dat de islam uitsluitend bloed, onderdrukking en ellende had gebracht. Maar er zijn natuurlijk vergelijkbare stemmen van veel eerder. Want na Paleologus kan je te rade bij Erasmus, Churchill, Bertrand Russell (filosoof), John Adams (Amerikaans president 1797-1801) en nog een stoet van prominenten die een vernietigend oordeel hadden over de islam. Wat de islam exporteert en altijd geëxporteerd heeft is bevolkingsoverschot, onderdrukking en terreur.

Maar mevrouw Gorashi verzekert ons dat de tegenstelling veroorzaakt wordt door ons laakbare Nederlandse “denken in culturele contrasten” dat “staat in het verlengde van de verzuilingsgeschiedenis”. Wij met onze verzuiling zijn dus de schuldigen. Denken in “culturele” contrasten, zoals daar zijn: de dorpsoudste neukt alle kleine meisjes, homo’s worden opgehangen, oproep tot genocide op Joden is fatsoenlijk . . . enfin het hele palet verworvenheden uit de islamitische wereld.

Waar haalt zo’n wijf, die Gorashi, toch de ongehoorde, domme brutaliteit vandaan?

Ik had tot nu steeds gedacht dat vooral huwelijksmigratie ervoor zorgt dat Nederland mensen binnenhaalt met behoefte aan het eenvoudige werk dat onze post-industriële kennis-economie nu juist uitstoot. En die precies het kennis-intensieve werk niet kunnen doen dat die economie steeds meer vraagt. Een schaarbeweging met explosieve gevolgen dus. Maar volgens Ghorashi heb ik het allemaal niet goed begrepen. Het zijn volgens haar de autochtone Nederlanders die gewoon moedwillig een enorm potentieel aan talent bij de nieuwkomers braak laten liggen. Ghorashi haalt zichzelf naar voren als desondanks geslaagd voorbeeld, wat niet handig is als je zo’n ongelooflijk slechte oratie uitspreekt, en niks zegt over de alarmerende cijfertjes aangaande instroom, opleidingsniveau, schooluitval en werkloosheid onder allochtonen.

Terzijde: als oplossing voor de problemen hoor je altijd dat er bakken met geld en containers met aandacht naar de nieuwkomers moeten. Dat je ervoor zou kunnen kiezen om het importeren van islam en Rifcultuur te stoppen, hoor je nooit. Toch is quotering van categorieën immigranten een oud gebruik bij immigratielanden die niet een overbevolkte delta van 17 miljoen vormen, maar grote, lege continenten.

Ik had tot nu toe steeds gedacht dat de nieuwkomers uit islamitische landen zo krachtig vasthouden aan hun eigen identiteit dat Herman Philipse meende te moeten spreken van een “stambewustzijn”. Volgens mevrouw Gorashi moeten we dat echter omkeren: wij geven de medelanders geen ”ruimte” om in vrije creativiteit puzzle-stukjes oude en nieuwe identiteit tot een nieuw mozaïek te leggen.

Als voorbeeld van dit vrij macrameeën van zo’n identiteit, haalt Gorashi – jawel! – de Armeense genocide-kwestie naar voren. Nederlanders moeten eens kijken “naar de prestaties die Nebahat Albayrak de laatste jaren voor de Nederlandse samenleving heeft geleverd”. Je kan dit natuurlijk ook geheel anders zien: dat mevrouw Albayrak bij haar snelle opmars in de PvdA zeker geen hinder heeft gehad van haar geslacht en haar zelfgebreide dynamische identiteit.

Maar dan de inhoud van dat genocide-debat, waarin Gorashi natuurlijk vindt dat de vraag naar een standpunt over de Armeense genocide, speciaal gesteld aan Turken en Turksen, onfatsoenlijk is. Dat ben ik zeer met haar (en met de zelfmanifestant Pechtold) oneens. De discussie rond de Armeense genocide is een voorbeeld van hoezeer wij ons laten”islamiseren”. Gesteld dat ik als Nederlander, als “christen”, als Europeaan, zou emigreren naar een ander land, waar al heel veel Nederlanders, christenen, Europeanen leven. Dan zou ik het normaal vinden in al die hoedanigheden bevraagd te worden naar het verleden van Nederland, de christenheid en Europa. Ik zou er bovendien al uit mezelf over nagedacht hebben, want historisch bewustzijn, rekenschap geven van het verleden, vind ik vanzelfsprekend. Kolonialisme, WO I, nazisme en fascisme, WO II, politionele acties in Indonesië, Srebrenica : nergens zou ik me vanaf maken met de opmerking dat ik me geen examen laat afnemen. Het zijn doodgewone, legitieme vragen naar iemands morele kompas.

Deze vragen zou ik des te vanzelfsprekender vinden, als in mijn immigratieland het volgende aan de hand zou zijn. Dat de Nederlanders, — christenen, Europeanen — daar zouden leven in nogal gesloten gemeenschappen, die voor 98% niet met inheemsen zouden trouwen, zich sterk in de straten zouden manifesteren, hoog zouden scoren in elke negatieve statistiek, van criminaliteit tot vrouwenmishandeling. Als dan bovendien die cultuur waaruit ik kom, globaal gesproken, blijk zou geven van veel vijandigheid tegen de cultuur van mijn nieuwe vaderland, bijvoorbeeld door veel aanslagen te plegen en veel vijandige retoriek af te scheiden, dan zou ik de vragen vanuit mijn nieuwe vaderland naar de mate waarin ik mij rekenschap geef van het verleden van mijn cultuurgebied nóg veel normaler vinden.

De Turken in Nederland komen uit een cultuur die, naar velen erkennen, meer dan gemiddeld gewelddadig, nationalistisch en “eergevoelig “ is. Die cultuur van de Turken is bovendien verbonden met de islam. De islamitische cultuur heeft duizend jaar lang, van (globaal) 650 tot 1650, blijk gegeven van een bloedige expansiedrang, ook en vooral richting Europa, eerste door de Arabische moslims, vervolgens door de Turkse moslims van het Ottomaanse rijk. Door Pim Fortuyn is de vraag gesteld of we niet te maken hebben met een vijfde colonne, die bovendien niet op zijn woord geloofd kan worden, gezien het gebod van de Koran en de Profeet om de “ongelovigen” te misleiden met zoete praatjes tot de moslims sterk genoeg zijn om de macht te grijpen. Dat heet taqiyya. Mogen wij misschien een paar vragen stellen in dat licht?

Het geklaag van Nederlandse Turken en Turksen dat ze niet met vragen over de Armeense genocide lastig gevallen willen worden, bewijst precies waar we bang voor moeten zijn: het gebrekkig moreel besef in islamitische culturen. Het is net als in de cartoon-kwestie, alwaar de reactie bewees wat de cartoons zeiden: jullie zijn intolerant, agressief en zonder schuldbesef. De bijval die de Turken krijgen van autochtone politiek-correcte collaborateurs, duidt op de ontembare neiging van de “christenen” om, omgekeerd, veel te tolerant te zijn, veel te veel schuld bij zichzelf te zoeken en veel te veel verontschuldigingen voor “de Ander” te vinden.

Maar voor mevrouw Gorashi is het nog lang niet genoeg en zelfs omgekeerd: wij autochtonen verklaren de Nederlandse Turken die zich “jarenlang hebben ingezet” al “bij voorbaat schuldig” in deze “gevoelige vraagstukken”.

Haar oratie overziende zou ik zeggen: mevrouw Gorashi betoont zich prima geïntegreerd. Zij belichaamt mede de moderne Nederlandse trend waarbij in multicultibus alles geperverteerd wordt.

En nu is het 2011. Wie heeft nog wel eens wat gehoord van mevrouw Gorashi  inzake de multikul dat haar academische salaris rechtvaardigt?

UPDATE 6 september 2014:

Mevrouw Gorashi verdient haar salaris nog steeds niet, natuurlijk, maar schade toebrengen aan deze samenleving doet ze blijkbaar nog steeds met overtuiging. Ze is de spreekbuis van de islam op de VU. Dat is een prachtgeloof dat in bescherming moet worden genomen. En dat mag mevrouw Gorashi op billboards op het universiteitsterrein uitroepen:

“( . . .) het beeld van minderheden is veel negatiever geworden. Onze taak hen een veilige ruimte te bieden is daarom nog belangrijker geworden. Ik organiseer met mijn studenten etentjes met speeddates om elkaar te leren kennen. Het zijn de docenten die cruciaal zijn en iedereen de kans geven succesvol te worden. We moeten meer tijd en ruimte krijgen om dat te realiseren.

De taak van de universiteit is: “minderheden”een veilige ruimte bieden. Dat zijn in de praktijk dus moslims, die als enige “geloof” al mogen genieten van een gebedsruimte op de universiteit. Mannen en vrouwen gescheiden! Zo’n officiële mededeling op billboards op het universiteits-terrein betekent in elk geval dat islam-kritische studenten zich wel twee keer zullen bedenken voor ze aan hun islamkritiek uiting geven.
_______________________________

Link naar dit stuk op AmsterdamPost

Advertenties