gantman-gespleten-geweten-cover

De grap op de cover is een beetje een doordenkertje . . .

De ondertitel van het boek van de Joodse Belg André Gantman luidt: “anti-anti-semitisch pamflet”. Ik heb nog geen tijd gehad eraan te beginnen, want ik was erg bezig mijn zoveelste verdediging van Israël te schrijven. Men mag die apologie binnen enkele dagen tegemoet zien op deze website. Ik weet dus nog niet hoe Gantman precies staat in de controverse die ook steeds meer een ideologische en zelfs partijpolitieke vorm krijgt in Nederland en Vlaanderen.

Want in Vlaanderen zowel als in Nederland is een deel van de Joden zeer gepre-occupeerd met Israël-bashen, naar het voorbeeld van het niet-Joodse linkse establishment dat zijn “anti-Zionisme” vaak vergezeld laat gaan van islamofilie. Voor zover deze “linkse” Joden geen regelrechts Israël-bashers zijn, doen ze toch wel moeite afstand te nemen en bewaren van in Vlaanderen het Vlaams Belang en in Nederland van de PVV.

Ik zelf heb mij, voor wat Nederland betreft, woedend in die discussie gemengd en ben zelfs in mijn pro-Israël-furie ook voor mijn eigen gevoel wel eens tot het randje gegaan. Bijvoorbeeld middels een aanval op het gemakzuchtige Wilders-demoniseren in het linkse secteblaadje NRC zij aan zij met de antisemitische charlatan Ian Buruma door een Joodse hoogleraar met antecedenten in de linkse kraakbeweging, Evelien Gans. Mijn eigen standpunt inzake de kwestie Joden en Israël heb ik beschreven onder de titel “De beste herdenking van alle vermoorde Joden is het bestaan van Israël”. Vervolgens heb ik, in de aanloop naar de herdenking van de Kristalnacht 2011, de Nederlands-Joodse hoogleraar-te-Jeruzalem Manfred Gerstenfeld aangevallen op zijn standpunt dat “Auschwitz” en “Israël” losgekoppeld moeten worden.

Ik heb van zowel Benno Barnard als André Gantman toestemming om dit voorwoord te publiceren. Maar dan mag ik natuurlijk wel wat reclame maken: dus, koopt allen het nieuwe boek van André Gantman! Het ISBN is 978 90 289 6494 5 en aldus moet het natuurlijk gewoon via de boekhandel te bestellen zijn bij uitgeverij Pelckmans.

Zo, en nu graag de dodelijke taalbeheersing van Benno Barnard bij wie vergeleken ik een onbehouwen en armzalige scheldkanonnier ben.

Martien Pennings

________________________________________________________________

Benno Barnard: voorwoord bij “Het gespleten geweten” van André Gantman:

De schrijver van dit pamflet is somber gestemd, zoals u weldra zult ontdekken. Alleen communisten en utopisten gaan uit van een opgewekt mensbeeld, en André Gantman is een liberale Joodse humanist. Hij gelooft dus niet dat wij per definitie streven naar ons eigen geluk en aan dat geluk enkel een collectieve vorm moeten geven. Eerder meent hij dat wij voornamelijk geneigd zijn tot destructie van onze naasten en onszelf.

De schrijver is, om zo te zeggen, meer een Jeremia dan een Jesaja. De toekomst ziet er in de realiteit van dit ondermaanse eerder als een woestijn uit, en het is niet erg waarschijnlijk dat die zal bloeien als een roos. De blijmoedige verwachtingen van de utopische denkers stemmen Gantman, zoals ieder redelijk denkend mens, nogal treurig. Maar zijn pessimisme is wel weerbaar. Het weert zich namelijk tegen het antisemitisme.

Met dat antisemitisme, vooral in zijn tot antizionisme opgesmukte modieuze vorm, heb ik de nodige ervaringen.  Toen Israël zich in 2009 weer eens moest verdedigen, braken de leden van de linkse moskee in de gebruikelijke rituele anathema’s uit. Dat Israël – altijd in reactie op agressie – uitsluitend militaire doelwitten aanviel en Hamas systematisch civiele… ach, hoe convenabel was het dit te vergeten.

Met enkele utopisten poogde ik toen een gesprek te voeren over de ware aard van Hamas, een gezelligheidsvereniging die evenzeer van barbaarse ideeën is doordrenkt als de gewaden van haar martelaars van Joods bloed. Dat gesprek was onmogelijk. Palestijnen waren zielig. Het westen deed lelijk tegen ze. En de Joden bedreven apartheid, genocide en nog een aantal verwerpelijke dingen. De Europese Unie moest Israël onverwijld boycotten.

De stemming was zeer verhit en agressief. En toen had ik nog niet eens de mogelijkheid te berde gebracht dat ‘het Palestijnse volk’ een pan-Arabisch project is om Israël te vernietigen. Die boycot, intussen, is de moderne variant van wat rancuneuze Duitse burgermannetjes in de jaren dertig op Joodse winkelruiten kalkten: Kauft nicht bei Juden! In de jaren veertig waren er geen Joodse winkelruiten meer.

Waarom willen hoogopgeleide linkse gelovigen niet inzien wat de ware aard van Hamas is? Wat verklaart het monsterlijke verbond tussen oude Europese communisten en bloeddorstige, antisemitische, vrouwenhatende gekken met een middeleeuws wereldbeeld?  Ik denk dat ik het antwoord ken. De Palestijnen poseren met een zeker dramatisch talent als slachtoffer, en links is van oudsher dol op slachtoffers. Bovendien koestert ook Hamas een utopie. En utopisten herkennen hun soortgenoten, net als honden. In de utopie van Hamas is de wereld een plek die gezuiverd is van Joden. Om die paradijselijke toestand te verwezenlijken is bijvoorbeeld de moord op Joodse kleuters wenselijk, want die groeien anders toch maar op tot soldaten van de Zionistische Entiteit. Ik vertel hier geen sick joke, het maakt deel uit van het strijdplan van Hamas.

Ondertussen worden Palestijnse kinderen uit de Gazastrook in Israëlische ziekenhuizen gratis behandeld.In de eerste fase van de utopische toekomst volgens Hamas hebben de Joden een graf in de wolken, zoals de dichter Paul Celan dat noemt. In de tweede fase zijn de christenen aan de beurt. Die laatsten hoeven zich enkel te laten knechten: als zogeheten dhimmi’s mogen ze in leven blijven. Dit programma staat bekend als ‘na de zaterdag komt de zondag’, want bloemrijke vergelijkingen zijn een specialiteit van Allahs soldaten. Gelukkig zijn ook de militaire mogelijkheden van Hamas niet veel meer dan metaforen.

In de islamitisch-fundamentalistische utopie begint alles dus met het uitroeien van de Joden. Dit vervelende aspect van de Palestijnse droom wordt door de westerse utopisten luidkeels verzwegen. Het toejuichen zou hen ook te zeer in verlegenheid brengen, al heb ik zo het idee dat sommigen onder hen in stilte vinden dat de Joden hun ondergang aan zichzelf te danken zouden hebben, een gedachte die geheel in de traditie van grote Europese antisemieten als graaf de Gobineau en H.S. Chamberlain past.

Om dit probleem te omzeilen praktiseren sommige linkse denkers – iemand als Lucas Catherine bijvoorbeeld – de semitisch-semantische methode: ze verklaren dat ze helemaal niet antisemitisch zijn maar enkel antizionistisch. Dat komt op hetzelfde neer als zeggen dat je niets tegen de Franstaligen hebt maar enkel iets tegen België, maar dan duizend keer erger.

De lezer die nu meent dat ik de burgerdoden in de Gazastrook niet betreurde, heeft er niets van begrepen. Alleen waren die burgers om te beginnen slachtoffers van Hamas.

In zijn preken waarschuwt imam Catherine voor de Joodse lobby, die erg actief zou zijn in België. Een Joodse lobby? Ooit zat ik in de lobby van een Antwerps hotel met een paar Joodse vrienden: we zeiden toen tegen elkaar dat dit wel die beruchte Joodse lobby moest zijn.

Mij is een erg lawaaierige Palestijnse lobby bekend, maar los daarvan bestaat er inderdaad een Joodse lobby. Hij telt misschien tien leden: Michael Freilich, Guido Joris, Geert van Istendael, Wim van Rooy, Rudi Roth, Mia Doornaert en ik. En nog een paar. En André Gantman.

Tien. Zoveel mensen heb je nodig voor een sjoel. De Palestijnen worden om te beginnen al gesteund door een klein miljoen Belgische moslims, en voorts door het integrale linkse establishment, waar zelf nadenken al even weinig populair is als bij het rechtse establishment.

Volgens Lucas Catherine wordt de reusachtige Joodse lobby geïnstrueerd door de Israëlische ambassade en betaald door de Mossad.

Het pamflet dat u in handen houdt is in de huidige omstandigheden heel nuttig. Het is een anti-preek. Het is geschreven door een seculiere Jood, dus hij kan u niet irriteren met rare eetgewoonten of bizarre pijpenkrullen of een zekere onwil om sociaal met u te verkeren. Als u zich aan zijn woorden ergert, moet de enige reden bijgevolg wel uw ‘antizionisme’ zijn. Pas dan goed op, lezer, want achter die vlag marcheert het antisemitisme.

Benno Barnard

___________________________

Link naar dit artikel op AmsterdamPost

Advertenties