Jaap Hamburger

(Door: Martien Pennings)

Zijn de twee auteurs, Jaap Hamburger & Willem-Gert Aldershoff, van het nieuwste Jodenhaatstuk in de Volkskrant nou misdadig, gek, antisemitisch of alle drie?

In elk geval opereren ze in een wereld die net zo misdadig, dan wel gek dan wel antisemitisch is als zijzelf. Want voor hun leugens hebben ze alleen codewoorden en codezinnetjes nodig: “bezetting”, “kolonisatie”, “de illegale nederzettingen”, “landjepik”, “internationaal recht”, “VN-resoluties”, “oorlogsmisdaden”, “de Muur”, “Apartheid”, “het lijden van de Palestijnen”, “Israëls onwil om serieus te onderhandelen”. Hun lezers verstaan die codewoorden zonder meer. Want sinds 45 jaar, sinds de overwinning van Israël van 1967 in de juni-oorlog, is het publiek in toenemende mate via het onderwijs en de media ondergedompeld in de leugens die bij die codewoorden horen.

Ik probeer wel eens, in real lifeface-to-face-discussies, tegen mensen te zeggen dat ze inzake Israël gehersenspoeld zijn. Die worden dan héél verontwaardigd en dat is dus hét kenmerk van hersenspoeling: dat je het niet eens meer beseft. Maar het betekent wel dat je om relatief korte leugenstukken, zoals ik hier onderhanden heb, te weerleggen een lang en ingewikkeld verhaal af moet steken. En dat telkens weer! Hopelijk wordt mijn verhaal steeds beter en toch ook wel wat korter. Maar ik heb het gevoel dat ik vergeefs 100 keer hetzelfde lange, ingewikkelde verhaal moet opschrijven op weblogs die één duizendste van het aantal mensen bereikt, dat door de simplistische leugenaars wordt bereikt.

Ze hoeven ook niet in discussie, de leugenaars die op een gigantische Orwelliaanse pensée unique meedrijven en zich – godbetert! – aanstellen alsof ze als een kleine avant garde dapper tegen de mainstream optornen. Want de reguliere media publiceren alleen “Israël-kritische” stukken. Ik heb al vaker uitgebreid uitgelegd dat de Volkskrant een antisemitisch vod is en ik ben dus ook opgehouden met pogingen een verdediging van Israël in de opiniesectie van die krant gepubliceerd te krijgen. Een antisemitische krant als de Volkskrant is dol op meegaande Joden, dat spreekt vanzelf, en dus kregen de Joodse zelfhater Jaap Hamburger en een NSB´er-nieuwe-stijl die Willem-Gert Aldershoff heet weer eens alle ruimte om Israël te bekladden.

Maar het alternatief is een Kalasjnikov pakken en ze voor hun sodemieter gaan schieten. Dus heb ik het maar wéér opgeschreven. En hopelijk wordt het gelezen en ontstaat er ergens een kleine bres in de Muur van Leugens.

Meegaande Joden hebben zich in Nederland verenigd in een club onder de naam “Een Ander Joods Geluid”, waarvan genoemde Jaap Hamburger voorzitter is. Hij heeft sympathisanten als Hajo Meijer, die gelooft dat nine-eleven een inside job van de Amerikanen is geweest, die in Auschwitz heeft gezeten en blijkbaar een dergelijke ervaring graag nog eens wil meemaken. Joden die de club van deze twee niet willen volgen in dat morbide verlangen worden door Hamburger en zijn EAJ gedemoniseerd. Zoals bekend zijn er in Israël echter nogal wat niet-morbide Joden die graag willen leven en waarachtig het “nie wieder” willen handhaven. Dus keren suïcidaal-psychotische Joden als Hamburger en Meijer zich tegen al die levenslust en richten zich op het besmeuren van Israël, zoals alle antisemieten tegenwoordig doen. Want gewone Jodenhaat en al te openlijke Joodse zelfhaat brengen de zaak van het moderne antisemitisme maar in diskrediet.

Hamburger en zijn NSB’er kregen de gelegenheid hun vuiligheid te spuien zonder weerwoord. Hun stuk verscheen alleen in de papieren versie van de Volkskrant. Sterker nog: er was een extra ontmoediging tegen kritiek ingebouwd, want de PDF die je van het artikel kon maken was zwaar beveiligd, zodat een criticus die wilde citeren gedwongen werd hele alinea’s van het stuk over te typen.

Het stuk van Hamburger en Aldershoff van 4 juni 2012 in de Volkskrant is een belastering van Israël via giga-leugens die al duizenden keren aan de kaak zijn gesteld. Onder anderen door mij. Maar dat helpt niet, omdat ik schrijf op marginale weblogs, terwijl de leugenaars kunnen opereren in een wereld waarin het grote publiek al sinds 1967 elk jaar steeds sterker is gehersenspoeld door de gesubsidieerde Linkse Kerk, waarvan de priesters heersen over de media, het onderwijs en de politiek. Vraag het aan de man of vrouw in de straat en je krijgt als antwoord dat die Joden in Israël met de “Palestijnen” nu hetzelfde doen als de nazi’s met de Joden.

De realiteit in Europa is dat hetgeen vroeger werd gefluisterd in de marge van de samenleving,  nu is verhuisd naar het centrum. Veertig procent van de Europeanen vertelden tijdens een onderzoek dat Israël een vernietigingsoorlog tegen de Palestijnen voert. Het begint ( . . .) bij de Verenigde Naties, die, zoals de Israëlische ambassadeur Ron Prosor het zei,  drie criteria hebben: één voor democratieën, één voor dictaturen, en één voor Israël. Als de consequent  bevooroordeelde  boodschap van de VN de norm is, stroomt de vervorming naar de lidstaten, waar degenen die er al toe geneigd zijn de gangbare  wijsheid  oppikken en ermee op de loop gaan.”

Als de “Palestijnen” alsmaar terreur plegen, dan komt dat omdat ze heel erg “wanhopig” zijn en dus moeten die Israëli’s wel heel erg zijn, eigenlijk net nazi’s. Dús kunnen Hamburger en Aldershoff schrijven over hun wens “de betrekkingen te bevriezen” met Israël, want

“( . . .) de Nederlandse bevolking zal dat verwelkomen. Zoals opiniepeilingen aangeven wil een meerderheid dat de bezetting wordt beëindigd en dat de Europese Unie Israël onder druk zet om de nederzettingen te ontruimen.”

Dús kunnen Hamburger en Aldershoff schrijven dat premier Rutte zijn bezoek aan Israël heeft afgezegd “onder druk van vele kanten, inclusief 66 zeer kritische Kamervragen”.

Ja, want niet alleen de Nederlandse bevolking is gehersenspoeld, ook de leden van de Tweede Kamer, minus die van SGP en PVV, blèren de domheden en de leugens van de Linkse Kerk inzake Israël na.  Dus ik kan me allerlei stupiditeiten voorstellen bij die “66 zeer kritische Kamervragen”. Daarvoor hoef ik ze niet eens te lezen.

Het centrale leugenwoord sinds 1967, dus nu al gedurende dik 40 jaar, luidt “bezetting”. Ook de leugens van Hamburger en Aldershoff zijn opgehangen aan deze Moeder Aller Leugens, deze roestige spijker waaraan de rest van de geschiedvervalsingen hangt, die van “de kolonisatie”, “het internationaal recht”, “de VN-resoluties” en de “vredes-onderhandelingen”.

Vele malen heb ik  inmiddels uitgelegd waarom het leugens zijn, maar zolang deze antisemitische leugenaars de media, het onderwijs en de politiek beheersen, voelen ze geen enkele noodzaak om in te gaan op wat marginale webloggers zoals ik beweren. Ze beheersen het veld en kunnen er op los liegen, fantaseren en verzwijgen. Zullen we maar weer eens een alinea leugens analyseren? Het duo Hamburger-Aldershoff schrijft in de nette Volkskrant:

“[Nederland] beloont Israël met een uitbreiding van de betrekkingen, terwijl de regering van premier Netanyahu voortdurend bewijst lak te hebben aan elementaire beginselen van het internationaal recht, alsook aan Amerikaanse en Europese oproepen om eindelijk serieuze vredesonderhandelingen met de Palestijnse te beginnen. Zo zal Nederland Netanyahu slechts sterken in zijn overtuiging dat hij straffeloos kan voortgaan op de weg die Israël 45 jaar terug is ingeslagen.

Immers, zo lang al houdt Israël in strijd met alle internationale recht de Palestijnse gebieden in een ijzeren greep, onderwerpt het de Palestijnen aan een hard militair bewind, bevordert het de emigratie van zijn eigen bevolking naar de bezette gebieden inclusief Oost-Jeruzalem en rooft het Palestijns land en grondstoffen. Resoluties van de VN-veiligheidsraad en de uitspraak van het Internationaal Hof van Justitie uit 2004 over de Muur laten geen twijfel bestaan over de wederrechtelijkheid van dit beleid. Ook de Europese Unie veroordeelt dit al jaren, zie het scherpe communiqué van de EU- Raad van Buitenlandse Zaken van 14 mei.”

Ja, dat internationaal recht. Zullen we daar maar wéér eens wat over zeggen? De Joden woonden al duizenden jaren in Palestina, toen de Arabieren Palestina in een agressieoorlog in 638 ná Christus veroverden.  De Arabieren onderdrukten als koloniale heersers de christenen en de Joden 1300 jaar lang  en schiepen een Palestina  dat in de 19e eeuw ontvolkt en desolaat was geraakt. De Joden brachten in het kader van het Zionisme sinds 1880 opnieuw dynamiek, welvaart en een hogere levensverwachting in Palestina. In 1922 besloten de overwinnaars in WOI, Engeland en Frankrijk, te San Remo het Turkse kalifaat dat de nederlaag had geleden opnieuw te ordenen en de nieuwe eenheden – (Libanon, Syrië, Irak, Palestina) –  naar zelfstandigheid te begeleiden.  Dit alles werd gesanctioneerd door de  Volkenbond. De Joden, als oudste bewoners hadden minimaal net zoveel recht op een stuk land als al die Arabische clans en stammen. Toch kregen ze net iets minder. De Joden kregen geen stuk land exclusief toegewezen waarover ze soeverein waren, want ze moesten in hun vestigingsgebied de rechten van de aldaar wonende Arabieren respecteren. Dat deden de Joden. Méér dan dat, want zoals gezegd: ze brachten al vanaf 1880 méér welvaart en welzijn in het stuk Palestina, het huidige Israël, waar ze naar toe getrokken waren. Die dynamische ontwikkeling ging na San Remo 1922 gewoon door. In datzelfde jaar gaven de Engelsen, die het mandaat over Palestina voerden, al meteen 70% van het gebied waar de Joden zich mochten vestigen weg aan een Arabische clan waarvan de Engelsen vonden dat ze die moesten compenseren. Dat gebeid is later Jordanië geworden. Wat tegenwoordig in de linkse propaganda “de Westbank” genoemd wordt, maar wat al duizenden jaren Samaria-Judea heet, dat is dus het gebied ten westen van de rivier de Jordaan, bleef vestigingsgebied voor de Joden. Dat is nooit meer veranderd. Dat betekent dat het Verdrag van San Remo nog steeds geldig is en de Joden net zoveel recht hebben “op de Westbank”  te wonen als de Arabieren (“Palestijnen”). Dat is dus alléén al formeel-juridisch-volkenrechtelijk-verdragsmatig.

En dan spreken we nog niet eens over het internationaal recht als oorlogsrecht, het recht op zelfverdediging door de Joden tegen terreur.  Want dat is een verhaal op zich, omdat in datzelfde jaar van San Remo 1922 de Moefti van Jeruzalem, met de Koran en de Hadith in de hand, de terreur  begon tegen de Joden. Maar niet alleen tegen de Joden, vooral ook tegen de Arabieren die met de Joden wilden samenwerken. Er werden minstens zoveel goedwillende Arabieren als Joden vermoord.  Die terreur ging onafgebroken door in de jaren 1920 en 1930 met een hoogtepunt in de zogenaamde “Arabische Opstand” van 1936 – 1939. De drijvende kracht achter de terreur, de moefti, werd veroordeeld maar vluchtte via Irak naar Nazi-Duitsland waar hij Hitler ontmoette en nauw samenwerkte met nazi-toppers als Himmler en Eichmann. Hij verbleef in de oorlogsjaren 1940-45 in een villa in Berlijn en zorgde er met name persoonlijk voor dat bepaalde deals van de nazi’s met de geallieerden waardoor Joden, en vooral Joodse kinderen,  gered konden worden, niet doorgingen en duizenden Joods kinderen door zijn ingrijpen alsnog vergast werden. Over vergassen gesproken: in samenwerking met de nazitop had de Moefti gezorgd dat, als de Duitse generaal Rommel in 1942 via Egypte zou doorstoten naar Palestina, in Griekenland de mobiele vergassingsinstallaties klaar stonden om verscheept te worden naar Palestina om ook daar de genocide op de Joden ter hand te nemen.

Nadat nazi-Duitsland in 1945 de oorlog had verloren, vluchtte de moefti naar Egypte en leidde vandaar opnieuw de terreur tegen de Joden en goedwillende Arabieren in Palestina.  De terreur escaleerde tenslotte in de loop van 1948 naar een oorlog op volledige schaal tussen Joden en Arabieren. Midden in die strijd riepen op 14 mei  1948 de Joden de staat Israël uit en dezelfde dag vielen de legers van vijf Arabische staten de pasgeboren staat binnen.  Die staat Israël had niet alleen moreel maar ook puur juridisch het volste recht van bestaan: want in het volkenrecht zijn slechts drie voorwaarden nodig voor een staat om legaal bestaansrecht te claimen: er moet een grondgebied, een bevolking en een effectief gezag zijn.  En dat gezag kon “op de Westbank” alleen maar niet uitgeoefend worden door Israël omdat Jordanië het in een aanvalsoorlog veroverd had en het vervolgens daarom illegaal bezet hield tot 1967. Niet alleen illegaal, ook nog terroristisch: de Jordaniërs verjoegen alle Joden uit Oost-Jeruzalem,  vernielden daar alle heiligdommen van de Joden en ontzegden van 1948 tot 1967 zowel christenen als Joden de toegang tot hun heilige plaatsen.

We hebben het over het internationale recht dat krachtens San Remo 1922 de Joden het recht geeft in Samaria-Judea (“op de Westbank”) te wonen, dus over dat internationale recht dat, opgevat als oorlogsrecht, de Joden daarenboven nóg eens dubbelop dat recht op bewoning geeft, door de terreur van de Moefti vanaf 1922, culminerend in de oorlog van 1948, in welk jaar Jordanië begon aan een illegale terreur-bezetting van Samaria-Judea.  En we spreken nóg verder over dat internationale recht als oorlogsrecht, want ook de juni-oorlog van 1967 was net als die van 1948 een genocidaal bedoelde aanvalsoorlog van de kant van de Arabieren. En in die van de kant van Israël verdedigingsoorlog werd Samaria-Judea legaal veroverd met het recht dat land legaal te behouden.

Hillel Weiss heeft bij de opening van de conferentie van het Europese Parlement op 15 mei 2012 het volgende gezegd:

“Volgens senior juristen, is dit besluit [San Remo] van kracht en bindend tot op de dag van vandaag. Het verdrag is onder andere geratificeerd onder artikel 80 van het VN-handvest dat alle resoluties die onder het mandaat rechten hadden toegekend als bindend resoluties erkende.”

Een van die “senior jurists” is de Nederlandse volkenrechtdeskundige Matthijs de Blois, die een boek heeft geschreven “Israël, een staat ter discussie”. De Blois legt op de pagina’s 50 en 51 van zijn boek een en ander uit 51 AANGAANDE RESOLUTIE 181 van november 1947:

“In het door de Algemene Vergadering (AV) van de VN voorgestelde verdelingsplan is voorzien in twee staten: Een Joodse en een Arabische. De Joodse staat is teruggebracht tot een zeer beperkt onderdeel van het oorspronkelijke mandaatgebied. Dit verdelingsplan is nooit gerealiseerd. Het werd niet zonder bezwaren aanvaard door het Joodse leiderschap, ook vanwege de bestaande noodsituatie gevormd door de dreiging van de Arabische naburen en het belang van een opvang voor de overlevenden van de Shoah. HET PLAN WERD ECHTER ONMIDDELLIJK VERWORPEN DOOR DE ARABISCHE BEWONERS EN DE OMRINGENDE ARABISCHE STATEN. DE IN HET VERDELINGSPLAN VOORZIENE GRENZEN HEBBEN DAN OOK GEEN ENKELE INTERNATIONAAL-RECHTELIJKE BETEKENIS.” [Mijn hoofdletters en mijn vet]

Dat betekent dat San Remo 1922 onverkort rechtsgeldig is. Als ik De Blois goed interpreteer houdt hij de mogelijkheid open dat de Joden FOMEEL-JURIDISCH NOG STEEDS HET RECHT HEBBEN ZICH ZELFS  IN JORDANIË TE VESTIGEN. De Blois op pagina 49 van zijn boek:

“De verplichting tot vestiging van een Joods nationaal tehuis gold voortaan tot aan de rivier de Jordaan. Overigens maakten de Britten ook de vestiging van Joden in Trans-Jordanië onmogelijk. Dit is op zichzelf in strijd met artikel 25 van het Mandaat dat uitdrukkelijk bepaalt dat bij de opschorting van mandaatverplichtingen niet mag worden afgeweken van onder andere artikel 15. En artikel 15 bepaalt dat de vrijheid van godsdienst in het mandaatgebied zal worden verzekerd en ook dat niemand op grond van zijn godsdienst mag worden gediscrimineerd en of uitgesloten van het grondgebied van Palestina.”

Als je desondanks enige internationaalrechtelijke betekenis aan 181 zou willen toekennen – en dat is dus sowieso al onzin – dan wijst Hillel Weiss in zijn recente speech voor het Europese parlement op een paar feiten: volkenrechtelijk heeft een land (Israël) dat land verovert op een aanvaller recht op dat land. Voorts heeft Jordanië in 1988 en 1994 officieel & vrijwillig afstand gedaan van het gezag op die “Westbank”, omdat de toenmalige koning Hoessein doodsbang was dat de “Palestijnen” zijn koninkrijk zouden overnemen.

Dan nog even de mythe dat Israël door de Algemene Vergadering-resolutie 181 van de VN zelfs GESTICHT zou zijn. Afgezien van het feit dat AV-resoluties van de VN totaal niet bindende zijn ligt er het feit dat staten gewoon zichzelf stichten. Zie het artikel “Israël en het internationale recht” door Roelf-Jan Wentholt:

“Journalisten en andere opiniemakers leven in de veronderstelling dat Israël werd gesticht door het aannemen van resolutie 181 door de AV. Dat is niet zo. De VN heeft niet de bevoegdheid een staat in het leven te roepen. In het internationale recht zijn er drie voorwaarden van feitelijke aard die bepalen of een land bestaat of niet.”

En wat zijn die voorwaarden? Ik zei het zojuist al: er moet een territoir, een bevolking en een effectief gezag zijn. Dat is alles. Israël voldoet aan die drie voorwaarden.

Na 1967 hadden de Israëli’s met het volste recht (San Remo plus oorlogsrecht) heel Jordanië blijvend kunnen bezetten. En wat mij persoonlijk betreft ook heel Syrië en heel Egypte en eigenlijk dat  hele vervloekte Midden-Oosten.

Goed, Israël had dus het volste recht, en veel méér dan dat, om die “Westbank” blijvend in te lijven. Maar dat wilde Israël niet, Israël wilde Samaria-Judea weer voor 98 procent afstaan en aldus bood overwinnaar Israël aan de Arabieren in de zomer van 1967 direct een genereuze vrede, waarop de Arabische landen in Khartoem bijeen net zo direct al in de herfst van datzelfde jaar antwoordden met drie keer nee: nee tegen onderhandeling, vrede en erkenning.  Israël had dus geen andere keus dan het bewind over Samaria-Judea te gaan voeren. Maar de godvergeten gotspe-specialisten Hamburger & Aldershoff spreken van Netanyahu die “straffeloos kan voortgaan op de weg die Israël 45 jaar terug is ingeslagen”. Hoe leip moet je dan zijn?

En moeten we dan nog releveren dat Israël in 1973 in de Yom Kippoer-oorlog opnieuw met genocidale bedoelingen door de Arabieren verraderlijk werd aangevallen om recht van Israël op bewoning van Samaria Judea nog eens te onderstrepen?

Hoe totaal gestoord moet je zijn om de Joden, die al duizenden jaren in Palestina wonen, die in een agressie-oorlog in 638 na Christus onder de voet gelopen zijn door de Arabieren, die vervolgens door die Arabieren 1300 jaar koloniaal onderdrukt zijn,  die vanaf 1880 opnieuw welvaart en humaniteit naar Palestina brachten, die te San Remo in 1922 ook formeel-volkenrechtelijk het recht kregen zich te vestigen tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee, die vanaf 1922 de terreur van de “Palestijnse” maffia’s moesten ondergaan, die drie keer met genocidale bedoelingen werden aangevallen waarvan twee keer vanuit vanuit Samaria-Judea . . . . . . . hoe totaal gestoord moet je zijn, vraag ik, om die Joden te verwijten dat ze TWEE PROCENT van dat gebied UIT VEIGHEIDSOVERWEGINGEN  willen controleren?  Want dat is HET GIGA-ABSURDISME VAN DE BEZETTING-SCHREEUWERS: het gaat echt maar om twee procent van “de Westbank”.

En natuurlijk heeft het lieg-en-bedriegduo H&A het wéér over “resoluties van de VN-Veiligheidsraad”. Maar het lijkt nu toch wel afdoende weerlegd, die antisemitische laster is, dat lege gelul over het schenden van de “internationale rechtsorde” door Israël. Er bestaat  een fundamenteel artikel van Roelf-Jan Wentholt, waarin een samenvatting wordt gegeven van het boek van Matthijs de Blois, “Israël, een staat ter discussie”. De Blois is óók professor, maar is blijkbaar een uitzondering onder zijn collega’s, want hij schrijft wél intelligent en integer over Israël en het internationale recht.

Wat kan men uit het boek van De Blois leren? Dat de Verenigde Naties niet iets hoog verhevens is waar onkreukbaar “internationaal recht” gemaakt wordt, maar een politieke vergadering waarin vooral vertegenwoordigers zitting hebben van misdadigerstaten. Onder die misdadigerstaten zijn de 57 landen van de OIC prominent, de Organisation of the islamic Cooperation – (voorheen: of the Islamic Conference) – die één blok vormen en vooral twee dingen doen: resoluties indienen om Israël te demoniseren en alle kritiek op de islam via obstructie saboteren. Ik persoonlijk spreek daarom al jaren bij voorkeur van de Verenigde Nazi’s. Dat blok van 57 landen krijgt allerlei “linkse” quasi-democratieën voortdurend mee in de stemmingen, want daarin kunnen deze landen zo niet hun Jodenhaat, dan toch hun haat tegen “Amerika” en “het Westers imperialisme” kwijt.

H&A hebben het specifiek over resoluties van de Veiligheidsraad, niet van de Algemene Vergadering.  De resoluties inzake Israël van de Algemene Vergadering zijn sowieso altijd zwaar politiek, maar in het eigen dubieuze rechtskader van de VN zijn ze ook niet eens bindend. Het zijn aanbevelingen die geen enkele formele rechtskracht hebben. Alleen resoluties die aangenomen zijn door de Veiligheidsraad en die ook nog eens zijn aangenomen onder “hoofdstuk 39” hebben internationale rechtskracht. Er is inzake Israël geen enkele dergelijke resolutie aangenomen. En mochten de heren de beroemde resolutie 242 van 1967 bedoelen: ook die is niet aangenomen onder “hoofdstuk 39” en geeft bovendien Israël het recht in onderhandelingen veilige grenzen te bedingen.

De fantastische gekken Hamburger & Aldershoff hebben het ook over “Amerikaanse en Europese oproepen om eindelijk serieuze vredesonderhandelingen met de Palestijnse te beginnen”. Ja, van Barack Hussein Obama die volgens al zijn speeches de “cultuur” van de islam hoog inschat, misschien zelf wel een moslim is en die de eerste echte anti-Israël-president is uit de Amerikaanse geschiedenis verwachten we niet anders, al schijnt Obama inmiddels heel langzaam in de gaten te krijgen wat minimaal sinds Oslo 1993 voor iedereen zichtbaar moet zijn, namelijk dat de “Palestijnen” gewoon geen vrede willen. En we verwachten eigenlijk ook niet anders van een EU-elite, in feite 5e colonnisten, die al vanaf de oliecrisis van 1973 bezig is Europa uit te leveren aan de islam via het immigratiewapen.

Ik had het over “fantastische gekken”, want wat voor soort deformatie-bril moet je op hebben om niet te zien dat één partij, namelijk Israël, al decennia geprobeerd heeft de “Palestijnse” maffia’s over te halen met zéér vergaande concessies? Hoe blind moet je zijn om niet te zien hoe deze maffia’s, onder welke naam ze ook gingen of gaan, PLO, Fatah of Hamas, maar één ding altijd gewild hebben, namelijk Israël vernietigen?  Hoe blind moet je zijn om niet te zien hoe de haat tegen de Joden al vanaf 1922 bewust opgewekt is, eerst door de moefti cum suis, vervolgens door Arafat en Abbas en hun getrouwen en nu ook door Hamas. Ik acht me zo langzamerhand ontslagen van bewijsvoering. Nee, ik ga niet meer de sinds Oslo 1993 in graden van concessie-bereidheid oplopende vredesvoorstellen van Israël opsommen, noch voor bewijs van de sinds Oslo 1993 opgeschroefde haatcampagnes van de “Palestijnse” maffia’s naar Palestina Media Watch of het MEMRI linken. Het is wel een keertje klaar.

Dit kan geen blindheid meer zijn van de heren Hamburger en Aldershoff. Dit is óf oprechte waanzin óf pure misdadigheid. En dat gelul van dit soort mafketels beheerst dus al 45 jaar in steeds sterkere mate onze media.

Het valt nog mee dat de gotspe van de “Palestijnse vluchtelingen” (inmiddels 5 miljoen) die zouden moeten “terugkeren” in dit stuk niet genoemd wordt. Of moet ik zeggen niet meer? Want na de publicatie van het boek van Efraim Karsh, “Palestine Betrayed” (2010) staat het onomstotelijk vast dat niet de Joden, maar de Moefti-Arabieren in 1948 hun eigen volk op de vlucht hebben gejaagd om een vrij schootsveld te hebben voor de geplande genocide op de Joden. En misschien is het feit dat minstens evenveel Joodse vluchtelingen uit de Arabische landen, die óók door Arabieren werden weggejaagd, rimpelloos in Israël zijn geïntegreerd óók al te bekend geworden.

In het lasterstuk van H&A wordt natúúrlijk de veiligheidsbarrière (een anti-tank-gracht-achtige constructie) van Israël een “muur” genoemd. Nog maar eens uitleggen dan? Een muur is het inderdaad voor minder dan 10%  op plekken waar vanaf daken “Palestijnse” sluipschutters Israëlisch grondgebied onder vuur zouden kunnen nemen. Daarmee is meteen weer duidelijk wat het basisprobleem van dit hele “Palestijns”-Israëlische “conflict” is: de Arabieren willen de Joden vermoorden. Als ze ophouden met dat te willen kan morgen de vrede uitbreken in heel Palestina. Want het zijn NIET, NOOIT de Joden, NIET, NOOIT de Israëli’s die telkens weer met geweld beginnen. Het zijn ALTIJD de Arabieren die aanvallen, in 638 na Christus, vervolgens gedurende 1300 jaar via uitbuiting, onderdrukking en af en toe een pogrommetje, vervolgens sinds 1922 onder de Moefti, vervolgens onder Arafat, Abbas en Hamas en niet te vergeten in aanvalsoorlogen van 1948, 1967 en 1973. Hoe zei Hafid Bouazza dat ook alweer? De islam is een ideologie die alleen maar op zoek is naar een excuus voor geweld?

De retoriek van dit walgelijke stuk beweegt zich langs twee vervlochten lijnen: steeds maar zeggen hoe erg de “bezetting” is en kwaadaardigheid bij de regering Netanyahu suggereren.

“bewijst lak te hebben aan elementaire beginselen van het internationaal recht”
“Israëls greep op de bezette gebieden”
“straffeloos kan voortgaan”
“in strijd met alle internationale recht”
“de Palestijnse gebieden in een ijzeren greep”
“hard militair bewind”
“rooft het Palestijns land en grondstoffen”
“wederrechtelijkheid van dit beleid”
“in de Israëlische samenleving aanwezige ondemocratische tendensen in stroomversnelling”
“Israëls bezetting doodt de Israëlische democratie, moreel en geestelijk”
“moreel en mentaal verval van het Joodse volk”
“Zo krijgen we een Israël waar u en ik niet willen wonen”
“Israëls ideologisch gedreven nationalistische regering”
“Israëlische publiek te misleiden”
“leiders die besluiten nemen op basis van messianistische gevoelens”
“de illegale Joodse nederzettingen”
“de systematische onderdrukking van Palestijnen”

En vervolgens worden er stemmen aangehaald van binnen Israël die het zogenaamd met Hamburger & Aldershoff eens zijn. Ik ken de types niet die zij aanhalen en ik weet ook niet in hoeverre deze Israëlische Joden het over de hele linie eens zijn met de Israël-belastering van H&A. Ook hier zullen de heren wel een flink stuk leugen en manipulatie ingebouwd hebben.

Maar ik heb wel contacten in Israël die zéér goed geïnformeerd zijn. En inderdaad: het meest gelouterde en vervolgde volk van deze aardkloot lijdt inderdaad aan een ondraaglijke spanning. Want het moet zijn humaniteit zo goed mogelijk staande houden in een ziedende oceaan van islamitische Jodenhaat. Intussen bovendien binnenlandse verraders, gekken en collaborateurs van de categorie H&A van het lijf houden. Israël is een hectische samenleving vol van vaak bijna ondraaglijke stress. Maar de meesten houden geestelijk stand. En geven niet toe aan de verleidingen van het Stockholm-syndroom: verliefd worden op de misdadige gijzelnemer en zijn argumenten overnemen.

En inderdaad is het karakter van Israël aan het veranderen. Met name door de instroom van Russische Joden die uit een wat anders Jiddisch hout zijn gesneden dan de pioniers en hun kinderen en kleinkinderen. Ook onder een deel van de gewone Israëlische Arabieren begint wat te veranderen. Ondanks dat zij het beter hebben in Israël dan waar ook in de Arabische wereld, is onder hen hetzelfde soort afkeer van “het Westen” en dus van Israël aan het groeien waarvan ook gepamperde moslim-migranten in Europa en Amerika last hebben. Dat alles, en het groeiende inzicht in de ware totalitaire, onverzoenlijke en agressieve aard van de islamitische wereld, heeft een ruk naar realisme in Israël teweeg gebracht. Zoals Caroline Glick op 27 april 2012 in de “Jerusalem Post” schreef – “Postzionisme is zó iets van de jaren-90” – schreef:

“Voor de meeste Israëli´s kwam de vakantie die ze hadden genomen van de realiteit definitief ten einde met de publicatie van het Goldstone-rapport in de nasleep van Cast Lead. Hier was hun land Israël, dat zich moest verdedigen tegen een illegale rakettenoorlog, die gevoerd werd vanuit door Hamas geleide Gaza . En daar was de VN-commissie, die negeerde wat Israël allemaal gedaan had om de vrede te bewaren en die in plaats daarvan Israël als oorlogsmisdadiger aanklaagde.”

Ik heb de illusie verloren dat de wereld met teksten te veranderen is. “Nur durch Blut und Eisen”: ik ben bang dat Bismarck gelijk had. De werkelijkheidsontkenning is met de hedonistische politieke generatie van “de revolutie van de jaren zestig” en na hun succesvolle “mars door de instituties” in alle niches van politia, academia atque media doorgedrongen. De “Geschichtsvergessenheit” regeert, zelfmanifestanten met een uiterst oppervlakkig intellect á la Pechtold, Obama, Hollande en Halsema ( het zijn maar vier voorbeelden uit een oneindige internationale reeks) zetten de culturele toon. Deze onderschatting van “wat men van de aard van de mensen weet” (Thomas Mann) zal opnieuw de oorlog onvermijdelijk maken. En zelfs dan zullen van deze types de ogen niet open gaan. “Dat krijg je nou van dat islam-bashen.” Verdomd, dat gaan ze zeggen. En de Joden de schuld geven zal nog veel gemakkelijker zijn dan in de jaren 1930, want Israël, in de steek gelaten door het Westen, zal gedwongen zijn preventief toe te slaan. En dan zullen de 5e colonnes van migranten in de Westerse steden zich verbinden met de “linkse” antisemieten en zal de jacht op de Joden opnieuw geopend worden. Vooral als er veel Joden uit Israël naar Europa vluchten.

Er zijn twee mogelijkheden om dit apokalyptische scenario te voorkomen. De eerste is dat God tóch blijkt te bestaan en dat Hij ingrijpt door bijvoorbeeld in Iran fatsoenlijke mensen aan de macht te brengen, die een heel langzaam proces in gang zullen brengen waardoor over duizend jaar de islam uit het Midden-Oosten verdwenen zal zijn. De tweede is  dat de Joden vrijwillig Israël opgeven en verlaten. Vrede met de islam is onmogelijk. Als in geval van opgave de Arabieren Israël zullen overstromen, zullen binnen een paar maanden de eerste pogroms onder de overgebleven Joden uitbreken en zullen de overlevers tot een dhimmie-status gereduceerd worden. Dat wil zeggen: een uitgebuit leven in constante angst zoals de islam dat overal en altijd heeft gecreëerd voor “ongelovigen”, Joden en christenen als die ideologie eenmaal aan de macht is.

En als de olie ooit op raakt en de giften uit de fondsen van de Verenigde Nazi’s en Eurabië stromen niet meer binnen, dan zal de islam doen wat het tot 1683 altijd heeft gedaan: met rovende en moorddadige legers naar de landen van de mensen trekken die wél de discipline opbrengen om te werken, enige humaniteit handhaven en zo rationeel mogelijk denken. Na 1683 heeft het Westen het geluk gehad veilig voor de islamitische hordes te zijn “in de armen van de wetenschap” (Churchill), maar als het aan onze islamofiele elites ligt, zullen de slavenhalers, rovers en moordenaars deze keer over het atoomwapen beschikken. Het kan allemaal binnen tien jaar werkelijkheid worden: Israël van de kaart en een door een nucleair Iran bedreigd Europa met steden die gelijken op het Beiroet van na 1975. Aan helpers geen gebrek. We citeren nog maar eens:

“32 417 Kabinetsformatie 2010
Nr. 36
MOTIE VAN HET LID HALSEMA C.S.
Voorgesteld 27 oktober 2010De Kamer,
gehoord de beraadslaging,overwegende, dat iedereen in ons land gelijkwaardig wordt behandeld . . . . . . [blah-blah-blah] . . . . . VERZOEKT DE REGERING IN WOORD EN DAAD UIT TE DRAGEN DAT HET TEGENGAAN VAN ISLAMISERING GEEN DOELSTELLING VAN BELEID IS, en gaat over tot de orde van de dag.

(w. g) HALSEMA, COHEN, PECHTOLD, ROEMER”

Mene tekel!
___________________

___________________________

Link naar dit artikel bij E. J. Bron