Screenshot_19Eva Brems

(Door: Martien Pennings)

Eva Brems is een uitzonderlijk valse antisemitische teef. Maar zo wilde ik eigenlijk niet beginnen. Ik wilde zó beginnen:

Op pagina achttien van “De Medeplichtige” staat: “Houd de kinderen in het oog, en allen die slechts met tegenzin haten.”

Ja, ik haat met tegenzin, altijd gedaan, maar toch haat ik steeds heviger. Waar is die pagina in ”De Medeplichtige” waar beschreven staat hoe György Konrád uitging met zijn mede-verzetsstrijders om de anderen, de rotzakken, neer te schieten? Dat was toch in het  Hongarije van 1956 en die rotzakken waren toch degenen die met de bezettende Sovjet-macht collaboreerden? Op het moment suprême was Konrád er niet toe in staat. Maar misschien is het geen passage in dat boek. Dan heb ik het alleen maar gehoord uit de mond van Konrád in een interview met Wim Kayzer toen de VPRO nog geen antisemitische omroep was.

Hoe dan ook: de uitbarstingen van geweld in “De Medeplichtige” zijn talrijk. Net als de beschrijvingen van wat je ziet als het geweld over is.  Ja, dan wéét je dat het bij Konrád  niet helemaal fictie is. Nog een andere passage die ik wél hebben kunnen vinden: “Op dat moment stierf er iets in me. Degene die ik was maakte plaats voor een moordenaar ( . . .).” Pagina 153.

Enfin. Ik heb geen wapens – nog nét niet –  dus ik kan alleen maar hopen. Wat hoop ik dan? Dat ik Eva Brems niet tegenkom. En als ik haar wel tegen kom dat ik dan niet tomeloos op haar begin in te slaan en dat, als ik het onverhoopt toch doe, ik ophoud voor ze bloed begint te pissen en dood gaat. Het lijkt erop dat de Jihadi’s in samenwerking met de Europese linkse nep-elite bezig zijn hun tegenpolen te kweken. En dat ik daartoe behoor, terwijl ik toch de leeftijd van de Génération Identitaire ontgroeid ben. Jezus Christus: ik ben 67! Over twee jaar zeg ik: ik loop tegen de zeventig! Niettemin heb ik zin om het nóg een keer te zeggen: Eva Brems is een uitzonderlijk valse antisemitische teef en soms heb ik een diep verlangen om haar dood te slaan.

Antisemitisch noem ik overigens iemand die een irrationele haat tegen Israël koestert, iemand die vervolgens de Jodenhaat consequent bevordert en daarbij opvallend vaak een liefde voor het oudste nazisme ter wereld koestert, de islam, en in elk geval voor de meest fervente dragers en uitdragers van dat nazisme, de Palmaffia’s van Hamas en Fatah die hun eigen bevolkingen gijzelen. Ik  heb Brems al een paar keer iets proberen uit te leggen omtrent Israël, maar ze luistert niet.

Brems functioneert als overtuigde antisemiet in een natuurlijk cultureel milieu dat sinds de olie-chantage-crisis van 1973 deels met opzet is gecreëerd. Er is sinds die tijd een deels bewuste indoctrinerings-operatie op gang gekomen van Israëlhaat en islamofilie. Een hele Europese, ja zelfs Westerse“elite” heeft geleerd het humane en democratische Israël te haten en de islam – eigenlijk de oervorm van wat wij “nazisme”noemen –  te gaan adoreren.

Ik heb het al vaker uitgelegd, maar ik doe het opnieuw.

In 1973 was er de “oliecrisis” die eigenlijk een Arabische parasitaire chantage-crisis was. Daarna is een politiek op gang gekomen die door Bat Ye’or gedocumenteerd is in haar boek Eurabië. De Arabieren eisten voor een ononderbroken stroom van olie natuurlijk in de eerste plaats zeer veel meer geld, maar vooral een anti-Israël-politiek, plus heel veel sympathie voor de islam, plus vrije immigratie van moslims naar het Westen. In ruil mochten de nationale elites van Europa een machtsdroom najagen waarin Europa met Amerika kon concurreren.

Dat was dom van de Europese elite, maar sluw van de Arabieren. Want Arabieren produceren zelf helemaal niks, behalve heel veel moslims. Tot in de 17e eeuw hadden ze hun bevolkingsoverschotten altijd kunnen wegwerken door in alle buitenlanden, van Spanje tot in Afghanistan, te gaan roven, uitbuiten, moorden en slavenhalen. Maar omdat in de 17e eeuw de Joods-Christelijke traditie in  Europa steeds meer de Joods-Christelijk-Verlichte traditie werd en “wij” dus wetenschappelijk, economisch en technisch een enorme voorsprong op de islam namen, lukte het de Arabieren in 1683 (Wenen!) definitief niet om Europa te veroveren. Ze hadden het 1000 jaar lang geprobeerd met alsmaar bloediger wordende  raids, de onderbuik van Europa in.  Dus in 1973, driehonderd jaar later, veranderden ze via die oliechantage van strategie: véél te veel geld voor de olie, véél tijd om in luxe aan neukie-neukie te doen, bevolkingsoverschotten afzetten richting Europa om dat in één “moeite” door  via de baarmoeder te koloniseren en te ontwrichten . . . . . én . . . .  Israëlhaat! Win-win-win-win-situatie!

Een vriendin van mij zat midden jaren 1970, toen de onderhandelingen in het kader van de oliechantage liepen, in een hotel in Genève samen met die onderhandelaar van de “olieproducerende landen” (OPEC), sjeik Yamani. Mijnheer had twee verdiepingen van het hotel: één voor zichzelf en één voor zijn harem, die mijn vriendin op tientallen vrouwen schatte.

Op dit punt van de harem van Yamani komt de generatie van de “revolutionairen” van “1968” in beeld. Het was een verwarrende tijd, die jaren 1970, waarin “Vietnam” en “Revolutie” zich vermengden met pornografie en “vrije seks”. “Revolutie” kon toen van alles betekenen. In essentie stuitte een in hasj gedrenkte seksuele revolutie op die andere, de “antikapitalistische”. Het wordt in één beeld gevangen door de “Weathermen Underground”, types die nu Obama adviseren, maar toentertijd onder de hasj lagen te groepsneuken achter in het busje dat hen vervoerde naar de volgend demonstratie of aanslag. Baader-Meinhof was een product van precies dezelfde schizofrene mentaliteit.

Hieruit ontstond een bepaald type mens, tegelijk moralistisch en hedonistisch en in wie het ene het andere versterkte: zelfmanifesteerderig, gelovig in de goedheid van de mens en dan vooral de “onderdrukte” exotische mens, die immers het slachtoffer was van “ons” kolonialisme en imperialisme. Het fijn-in-het-eigen-hoofd hebben omdat je aan de goede kant stond en niet bij “de racisten” hoorde, kreeg prioriteit.

Dus het was niet vreemd dat na 1973,  tijdens de “mars door de instituties” der 68-ers,  twee zaken razend populair werden:  de “multiculturele samenleving” en “de Palestijnen”, terwijl Israël als neo-koloniale onderdrukker werd weggezet.

Deze generatie heeft zich Europawijd meester gemaakt van alle posities en subsidie-niches in de wereld van de politiek, de media, de universiteiten en het onderwijs in bredere zin. En ze hebben gezorgd dat met name op de punten islam en Israël een volstrekte pensée unique is gaan heersen, een monocultuur waarin alle werkelijke kennis van de islam en de geschiedenis van Israël is vervangen door leugenachtige ideologie.

Wie iets werkelijks wil weten over de islam als een oervorm van wat wij “nazisme” noemen: hier de meest uitgebreide uitleg en hier een kortere en hier de nog kortere en dan ook nog ten enenmale en ten anderenmale de uitleg van Emmet Scott. Wie iets werkelijks wil weten over de geschiedenis van Israël moet zich hier vervoegen.

En nu terug naar de nijvere anti-Israël-productie van Eva Brems (1969). Het Jodenhatende rotzakje met de lieflijke oogopslag is natuurlijk al vele malen, en niet alleen door mij, echte kennis aangeboden over Israël. Maar ze wil niet beter weten. En het is die wil-tegen-beter-weten-in die haar tot een echte antisemiet maakt. Ze houdt van de islam en wel zodanig dat ze de meest ontmenselijkende dracht die dat helle-geloof heeft voortgebracht propageert: de boerka.

Terwijl Israël van alle kanten bedreigd wordt door de meest reactionaire ideologie die de wereld ooit gekend heeft, terwijl de terreur, de moorddadigheid, het racisme, de uitbuiting, de onderdrukking, de rechteloosheid, het fanatisme versterkt door de islamitische wereld razen, houdt Eva Brems het oog strak op Israël gericht om te bezien of de Joden, in hun pogingen zich staande te houden in die hel, zich wel precies genoeg aan alle nuances van de Mensenrechten houden. Het grappige is: dat lukt de Joden inderdaad en Eva Brems heeft leugens nodig om Israël zelfs maar van kleine foutjes te kunnen beschuldigen.

Michaël Freilich, hoofdredacteur van het Vlaamse “Joods Actueel”, heeft nu de laatste vuiligheid van Eva Brems te kijk gezet voor wat het is. De kwestie betreft de uitgifte van land. Brems beschuldigt in Knack de Israëlische regering van discriminatie bij die uitgifte. Ik zou zeggen tegen Brems: zelfs als het waar is dan hebben de Israëli’s daar ongetwijfeld goede redenen voor. Ik zou Brems vragen: heb je niks anders om je druk over te maken in het Midden-Oosten? Maar het mooiste is dat wat ze beweert ook nog flagrante leugens zijn. Freilich moet daartoe een moeizaam verhaal vol feiten en geschiedenis en nuances en procenten opschrijven om de gemakkelijke leugens van Brems te ontzenuwen. Zeer adequaat eindigt hij met een alinea waarin erop gewezen wordt dat de Israëli’s niet discrimineren bij de uitgifte van land en de Palmaffia’s wel moorden bij het kopen van land.

Freilich:

“Verkoop van land aan de ‘bezetter’ wordt beschouwd als hoogverraad, waarop de maximumstraf staat (d.i. de doodstraf). Op zijn minst vier Palestijnen werden hiervoor ter dood gebracht, een andere Palestijn kon ontsnappen met de hulp van de Israëli’s. Dergelijke wetten druisen in tegen de bepalingen van de Oslo-akkoorden en de internationale verklaring van de mensenrechten en tonen aan dat wat de Israëli’s verweten wordt (niet klopt) maar wel aan Palestijnse kant gebeurt. De wereld op zijn kop . . . maar dat plaatje kennen we al langer.”

Sinds de linkse coup bij de Knack regent het daar foute artikelen zoals ik voor het eerst hier en daarna ook hier heb gemeld. Dus als je een kritisch comment wilt plaatsen onder zo’n leugenstuk van Brems in de Knack, dan wordt dat botweg geweigerd . Zodoende heb ik mijn toevlucht moeten nemen tot een klein  pastichetje:

“Martien Pennings | 20 juni 2013

Ik vind het wel goed dat mevrouw Brems eindelijk eens haar prioriteiten juist stelt en kritiek op Israël levert: dat land komt altijd maar met alles weg. De Verenigde Naties zouden ook wel eens een resolutie van afkeuring aan Israël mogen wijden. Er is een OIC, een Organisation of the Islamic Cooperation, die omvat 57 landen die alle een zetel in de VN hebben. Waarom laten die nooit eens een kritisch woord horen? Die landen zijn allemaal voorbeeldige democratische en humane landen die de Mensenrechten nauwgezet verdedigen. Deze landen zouden met groot moreel gezag kunnen spreken.”

Nou, dat mocht ik dan zeggen. Je vraagt je af of ze het sarcasme snappen. Ter vergelijking: het onderstaande comment haalde het niet bij de censor van de Knack:

“Ik zag in het voorbijgaande snel-scannen van de website van Knack een oproep staan: ‘Stel uw vraag aan Dyab Abou Jahjah’. Klinkt plechtig, die naam zo voluit geschreven. “Dyab”: ik wist niet dat dát er ook bij hoorde! Wow! De leuze van Abou Jahjah over de Joden in het Midden-Oosten is “la valise ou le cerceuil”. Dat is Frans en het betekent: zelf oprotten of je vertrekt in een doodskist. Op zo’n antwoordman mag Knack trots zijn. Hij heeft duidelijk gemaakt dat zulks – de dood of oprotten – voor alle Joden daar geldt, wel of geen zionist.”

Behalve Brems zou ik die Abou JahJah ook wel te lijf willen,  maar de laatste keer dat ik hem zag had hij twee overduidelijke kick-boks-Marokkanen bij zich als bescherming. Nog afgezien van de vraag of of ik Jah-Jahtje zelf nog aan zou kunnen op mijn leeftijd. En hij heeft in Libanon vast goeie gevechtstechnieken geleerd.

Update: misschien kan Eva Brems zich de volgende keer om dit probleem druk maken

Screenshot_29
MEDIAWERKGROEP SYRIE – 9 juni 2013 – Afgeluisterde telefoongesprekken door de Belgische staatsveiligheid halen alle twijfels weg: de tientallen Belgische jihadisten die in Syrië actief zijn, maken zich op grote schaal schuldig aan oorlogsmisdaden.

Kijk en lees verder >>>>>

______________________________
Link naar dit stuk bij E. J. Bron

Advertenties