Screenshot_1Asher Palmer en zijn kind Yonatan  

(Door: Martien Pennings)

Waarom nou opgedragen aan Bart Schut? Omdat hij de brave goegemeente vertegenwoordigt die een gematigde middenpositie inneemt inzake de islam en Israël. En omdat dat ongeveer hetzelfde is als een gematigde middenpositie innemen inzake kinderkanker.

Ik zag de website van Sarah Honig gisteren voor het eerst omdat de Jerusalem Post een stuk van haar had overgenomen. De adagia van Honigs website zijn:  “another tack” en  “bucking the trend”. Dus: met een andere insteek tegen de trend in. En de trend is: Jodenhaat mag weer als je het “kritiek op Israël” noemt.

Wat zegt u? Die kinderkanker? Jaja! Ik bedoel inderdaad dat islam de kanker is en Israël het kind.

“Het is allemaal verbonden” is de titel van Honigs stuk. Wat u nu hier leest is een samenvatting, verduidelijking en herstructurering van haar stuk dat erg damesachtig associatief-emotioneel aan elkaar gepunnikt is. Ik schrijf eigenlijk een sterk verbeterde versie van Honigs stuk, al zeg ik het zelf. En wat mij betreft verbindt ze een paar details te veel. Voor mij hoeft een afkeer van koosjer slachten en jongetjes besnijden niet onder antisemitisme te vallen, maar de andere punten waartussen ze lijntjes trekt, leveren toch een herkenbaar portret op van het smoelwerk van een fenomeen toch wel zo langzamerhand De Nieuwe Jodenhaat mag heten.

Honig begint met twee menselijke aangelaten van zwarte mede-humanisten: dat van moslimbroeder Hoessein Obama en dat van Travyon Martin. Men weet dat de president van Amerika hysterisch zijn diepe verbondenheid met dit zwarte “slachtoffer” van eigen misdadigheid heeft betoond. In een inleiding en update van mijn stuk “De neger als mens” heb ik erover geschreven. Let u vooral even op het lieve jeugdfotootje van Travyon Martin dat u daar kunt vinden en dat in de haathetze werd gebruikt tegen de bewaker die hem in noodweer had doodgeschoten . Zie vervolgens de foto van dezelfde Travyon Martin zoals hij er werkelijk uit zag toen hij die bewaker aanviel. Die toch wel redelijk getinte bewaker was door de media voor de gelegenheid overigens tot “blanke” verklaard zodat het des te meer een “racistische moord” zou kunnen heten. Besef dat Obama vol in deze racistische hetze meedeed, waarin het slachtoffer tot dader werd en omgekeerd.

Obama geeft ook geen strafvermindering aan  de Amerikaane Jood Jonathan Pollard (1954), die niemand heeft verwond of vermoord, maar wel levenslang kreeg in 1987 omdat hij als lid van de Amerikaanse geheime dienst gegevens had doorgespeeld aan Israël.  Hij liet niets horen toen in 2011 Asher Palmer (24) de macht over het stuur van zijn auto verloor door onschuldige “Palestijnse” stenengooiertjes.  Asher verongelukte samen met zijn zoontje Yonatan, nog een baby.

Adèle Bitton was nog geen drie toen onschuldige Palestijnse stenengooiertjes de door haar moeder bestuurde auto zodanig wisten te raken dat deze op de tegemoetkomende baan terecht kwam en een vrachtauto ramde. Adèle werd zwaar gewond.

Screenshot_2

Adèle  Bitton

Screenshot_3

“Palestijns” stenengooiertje

Honig vraagt waarom Obama zoveel invoelerigheid toont met een zwarte schurk en geen zweem van medeleven heeft noch met Pollard noch met de vele Joodse slachtoffers van wrede aanslagen op onschuldige burgers door Pal-terroristen, noch met de nabestaanden van deze slachtoffers.  Nee, Obama maakt het nog veel perverser: hij heeft zware druk uitgeoefend op de regering Netanyahu om dit soort Pal-terroristen vrij te laten om de Pal-maffia’s gunstig te stemmen voor het “vredes-proces”. Over welke soort Pal-Terroristen hebben we het?

Onder deze schurken zijn bijvoorbeeld twee tot levenslang veroordeelde boeven als Abu-Kharbish Salem Suleiman Mahmoud en Adham Ibrahim Jum’ah. (Ik heb geen portretten van ze kunnen vinden.) Op 30 oktober 1988 gooide dit tweetal  brandbommen op een bus met burgers, lijn 961, die onderweg was van Tiberias naar Jeruzalem. De 26-jarige Rachel Weiss zat in die bus met haar drie kinderen Nathaniel, Raphael en Efraim, twee peuters en een baby. Tijdens de poging haar kinderen uit de brandende bus te redden verbrandde zij levend met haar kinderen. Medepassagier David Delarosa, een 20-jarige soldaat had zichzelf al in veiligheid gebracht, maar ging terug om Rachel en haar kinderen te helpen. Hij bezweek een week later aan zijn verwondingen.

Screenshot_4

David Delarosa en Rachel Weiss

Honig: “Nu willen de iconen van de internationale gemeenschap van ruimdenkendheid  ons doen geloven dat de ( . . .) wereld harmonie ( . . .) het best zou worden gediend als we types vrijlaten die met voorbedachten rade op weg gaan om onschuldige passagiers te verbranden.”

Waarom, vraagt Honig, wil die zogenaamd “gematigde” Palestijnse Autoriteit zo graag de allerergste moordenaars bevrijd zien, juist degenen die Israël niet heeft willen vrijlaten bij eerdere vrijlatingen. En waarom worden door die PA deze schurken als rolmodellen verheerlijkt in de Palestijnse media en scholen? Honig vergist zich echter als ze zegt dat bij eerdere vrijlatingen niet de allerergste moordenaars waren betrokken. Wat denken we bijvoorbeeld van Samir Kuntar?

Screenshot_5

Op 22 april 1979 drong de “Palestijn” Samir Kuntar met vier andere terroristen schietend en handgranaten werpend een huis binnen in Nahariya, een kustplaats vlakbij de grens met Libanon. Het aanwezige gezin bestond uit Smadar Haran Kaiser, haar man Danny en twee dochtertjes Einat (4) en Yael (2). Vader Danny en Einat werden op de vlucht buiten achterhaald. Danny werd voor de ogen van Einat door Kuntar doodgeschoten en vervolgens werd door Kuntar van Einat de hersens ingeslagen met de kolf van zijn geweer. Moeder Smadar en Yael hadden zich verborgen in een kruipruimte in het plafond van hun appartement. Om het kind stil te houden had de moeder haar hand op de mond van het kind gehouden, maar in haar paniek bleek ze het meisje te hebben doen stikken. Op de foto hier boven wordt  Samir Kuntar na een gevangenenruil (16 juli 2008) met Israël als een held ontvangen in Libanon. Kuntar ontving van de Syrische president Bashar Assad in november 2008 een hoge onderscheiding.

Honig meldt overigens wel dat Obama, die al in het Witte Huis zat toentertijd, geen publiekelijk woord heeft gezegd over de gruwelijke moord op het gezin Fogel.

Screenshot_6

Het gezin Fogel. Wie deze link volgt kan ook kennis nemen van een paar gruwelfoto’s genomen na de moordpartij door Samir Kuntar

Honig meent dat het vrijlaten van dit soort moordenaars de verering die hen onder “Palestijnen” ten deel valt zal vergroten, hun opvolgers nog overmoediger zal maken en het prestige van Abbas zal opvijzelen. Tegelijk is het een ondermijning van het soms zelfs al te zorgvuldige Israëlische rechtssysteem en een extra trauma voor de nabestaanden van de slachtoffers.

En wat, vraagt Honig, verbindt die verschijnselen, zoals de perversiteit van Obama, die een zwarte schurk beschermt maar geen enkel medeleven toont voor Joodse slachtoffers van de Palmaffia-terreur,  die, perverser nog, Israël prest om Pal-terroristen vrij te laten zodat hun opdracht gevers aan schijnbesprekingen gaan deelnemen?

Ze antwoordt, in een lange slot-rant, waarvan ik twee alinea’s vertaal:

“Dit is wat
al die schijnbaar losse nieuwsberichten verbindt. Minimale intellectuele eerlijkheid dwingt ons, Joden, toe te geven dat we leven in gevaarlijke tijden – zo gevaarlijk dat ze ons wel moeten herinneren aan de verdorven atmosfeer die leidde tot de onvergelijkbare tragedie van de Holocaust.”

“Tegenwoordig is Joods zelfbehoud net zo onwettig als het toen was en het aanvallen is net zo bon ton als in die donkere dagen voor de grote ramp. Het is allemaal met elkaar verbonden.”

LEES OOK:

Bart Schut: het warhoofd als oprechte antisemiet

Bart Schut is net zo veelkleurig als De Dagelijkse Standaard zelf

Zou Bart Schut gewoon schizofreen zijn, of heeft hij een tumor die op de hersens drukt?

Bart Schut over Leon de Winter: de oordeelskracht van een origineel denker

Van Rossem en het Bart Schut-syndroom bij GeenStijl
_________________________________________
Link naar dit stuk bij E. J. Bron

Advertenties