Er zijn wel meer gekke dingen gebeurd, zoals de Verrijzenis van Christus, de Holocaust, de terugkeer van een springlevend antisemitisme in Europa, de Nobelprijzen voor Arafat en Obama, de vrijwillige islamisering van Europa en Amerika, de EUSSR en het terugvinden, gisteren, van mijn sleutelbos die ik al een jaar kwijt was. Dus er wás een kans dat ik in de prijzen zou zijn gevallen bij de essay-wedstrijd die namens de “Stichting Werkelijkheid in Perspectief” was uitgeschreven en waarvan deze morgen van de 20ste mei de prijswinnaars bekend zijn geworden. Althans: de titels van de betreffende winnende opstellen zijn bekend gemaakt en aanstaande woensdagavond 21 mei 2014 in de Balie in Amsterdam zal verteld worden welke glorieuze namen daarbij horen. Nu alle hoop verloren is dat ik op late leeftijd nog de kans krijg op een herstart in de mainstream-media, zet ik mijn meesterwerkje gewoon maar weer op mijn marginale blogje.

 _______________________________________________________________________________

ROSSEM VAN LINKSE KERK

EUROPA EN ISRAËL GAAN KAPOT AAN DE LINKSE KERK

inleiding

De opdracht was: schrijf een essay met als onderwerp deze vraag:

“Heeft de teloorgang van het christendom in Europa het (zelf)vertrouwen in de Europese cultuur ondermijnd?”

De initiatiefnemers van deze wedstrijd voeren een website, die “werkelijkheid in perspectief” heet en zijn van mening “dat controversiële meningen meer ruimte moeten krijgen.” Ja, dat beweer ik ook al heel lang. En ja, dat mag je wel zeggen als die initiatiefnemers niet eens de moed hebben om openlijk te zeggen dat ze niet de teloorgang van het christendom bedoelen maar de opkomst van de islam.

We zullen eens zien hoeveel controversiële mening de jury aankan die door de initiatiefnemers is verkozen. De juryvoorzitster, die ik ooit wel eens Xandra Kutte heb genoemd en heb willen wurgen, is alvast een vertegenwoordigster van de linkse monocultuur die nu juist doorbroken zou moeten worden. Maar stel nou het extreem onwaarschijnlijke geval dat die jury in een vlaag van realiteitszin mij de eerste of tweede prijs zou toekennen. Dan moet zo’n winnend opstel, om een béétje het doorbraak-ideaal te vervullen, toch in aanmerking komen voor publicatie in een “kwaliteits”-krant. Misschien niet in de papieren editie maar toch minstens op de digitale versie. Maar dan weet ik op een haartje na zeker dat mijn tekst niet geplaatst zou worden door, bijvoorbeeld, de Joodse en nog niet zo lang aangetreden chef opinie van de islamofiele en antisemitische Volkskrant. Dat is een jongeman die aangekondigd heeft tot in het extreme de vrijheid van meningsuiting te willen dienen, ja zelfs een plekje te willen blijven inruimen voor de pure Jodenhaat. En hij heeft dit inderdaad al bewezen door een geheide antisemiet als Thomas von der Dunk alsmaar niet te ontslaan als vaste columnist.

Ik ga dit essay niettemin schrijven alsof het op de website van een mainstream-krant gepubliceerd zal worden, met lekker veel links die voornamelijk verwijzen naar mijn eigen Samizdat-opstellen, een kleine 500 stuks, inzake onze Joods-Christelijk-Verlichte traditie, de islam en Israël. Dus ik hoop maar dat de juryleden van deze essaywedstrijd mijn tekst op papier aangeleverd krijgen, want anders wordt de verleiding om de links aan te klikken wel erg groot, terwijl toch de inzending, zo zegt het wedstrijdreglement, anoniem moet zijn.

In het uitgebreide mission-statement dat de initiatiefnemers van deze essaywedstrijd op hun website hebben staan, verwoorden zij hun nostalgie naar de tijden van de Sixties, die, zoals bekend, vooral in de Seventies vielen, de tijden dat debat nog heel gewoon was. Ze schrijven:

“De grotere gematigdheid aan de universiteit heeft ook een keerzijde. Extreme meningen worden niet meer beschermd.”

Mis! Verkeerd! Fout! Het omgekeerde is waar. De extreme mening is de beschermde en geïnstitutionaliseerde mening bij uitstek geworden en niet alleen aan de universiteiten, maar in de hele officiële cultuur. Een pensée unique die zijn oorsprong vindt in diezelfde Sixties ligt als een verstikkende deken over heel West-Europa.

Ah! Voor ik het vergeet! Een antisemiet, wat is dat? Dat is een tegenwoordig meestal een “anti-Zionist” die blijft lasterliegen over Israël terwijl hij of zij beter weet.

Mijn antwoord op de essay-vraag

Mijn antwoord op de essay-vraag luidt overigens: het christendom is door de invloed van de Linkse Kerk niet “te loor gegaan”, maar is tot twee van zijn essenties terug gebracht: schuldbesef en barmhartigheid. Europawijd heeft een linkse quasi-elite zijn bevolking opgelegd de uiterste consequenties uit de figuur Christus te trekken en aan Europa opgelegd de superman van de wereldwijde charitas te worden. Deze “post-moderne” nep-elite relativeert alles, behalve de eigen privileges. Het is een schijn-elite die eerst het christendom belachelijk heeft gemaakt en gedemoniseerd, zich niettemin Jezus waant, echter niet zichzelf, maar alleen zijn eigen bevolking en eigen cultuur laat kruisigen. En . . . . . voorál van Israël eist dat het zich als eerste laat opspijkeren. Ook dát fijne kantje van het christendom hebben deze cultuurrelativisten niet “te loor” laten gaan: het antisemitisme, nu verpakt als kritiek op Israël.

Maar na de Kruisdood van de Europese cultuur en van Israël zal er geen Opstanding meer zijn. Pasen zal, als Europa eenmaal geïslamiseerd is en Israël vernietigd, niet meer gevierd worden. Als Europa, in zijn geperverteerde christendom van de zieligheidsindustrie, in zijn roes van zelfmoordhumanisme, waar men (Thomas Mann) “vergeten is wat men van de natuur van de mensen weet” en waar men al helemáál geen benul meer heeft van de natuur van de islam, als dat suïcidale Europa, zeg ik, vervalt aan de ideologie die de oudste manifestatie is van wat wij een nazistische mentaliteit noemen, namelijk diezelfde islam, zullen de barbarij en de duisternis voor eeuwen neerdalen op dit continent-puntje. De redding zal deze keer niet uit Amerika komen: ook daar is, net als in Europa, een quasi-elite aan de macht die bezig is het land van de Founding Fathers onherkenbaar te veranderen. De tegenwoordige president is een moslimbroeder, een Manchurian Candidate die het wél heeft gehaald. Deze bedriegers-elite bezit geen reële historische kennis en vandaar geen werkelijkheidszin.

De onverwoestbare islamofilie van het linkse christendom

De nieuwe liefde van “links” voor de islam verving die voor het communisme naar mate het falen en de wreedheid van dat communisme duidelijker werden en ook het “revolutionaire potentieel” van “het Europese proletariaat” wegviel. In Nederland heette dat proletariaat voortaan “klootjesvolk” en toen eenmaal in 1989 het communisme definitief failliet was, werden de “gastarbeider”, de moslim-immigrant en verder alle moslims ter wereld omarmd als het nieuwe wereldproletariaat dat uiteraard door het westen onderdrukt werd.

Die islamofilie was begin jaren 1970 nog verklaarbaar: in Nederland bijvoorbeeld hadden alleen een paar arabisten aan de Universiteit van Leiden wel eens gehoord van Snouck-Hurgronje die op zijn beurt iets reëels van de islam begrepen scheen te hebben. Maar minimaal vanaf de jaren 1990 heeft er niet minder dan een kennis-explosie plaats gevonden rond de islam Toch blijven de wanen die de linkse kerk rond de islam koestert in alle mainstream-media in alle westerse landen intact. Overal blaten bijna alle politici, “journalisten” en “deskundigen” de from Arabia received wisdom aangaande de islam na.

In de jaren 1970 en 1980, zelfs nog tot begin jaren 1990, was ook ik een nauwelijks beschreven blad wat betreft de islam. Dat is veranderd onder invloed van de massa-immigratie van moslims naar West-Europa en de wereldwijde terreur van de islam, speciaal die jegens Israël. Inmiddels kan ik de terreur-aanslag op de Olympische Spelen van München in 1972 – ik was toen 25 en noemde mezelf “links” – uitstekend plaatsen in 1400 jaar theorie en praktijk van de islam, alsook van de geschiedenis van de Joden in Palestina vanaf 1920. Maar het in dit essay nog te verklaren Grote Raadsel luidt: Waarom kunnen mijn “linkse” generatiegenoten dat nog steeds niet? Waarom blijven zij geloven in sprookjes rond de islam en in de leugenlaster rond Israël, terwijl ze wel het christendom blijven demoniseren en bespotten?

De psychologie van de linkse christenen

De Verlichting heeft natuurlijk een Duistere Kant, en die kant is “links”. Vanaf Robespierre loopt een rechte lijn via Mao, Lenin, Stalin, Hitler, tot aan Kim Jong-un. Dit is de kant van collectivisme, tribalisme, supremacisme, marteling, massamoord, concentratiekampen, rechteloosheid en totalitair-dictatoriale wetten. Bij Hegel geldt de Rede als de ontvouwing van Gods Geest in de Geschiedenis en bijna tegelijkertijd wordt bij Robespierre de Rede een echte Godin te Parijs die . . . . . de guillotine laat suizen op de nekken van degenen die een andere opvatting van Vrijheid & Rechtvaardigheid hebben.

De “beweging van de 68-ers” heeft gaandeweg steeds meer trekjes van die duistere kant gekregen: het demoniseren van Israël, van tegenstanders ueberhaupt en dat in het kader van een EU-project dat steeds meer irrationele en totalitaire trekken krijgt. Maar aanvankelijk was “68” met zijn mengeling van schuldbesef en hedonisme, een fenomeen dat alleen in een gewetenscultuur kon plaats vinden. Blijkbaar was die Europese cultuur ook na de beide Wereldoorlogen en de Holocaust doordrenkt gebleven van de Joods-Christelijk-Verlichte traditie. Dus van een cultuur die, in tegenstelling tot die van de islam, gekenmerkt wordt door de Rede die vervolgens de Vrijheid oplevert om in dialoog met “God” te komen en zodoende tot een individueel geweten en tot wetenschap.

Toen er na de materiële wederopbouw, na de Tweede Wereldoorlog, zo rond 1965, tijd en energie vrijkwam en de jonge generatie van de “babyboomers” aantrad, kwam de psychologische reactie. Die was er een van bezinning op “oorlog” en “kolonialisme-imperialisme”. Een zinnebeeld van die oorlog van 1914-1945 werden “de loopgraven”, maar het zinnebeeld bij uitstek werd “Auschwitz” en de beelden die daarbij hoorden. Van “kolonialisme-imperialisme”, het nieuwe en oude, werd in de jaren 1970 “Vietnam” het symbool en dan met name het naakte, vluchtende, schreiende “napalmmeisje”. De inhoud van de psychologische reactie was schuldbesef enerzijds en anderzijds vitalistische genotzucht, vooral tot uiting komend in pornografie, vrije seks (zéér gefaciliteerd door de uitvinding van “de pil”) en “anti-autoritair” gedrag. Er was een besef dat de oorlog weliswaar met “imperialisme” maar misschien toch ook wel met onderdrukte seksualiteit te maken had, al had men de marxistische mond vol over ”economie” en “arbeiders” en over de opstand tegen de “regenten”.

Die dialectische dynamiek tussen dat schuldbesef (imperialisme, oorlog, Auschwitz, Vietnam) en de vitale reactie (hedonisme, opstand tegen de autoriteit, vrije seks, pornografie) was de drijfkracht achter veel “links” extremisme, zowel in Europa , bijvoorbeeld bij Baader Meinhof, alsook in Amerika. Leden van de Weathermen Underground lagen onder de hasj te groepsneuken achter in het busje dat hen naar de volgende antikapitalistische aanslag bracht. Wijlen Martin van Amerongen vatte ooit de geest van de jaren 1970 goed samen: the hasj-and-fuck-company vermengde zich met de proletarische wereldrevolutie. Op een meer bloemenkinderlijk niveau geformuleerd: de beat-mis ontmoette de Derde-Wereld-helper.

Geen idee hadden deze revolutionairen meestal van wat het reëel bestaande communisme werkelijk was, net zo min als ze nu een idee hebben van wat de islam is. In “marxistisch analyses”, werden communistisch China en Rusland verdedigd en het “kapitalistische” westen gedemoniseerd.

Deze Gutmenschen hebben zich Europawijd meester gemaakt van elke subsidie-niche in media, politiek, bureaucratie en onderwijs en ze hebben zich gekloond in een tweede en zelfs derde generatie. Ze zijn bezig via Israël de Joden opnieuw te demoniseren en toe te werken naar een nucleaire Holocaust in het Midden-Oosten. Dat doen zij met behulp van een totalitaire cultuur van gewetenloosheid, die als twee druppels water lijkt op het nazisme, namelijk de islam. Deze linkse ideologen verzwijgen het feit dat diezelfde islam bezig is in vele van haar “thuislanden” christenen te terroriseren en vermoorden. Intussen zijn deze multikullers bezig een Sovjet-Unie-achtig bureaucratisch monster te creëren in de vorm van de EU, die bezig is de Europese cultuur en democratie te vernietigen door middel van, onder andere, de facilitering van die cultuur van gewetenloosheid: de islam. Het Amerika van moslimbroeder Obama heeft via zijn buitenlandse politiek intussen Israël verder geïsoleerd en de radicaalste moslim-elementen in het Midden Oosten zoveel mogelijk aan de macht gebracht.

Linkse christenen zijn bestijgers van het morele krukje, vertegenwoordigers van een multikrols zelfmanifestantendom, die bij gebrek aan reëel talent de morele kaart spelen om maatschappelijk hogerop te komen. Type Femke Halsema. Deze better-than-thou-ers zijn goed voor de onderdrukten en vertrapten en hebben veel begrip voor alles wat exotisch en zielig is. Wat op het oog slechte mentaliteit zou kunnen lijken, kan volgens hen altijd uit achterstelling en “sociaal-economische omstandigheden” verklaard worden. Degenen die het niet eens zijn met hun analyse van de wereld zetten zij weg als populisten, rechtse extremisten, racisten, westerse supremacisten, nationalisten, zionisten, kapitalisten, imperialisten, kolonialisten, nazi’s en expansionisten. Zeg maar: Wilders-aanhangers. Voor deze Untermenschen achter het cordon sanitaire gelden overigens niet de verzachtende omstandigheden uit de Marxistische onderbouw die voor exoten wél gelden. Men wás al een goed mens puur door de liefde voor de onderdrukten en behoeftigen, maar men is ook nog een humaner mens dan deze “Wilders-aanhangers”. Een linkse kerkganger waant zich verder in de menselijke evolutie en bekijkt zo’n primitieve populist met grote verontwaardiging en hoofdschuddend medelijden.

En in al hun narcistische hedonisme zijn deze “68-ers” en hun klonen ten diepst destructief, zoals we onder andere weten uit het boek van Peter Collier en David Horowitz “Destructive Generation”. Men mag gerede twijfel hebben over de echtheid van hun schuldgevoelens inzake de westerse kolonialistisch-imperialistisch-nationalistische oorlogszucht, maar wel kan men ervan verzekerd zijn dat ze de westerse cultuur kapot willen hebben. Ze zijn zo verblind van haat jegens het eigen huis – Thierry Baudet spreekt van “Oikofobie” – dat de gewetenloze vijand die aan de deur klopt, namelijk de islam, verwelkomd wordt als een bondgenoot.

Deze linkse christenen hebben allerlei surrogaat-religies omarmd die de Joods-Christelijk-Verlichte traditie hebben vervangen: in vroeger jaren marxisme en communisme en tegenwoordig islam en multiculturalisme, maar daarnaast ook “het milieu” en allerlei New-Age-gelul. Voor de rest is er voor “academici” overigens ook het meer verfijnde werk van het dé-constructivistische en postmoderne anything-goes-isme.

Hoe konden de linkse christenen de macht grijpen in Europa?

De “68-ers” konden als ideologische groep zo machtig worden door de “oliecrisis” van 1973, die beter de Grote Arabische Chantage-crisis zou heten. Bat Ye’Or heeft in haar boek “Eurabië” vastgelegd hoe sinds die olie-chantage-crisis van 1973 “Europa” een steeds hechtere alliantie is aangegaan met de islamitische wereld in het Midden Oosten, waarbij in talloze officiële verdragen en via vergaderingen op het hoogste niveau een zeer dicht netwerk tot stand is gebracht van allerlei organisaties die de principes van deze alliantie in de praktijk brengen.

Dit zijn die principes:

a) Olie voor onderwerping aan de islam, waarbij die onderwerping tot uiting komt in het mooipraten van de islam vanaf het lagere-school-lesboek tot het universitaire curriculum en vanaf het multiculturele buurtkrantje tot alle grote mainstream-media.
b) Vrijwaring van terrorisme op Europees grondgebied door “de Palestijnen”, wat natuurlijk nooit helemaal lukte omdat Arafat soms zijn terroristen zogenaamd “niet in de hand had”.
c) Massa-immigratie van islamieten naar Europa.
d) Officiële anti-Israëlpolitiek.

Het historische lot wilde dus dat de voorkeuren van de hedonistische revolutionairen van “1968” – namelijk totalitair maakbaarheidsdenken, betuttelracistische liefde voor exoten en vooral voor “Palestijnen”, culturele zelfhaat vanwege de twee wereldoorlogen en “imperialisme” – precies in het straatje paste van de geo-politiek die de oude eurofiele machtselite had bedacht, te weten een met Arabierië en de olie verbonden West-Europa als machtsblok in concurrentie met Amerika: een “Mediterrane macht”. De “mars door de instituties” van de 68-ers werd pas mogelijk doordat hun mentaliteit precies paste bij het islamknuffelen en Israëlhaten die nodig waren voor de geopolitieke plannen van de oude eurofiele machts-elite.

Islamofilie en Israëlhaat in de officiële christelijke kerken

In de katholieke kerk voltrok zich de mentale ramp die we de “revolutie van 1968” noemen al rond 1965. “Peace, Love and Understanding” richting islam en gelijktijdige demonisering van Israël, sloegen ook in de kerk al vroeg toe.

Het Tweede Vaticaans Concilie (1962 -1965) publiceerde onder de naam Lumen Gentium een nieuwe Constitutie voor de katholieke kerk alsook een Verklaring met de titel Nostra Aetate. Daarin werd de islam ronduit bejubeld als een verwant geloof dat diep respect verdient en aan het christendom gelijk is.

“Maar het heilsplan strekt zich ook uit tot hen, die de Schepper erkennen, onder wie vooral de mohammedanen, die belijden, het geloof van Abraham te bezitten, en die samen met ons de éne en barmhartige God aanbidden, die de mensen op de laatste dag zal oordelen.”

Helmuth Zott noemt de gelijkstelling islam-christendom door het concilie een “fatale vergissing” en spreekt zelfs van “de dwaling van het millennium”. Zott wijst erop dat deze gelijkstelling tot dogma is verheven, waardoor een dissidente stem inzake de islam als afvalligheid kan worden bestempeld. De katholieke kerk heeft zich daarmee volgens Zott onverbrekelijk met de machtsfactor “islam” verbonden, en zal daarmee radicaal van karakter veranderen waardoor het christelijke Avondland te gronde zal gaan.

Zott trekt een parallel met de jaren 1930 in Duitsland, toen de kerk zich ook verzoenend, coulant en meegaand opstelde tegenover het nazisme. Voor zijn inspanningen en het tot stand komen van het Concordaat op 20 juli 1933 verkreeg Adolf Hitler de Christus Orde, de hoogste pauselijke onderscheiding voor staatslieden. Net als de islam, meent Zott, was ook het nazisme erop uit de wereld te beheersen en eerst het Jodendom en daarna het christendom uit te wissen.

Zott beschrijft een aantal handelingen en uitspraken van latere pausen waaruit blijkt dat deze verering voor de islam beleid van het Vaticaan bleef. Hij citeert uit de studiegids van de Duitse bisschopsconferentie “Christenen en moslims in Duitsland” van 2003:

“Christendom en islam zijn twee verschillende toegangen tot dezelfde God.”

Het geeft de mate van pervertering van de linkse christenen aan dat zij het zo roerend eens zijn met de kerkelijke hiërarchie inzake de islam. En Zott lezende krijgt men de neiging Dirk Verhofstadt gelijk te geven in zijn aanklacht tegen de collaboratie van het Vaticaan met het nazisme en in zijn aanklacht tegen Paus Pius XII. Ook de gedocumenteerde verdediging van Michael Hesemann, Der Pabst der Hitler Trotzte, komt tenslotte neer op een verdediging van de “stille diplomatie” van Pius XII die erg lijkt op die van de Joodse Raad in het Nederland van 1941 tot 1943: collaboreren met de nazi’s “om erger te voorkomen”.

Ook de officiële Protestantse kerken zijn over het algemeen pro-islam en anti-Israël. Er is weliswaar binnen het internationale protestantisme een activistische stroming die zeer kritisch is op de islam en Israël steunt. Zie in Amerika Christian Broadcasting News en in Nederland “Christenen voor Israël”, de SGP en de beweging Tora Yeshua.

Maar . . . . . in de mainstream van het internationale protestantisme worden islamofilie en Israël-demonisering veel actiever bedreven dan vanuit de katholieke kerk. De namen zijn hier de World Council of Churches (WCC) en vooral een speciale onderafdeling daarvan, namelijk het Palestine Israel Ecumenical Forum (PIEF). In Nederland wordt de Israël-demonisering vooral verzorgd door de PKN, de Protestantse Kerk Nederland. Maar ook Internationale ontwikkelingsorganisaties als ICCO, Oxfam-Novib, Cordaid en United Civilians for Peace worden vooral gedragen door Linkse Kerkgangers uit de protestants-christelijke hoek en ze voeren allemaal eenzijdig campagne voor “de Palestijnen”.

Onder de titel “Israël-haat & Islam-liefde in christelijk Nederland” (I) en (II) heb ik twee opstellen gewijd aan de houding van de PKN, waarin rond de trefwoorden “Kairos” en “Sabeel” wordt aangetoond dat die houding berust op pure anti-Israëlische geschiedvervalsing en regelrechte identiteitsfraude.

In 2013 schreef Geert Wilders een brief aan de paus, waarin hij hem erop attent maakte dat de meest gezaghebbende Soennitische “geleerden” in oktober van dat jaar opnieuw op grond van de Koran de verplichte haat van moslims jegens de Joden bevestigde. De Joden zijn in de islamitische landen inmiddels zo’n beetje op, maar inmiddels wordt onder het zwijgen van de kerken op globale schaal door moslims massamoord op christenen gepleegd. Maar via hun NGO’s blijven de kerken wel actief bezig met Israëldemonisering: de BDS-campagne die Israël moet delegitimeren is inmiddels in een hogere versnelling gegaan. De successen zijn ongekend, vooral dank zij de inspanning van Dries van Agt met zijn ”Rights Forum”, die onvermoeibaar aan de planning van de volgende Holocaust blijft werken.

De islam, het oudste nazisme ter wereld, heeft het christendom gecorrumpeerd

Mijn stelling die ik in een aantal internetopstellen heb onderbouwd luidt: de islam is een nazisme avant, pendant et après la lettre. De islam heeft een eigen traditie van antisemitisme, die versterkt werd via het nazisme en zelfstandig na 1945 de grootste bron van Jodenhaat in de wereld is gebleven. Islam en nazisme vertonen in elk geval deze parallellen: de islam is puur nazistisch in de Jodenhaat, in de expansieve oorlogszucht compleet met Blut-und-Boden-Prinzip (grond die eenmaal islamitisch is geweest moet altijd islamitisch blijven), in het Führer-principe (Mohammed, een massamoordenaar, sluipmoordenaar, roofmoordenaar, slavenhaler en kleuterneuker geldt als dé voorbeeldige mens die nagevolgd moet worden), in het racisme tegen vrouwen,  in de principiële gewelddadigheid, in het consequente parasitisme, in de superioriteitswaan (Übermenschen-waan) die net als in het nazisme  gepaard gaat met ziekelijke angst in de vorm van  xenofobie,  conspirisme (verslaving aan complotdenken) en  slachtoffergedrag-plus-rancunisme, dus het voortdurend wijzen naar de “vijand” als oorzaak van de eigen ellende.

Ik heb ooit de mogelijkheid aangestipt dat de Moefti van Jeruzalem, Amin-al-Hoesseini, een doorslaggevende invloed heeft uitgeoefend op Hitler om tot de beslissing van de Endlösung te komen. Deze Moefti is de man die de terreur tegen de Joden vanaf de jaren 1920 in Palestina heeft georganiseerd. Maar ik had nooit durven dromen dat een Engelse historicus, Emmet Scott, een serieuze studie zou publiceren, waarin daadwerkelijk de stelling plausibel wordt gemaakt dat het hele nazisme in laatste instantie wel eens een verlaat product zou kunnen zijn van islamitische invloed, namelijk via een gecorrumpeerd christendom, vergiftigd met name door Jodenhaat. Emmet Scott betoogt en onderbouwt dat de ontsporingen van het christendom pas mogelijk werden door de invloed van de islam op Europa. Dat zou inderdaad betekenen dat ook het definitieve déraillement van de Europese cultuur, Auschwitz, in laatste instantie te wijten is aan de islam. Scott maakt aannemelijk dat de islam vanaf de 8e eeuw de Joods-Christelijk-Verlichte traditie heeft verhinderd al zijn potentie tot het Goede te ontplooien.

De islam is inderdaad het volkomen tegenovergestelde van de christelijke traditie. Laat de oorspronkelijke boodschap van het christendom zich samenvatten in de woorden Liefde, Rede en Schuldbesef, de islam daartegenover is die van de Blinde Onderwerping, het  Agressieve Irrationalisme en de Huichelachtige Beschuldiging. Wat het geïnstitutionaliseerde christendom aan misdaden beging, was ontsporing, gebeurde ondánks de leer. Wat de islam aan misdaden beging en nog steeds begaat, was en is precies in het spoor en opdracht van de leer. De islam mist elke spiritualiteit, elke vrijheid van denken, elke universele liefde en geeft structurele opdracht tot misdaad jegens “de Ander”, telkens weer.

De negatieve invloed van de veroveringen van de islam vanaf de 7e eeuw lag volgens Scott niet op materieel, maar op intellectueel en moreel gebied. Hij meent dat de “middeleeuwse wereld” van West-Europa nooit in die vorm ontstaan zou zijn zonder de verderfelijke morele werking van de islam. Zonder die islam zou het er een stuk “Romeinser” aan toe zijn gegaan in West-Europa. Byzantium zou zijn doorgegaan met het verhogen van het culturele niveau van het Westen. In Europa zou de Renaissance, dus het opnieuw opbloeien van de klassieke beschaving, misschien al 500 jaar eerder hebben plaats gevonden. Misschien zou in de late 7e eeuw heel West-Europa zijn gaan lijken op het toenmalige Byzantium, met een bloeiende stedelijke cultuur. De raids van de Vikingen zouden nooit zo destructief hebben kunnen zijn. Die 400 jaar voorafgaande aan de Eerste Kruistocht (1096) zouden nooit zoveel terreur, lijden en verwoesting in het Zuiden van Europa hebben opgeleverd, want  . . . . er zou geen islam geweest zijn. Er zouden überhauptgeen Kruistochten geweest zijn. Zonder moslim-invloed zou West-Europa een veel vreedzamere cultuur hebben ontwikkeld, zonder iconoclasme en zonder theocratische neigingen van pausen, met minder Inquisitie en kettervervolging en heksenwaan, met minder slavernij en minder wreedheid bij de christelijke verovering van de Amerika’s en vooral: zonder die wrede vorm van antisemitisme.

De grote kracht van een deel van Scotts bewijsvoering is het feit dat hij vooral steunt op de archeologie. Het archeologisch bewijs over een periode van ongeveer 700 tot 1000 en over een gebied dat zich uitstrekt van Spanje tot in het huidige Irak is hard en het zegt: in de desbetreffende aardlagen werd voornamelijk vernielde troep aangetroffen. Het lijkt wel alsof er een natuurramp heeft plaatsgevonden: wat echter niet zo is. Vooral de bewaterings-systemen bleken vernield. De ook via geschreven bronnen ruim gedocumenteerde roofmoordraids die de geïslamiseerde Arabieren in die driehonderd jaar hielden, richtten zich vooral op de irrigatie systemen om de landbouw van de geterroriseerde bevolkingen te treffen. Na een paar jaar halve of hele hongersnood was zo’n bevolking dan rijp voor de definitieve slacht, inlijving en onderdrukking door het Arabische Herrenvolk.

De Germaanse “barbaren”, die in de nu achterhaalde visie de Byzantijnse cultuur vernield zouden hebben, erkenden deze klassieke en christelijke cultuur nu juist als superieur en ze namen deze over. Pas in het midden van de 7e eeuw beginnen “de Middeleeuwen”, zo toont archeologisch onderzoek: de steden ontvolken, de bodem erodeert, de dorpen trekken zich terug van de Middellandse zeekusten en worden hoog tegen de bergen aangebouwd, een lokale en feodale economie ontstaat, lokale heersers beginnen hun eigen munten te slaan in plaats van de Byzantijnse te gebruiken.

De linkskerkelijke leugenindustrie rond Israël

In de wereldwijde leugenindustrie rond Israël zijn de “veroordelingen”door de Verenigde Nazi’s (geen spelfout) wegens “bezetting” van Samaria-Judea essentieel. Die “veroordelingen” worden door alle Westerse media “internationaal recht” genoemd. Maar die veroordelingen door die Verenigde Nazi’s onder leiding van 57 misdadigerstaten verenigd in de OIC, de Organisation of the Islamic Cooperation, vormen net zo min “internationaal recht” als de uitspraken van het filiaal dat dit boevenpak in Den Haag heeft onder de naam: Internationaal Gerechtshof. En néé, Samaria & Judea zijn (“de Westbank”) zijn volgens het echte internationale recht géén bezette gebieden. Dat leggen rechtsgeleerden als Matthijs de Blois en Eugene Kontorovich geduldig uit in boeken en hoorcolleges. Zelf heb ik met een co-auteur een internetopstel gepubliceerd waarin zoveel mogelijk de leugenlaster rond Israël wordt weerlegd waarvan de Europese media verzadigd zijn, maar dit geluid dringt nergens door. Een criticus van de Israëlische Linkse Kerk, Caroline Glick zegt:

“The European Union treats Israel as a greater international outlaw than Iran, North Korea or Syria. Anti-Israel indoctrination is the norm on university campuses throughout the Western world. A generation is coming of age that has never heard the truth about the Jewish state.” [mijn schuine vet]

Inderdaad. Het meest verbijsterende is misschien niet de blijvend krachtige ontkenning van het helse karakter van de islam, een racistische roofmoordenaars- en slavenhalers-ideologie, maar de twee megaleugens rond Israël die dagelijks routineus uit de mondjes van top-presentators en top-presentateuzes van de Westerse top-journaals rollen: “bezette gebieden” annex “illegale nederzettingen” en “internationaal recht”. Antisemitische leugens! Ook en vooral bij het NOS-journaal en Nieuwsuur.

De Jodenmoord blijft objectief de ultieme zonde van een Europa welks verleden door de linkse kerk is weggezet als kapitalistisch-kolonialistisch en oorlogszuchtig. Israël is echter gesticht door de slachtoffers van die ultieme Europese zonde. Maar toch moet en zal dat Israël volgens de linkskerkelijke richtlijnen van Eurabië tot het vijandige kamp behoren. Wat nu? De linkse kerk lost dat op door inzake Israël gebruik te maken van de blaming-the-victim-techniek. Daartoe heeft “links”een volstrekt verzonnen historisch verhaal rond Israël omarmd, dat geconstrueerd is in de Arabische wereld en waarin de Joden al vanaf het begin de slechteriken zijn en steeds slechter worden tot ze tenslotte net zo erg zijn als de nazi’s. Plegen de “Palestijnen” zelfmoordaanslagen en zijn dat zelfs soms kinderen die dat doen? Dan moeten de misdaden van de Israëli”s jegens de “Palestijnen” wel heel erg zijn! Hoe erger de “Palestijnse” terreur, hoe groter de schuld . . . . . van Israël! Het ultieme morele probleem van Europa, geheten Auschwitz, is daarmee weg verklaard: die Joden zijn zelf net nazi’s! Daarmee heeft de Linkse Kerk zowel zijn eigen schuld-aan-Auschwitz-complex overwonnen alsook zijn machts-ideologie afgeschermd die sinds de oliecrisis van 1973 grote mode is geworden.

De zelfmoordhysterie onder de “Palestijnen” komt echter rechtstreeks voort uit de islam en de grootschalige haat-indoctrinatie door de Palmaffia’s van hun eigen bevolking, maar deze verklaring is voor westerse linkse christenen ondenkbaar, want dan zou hun hele wereldbeeld in de war raken. De Palestijnse maffia’s gijzelen hun eigen bevolkingen en marineren ze in Jodenhaat via alle kanalen van onderwijs, media en politiek en terreurpropaganda, zoals Palestinian Media Watch (PMW) en het Middle East Media Monitoring Institute (MEMRI) dagelijks aantonen. Maar naar buiten toe hebben ze de links-christelijke snaar van de “naastenliefde” bij de westerse bevolkingen voortdurend bespeeld door hun bevolkingen, en vooral de kinderen, als de slachtoffers voor te stellen. Een essay terzake van Philippe Assouline is getiteld “Manufacturing and Exploiting Compassion: Abuse of the Media by Palestinian Propaganda”. Het kopje boven de eerste paragraaf luidt “Children as Weapons of Mass Deception”. Well said!

Israël! Israël! Israël!

Israël zou het eerste woord van het christendom moeten zijn. Het woord betekent: “hij die vocht met de engel”. “Wij”, de hele christelijke beschaving, ook degenen die het niet weten of het niet waar willen hebben, zijn net zo Joods als “Israël”. “Onze” Joods-christelijke Beschaving staat in het teken van de menselijke dialoog met “God”. Het woord van die God komt tot ons via mensen, die het onderling vaak oneens zijn, en zelfs God soms tegenspreken. In de Joodse traditie is dat tegenspreken het sterkst. Wij hebben het van de Joden geleerd: irritant zijn en zelf-relativerend. Twee Joden, drie meningen, luidt niet voor niks het gevleugelde woord.

Een van de mythische Joodse oervaders, Jacob, vecht een hele nacht met een engel, die misschien wel God zelf was en anders toch zeker wel Zijn Afgezant. Jacob wint dat gevecht en laat de engel niet gaan voor deze hem, Jacob, gezegend heeft. Nadien heet Jacob voortaan Israël. In deze Joodse “anekdote” ligt de essentie besloten van “onze” Joods-Christelijke Traditie, die van de Rede en aldus van de Menselijke Verantwoordelijkheid en het Geweten.

De Joodse beschaving is die van de dialectiek en levert altijd zijn eigen anti-these. God spreekt en de mens spreekt terug. De Rede en dus het Geweten en het Weten: dat is de grote verdienste van “Israël”. Onze Europese, westerse onzekerheid van dit moment heeft alles te maken met die Joodse cultuur van debat, onenigheid, gevit,  geruzie, rabbinaal discours, kortom dialectiek, die zo oud is als het Oude Testament, waarin, zoals gezegd, al met het Opperwezen wordt gevochten. In het spoor daarvan is het “atheïsme” een Joodse uitvinding. Het hele Jodendom begint met allerlei geloofsafval, het is één grote familietwist, maar niet zonder Liefde. Dit “atheïsme” betekent dat de moraal in de mens is ingedaald. “God” is niet meer nodig als wetgevende instantie, maar een hulpmiddel bij innerlijke dialoog. Ontroerend en humoristisch tegelijk – een Joods handelsmerk! –  wordt dit “atheïsme” verbeeld in deze Jiddische Witz:

Twee rabbi’s overnachten gezamenlijk op een hotelkamer. Voor het slapengaan hebben ze onder het genot van enige alcohol een diep gesprek gehad over het bestaan van God en zijn samen tot de conclusie gekomen dat Hij niet bestaat. De volgende ochtend wordt een van de rabbi’s wakker doordat in een hoek van de hotelkamer zijn collega luidkeels zit te bidden.

“Wat doe je nou? We hadden toch afgesproken dat God niet bestaat!”
Waarop het antwoord kwam:
“Wat heeft dát er nou mee te maken!?”

In deze Joodse humor zit vervat wat je zou kunnen noemen het “seculariserings-potentieel” van het Jodendom en het christendom, dus het vermogen de “eeuwige wet”, de “Goddelijke wet” te verinnerlijken, maar niet dan na geestelijke strijd, moreel en intellectueel, individueel en collectief, als fase van volwassenwording van het individu én als fase van volwassenwording van een cultuur. Omdat wij in de wandeling met “de eeuwigheid” de “oneindigheid” bedoelen, wordt dat woord “secularisering” vaak verkeerd begrepen: saeculum (seculum) betekent “eeuw” in de zin van “het tijdelijke”. Dat is precies wat volwassen individuen en culturen doen: de tijdloze waarheid verinnerlijken en “seculariseren”, dus naar de aardse tijdelijke werkelijkheid brengen. Een protestants adagium luidt niet voor niks : “Hier en Nu”. Maar de oorsprong ervan is Joods.

Die Joods-christelijke cultuur heeft dus een zelfkritiek die in de wereld van Mohammed nooit heeft bestaan en binnen die leer ook niet kán bestaan. Integendeel, juist na de Holocaust is in de wereld van de islam de traditionele Jodenhaat kwalitatief én kwantitatief gestegen tot ongekende hoogten. Islam-kritiek in een islamitisch land was en is onbestaanbaar. “Wij” echter hebben zoiets als de tien boekdelen vernietigende christendom-kritiek van Karlheinz Deschner “Kriminalgeschichte des Christentums”. Maar het christendom, diep vallend, kon altijd weer kon opstaan, want met de mogelijkheid zich vast te grijpen aan een onverwoestbare kern-ethiek.

Iconen van de waanzin

Men zou de allereerste paar minuten van de YouTube-docu met de titel “Islam: what the West needs to know” eens moeten bekijkluisteren. Direct nadat in 2001 onder Allahoe-Akbar de vliegtuigen in de Twin Towers waren gevlogen, leggen Blair, Bush en Clinton aan de wereld uit dat de aanslag niks met de islam te maken heeft. De kijker kan de hypocrisie van de smoelen schéppen. En daarna, voor de continuïteit, naar een hoge ambtenaar van moslimbroeder Obama gaan kijken die voor een senaatscommissie tot in het absurde weigert om de woorden terrorisme en islam te koppelen. Nog ietsje verder in de geschiedenis: David Cameron, premier van Engeland, die uitlegt dat we met een zonde tegen de islam te maken hebben als zojuist onder het schreeuwen van “Allahoe Akbar!” door een moslim een Engelse soldaat in de straten van Woolwich met een machete is afgeslacht. Of zie hoe toenmalige Kamervoorzitter Gerdi Verbeet met een stralende kus Mahmoed Abbas ontvangt, een moordenaar, Holocaustontkenner en planner van de volgende Holocaust, die naar eigen verklaring in de traditie van massamoordenaar en Hitlercompaan Amin al-Husseini staat, alsook van massamoordenaar knapenverkrachter en kindermoordenaar Arafat. Herinneren we ons dat deze Abbas vervolgens door de toenmalige koningin Beatrix in privé-audiëntie werd ontvangen. Dat is diezelfde Beatrix die onder het motto ’s lands wijs ’s land eer, de nazistische islam respect betoonde door in het roversnest van terreursponsor Qatar een hoofddoekhoed te dragen.

Speciale aandacht wil ik vragen voor twee iconen van de antisemitische beweging in Nederland, die ik beschreven heb onder de titel “Dries van Agt en Hans van den Broek: Dokter Mengele en zijn Eerste Assistent”. Van deze twee “christenen” is het onderdeel Jodenhaat van hun “geloof” bepaald niet “teloor gegaan”. En het zelfvertrouwen van een bepaald soort “christendom” in Europa wordt hierdoor versterkt, niet verzwakt. Van een van deze twee Jodenhaters wil ik één iconisch moment in de herinnering roepen. Hans van den Broek zat op 1 september 2011 bij Pauw & Witteman en wie vanaf 7:55 kijkluistert kan horen dat Van den Broek dit zegt:

“De Palestijnen willen een onafhankelijke staat en willen het gestolen land terug . . . . en je hoeft niet met de dief te gaan onderhandelen of die wel of niet bereid is dat terug te geven.’[mijn vet]

Ik schreef eerder:

“Ik hoop dat ik ooit die uitzending van ‘Buitenhof’ boven water haal, waarin Van den Broek het begrijpelijk zat te vinden dat die moslims gewelddadig worden, zoals bijvoorbeeld tegen Theo van Gogh, want dan moest je maar niet, zo zei hij, ‘het heiligste’ en ‘dat wat mensen ten diepste beweegt’ beledigen. Ik meen mij te herinneren dat hij de vingertoppen tegen elkaar zette en het kwezelmondje tuitte. Met ‘dat wat mensen ten diepste beweegt’ bedoelde Van den Broek de onfeilbare Profeet van de islam Mohammed, de voorbeeldige mens voor elke moslim, de Führer die ik hierboven al van een paar epitheta heb voorzien en die door Mohammed Bouyeri in de moorddreigbrief aan Ayaan Hirsi Ali die hij met een slagersmes in de borst van Theo van Gogh vast stak ‘de lachende moordenaar’ werd genoemd.”

Deze Van den Broek móét weten dat hij lieglastert en dat hij met zijn leugenlaster het antisemitisme onder moslims in Nederland bevordert. Ik zou zeggen ga eens hier en hier bekijkluisteren hoe dat dan klinkt en eruit ziet.

Ik word er moedeloos van. En soort van krankzinnig. “Auschwitz” is hét grote morele probleem van Europa. Maar de mega-dood-zonde wordt herhaald, nu op wereldschaal, terwijl het niet-willen-zien dermate verspreid is onder de quasi-elites dat ik het niet meer kan bevatten en geneigd ben te gaan geloven in een kosmische demonische kracht. Mijn ratio begint me te zeggen: Satan móét bestaan en hier móét Hij aan het werk zijn. Hier? Waar? In de islamofilie en de Israëldemonisering van Westerse obscurantisten. Ik heb vanaf 2006 tientallen van deze Nederlandse mandarijntjes op zwavelzuur gezet: van Paul Scheffer tot Paul Scheffer tot Abraham de Swaan tot Ger Groot tot Geert Mak tot Joël Vos tot Joris Luyendijk tot Bas Heijne en Bas Heijne tot Femke Halsema tot Ian Buruma en Ian Buruma tot Ronald Havenaar tot . . . . . enfin. Ze hóren je niet eens. En ze zijn alle zeven-en-tachtig van harte uitgenodigd mij alsnog van repliek te dienen. Neem een voorbeeld aan Vlaming Etienne Vermeersch.

Kom op, dames en heren! Laat het debat eindelijk beginnen!
_______________

Advertenties