Martin Indyk en John Kerry

Een geleerd rapport in de New York Times met enorme Breaking News-waarde, zeer grote schandaal-potentie en ook wie-had-dát-nou-gedacht-waarde. Martin Indyk heet de man die de concrete onderhandelingen voorbereidde en leidde tussen Israël en “de Palestijnen”. Die onderhandelingen mislukten en toen kwam de door Hamas uitgelokte Gaza-oorlog. Qatar is een grote sponsor en ondersteuner van Hamas. En Martin Indyk heeft een bedrag van 14,8 miljoen dollar geïncasseerd van de baas-sheiks van Qatar. WAT ZEGT U? Dat de Amerikaanse onderhandelaar die de besprekingen tussen Hamas en Israël heeft geleid bijna 15 miljoen dollar van Hamas-sponsor Qatar heeft gekregen. De schrijver van het artikel waarop ik mijn onderhavige stukkie baseer, Lee Smith, geeft niet aan hoeveel Indyk privé van dit bedrag krijgt en in hoeverre het fondsen voor de Amerikaanse denktank Brookings Institute betreft waar Indyk op de loonlijst staat.

Hoe komt het dat u dit enorme nieuws niet gehoord heeft? Dat komt omdat de mainstream-media bepalen wat nieuws is en wat niet. En “nieuws” over het Midden Oosten is er alleen als Joden en Israël belasterd kunnen worden. De zogenaamde “Jodenkrant” New York Times heeft er dus alles aan gedaan om te zorgen dat de feiten rond Indyk wel gebracht werden, maar zo onopvallend mogelijk. Dat is een traditie bij die krant die al begint in 1939 – 1945: alles doen om te voorkomen dat de NYT als Jodenkrant bekend komt te staan. In die periode berichtte de krant wel over de feiten die later bekend zijn geworden als de Holocaust, maar . . . . . op een heel onopvallende plaats in de krant en in kleine berichtjes. De NYT lobbyt dus wel voor de Joden, maar op een heel speciale wijze. Dialectisch, zeg maar. Je kunt ook gewoon zeggen: de NYT is een heel smerig soort Jodenkrant.

Zo had de Times ook gezorgd dat de kop boven het artikel over Indyk zo oninteressant mogelijk was: “Foreign Powers Buy Influence at Think Tanks”. Jaja. Het zal wel. Wie toch ging lezen, moest eerst door 10 alinea’s over een denktank waarvan zelfs de meeste denktankspecialisten nog nooit hadden gehoord en over Noorwegen, zoals men weet een grote en controversiële speler op het wereldtoneel. En dan pas kreeg je de zonder enige ophef gebrachte feiten over de mega-corruptie op het hoogste niveau in een van de schrijnendste problemen in de wereld, al verschillen de meningen over de vraag waarom dat probleem zo blijft schrijnen.

Lee Smith heeft ook een boodschap aan de schrijvers van The Israel Lobby, de antisemieten Mearsheimer & Walt: er wordt inderdaad ook voor Israël gelobbyd in Amerika. Maar omdat Israël de sympathie van het Amerikaanse volk niet hoeft te kopen, staan de Israëli’s pas op nummer 56 (!) van begunstigers van denktanks in Amerika.

Wie het doorgrondt, mag het uitleggen. Qatar is een sharia-dictatuur die het grofste anti-Amerikanisme predikt, diep corrupt is, sponsor is van Hamas en ISIS, waar Hamas-leider Khaled Meshaal “in ballingschap” is, waar de islamitische propagandazender al-Jazeera zijn thuisbasis heeft, die bezig is via de vastgoed-sector overal in Europa te penetreren, die voetbalclubs als Paris St. Germain en Barcelona en de wereldkampioenschappen voetbal 2022 heeft gekocht en die ook in de wielrennerij aan het rotzooien is. Enfin:ik zal nog wel het een en ander vergeten. Maar de vraag luidt: hoe is het in Godsnaam mogelijk dat de mainstream-media consequent Israël demoniseren en het gewroet van de terroristen-sponsors in Qatar met de mantel der liefde bedekken? Of is het de mantel der domheid?

Over domheid gesproken. Misschien mag ik nog eens herinneren aan de grote voetbal-filosoof Johan Derksen, die toen de door corruptie veroorzaakte dodelijke ongelukken bij de bouw van de voetbalstadions in Qatar in het nieuws kwamen, zei: “Maar dat weet de sheik niet!”

UPDATE:

Indyk Caught Bashing Israel at Hotel Bar

“Middle East envoy Martin Indyk was overheard at an upscale Washington, D.C., bar bashing Israel and fully blaming it for the recent failure of peace talks with the Palestinians, according to an individual who overheard the conversation and described it as a surprising and “nasty” 30-minute-long tirade against the Jewish state.”

__________________

Dit stuk is doorgeplaatst op E. J. Bron