GLICK CAROLINECaroline Glick: haar schoonheid is die volstrekte integriteit, die ernst op het depressieve af en dan die bittere mond die ze zo expressief gebruikt

De laatste ontwikkeling in het oude thema “Twee-Staten-Oplossing” voor het “conflict” tussen Israël en “de Palestijnen” is de verwerping op 31 december 2014 van een resolutie in de Veiligheidsraad. Obama’s vertegenwoordigster in die Veiligheidsraad, Samantha Powers, vond dat een resolutie die Israël verplichtte om in 2017 uit Samaria-Judea te vertrekken geen rekening hield met Israëls “rechtmatige streven naar veiligheid”. Jeetje: wat een wijsheid toch nog gepuurd uit 1400 jaar islamitische en bijna 100 jaar Palestijns-islamitische terreur!

Aanvaarden van die resolutie zou een mooie opmaat zijn geweest voor de Europese linkse antisemieten om een “Palestijnse staat” in Samaria-Judea te erkennen zonder dat de Palmaffia van Abbas daar iets tegenover zou hoeven stellen en daarbij de terreur van de parasitaire, antihumane, islamitische kleptokratie belonend.

De PvdA-schurk Bert Koenders, de opvolger van antisemiet Frans Timmermans als minister van Buza, is, als schurk, natuurlijk helemaal vóór de erkenning van de schurken-entiteit in Samaria-Judea als “staat”. Dat is helemaal in lijn met wat de PvdA-schurken-fractie in de Tweede kamer wil. Twee halve garen uit die schurken-fractie, hebben onlangs een stompzinnig pleidooi voor erkenning gehouden in de NRC en ik heb dat pleidooi op 25 december 2014 gefileerd onder de titel: “Ik zou de antisemitische ratten Michiel Servaes (PvdA) en Kati Piri (PvdA) graag Breivikken”. Kijk vooral even wat voor illustratie de schurken van de NRCredactie erbij hadden gezet en wat ik voor commentaar op dat plaatje had.

Ik heb de smerige anti-semitische waanzin van links zoals die in individuen, antisemitische “denktanks”, de politiek en de media tot uitdrukking komt al in vele tientallen artikelen aan de kaak gesteld, er staat een fundamenteel artikel over de geschiedenis van Israël op mijn website, ik heb het boek van de alom gecelebreerde Judas Ari Shavit tot gehakt verwerkt, maar het is natuurlijk nooit genoeg, dus zullen we nóg maar eens uitleggen waarom erkenning van de islamitische maffiose moordenaars-kleptokratie van Abbas antisemitische waanzin is?

We laten Caroline Glick 20 minuutjes aan het woord onder het motto: “De mythe van de twee-staten-oplossing”. En ik zal aan wat zij zegt in 2009, dus vier jaar voor het verschijnen van haar boek “The Israeli Solution” (2013), nogal wat zaken toevoegen die zij niet noemt. En beter dan zij chronologisch op een rijtje zetten wat ze vertelt.

De alom geaccepteerde wijsheid over het conflict tussen Israël en “de Palestijnen” luidt: er moet een twee-staten-oplossing komen. Er zijn zelfs Engelstalige schrijvers die deze “oplossing” een afkorting hebben gegeven. Want een wat langer begrip dat je héél vaak gebruikt, ga je voor de handigheid afkorten natuurlijk: “the TSS”: “the Two State Solution”. De “TSS” zal alle problemen in het Midden en Verre Oosten doen verdwijnen, van Afghanistan tot Iran. Alle policor mainstream-experts zijn het erover eens en dus kan je er rustig vanuit gaan dat het idee van “the TSS” een wan-product van conformisme en groepsdenken is. Dus nee, “the TSS” is niet vanzelfsprekend, ontbeert zelfs elke logica en is niet voorgeschreven door God vanaf de eerste scheppingsdag, maar heeft wel een geschiedenis. En die gaan we nu vertellen.

Het eerste voorstel tot een “TSS” was in feite dat van de Peel Commission in 1937. En vervolgens was er het verdelingsplan van de Verenigde Naties, die toen nog fatsoenlijk waren en geen Verenigde Nazi’s onder leiding van de OIC. Onder leiding van de 57 landen van de Organisation of the Islamic Cooperation (OIC) in de Algemene Vergadering – állemaal misdadigerstaten! – worden andere hele en halve dictaturen in Afrika en Latijns Amerika onder druk gezet en omgekocht om mee te stemmen en die resoluties tegen Israël er door te drukken. Ze hebben het er vreselijk druk mee. Het is eigenlijk het enige wat ze doen: de enige humane democratie in het Midden Oosten belasteren. Maar terug naar 1937 en naar 1947, toen de Volkenbond en diens opvolger de VN nog fatsoenlijk waren: de Joden accepteerden in beide gevallen, de Arabieren weigerden in beide gevallen. In 1937 zei Chaim Weizman al dat hij een Israël zou accepteren ter grootte van een tafelkleed, als de Arabieren dan maar instemden met het recht van bestaan van Israël. Maar de Arabieren accepteerden zelfs geen Israël ter grootte van een postzegel. En dat zeiden ze ook.

Nu is zowel dat weigeren door de islamitische Arabieren en dat aanvaarden door de Joden op zich alléén al een teken van de onverdraagzaamheid en agressie van de islamitische Arabieren en van de verdraagzaamheid en inschikkelijkheid van de Joden. Maar als we bedenken dat volgens het Mandaat van San Remo van 1922 het vestigingsgebied voor de Joden zich vanaf de Middellandse Zee uitstrekte tot de oostgrens van Jordanië, dan pas wordt duidelijk hoezeer het gebied voor de Joden steeds kromp en dat van de Arabieren steeds groter werd. Het vestigingsgebied voor de Joden omvatte dus oorspronkelijk niet alleen Samaria-Judea, maar ook wat in die tijd Transjordanië heette en tegenwoordig Jordanië wordt genoemd. Dat werd vastgelegd in dat verdrag van San Remo van 1922. De Engelsen gaven echter bijna meteen 70% van het gebied aan een Hasjemitische Arabische prins, namelijk het hele gebied ten oosten van de Jordaan. Dat werd dus het koninkrijk Jordanië. Dát was de Arabische, de “Palestijnse” staat! Die staat hebben de Palestijnse Arabieren dus al sinds 1922! En ze kregen verreweg het grootste stuk. En vervolgens – ik herhaal het – hebben de Joden in Palestina onder de voortdurende terreur van de Arabieren onder leiding van de Moefti van Jeruzalem en diens opvolgers Arafat en Abbas gestaan en zijn er dus die al genoemde twee voorstellen geweest voor een “Two State Solution”, namelijk die 1937 en in 1947. Nóg een keer: beide keren accepteerden de Joden en weigerden de Arabieren. Beide keren was het stuk land dat de Joden zouden krijgen wéér kleiner geworden en het stuk dat de Arabieren zouden krijgen wéér groter. Waarbij ingecalculeerd moet worden – nogmaals! – dat ze al heel Jordanië hadden gekregen! (En ik moet hier toch even herinneren aan die volvette gek Maarten van Rossem, professor Boerelul, die ergens in 2009 meende in DWDD op te moeten merken dat Israël een “expansionistische staat” is.)

De grote lijn is dus: terreur van de Palestijnse Arabieren onder de vlag van de islam en onder leiding van de Moefti en diens opvolgers, weigering om Israël te erkennen, de wil om Israël te vernietigen, een steeds kleiner grondgebied voor de Joden en een steeds groter grondgebied voor de Palestijnse Arabieren. Die grote lijn is sinds 1920 niet veranderd: Arafat, Abbas en Hamas stellen zich openlijk in de traditie van de Moefti, nog steeds willen de Palestijnse Arabieren Israël vernietigen. Het “vredesproces” van Oslo 1993 is een leugen: Arafat is in 1993 direct begonnen met het “vredesproces grondig te saboteren en in speeches voor eigen publiek duidelijk te maken dat zijn “erkenning” van Israël een tactische zet was om het Westen te misleiden.

PALESTINE UNDER BRITISH MANDATEOorspronkelijk mandaat van de Engelsen, waarbij de Joden zich ook in het roze gebied (Transjordanië = Jordanië) mochten vestigen.

peel plan 1937Peel-verdelingsplan van 1937: geaccepteerd door de Joden, afgewezen door de Arabieren

un-partition-plan-palestine-1947Hierboven het VN-verdelingsplan van 1947: geaccepteerd door de Joden, afgewezen door de Arabieren die vanuit 5 Arabische naties een vernietigingsoorlog tegen Israël begonnen. Israël overwon against all odds. En de overwinning was zodanig dat Israël aan het einde van de oorlog van 1948 een groter gebied omvatte dan het VN-verdelingsplan van 1947 de Joden had toebedeeld. Maar het was niettemin een heel klein landje. Op landkaarten werd de naam meestal in de Middellandse Zee geschreven, omdat er niet genoeg landmassa was op de letters Israël op kwijt te kunnen.

Dat kleine landje omvatte zo’n 10% van het oorspronkelijke vestigingsgebied van de Joden. Maar van de Arabieren, die zo’n beetje 90% van het land hadden gekregen, mocht Israël tóch niet bestaan. En dus werd Israël in 1967 door Egypte en Syrië aangevallen. En opnieuw met genocidale bedoelingen net zoals in 1948. Maar Israël won en bezette de Sinaï, de Golan, Gaza en Samaria-Judea. Israël bood meteen diezelfde zomer van 1967 onderhandelingen aan om het bezette land terug te geven, maar eiste in ruil daarvoor a) erkenning, b) verdedigbare grenzen en c) vrede. Dat was ook de inhoud en de basis van resolutie 242 van de Veiligheidsraad. Zo dacht Israël erover en aanvankelijk dachten ook de Amerikanen zo. De Arabieren weigerden echter ueberhaupt met Israël te praten. Dat is het fameuze “drie keer nee van Khartoem”: geen vrede, geen erkenning, geen onderhandelingen.

Vanaf toen had voor de wereld duidelijk moeten zijn wat het probleem is in het Midden Oosten: de Arabische wereld moet het bestaan van Israël accepteren en erkennen. Als die acceptatie en erkenning er niet komen, zal er geen vrede zijn.

Maar nu komt de krankzinnigheid die tot op heden voortduurt: de Russen en de Europeanen begonnen het al gauw anders te bekijken dan Israël en Amerikanen. Die vonden dat Israël niet éérst recht had op a) erkenning, b) verdedigbare grenzen en c) vrede alvórens Israël bezet land ging teruggeven. Nee, Europa en Rusland vonden gewoon dat Israël het in een tweede (!) verdedigingsoorlog (!) bezette gebied terug moest geven aan de aanvallende genocidalisten zonder dat daar van de kant van die genocidalisten iets tegenover hoefde te staan. Israël kreeg dus de schuld en de verantwoordelijkheid, terwijl de Arabieren Israël twee keer hadden aangevallen en vanaf 1920 een constante terreur hadden uitgeoefend tegen de Joden in Palestina. Het was in de ogen van Europa en de Russen ook al niet belangrijk dat de PLO van Arafat gewoon in het handvest had staan dat Israël vernietigd diende te worden. Israël, zo vonden de Russen en alle linksen in Europa, is een koloniale enclave van het Westen. En de Sinaï moest terug naar Egypte, de Golan naar Syrië en Gaza en Samaria-Judea naar een in 1969 vers uitgevonden volk “de Palestijnen”.

Vóór 1967, toen Egypte Gaza illegaal bezet hield en Jordanië illegaal Samaria-Judea bezet hield en de “Palestijnen” aldaar terroriseerden, was er blijkbaar geen behoefte aan een “volk”. (De Arabische wereld terroriseert nog steeds zijn “Palestijnen”.) Pas toen dat als wapen tegen Israël ingezet kon worden, werden ze ineens een “volk”.

Dus na 1967, om precies te zijn in 1969 met de uitvinding van het “Palestijnse volk” begon “the Two State Solution”, “the TSS”, die krankzinnige vorm te krijgen: namelijk dat Israël zich uit “de bezette gebieden” moest terugtrekken zonder dat “de Palestijnen” en de Arabische wereld daar a) erkenning, b) verdedigbare grenzen en c) vrede tegenover hoefden te stellen. Het is buiten alle proporties volkomen maf en immoreel en what have you, maar links Europa en links Amerika hangen dat idee tot op heden aan. En geen Palmaffia-terreur en geen IS-terreur en geen zich steeds krachtiger openbarend karakter van de islamitische en Arabisch wereld kan daar verandering in brengen.

Nóg iets wat ingecalculeerd moet worden: Engeland gaf in 1922 weliswaar met instemming van de Volkenbond 70% van het vestigingsgebied van de Joden weg, maar voor de rest is het Verdrag van San Remo van 1922 tot op de dag van vandaag geldig. Dat wil zeggen dat het gebied ten westen van de Jordaan, Samaria-Judea dus, het gebied dat de “Palestijnse” propaganda ons sinds de jaren 1970 “de Westbank” heeft leren noemen, is nog steeds volgens het internationaal recht legaal vestigingsgebied voor de Joden. Dus daarom alléén al de vraag: hoezo “bezetting”? Nóg iets wat ingecalculeerd moet worden: Israël heeft Samaria-Judea “bezet” nadat dit gebied twee keer als springplank had gediend voor een Arabische – genocidaal bedoelde! – aanvalsoorlog! En nóg wat: als de Arabieren in 1967 weigerden te onderhandelen, wat had Israël dan kunnen doen met Gaza, maar vooral met Samaria-Judea (“de Westbank”): gewoon weer terugtrekken achter slecht verdedigbare grenzen en het hele gebied dat met veel offers was veroverd en vanwaar twee genocidale aanvallen hadden plaats gehad weer opgeven? Gewoon weer weggaan? Israël is dus in 1967 gedwongen geworden het bestuur van Samaria-Judea op zich te nemen

En nóg wat: als we het desondanks en tegen alle evidentie in toch hardnekkig “bezetting” willen blijven noemen, dan gaat het om zo’n drie procent van heel Samaria-Judea. Het groene gebied in het onderstaande kaartje valt onder de Palestijnse autoriteit. Het gebied dat niet groen is en ten oosten van het groene gebied ligt en nog ten westen van de Jordaan, zou Israël opgeven bij een vredesaccoord waarbij Israëls veiligheid gegarandeerd zou worden. Alléén die rood-omlijnde gebiedjes tegen de Israëlische grens aan, wil Israël behouden, grotendeel om veiligheidsredenen. En dat is niet meer dan 3% van heel Samaria-Judea. En kijk even – groen! – wat er onder de “Palestijnse Autoriteit” valt!

palestinian authority territorieAls we de derde poging tot genocide op de Joden van Israël even overslaan, de Jom Kippoer-oorlog van 1973, en doorstoten naar Oslo-1993, dan kunnen we vaststellen dat de problematiek nadien onveranderd bleef. Al wat Arafat in het Witte Huis beloofde en in Oslo ondertekende, begon hij metéén te saboteren. Sinds 1993 zijn er meer dan duizend Israëlische burgers slachtoffer geworden van terreuraanvallen vanuit Samaria-Judea en Gaza. Arafat maakte direct in 1993 duidelijk in speeches in het Arabisch die voor het thuisfront bestemd waren dat zijn beloftes rond Oslo tactiek en bedrog waren geweest en het einddoel onveranderlijk de vernietiging van Israël. Dat is ook niet vreemd: zolang Palmaffia’s als die van Abbas in Samaria-Judea en die van Hamas in Gaza aan de macht zijn, zal er geen vrede komen. Deze Palmaffia’s zijn volstrekt parasitair en worden overeind gehouden door enorme subsidies vanuit Europa en Amerika. De diep misdadige Palmaffia’s zijn de meest gesubsdieerde entiteiten in de wereldgeschiedenis! Voor de rest leven ze van de haat, de corruptie en het geweld. Ze hebben hun bevolkingen al decennia gemarineerd in de Jodenhaat. Hoe zouden zij vrede met Israël kunnen sluiten? Zij kunnen niet van de tijger afstappen die zij berijden.

Daarom hebben de negen verschillende vredesplannen voor Israël en “de Palestijnen” die Amerika tussen 1970 en 2013 hebben gepresenteerd niet gewerkt. Daarom heeft Glick een ander plan, waarvan zij merkwaardigerwijs Gaza uitsluit. Op de pagina’s 133 tot 135 van haar boek “The Israeli Solution” vertelt zij waarom, maar ik vind haar daar niet overtuigend. Om uit te leggen waarom ik dat vind, voert hier te ver. Maar in elk geval heeft Glick volstrekt gelijk als zij in haar boek zegt dat Israël gewoon het gezag en de macht moet overnemen in Samaria-Judea, het roversnest uitroken en uitmesten, de Palmaffia-kopstukken uitdrijven of gevangen zetten en een humaan bewind instellen. Niemand kan deze Palmaffia’s bewegen tot wat Israël nodig heeft en waarop Israël recht heeft: a) erkenning, b) verdedigbare grenzen en c) vrede. Het “vredesproces” is een illusie en al zou de zogenaamd “gematigde” Abbas zover gebracht kunnen worden dat hij een dergelijk vredesverdrag met Israël sluit, dan is binnen de kortste keren Hamas aan de macht in Samaria-Judea en wordt ook “de Westbank” een lanceerplatform voor raketten richting Israël. Net zoals dat gebeurd is in Gaza nadat Israël Gaza ontruimde in 2005. Dat ontruimen was een drama voor de Israëli’s die er woonden:

Ik citeer uit een boek van Aaron Klein, “The Late Great State of Israel” en wel uit het hoofdstuk “ Plowshares beaten into Swords in Gaza”. Daarin beschrijft Klein scènes uit de ontruiming van Gaza in 2005, met name hoe schrijnend het opbreken van hele levens is geweest voor bijvoorbeeld de Joden van Gush Katif in Gaza. Aaron Klein zag Gush Katif vóór de ontruiming van Gaza in 2005:

“Ik werd getroffen door de natuurlijke schoonheid van de plek. Het zag eruit als Orange County, Californië, overgezet naar de woestijn van Gaza.”

De joodse kolonisten, vertelt Klein, hadden nog eigenhandig hun huizen gebouwd. Ik denk niet dat de “Palestijnse” maffialeiders daartoe bereid of in staat zijn. Klein beschrijft hoe nog vóór de Israeli’s waren vertrokken,  Hamas al een begin had gemaakt met het ombouwen van Gaza tot een raketbasis en bezig was met het afschieten van raketten op Israël.

Sinds dat jaar 2005 is Gaza een entiteit die een grote rol speelt in de globale jihad en is inmiddels Hamas het kleine broertje van IS. “De Palestijnen” moeten inderdaad hoognodig bevrijd worden, namelijk van hun eigen maffia’s. Wie dit anno 2015 nog steeds niet beseft is of héél erg dom of héél erg antisemiet. Nou ja: een combinatie van beiden is natuurlijk ook nog mogelijk.

Lees mijn UPDATE van 6 januari 2015 bij dit stuk.

_______________________

Dit stuk is doorgeplaatst op E. J. Bron

 

Advertenties