trigger-warning 2Een “trigger warning” is een waarschuwing aan gevoeligen dat ze iets niet moeten bekijken of lezen want dat ze dan “getriggerd” zouden kunnen worden, dat wil zeggen “getrekkerd”, dat wil zeggen “aangezet” zoals in “ik zette de tv aan”. Tegenwoordig wordt het vooral op Amerikaanse universiteiten steeds meer een trend te eisen dat “minderheden” zo’n “trigger-warning” krijgen als er onderwerpen behandeld worden die voor dergelijke “minderheden” “gevoelig” liggen. Het kan ‘m in kleine dingen zitten, in zogenaamde “micro-agressions”. In Nederland zou een confrontatie met een Zwarte Piet onder zo’n “micro-agressie” kunnen vallen. Dat zou betekenen dat iedere keer als hij gevaar zou lopen via de media of gewoon in de openbare ruimte een Zwarte Piet tegen te komen, iemand als Kwansuis Halvegario recht zou hebben om vooraf voor het gevaar ingeseind te worden.

trigger-warning 1Het New Yorkse toonaangevende Joods-Amerikaanse maandblad Commentary – 1000 keer beter dan die foute Jodenkrant de New York Times! – schrijft in een recent artikel ook al over “A generation that hates free speech”. Die terreur komt van “links” en is allang aan de gang. Als er geweld gebruikt wordt of als er mensen neergeschreeuwd worden, dan komt dat altijd van links, soms in samenwerking met moslims. De zwarte zware-schoenen-brigade van AFA is berucht. (De eerste en enige keer dat het van rechts kwam, was tijdens gemeentelijke – Steenbergen, Purmerend – bijeenkomsten in het “vluchtelingen-debat”.) “Links” heeft er niet genoeg aan dat ze gewoon de macht hebben in de politiek, de media en onderwijs, ze willen de absolute alleenheerschappij.

Die gevoeligheids-trend loopt dus parallel aan een totalitaire campagne waarin het geweld en het neerschreeuwen niet geschuwd worden. Alan Dershowitz vertelt in een verhaal getiteld “Selective Outrage on Campus” hoe op Amerikaanse universiteiten geprobeerd wordt hem het zwijgen op te leggen inzake Israël. Dershowitz:

“These current manifestations of a widespread culture of victimization and grievance are only the most recent iterations of a dangerous long-term trend on campuses both in the United States and in Europe. The ultimate victims are freedom of expression, academic freedom and the free exchange of ideas. Many faculty members, administrators and students are fearful of the consequences if they express politically incorrect or dissident views that may upset some students. So they engage in self-censorship. They have seen what had happened to those who have expressed unpopular views, and it is not a pretty picture.

I know, because I repeatedly experienced this backlash when I speak on campuses. Most recently, I was invited to deliver the Milton Eisenhower lecture at Johns Hopkins University. As soon as the lecture was announced, several student groups demanded that the invitation must be rescinded. The petition objected to my mere “presence” on campus, stating that my views on certain issues “are not matters of opinion, and cannot be debated” and that they are “not issues that are open to debate of any kind.” These non-debatable issues include some of the most controversial concerns that are roiling campus today: sexual assault, academic integrity and the Israel-Palestine conflict. The protesting students simply didn’t want my view on these and other issues expressed on their campus, because my lecture would make them feel unsafe or uncomfortable.

The groups demanding censorship of my lecture included Hopkins Feminists, Black Student Union, Diverse Sexuality and General Alliance, Sexual Assault Resource Unit and Voice for Choice.”

Nu ben ik als 70-jarige bepaald niet van de nieuwe generatie, maar ook ik ben tegen de Vrijheid van Meningsuiting in bepaalde gevallen. Ik ben van de Popper-generatie die vindt dat je misschien niet tolerant kunt zijn tegenover diegenen die aan alle tolerantie een einde willen maken. Of in de woorden van John Rawls:

“While an intolerant sect does not itself have title to complain of intolerance, its freedom should be restricted only when the tolerant sincerely and with reason believe that their own security and that of the institutions of liberty are in danger.”

Ik ben zo vrij dit van toepassing te brengen op die hele grote secte die islam heet. Van dit soort “gevoeligen” die een verbond aangaan met de “Palestijnse” islam-filialen, dus met de totalitaire en corrupte moordenaarsbendes van Hamas en Abbas, word ik een beetje trigger-happy. “Ik kan ze wel schieten”, zoals mijn grootmoeder placht te zeggen. Maar ik doe het ook voor minder: slaan tot ze in hun broek pissen, is ook wel genoeg. Maar dat valt, denk ik, allemaal al onder macro-agressie. Ja, ik ben een slecht mens.

Oh! En . . . . eh . . . .  zou ik een trigger-warning kunnen krijgen elke keer als ik gevaar loop een hoofddoek in mijn smoel gewreven te krijgen? In mijn wijk is dat zo’n 500 tot 1000 keer per dag. Want, ziet u, ik ben daar gevoelig voor, want elke hoofddoek roept mij toe “De islam is hier!” en ik ben toevallig allergisch voor de islam.

UPDATE 19 Februari 2016:

Is there a point where the “P.C. Police” are satisfied? Are there ever “enough” rules governing the jokes we tell, the mascots of sports teams, or the symbols on city seals? Or should we want a society as non-offensive as the American college campus? George Will, Washington Post Pulitzer Prize-winning columnist, imagines what an idyllic politically correct universe would look like.

_____________________

Advertenties