oz-amos-buitenhof-freewheelend

“Buitenhof” van zondag 15 oktober 2015 – kijk vanaf minuut 21 – viel vlak na de vrijdag-de-13e-aanslagen. Je zou ze, na het “Parijs I van Charlie Hebdo”, ook “Parijs II van Bataclan” kunnen dopen.

Enfin, “Buitenhof” dus. Pieter Jan Hagens interviewde de Israëlische schrijver Amos Oz die zijn nieuwe boek “Judas” kwam pluggen. Het thema van het boek schijnt te zijn: verraders zijn soms helemaal zo gek nog niet en hun tijd ver vooruit. Op een vraag van Hagens ergens midden in het interview antwoordt Oz dat hij in de Israëlische maatschappij vaak een verrader is genoemd en dat hij die titel met trots draagt, want dat zet hem in het gezelschap van grote staatslieden en denkers. Hij noemt Anwar Sadat en Menachem Begin die door velen in hun respectieve landen verraders werden genoemd.

Ik zou Amos Oz geen verrader noemen maar meer een gewone linkse zelfingenomen domkop. Ik ben bang dat hij ondanks zijn vermeend Groot Schrijverschap toch een gangbaar en doordeweeks voorbeeld is van een zelfverheffingsneuroot die zwelgt in wegkijkgenotzucht met als uitkomst: ontkenningswaanzin inzake de islam.

Kijk, als je dat voorbeeld van Sadat en Begin aanhaalt, dan moet je toch vaststellen dat Sadat grootscheeps en theatraal vermoord is door zijn eigen officieren tijdens een militaire parade. Arabist en islamkundige Hans Jansen, die in mei 2015 overleed, en die de islam op het einde van zijn leven toch vooral zag als een genocidale ideologie, heeft over de moord op Sadat nog eens een geleerd boekje geschreven onder de titel The neglected Duty: the Creed of Sadat’s Assassins and islamic Resurgence In the Middle East”. De verwaarloosde plicht dus, namelijk de plicht in de islam tot Jihad en het vermoorden van “verraders” van de islam. Wat zegt u? Rabin is ook vermoord door een radicale Jood? Ja, maar die moordenaar was écht een lone wolf en handelde tegen de geest van het Jodendom. Die moslimmoordenaars van wie linkse leuterkonten tot “Parijs II Bataclan” altijd bleven beweren dat het lone wolfs waren, waren dat niet en ze handelden bovendien helemaal volgens de richtlijnen van de Koran en het voorbeeld van Mohammed.

Amos Oz snapt geen ene reet van de islam. Dat blijkt uit zijn uitspraken. Maar wel op een indirecte manier. Als opening van het interview citeert Hagens uit een lezing die Oz een dag tevoren heeft gehouden en waarin hij de stelling heeft verkondigd dat de strijd van deze tijd niet gaat tussen de armen en de rijken, maar tussen de fanatici en de rest. Ja, antwoordt Oz, inderdaad, want ik ben het altijd oneens geweest met Huntingtons these van de botsing der beschavingen. De enige kracht in de wereld die de fanatici in de islam kan verslaan, zegt hij, dat zijn de gematigde moslims.

Tsja, de gematigde moslims. Maar het grote overdonderende feit is natuurlijk dat er wel gematigde moslims zijn, maar dat ze zulks zijn ondánks de islam. De islam zelf is niet gematigd. Dixit Bernard Lewis. De islam is fanatiek. Huntington heeft dus heel erg gelijk met zijn botsing der beschavingen. En Amos Oz lult dus uit zijn ouwe-mannetjes-nek.

Als Oz opmerkt dat agressie soms moet worden afgeweerd met geweld en dat dus voor vredesactivisten zoals hij het ultieme kwaad agressie is, niet oorlog, zoals voor principiële pacifisten, dan klinkt dat verstandig, maar in de context van het interview betekent het: de islam en de moslims zijn niet agressiever dan de rest van de mensheid. Maar dat is bewijsbare zwatelkonterij. De kern van de islam is agressie, is de Jihad, de oorlog tegen de ongelovigen, volgens de Koran en het voorbeeld van de Profeet. Dat blijkt uit 14 eeuwen theorie en praktijk van de islam.

ISIS en Hamas komen voort uit wanhoop en frustratie, uit een “verwonding”, zegt Oz. Je moet misschien ISIS en Hamas bevechten, maar ook het trauma helen, de bloeding stelpen, voorlichten, goedmenselijke dingen doen, een alternatieve droom bieden. Maar als je zo zwetst als Amos Oz over deze totaal losgeslagen, seksueel geobsedeerde en zo wreed mogelijk massamoordende testosteronbommen, dan ben je toch niet goed bij je kokosnoot? De islam gaat alleen over neuken en de manieren om aan zoveel mogelijk jonge vrouwen te komen. Die manieren blijken roven en moorden te zijn en die manieren blijken toevallig ook nog testosteronverhogend waardoor je weer meer zin in neuken krijgt. Dat geloof zit goed in mekaar en ik begin steeds beter te snappen waarom een zeker soort vrouwen er zo dol op is.

Als goede geneesmiddelen tegen het fanatisme worden door Oz de nieuwsgierigheid en de humor aangeprezen. Want nieuwsgierigheid naar de Ander wekt empathie. En mensen met gevoel voor humor hebben ook automatische gevoel voor de relativiteit der dingen. Aldus Oz. Ik neem aan dat hij die dan ook zou willen toedienen aan moslims. Dan wens ik hem veel succes. Nieuwsgierigheid en islam! Ja, het libido sciendi zou Wim van Rooy zeggen, is net iets minder ontwikkeld dan de rest van de islamitische libido’s. Er is namelijk een expliciet verbod op het gebruik van de Rede in de islam! Waar haal je dan het onderzoek vandaan dat de nieuwsgierigheid moet bevredigen? Weet u waarom dat ene haartje op gindse kameel dwars ligt? Dat komt omdat Allah dat wil! So much voor de onderzoeksbereidheid van de natuurlijke en geestelijke wereld door de islam. En dan humor en islam. Zullen we dat maar opvatten als een grandioze grap op zich?

Oz vertelt ook nog maar eens de mythe over de Arabieren die het slachtoffer van Europa zijn geweest door imperialisme, kolonialisme, onderdrukking, uitbuiting en vernedering – die woorden somt Oz allemaal letterlijk op. Er is natuurlijk een korte periode van overheersing geweest door Westerse machten in het Midden Oosten (1880 – 1920?), maar ik denk dat het despotisme en de wreedheden van de autochtone tirannen altijd al veel erger waren dan wat de Westerlingen brachten en dat het al gauw weer terugkomen aan de macht van die despoten een achteruitgang is geweest in elk opzicht, technisch en humaan. En met al die immense olie-opbrengsten zijn die autochtone tirannen of ze nou meer of minder islamitisch waren – want islamitische waren ze tenslotte toch allemaal – er niet in geslaagd ook maar een begin van een civiele maatschappij te bouwen.

Voor veel Arabieren, zo zegt Oz tegen Hagens, is Israël de reïncarnatie van een neerbuigend en cynisch Europees kolonialisme. Kijk, als je zo’n gotspe durft te debiteren, dan heb je chutzpah. Want als er nou iets kenmerkend is voor de islam, dan toch wel het vanzelfsprekende supremacisme die zich bijna automatisch in arrogante haat vertaalt. Die supremacistische haat komt alle poriën van de islam uit en wordt mooi uitgelegd in een essay van Machteld Allan – “Het onvolprezen haremsysteem: de islam als politieke orde” – dat is te vinden in het boek “De islam: kritische essays over een politieke religie” onder redactie van Wim en Sam van Rooy.

Uit dat artikel van Machteld Allan kan de aandachtige lezer zomaar oppikken dat dé islam wel degelijk bestaat, dat de opdracht in die islam om de ongelovigen te beoorlogen en te bedriegen universeel is en dat moslims vanuit hun ”religie” vanzelfsprekende Uebermenschen zijn die op een vanzelfsprekende manier de ongelovigen vernederen. Moslims hoeven helemaal niet eerst zelf het idee te hebben vernederd te zijn om ongelovigen te vernederen. Nu is het wél zo dat moslims eigenlijk al vernederd . . . . . . nou ja . . . . . in elk geval belédigd zijn alleen al door het bestáán van ongelovigen.

Allan beschrijft hoe nog in de 19e eeuw een ambassadeur van een christelijke natie die graag handel wilde drijven met de Turken eerst om vrede moest komen smeken bij de sultan, al was zijn land helemaal niet in oorlog met de Turken.

Allan:

“Deze ceremoniële onderwerping was niet bepaald een formaliteit, maar moest daadwerkelijk worden opgevoerd. Zoals een rondreizende arts uit Ierland schreef: ‘Niets evenaart de absurditeit van de ceremonie behalve haar vernedering ( . . .)’.”

En dan beschrijft die 19e eeuwse Ierse arts die uitgebreide rituele vernedering waarin de ambassadeur vooral heel erg plat op de buik moest liggen. Nee, in de islam is de haat ingebakken en heeft geen “vernedering” nodig om te groeien en bloeien. A God who hates” (Wafa Sultan), Because they hate (Brigitte Gabriel).

Zo komen we via het Europees-Israëlische gruwel-kolonialisme vanzelf bij de “bezette gebieden”. Want zo noemt Oz ze dus, in navolging van het hele linkse Orwell-conglomeraat dat in het Westen de media beheerst. Zal ik het nog maar eens een keer zeggen? Die term “bezette gebieden” is een antisemitische enormiteitsleugen, een roestige spijker van kosmische proporties waaraan in laatste instantie alle Israëlhaat hangt, de mega-leugen der mega-leugens, dus het soort leugen waarvan Joseph Goebbels al zei dat je ze gewoon vaak moest herhalen om ze vanzelf waarheid te laten worden.

Ik ben, zegt Oz, sinds 1967 in Israël vaak een verrader genoemd omdat ik ertegen was dat er nederzettingen gebouwd werden in de “bezette gebieden”. Nogmaals: Oz noemt ze op een vanzelfsprekende manier letterlijk zo. En dan ben je dus normaal al een idioot, maar als je dat als Israëlische interlectualist zegt, dan ben je pas een echte mafkees. In de orde van mafkezigheid van een Ari Shavit, ook al zo’n beroemd kosmopolitisch genie.

Matti Friedman heeft in twee essays het sociale milieu van internationale journalisten, NGO- en VN-medewerkers geschilderd dat sinds 1967 het “Israëlverhaal” staande houdt tegen alle bewijzen van het tegendeel in, namelijk het lieglasterverhaal dat “de Palestijnen” onschuldige slachtoffers zijn en dat Israël moreel fout zit. Friedman:

“Veel vers aangekomen verslaggevers in Israël, op drift in een nieuw land, ondergaan een snelle socialisatie in de kringen die ik noemde. Die kringen voorzien hen niet alleen van bronnen en vriendschappen, maar ook met een kant en klaar kader voor hun verslaggeving, met gereedschap om uit complexe gebeurtenissen een simpel en tegelijk verwrongen verhaal te destilleren, waarin er een slechterik is die geen vrede wil en een goede kant die dat wel wil. Dit is het “Israël-verhaal” en het heeft het voordeel een verhaal te zijn dat gemakkelijk te vertellen is. Iedereen hier beantwoordt zijn mobiele telefoon en iedereen weet wat-ie moet zeggen. Je kinderen kunnen naar een goede school en je kunt eten in goede restaurants. Het is prima als je homo bent. Je kansen om op YouTube onthoofd te worden zijn gering. Bijna alle informatie die je nodig hebt – en dat is in de meeste gevallen informatie die kritiek bevat op Israël – is niet alleen gemakkelijk te verkrijgen, maar is al gerapporteerd door Israëlische journalisten of samengesteld door NGO’s. Je kan beweren dat jij de machthebbers de waarheid vertelt en je hebt daarvoor de enige “machthebbers” in de regio gekozen die geen bedreiging vormen voor jouw veiligheid.”

Dit is dus het sociale milieu waarin “het Israëlverhaal” is ontstaan en gaande wordt gehouden. Ik en vele anderen hebben onze vingers blauw getoetst om het echte verhaal aan de man te brengen, maar tegen deze linkse leugenlasterlijke monstermachine kan “onze” kleine Gideonsbende niet op. Zo’n Oz kan dus rustig achterover leunend in de Hortus-studio zeggen dat door de overwinning van 1967 de territoriale en religieuze begeertes in Israël werden vergroot. Dat is dus volkómen krankzinnig! Maar mijnheer Oz en mijnheer Hagens, die zich elk op hun eigen manier hele Pieten wanen, hebben dat helemaal niet door. En dat ze beiden gehersenspoeld zijn door de linkse leugenlasterlijke monstermachine weten ze óók niet, tenminste dat mag je hopen.

Ik zou nu voor de zeshonderdzeventachtigmiljoenste keer het ware verhaal van Samaria-Judea (“de Westbank”) kunnen vertellen, maar het is zinloos en ik volsta dus met het verwijzen naar het essay op mijn website over de geschiedenis van Israël, waaruit ook linkse debielen in vrij kort bestek kunnen leren . . . . . . bijvóórbeeld dat een opmerking zoals Oz afgelopen zondag maakte over de territoriale en religieuze begeertes in Israël na 1967 werkelijk de ultieme perversie is: ondanks de overwinning op een vijand die Samaria-Judea voor de tweede keer – 1948 en 1967 – gebruikt had als springplank voor een poging tot genocide op de Joden, boden de Israëli’s een genereuze vrede aan, waarbij alleen kleine stukken land geëist werden om de kwetsbare smalle taille van Israël beter te kunnen beschermen. Israël gaf dus 98% van het land terug waarop het volgens het verdrag van San Remo (1920-22) volledig bewoningsrecht had en van waaruit het twee keer was aangevallen. De Arabische landen in Khartoem in vergadering bijeen in diezelfde zomer van 1967 weigerden zelfs om met Israël te onderhandelen. Dat is het beroemde drie keer nee van Khartoem: geen onderhandelingen en geen vrede met Israël en geen erkenning van Israël. Abba Eban zei dat dit de eerste oorlog was na welks afloop de verliezers de onvoorwaardelijke overgave van de overwinnaars eisten. Het einde van het liedje was dat Israël gedwongen werd het bestuur van Samaria-Judea op zich te nemen.

Territoriale en religieuze begeertes in Israël? De gek durft ook nog te zeggen dat de Joden voor het eerst in de geschiedenis militaire macht hebben en dat vele Israëli’s daardoor enigszins dronken raken en vergeten dat je met macht niet alles mag doen. Dat terwijl Israël heel Gaza en de hele “Westbank” in drie dagen tijd leeg zou kunnen vegen en met bovenmenselijke zelfbeheersing de decennialange treiter-terreur met uiterste proportionaliteit bestrijdt. Hij is er te oud voor, maar anders zou mijnheer Oz alsnog een pak slaag moeten krijgen tot-ie in zijn broek pist.

Ja, dat krijg je dus als je twee zwetsende nitwits als Oz en Hagens bij elkaar zet. Dan kan Oz ongestraft zeggen dat de sleutel tot de oplossing van de tragedie tussen Israëli’s en Palestijnen bestaat uit de erkenning van beide partijen dat ze niet alleen in het land zijn, dat ze elkaar niet hoeven lief te hebben, maar elkaar moeten tolereren en elk in een aparte staat moeten wonen.

Jezus-Christus op een kameel! En dat zit zo’n ouwe lul serieus en sereen te zeggen. En Hagens knikt eerbiedig. Als er nou iets is dat in en na de Oslo-Accorden van 1993 onomstotelijk is gebleken dan toch wel de goede wil van Israël en dat het géén gezichtsbedrog is geweest dat de Palmaffia’s al sinds 1920 slechts op één ding uit zijn: de vernietiging van alle Joden in Palestina. Vanaf de Moefti van Jeruzalem hebben alle Palmaffiabazen, inclusief Arafat, Abbas alles op alles gezet om de gloeiende Jodenhaat van de Palestijnse Arabieren gaande te houden. Zodat je nu een sfeer hebt waarin een Palmaffiabaas die ook maar voorstelt een compromis met Israël te sluiten, direct vermoord zou worden. Maar manneke Oz zegt rustigjes dat bijna iedereen aan zowel Palestijnse als Israëlische kant beseft dat er geen andere oplossing is dan de twee-statenoplossing. Dat besef is er aan Palmaffiakant dus totaal niet! Die willen een éénstaatoplossing, namelijk het einde van Israël. En als ze al zouden toestemmen in een tweestaten-oplossing dan is het alleen maar om binnen de kortste keren Hamas- en ISIS-achtige legers Samaria-Judea binnen te laten stromen om voor de derde maal die regio te gebruiken als springplank voor genocide. Dat is waarom Caroline Glick tot de conclusie is gekomen dat er niks anders opzit dan Samaria-Judea in te lijven: “The Israeli Solution”.

Het nieuwe boek “Judas” van Oz is gesitueerd in Jeruzalem in 1959. Je mag hem, zegt hij zelf, niet identificeren met een van de karakters in de roman, maar, zegt hij, hij verwoordt juist elk standpunt van zijn protagonisten met dezelfde ijver. Dat weet ik nog zo net niet. Ik ga die roman niet lezen – ik heb aan het literaire gezwets in de recensie van de NRC wel genoeg – maar uit het interview kan je opmaken dat hij hoopt dat ooit nog eens de mogelijkheid zal ontstaan dat Israël de wapens neerlegt en zijn lot in handen legt van . . . . . . “de wereld”, zeg maar. Het karakter Abarbanel in zijn boek staat, zo zegt Oz, voor de fascinerende weg die de Joods staat niet is opgegaan, namelijk die van de geweldloosheid en het niet stichten van de natiestaat Israël. Abarbanel is de “Judas” die uit de leiding van de Joodse staat gestoten wordt vanwege zijn pacifisme. Een pacifisme dat inderdaad voor wie de terreur kent waaronder de Joodse staat ontstaan is, van een idiotie is van Gandhiaanse proporties. Niettemin staat Abarbanel dus voor de “verrader” die zijn tijd vooruit is.

Ik heb natuurlijk het boek niet gelezen, maar als ik even mag oordelen op grond van wat ik nu weet van deze Abarbanel, dan is hij net zo’n grote idioot als Oz zelf. Als je je tijd vooruit bent, dan ben je een adequate voorspeller van wat er komen gaat. En wat er komen ging in de jaren na 1948 was dat het karakter van de islam steeds duidelijker werd, namelijk date het een nazisme avant, pendant et après la lettre was en is. Of minder “geleerd” gezegd, maar wel dóór een geleerde: islam is genocide. Dus als Oz meewarig doet over die rare Israëli’s die de Arabieren zien als keelafsnijdende nazi’s met keffiya’s, dan zit-ie er wéér naast.

Ik hoop dat ik duidelijk heb gemaakt dat Oz, die waarschijnlijk nog eens de Nobelprijs voor literatuur gaat krijgen, een vrij simpele ziel is die lijdt aan diezelfde hele gewone linkse gekte, een mengsel van zelfverheffingsneurose en wegkijkgenotzucht resulterend in ontkenningswaanzin.

En toch, en toch . . . . . . als je een zekere leeftijd hebt bereikt en je heb al die tijd in Israël gewoond, dan ontkom je blijkbaar niet aan de ontwikkeling van een zekere mate van realiteits-zin. Want het karakter Abarbanel krijgt in het boek antwoord van een andere protagonist, die zegt dat de Joden duizenden jaren geen staat en geen leger en geen macht en geen mogelijkheid tot zelfverdediging hebben gehad en dat de gevolgen pogroms en slachtpartijen en de Holocaust waren. Die protagonist vraagt dan waarom uitgerekend die Joden nu weer de enigen en eersten zouden moeten zijn om hun grondgebied voor iedereen open te stellen. (Ik zou wel een antwoord weten, overigens. Omdat ze het uitverkoren volk zijn, toch?)

Wat verder pleit voor Oz, die soldaat was in 1967, dat is dat hij zegt dat hij opnieuw zou vechten als er weer een poging zou worden gedaan het Joodse volk uit te roeien. En op de vraag of de Joden beter af zijn zonder Israël, zegt hij: “Absoluut niet! Als Israël er niet geweest was, zou ik niet bestaan hebben.”

Kijk eens aan! Nu nog een beetje de geschiedenis van Israël en de islam bestuderen en dan sluit ik niet uit dat ook Amos Oz nog eens geestelijk volwassen wordt.

ZIE OOK:

Kan iemand de grote schrijver Amos Oz een paar mepjes in zijn zelfgenoegzame smoeltje geven?” (14 juni 2014)

De linkse idioot-Jood Amos Oz komt met veel vertoon van redelijkheid Israël belasteren” (12 november 2015)

Het gemakzuchtige gelul van de dwaas Amos Oz” (15 november 2015)

UPDATE 24 NOVEMBER 2015:

“Joods.nl” vindt zichzelf “de website van en voor Joods Nederland”. Ze schrijven voorafgaand aan het boven geanalyseerde optreden van Amos Oz:

“Amos Oz vecht zijn hele leven voor vrede. Maar de verhouding tussen Israël en de Palestijnen nadert een dieptepunt. Volgens sommigen staat een derde intifada op uitbreken. Toch blijft de wereldberoemde schrijver Amos Oz ondubbelzinnig in vrede geloven. Hoe is dat mogelijk? Met zijn verfrissende blik, diepgravende observaties en eigenzinnige stijl weet deze taalvirtuoos een groot publiek aan te spreken. Ook spreekt Oz over zijn nieuwe roman: Judas.” [mijn blauwe vet]

UPDATE 6 DECEMBER 2015:

 

israel-jonathan-buitenhof

Kijkluister vanaf 25:40. Buitenhof een paar weken later, namelijk 6 december 2015. Jonathan Israel heeft zojuist gezegd dat de Nederlandse en Europese cultuur tolerant zijn. Maar Pieter Jan-Hagens wijst erop dat er één partij is die graag minder Marokkanen in het land zou zien. En dan antwoordt Jonathan Israel (in het Engels) het volgende:

“Je mag nooit de islam als een speciaal element in dit probleem aanwijzen. Als je over een langere periode naar de geschiedenis kijk – neem de Verlichting – dan zie je dat de islam altijd een zeer indrukwekkende reputatie had voor het verdedigen van  tolerantie. Als je de laatste 1000 jaar in ogenschouw neemt dan is de islam onbestrijdbaar veel toleranter dan het christendom. En mensen zijn zich dat zeer bewust in de 18e en 19e eeuw. Er is in de islam een grote traditie van co-existentie en van tolerantie van religies en van bescherming van religieuze minder heden. Dat is iets voor de islamitische wereld om erg trots op te zijn.”

Ik denk dat hij die wijsheid heeft uit de 18e en 19e eeuwse Joods-Europese historiografie over de islam.

Onder invloed van de pogroms in Europa – zo is mijn idee – idealiseerden Joodse historici de islam. Ik heb er over geschreven: “Martin Kramer: Islamologie als Stockholm-syndroom”. Enfin, wéér een Jood die zijn doodsvijanden een helpend handje heeft toegestoken! Er zijn weer tienduizenden in Nederland en Vlaanderen bereikt met een intens foute boodschap. Eerst Amos Oz en nu deze internationaal gerespecteerde zak hooi weer.

_______________

 

Advertenties