Kooten Kees van

Omdat ik ook een hartinfarctje had gehad, had een geliefd persoon mij juist dit boek voor mijn verjaardag gegeven: Kees van Kooten, “Leve het Welwezen”, waarin het verhaal over zijn hartaanval, een veel zwaardere dan de mijne. Toch is zijn nazorg-medicijnlijstje bijna hetzelfde is als dat van mij. Metoprolol staat er ook op. Ik heb er lang over gedaan om die naam meester te worden. Je begint natuurlijk met verkeerd lezen, want iets is metro of meta, soms meteo, maar nóóit meto. Een normaal mens maakt er dus metropolol van. Of metaprol. Of zoiets. Of zo.

Zes-en-dertig keer op dat doosje kijken. Wat stáát daar nou toch? Me-to-pro-lol. Okay: prolol is pro plezier. Die “r” zit dus achterin en niet in de voorkant. Dus géén “metro”, maar “meto”. Nee, niet “metá”!

Dat was toch wel even oefenen.

Ik vond het daarom troostend dat op pagina 13 van Leve het Welwezenmetropolol” staat. Overigens: een hilarische aanrader voor de intelligente en fijngevoelige mens, dat boek.

Ik zat dat boekje op donderdag 3 november 2015 te lezen in de trein van Amsterdam naar Nijmegen en ineens wist ik dat ik het niet meer kon opbrengen om tegen de bierkaai op te blijven schrijven. Mijn persoonlijke bierkaai is de misdadige domheid inzake islam en Israël van de Linkse Kerk. Tegen de 900 stukken en stukkies sinds 2006. Zo’n 3.000 pagina’s.

Zo’n ho-húú-stop-moment, aldus heb ik ergens een keer gelezen, heeft Kees van Kooten ook ooit gehad: op weg willende naar nieuwe opnamen voor zijn vaste VPRO-zondagavondlachprogramma met Wim de Bie, nog in de gang van het eigen huis meen ik me te herinneren, werkspullen in de koffer en onder de arm, heeft-ie alles ineens op de grond gezet en gezegd: ik stop er mee. Zoiets overkwam mij dus ook, in de trein, Kees van Kooten lezend. Ik hoefde geen besluit te nemen. Het besluit nam mij.

Misschien heeft ook geholpen dat mijn weblog steeds minder gelezen werd. Nou, ja: incidenteel kom ik nog wel eens aan 1.500 of zelfs meer dan 2.000 views voor een stukkie, maar dat zijn meestal niet de teksten die ik zelf belangrijk vind. Bijvoorbeeld mijn uitlegging dat de Nobelprijswaardige Literaire Reus Amos Oz een gewone linkse zwatelkont is: sinds 17 november hele 113 keer aangeklikt. Mijn laatste esseetje, een zoveelste aan-de-kaak-stelling van de antisemitische verslaggeving vanuit Israël door “correspondente” Monique van Hoogstraten in het NOS-journaal had na 60 uur pas 156 views. Dan houdt het dus op.

Wat ik nog wel ga afmaken en op mijn weblog zetten: de vertalingen in het Engels van mijn 17 in het Nederlands geschreven kritieken op de 17 hoofdstukken van het New-York-Times-best-sellende Judasboek van Ari Shavit: “My Promised land”, “Mijn Beloofde Land”. Dat past dan meteen in het kader van een poging die ik al jaren wil ondernemen: het definitieve boekje over (de geschiedenis van) Israël schrijven dat iedere Nederlander gelezen moet hebben.

En dan hoop ik dat mijn boekje net zo helder geschreven en gestructureerd zal zijn als ondergelinkt opstel over de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Hoesseini, geschreven door Ruben Gischler en dat verscheen in het Nieuw Israëlitisch Weekblad. Die Moefti, een oorlogsmisdadiger, massamoordenaar en vooral kindermoordenaar, is een centrale spil in de geschiedenis van de Jodenhaat, iemand in en door wie de Jodenhaat van de Nazi’s en die van de islam verbonden wordt. Hij was het grote voorbeeld voor Arafat en is dat nog voor Abbas.

Amin al-Hoesseini (1897 – 1974), Grootmoefti van Jeruzalem

Amin al-Hoesseini (1897 – 1974), Grootmoefti van Jeruzalem

Het echte verhaal: Hitler en de moefti

Ruben Gischler

Netanyahu zorgde voor wereldwijde opwinding met zijn opmerkingen dat Hitler het idee voor het uitroeien van de Joden van de Palestijnse leider grootmoefti Haj Amin al-Hoesseini had. Maar hoe zit het nu werkelijk?

Lees verder >>>>

UPDATE 10 januari 2016:

Toen het besluit mij nam, die donderdag 3 november 2015 in de trein tussen Amsterdam en Nijmegen, had ik inderdaad het idee dat ik mij nog liever kotsend van een héél hoog gebouw zou storten dan nog één zin uit mijn toetsenbord te persen over de islamofilie en de Jodenhaat in de linkse monopoliemedia. Maar ik merk dat niet-schrijven in sommige gevallen mijn bloeddruk sterker verhoogt en mijn braakneigingen heftiger opwekt dan wél-schrijven. In die gevallen zal ik dus toch schrijven. Ik vraag mij af hoeveel mensen in Europa zich inmiddels geestelijk-existentieel en puur lichamelijk zodanig belaagd voelen door het liegende linkse zelfverheffingsneurotenmachtsconglomeraat dat ze besloten hebben dat het opnemen van de wapens een natuurrecht is.

 

Advertenties