Een filosofische en mysterieuze diepte-foto van Hassnae Bouazza

Een filosofische en mysterieuze diepte-foto van Hassnae Bouazza

De Standaard is een ex-katholieke Vlaamse krant die iedere dag een paar lekkere brokken islamliefde serveert. Abou Jahjah heeft er een vaste column. Vandaag, zaterdag 16 januari, krijgt Hassnae Bouazza, de zus van Hafid Bouazza, de kans helemaal leeg te lopen over ‘Keulen’. Je kunt erover twijfelen of het gelukkig of ongelukkig is dat het interview achter een betaalmuur zit. Ik denk dat deze wanhopige ontkennings-tirade een ruim publiek verdient, óók in Nederland. Haatsnee wordt geïnterviewd door Lieven Sioen, maar ik heb de vragen in de weergave hieronder soms weggelaten of in de antwoorden geïncorporeerd. Dus als iemand wil citeren is het oppassen. Maar 99,9 % is wel gewoon letterlijk wat ze zegt. Het beste is, schat ik, om de dame gewoon commentaarloos aan het woord te laten, teneinde  haar vermogen om álles te perverteren in zijn puurheid niet aan te tasten. Dit is waarlijk van een . . . . . eh . . . . . exotische allure. Want als blanke boze man mag ik dat niet typisch Arabisch-islamitisch noemen. Dat mag alleen Hafid Bouazza.

Het feit dat ik de rant van Bouazza commentaarloos doorgeef, is een teken dat ze gelijk heeft wanneer ze zegt dat er geweld zit aan te komen. Ik zelf ben zéér van het close readen en vervolgens nauwgezet kritiek leveren. Op mijn website staan honderden voorbeelden. Maar het houdt een keer op. Inzake de islam en Israël is er géén moreel besef en géén redelijkheid bij links. Gewoon totaal afwezig. Het is een keer klaar met tegen dovemansoren lullen.

Al in de zomer van 2011 begon ik er persoonlijk geheel gereed mee te raken. In mijn stuk “Gerdi Verbeet: het Gutmenschen-gezicht van een terroristen-hoer”, schreef ik:

Gaan we het nog uitleggen? Van Israël en Abbas die in de traditie van leiderschap staat van de Moefti van Jeruzalem en Arafat? In de traditie dus van Hitler, Goebbels en Himmler? Nee, dat gaan we niet meer doen. Wij zingen, op de wijze van  It’s a Long Way to Tipperary:

Wij zijn klaar met redeneren
Met redeneren zijn we klaar
Wij zijn klaar, klaar, klaar met redeneren
Met redeneren zijn we klaar.

Afgelopen maand nog probeerde ik op te houden met tegen de linkse bierkaai schrijven. Maar ik moest toegeven dat zowel niet-schrijven als wel-schrijven mijn geestelijke en lichamelijke gezondheid steeds meer aantast. De cultuurstrijd wordt steeds existentiëler. Er gaan vitale reacties komen. Het kan niet uitblijven. Ik schreef op 10 januari 2016:

“Maar ik merk dat niet-schrijven in sommige gevallen mijn bloeddruk sterker verhoogt en mijn braakneigingen heftiger opwekt dan wél-schrijven. In die gevallen zal ik dus toch schrijven. Ik vraag mij af hoeveel mensen in Europa zich inmiddels geestelijk-existentieel en puur lichamelijk zodanig belaagd voelen door het liegende linkse zelfverheffingsneurotenmachtsconglomeraat dat ze besloten hebben dat het opnemen van de wapens een natuurrecht is.”

Tucholsky perverterings-citaat “We hebben onze eigen haatpredikers hier. Met geblondeerd haar”
(Aldus de de kop boven het interview)

Maar nu genoeg ingeleid! Hier is . . . . . . . . Hassnae Bouazza!!!

“Jarenlang hameren ze erop dat moslimvrouwen zich moeten bevrijden van de baardmannen. Maar vervolgens moet ik van die blanke mannen mijn bek houden als ik iets zeg dat hen niet bevalt. Wat moet er met al die mensen uit ‘homo-, Joden- en vrouwenhatende landen’ dan gebeuren?. Willen ze de grenzen dicht? De islam verbieden? Ons allemaal uitwijzen? Of verplicht bekeren? En hoe moet dat dan gebeuren? Maar nee, dat restje gêne om die laatste stap te verwoorden, hebben ze nog. Het kan ook lafheid zijn. Maar dan heb ik liever dat ze de maskers helemaal afgooien: als met die moslims dan toch niets aan te vangen valt, zeg dan dat ze weg moeten. En hoe. Dat kan alleen in een orgie van geweld. U ziet toch ook wat er in Nederland aan de hand is? Mensen gaan met fakkels rond, verstoren raadszittingen, vallen gemeentehuizen en asielcentra aan. De verongelijktheid van acht jaar geleden is regelrechte afkeer geworden van al wie anders is. Als een olievlek, begonnen in de duistere krochten van het internet, heeft die afkeer zich vervolgens naar de gewone media verspreid. En nu zit hij tot in het parlement. Het gaat echt heel ver. Gisteren zag ik nog een Facebook-pagina passeren met suggesties om je te bewapenen. Krankzinnig. Ik denk niet dat die mensen de meerderheid van de bevolking vertegenwoordigen, maar ze klinken wel het luidst. Daardoor intimideren ze de rest, waardoor het debat steeds meer verschuift naar de waanzin. Mensen snappen niet hoe goed ze het hier hebben, dat ze fucking blij mogen zijn om in een veilig, vreedzaam en welvarend land te leven. Dat is net het verschil met Nederland. In andere landen zie je ­sterke tegenbewegingen voor extreemrechts en racisme. Zelfs Bild biedt tegengas voor opkomende vreemdelingenhaat. In Nederland niet. Integendeel, invloedrijke journalisten en opiniemakers voeden dat anti-islamsentiment. Want het probleem moet benoemd worden, zeggen ze dan. ‘Racisme, daarentegen, mag niet meer benoemd worden. Zelfs Geert Wilders mag je geen racist meer noemen. Het is kafkaiaans: de slechtheid van de ander moet benoemd worden, maar het racisme van de autochtoon niet, want dan demoniseer je Henk en Ingrid. De verbale orgie van het triomfantelijke ‘zie je wel’ was verschrikkelijk. Nog voor de feiten goed onderzocht werden, waren de daders al asielzoekers, vluchtelingen, Marokkanen, moslims, Noord-Afrikanen, waarbij alles en iedereen gemakshalve op één hoop werd gegooid, met de islam als rode draad. Daarmee wil ik niet zeggen dat er niets is gebeurd. Alleen stel ik vast dat de discussie al snel niet meer ging over seksueel geweld tegen vrouwen, maar over de kleur en de afkomst van de daders. Je zag gewoon de blijdschap in het rechtse kamp: eindelijk konden ze eens schaamteloos tegen asielzoekers en moslims tekeergaan. En vrouwen die bij die hysterie een kritische kanttekening maakten, moesten ‘maar zelf eens verkracht worden’. Dat kreeg ik letterlijk te horen, van mannen dus die beweerden seksueel geweld aan te klagen. Hoe je wat in Keulen gebeurd is moet benoemen? Spoor de daders op en straf ze. Iedereen moet zich aan de wet houden. Maar maak geen amalgaam.Voor een vrouw maakt het niet uit of ze door een zwarte hand dan wel door een blanke hand is betast. Seksueel geweld is onder alle vormen onaanvaardbaar. Alleen nemen mensen dat ‘eigen’ seksueel geweld niet au sérieux. Dat vind ik zó hypocriet. Want het is genoeg bekend dat de meeste aanrandingen en verkrachtingen binnen het gezin of de kennissenkring gebeuren. Maar nee, problemen moeten altijd weer geculturaliseerd en geïslamiseerd worden. Het is iets van de ander. Natuurlijk moet je de motieven onderzoeken, maar in al hun complexiteit. Niet om hele groepen met dezelfde culturele achtergrond verdacht te maken. Altijd weer dat veralgemenen. Het gebeurde trouwens ook in omgekeerde zin, tijdens de eerste weken van de vluchtelingencrisis. Toen gingen de Duitsers de asielzoekers ophalen met bloemen, alsof ze allemaal een aureool van heiligheid rond zich hadden. Maar vluchtelingen zijn ook mensen, en mensen zijn klootzakken. Je weet gewoon dat daar ongelooflijke hufters tussen zitten. Op Tahrir ging het om een combinatie van seksuele frustratie en machtsmisbruik. Zelfs de politie misbruikte vrouwen, door gearresteerde manifestanten aan maagdelijkheidstests te onderwerpen. Maar tegelijk zag je op Tahrir ook hoe andere manifestanten de vrouwen verdedigden. Keulen vertoont veel meer gelijkenissen met de Oktoberfesten in München, waar aanrandingen en seksuele intimidatie ook schering en inslag zijn. Maar daar hoor je dan niets over. Nee, ik ontken niet dat dat religie een belangrijke rol speelt in de behandeling van vrouwen. Dat doe ik ook niet. In mijn boek Arabieren kijken ga ik daar uitvoerig op in. Maar islam speelt ook een rol bij de bevrijding van vrouwen. Elk stukje tekst van de Koran kun je immers in je voordeel en je nadeel gebruiken. Mannen gebruiken het om vrouwen te domineren, IS gebruikt het om zijn terreur te legitimeren, maar even goed verwijzen Arabische feministes ernaar om gelijke rechten te eisen. Dat is de strijd die momenteel gaande is in de Arabische wereld: tussen conservatieven en progressieven. Alleen komen die laatste nooit aan bod in de media. De conservatieven hebben alleen in de westerse media de overhand, niet in de Arabische. De meest bekeken zenders in de Arabische wereld zijn entertainment: programma’s alsThe Voice of Idool, waar sensuele zangeressen met grote mooie borsten aan deelnemen. Dáár kijken miljoenen mensen naar. En verder hebben ze dezelfde wensen en zorgen als de mensen hier: werk, dat hun kinderen naar school gaan, hun afbetaling, gezondheid, enzovoort. Ik hekel zelf ook die obsessie met de vrouw van de religieuze leiders. Veel imams zijn meer begaan met de kledingvoorschriften dan met welvaart of technologische vooruitgang. En machthebbers maken daar handig gebruik van, om de aandacht af te leiden van reële problemen. In Europa zie je net hetzelfde gebeuren. Het zijn ‘onze’ vrouwen die zijn belaagd, en dus moet hun waardigheid beschermd worden. Desnoods met knokploegen. De vrouw is inzet van een ­cultuurstrijd. Het gaat Pegida niet om dé vrouwenrechten, maar om ‘onze’ vrouwen. Alsof een soort stammenstrijd is losgebarsten. Ik las laatst een absurd stuk van een blanke vrouw, die vond dat de blanke mannen weer ballen moeten kweken, zodat ze hen konden beschermen. Is dat het resultaat van decennia vrouwenemanci­patie? Dat er een soort oerinstinct komt bovendrijven, waarbij de blanke man eigenlijk niet zo ­verschillend blijkt te zijn van de conservatieve moslim. Ze beschouwen de vrouw als iets van ‘hen’. Wel, ik ben niemands vrouw. Ze vertonen het gedrag dat ze beweren te bestrijden. Nietzsche schreef: pas op dat je niet het monster wordt dat je bevecht. In Nederland zijn we al lang dat monster geworden: oproepen tot censuur, vrijheden terugschroeven, geen cartoons verdragen, tenzij het over moslims gaat. Maar wee degene die Wilders als Hitler durft af te beelden. De verandering zal van binnen de islam moeten komen, net als in de jaren jaren 50 binnen het christendom door afvalligen. Dat waren ook autochtonen, van dezelfde gemeenschap. De verandering in de islamitische wereld kan niet van buitenaf worden opgelegd. Ze zal door moslims gebeuren, binnen de islam, of door afvallige moslims. Maar niet door Geert Wilders en consorten. Ik word tegelijk belaagd door radicale moslims en blanke racisten. Maar voorlopig gaan die conservatieve moslims nog niet zo ver tegenover mij als de autochtone racisten, want die schuwen geen enkel verbaal geweld. Vreemd, jarenlang hameren ze erop dat moslimvrouwen zich moeten bevrijden van de baardmannen. Maar vervolgens moet ik van die blanke mannen mijn bek houden als ik iets zeg dat hen niet bevalt. Het enige wat ik kan doen, is mijn eigen vrijheid blijven bewerkstelligen. Door te blijven schrijven en beuken tegen het oprukkende racisme. Maar ik maak me geen illusies. Groot is mijn invloed niet. Ik ben pessimistisch over de evolutie in Nederland wel, ja. De tolerante mensen zijn het debat aan het verliezen. De hysterie en het racisme zijn aan de winnende hand. Onder het mom van islamkritiek schuilt ordinaire vreemdelingenhaat; het wegzetten van mensen omdat ze zwart zijn, of een ander geloof hebben. Totaal belachelijk, dat idee van islamisering. Mensen zien halal beenhouwerijen en vrezen dat de moslims het overnemen. Terwijl dat gewoon marktwerking is. Vraag en aanbod, zoals er nu ook veggieburgers zijn. Zielig dat mensen daar zo druk over doen. Ga een film zien, denk ik dan. Of bedrijf de liefde. Doe lekker normaal. Het ware grappig als de gevolgen niet zo pijnlijk waren. De realiteit is dat de vrijheid in Nederland niet onder druk staat van moslims, maar wel van de PVV: een ondemocratische, racistische partij die in het parlement zetelt en straffeloos kan oproepen tot minder Marokkanen in het land. We hebben onze eigen haatpredikers in Nederland. Ze hebben misschien geen baarden, maar geblondeerd haar. Misschien moeten we maar eens eerst met onze eigen demonen aan de slag.”

************************************************

UPDATE: Zie Mohammed Abdel Samad: islamitische seksualiteit is zelfs tot in de taal agressief en liefdeloos.

Een stuk (uit Trouw nota bene) om te lezen in dit Hassnae-verband: “De vrouwenhaat vlucht mee”.

“Sociologe Brenda Stoter (1984) bereist voor o.a. Al Jazeera en De Groene het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Ze schrijft veel over vrouwen, kinderen, en huiselijk en seksueel geweld.”

Die snotneus schrijft onbevangen echt een fantastisch stuk! Nou ja, “onbevangen”,  ze is wel héél erg bezig “niet iedereen over één kam te scheren”. Nee hoor, meisje! Dat doen we niet! We vergeten de goeien echt niet! Ze schrijft:

“Moedeloos word ik van mensen die seksueel geweld onder asielzoekers bagatelliseren of zelfs ontkennen, net zoals ik moedeloos word van extreem-rechtse types die dit soort ernstige problemen gebruiken om alle vluchtelingen over één kam te scheren en hun xenofobe gedachtengoed te verspreiden.”

Dit is dus een stukje gelul van meisje Stoter. Wim van Rooy zegt ergens terecht dat er nooit een cultuur heeft bestaan die anti-racistischer, zelfbevragender en zelfkritischer was en is dan die van Europa van na WO II. We hebben hier géén noemenswaardig  “xenofoob gedachtengoed”, we zijn hier veel eerder bang een een nazi-ideologie als de islam te benoemen voor wat ze is.

_______________