ASSAF ZOON VAN PALZAAK

Een dag of tien geleden zag ik op een zaterdagmiddag Twan Huys over de stoep fietsen in de buurt van Artis. Zo in het harde daglicht zie je pas goed hoe diep zwart zijn haar is geverfd en hoe daardoor zijn kop veel te oud lijkt voor dat kinderzitje achterop. Tas met boodschappen aan het stuur. Blijkbaar was-ie vlak bij huis. De deftige Plantagebuurt, allicht. Maar toch. Als ik moet kiezen tussen de haarverf van Huys en Wilders, kies ik voor die van Wilders. Als ik moet kiezen tussen geest en woning van Huys en idem van Wilders, dan kies ik voor die van Wilders. Ja, inclusief levenslange bewaking.

Terzake!

Een eerder stuk van mij uit 2013 over Mohammed Assaf eindigde zo:

“Kijk nog even naar het slot van de NOS-uitzending. Hoe Rob Trip met een zucht van vergenoegdheid afscheid neemt van een item dat hem blijkbaar zeer heeft bevallen. En het enige wat ik wil is hem al zijn tanden uit zijn stompzinnige verzaligde huichelbek slaan.”

Twan Huys was gisteravond in Nieuwsuur – kijk vanaf 27:10 – minstens zo vreugdevol over de meest recente vorm die het liegen van de Palmaffia inmiddels heeft aangenomen. Want geloof maar dat dit hele circus niet opgetuigd had kunnen worden zonder dat Hamas erachter zit.

Welk circus? Ja, om dat te weten zou u eigenlijk eerst even dat vlijmscherpe stuk van mij uit 2013 moeten lezen. Bekijk vooral ook de illustraties in dat stuk want die zijn . . . . eh . . . . heel illustratief.

Waar gaat dit allemaal over? Over Mohammed Assaf uit Gaza (!) die in 2013 in Egypte de Arabische versie van Idols won. Assaf werd in 2013 door zijn fans in Gaza veel vergeleken met een raket. Dat is heel smaakvol als je bedenkt dat Hamas in die tijd elke dag lukraak raketten vanuit Gaza afschoot op Israël om een oorlog te provoceren waarvan ze wisten dat ze die niet konden winnen, maar waarvan ze wel met de medewerking van de Westerse media de resultaten propagandistisch konden uitbuiten: dode burgers, vooral kinderen, en puinhopen. Ik kan hier de geniepige vuiligheid die door de NOS en RTL voor zoete koek werd uitgezonden, niet allemaal opnieuw analyseren. Daarvoor moet u dat stuk van mij uit 2013 lezen. Of had ik dat al gezegd? Maar het komt neer op het volgende: door de winst van Mohammed Assaf met zijn lied zijn de “Palestijnen” nu verenigd in liefde voor de kunst en in de strijd tegen het gruwelijke Israël dat hen opgesloten houdt in een openluchtgevangenis. Het lied van Assaf is héél bijzonder smerig omdat het gebracht wordt met die voor Jihad-liederen zo typische lichtvoetige zogenaamd vrolijk-dappere sentimentaliteit, maarrrrr . . . . . .

De oorlogszucht is duidelijk in de tekst:

Raise your Keffiyeh, Raise it ( . . .) And let guns contribute and make it more fun ( . . .) The first bullet tells the story of the journey ( . . .) When the time comes, we make what’s up go down ( . . .) When you call my country, we will be ready ( . . .) Lighting the victory paths in the battle day

Het plan om ook de steden in Israël zelf te veroveren is duidelijk in de tekst:

My country Palestine is beautiful
Turn to Safed and then to Tiberias,
And send regards to the sea of Acre and Haifa
Don’t forget Nazareth – the Arab fortress,
And tell Beit Shean about its people’s return

Huys opent het item:

“Het kostte Mohammd Assaf in 2013 twee dagen om ongezien vanuit een vluchtelingenkamp in Gaza door de grenscontroles naar Egypte te komen om mee te doen aan de audities van de Arabische Idols. Hij won en dat bracht de inwoners van Gaza een sprankje hoop. Voor de Nederlands-Palestijnse regisseur Hany Abu-Assad was dit bijzondere verhaal de inspiratie voor de speelfilm ‘the Idol’. Afgelopen zaterdag ging de film in Ramallah in première.”

Sprankje hoop? Als de Palmaffia’s morgen zouden ophouden met hun terreur en werkelijk met de Israëli’s zouden gaan samenwerken en zulks zou tegelijk ook in Samaria-Judea gebeuren, dan wordt de hele horizon van Palestina één groot lichttheater van de Hoop, die overmorgen ingelost zou zijn.

En dan die grenscontroles. “Nieuwsuur” en de makers van het item hopen natuurlijk dat de mensen denken dat het de Israëlische grenscontroles zijn geweest die het allemaal zo vertraagd hebben, maar het waren de Egyptenaren bij de grensovergang van Rafah bij de Sinaï. Stel je eens voor hoezeer de makers de nadruk op Israëls schuld gelegd zouden hebben, mocht het bij een door de Israëli’s gecontroleerde grenspost zijn gebeurd. Maar nu moffelen ze het weg.

Het verhaal is gemaakt door de mij onbekende Ellen Brans, Annephine van Uchelen en . . . . . . ja hoor, daar is ze! Monique van Hoogstraten, de antisemitische “correspondente” van de NOS, die dezer dagen geen tijd heeft om aandacht te besteden aan de constante mes-aanvallen door “Palestijnen” op nietsvermoedende Israëlische burgers.

De voice over is niet van Van Hoogstraten, dus het is of Brans of Van Uchelen die zegt:

“Hij groeide op in moeilijke omstandigheden in een vluchtelingenkamp in Gaza.”

Ja, daar sprak Huys ook al van, van een kamp, alsof het om tenten gaat en van dekzeilen en planken opgetrokken hutten, maar Gaza is gewoon een stedelijk gebied zoals ze overal in het Midden-Oosten gevonden worden en met flink wat luxe voor corrupte Palmaffia’s.

“Zijn verhaal is zo bijzonder dat er inmiddels een internationale speelfilm is gemaakt.”

Nee hoor. Denk het niet. De film is niet gemaakt vanwege “bijzonder”, maar vanwege de propagandistische mogelijkheden voor de Palmaffia en ik zou wel eens willen weten hoe die film gefinancierd is. Door de “Palestijnse Autoriteit” dus indirect met VN-, VS- of EU-geld? Rechtstreeks met EU- of VN-geld? Oliedollars? Kijk, dát zou nou journalistiek geweest zijn, om dat bloot te leggen, maar daaraan doet bij Nieuwsuur alleen nog Saskia Dekkers. De rest is alleen nog bezig met het volk linkse lasterleugens door de strot te douwen.

ASSAF HANY ABU ASSAD REGISSEURRegisseur Hany Abu-Assad (1961) praat in een kwezelachtige toonzetting, is een Arabische Israëliër en dus onvermijdelijk “links”. Van Wikipedia leren we:

“In 1992 maakte hij zijn eerste eigen korte film getiteld Huis van Papier in samenwerking met de NOS. De film volgde een Palestijnse jongen die een droomhuis wil bouwen voor zijn ouders nadat hun ouderlijk huis vernietigd werd.”

“Zijn film Paradise Now, over twee Palestijnse jongens die een zelfmoordaanslag in Israël voorbereiden, werd in 2006 genomineerd voor een Oscar.”

En in 2013 kreeg hij op het filmfestival van Cannes een jury-prijs voor zijn film “Omar”. Wikipedia:

“Omar (. . . ) is a Palestinian baker who frequently climbs the West Bank barrier to visit his lover Nadia (Leem Lubany), a high-school girl whom he intends to marry. After being beaten and humiliated by a group of Israeli soldiers, Omar and his childhood friends Tarek ( . . .) and Amjad ( . . .) stage an attack on an Israeli checkpoint. During the attack, Amjad shoots and kills an Israeli soldier. Later, Omar and his friends are subsequently pursued by the Israeli authorities. During the pursuit, Omar is captured and imprisoned by the Israeli authorities. Facing a lengthy prison term, Omar is forcibly coerced by an Israeli agent named Rami ( . . .) into working as a double agent for the Israeli authorities.

Tot zover kwam ik en dat lijkt me genoeg.

De regisseur zegt over de “internationale speelfilm” die hij nu gemaakt heeft over Mohammed Assaf:

“Gaza is een gebied waar een miljoen mensen wonen op een heel klein gebied. Het is eigenlijk een grote gevangenis. En toch zijn ze optimistisch, ze willen gewoon verder leven, ze zetten gewoon door en dat is bijzonder en de film wilde ik maken om dat te laten zien.”

Gedurende de 10 seconden die deze woorden duren zijn er constant ruïnes van huizen in beeld. De suggestie is duidelijk: kapotgeschoten door die vernielzuchtige doodskopbrigades van het IDF, terwijl de Gazanen juist zo positief en levenslustig zijn. Die verdomde Joodse doodscultuur ook! Ja, contextloosheid en verzwijgen is de grote kracht van Nieuwsuur en NOS-journaal en Monique van Hoogstraten en het hele Orwelliaanse linkse machtsconglomeraat. Die context? De Palmaffia’s en de Arabieren zijn al 100 jaar, vanaf 1920, eenzijdig verantwoordelijk voor het geweld in Palestina. Ze hebben vanaf 1938 (Peel-plan) tot op heden tientallen genereuze vredesaanbiedingen van Israël afgewezen. Ze hoeven alleen maar Israël te erkennen en op te houden met terreur om alle kansen te hebben op welvaart en vrijheid. Nou ja, ze moeten zelf nog één klein dingetje doen om echt vrij te kunnen zijn: de islam bij het grof vuil zetten en niet meer omkijken. Voorts hetgeen ik hier boven reeds zeide: die puinhopen zijn resultaat van oorlogen die bewust zijn uitgelokt door Hamas, waarvan ze wisten dat ze die niet konden winnen, maar wel propagandistisch konden uitbuiten met behulp van de Westerse media. En zie: “Nieuwsuur” gehoorzaamt:

ASSAF PUINHOPEN

Er zijn miljarden aan Westerse hulp naar de Palmaffia in Gaza gegaan, maar het opruimen van de puinhopen wil maar niet vorderen, net zo min als het bouwen van nieuwe huizen. Uitgebombardeerde Gazanen moeten het met containerwoningen doen. Er is wel genoeg geld en materiaal voor het bouwen van nieuwe tunnels – 30 meter onder de grond! – voor de volgende verrassingsoorlog die Hamas-sluipmoordenaars op het grondgebied van Israël moeten laten opduiken. En er is ook genoeg geld voor luxe voor de Hamas-bazen en om weg te sluizen op hun Zwitserse bankrekeneningen. En er is genoeg geld voor wapens en om het rakettenarsenaal weer op peil te brengen, zodat Israël de volgende oorlog in geprovoceerd kan worden.

TUNNELS BANKIE MOEN INSPECTEERT

Ban Ki-moon inspecteert een door de Israëli’s ontdekte Hamas-tunnel (oktober 2014)

TUNNELS HAMASSER DUIKT OP

Zo zouden de Hamas-terroristen dan vanaf 30 meter diepte opduiken op Israëlisch grondgebied

De regisseur: “Hamas verwerpt het zingen min of meer. Volgens het geloof. Zingen dat is iets min of meer duivels. Maar Mohammed Assaf gelooft anders. Dat zijn talent een creatie van God is.”

En dan zien we een scène uit de film met “Mohammed Assaf” op veel jongere leeftijd. Zijn jeugdige stand-in zingt een intens romantisch lied vol vrouwverering, waardoor wij weer eens leren dat de islamitische cultuur geheel doortrokken is van een diep respect voor de vrouw.

De regisseur zegt ook: “De Palestijnen vormen geen massa, ze zijn links en rechts, fanatiek en liberaal en toch heeft zijn stem hen allemaal verenigd en dat was zo bijzonder om te zien dat kunst hoop kan geven, dat kunst lelijkheid mooi kan maken.”

Nou kan je twisten over de vraag of Arab Idols onder “kunst” valt of onder vulgair glitter-sentimentalisme waar André Hazes en het woonwagenkamp nog een puntje aan kunnen zuigen, maar van een lied als dat van Assaf, dat oproept tot oorlog en het van de kaart vegen van Israël, dus dat eigenlijk gewoon de Judeo-cide-plannen van Hamas en eigenlijk de hele islamitische wereld steunt, kan je toch niet zeggen dat het lelijkheid mooi maakt?

De regisseur zegt ook:“Kunst heeft een enorm grote functie in ons leven.”

Ons? Van wie? De bewering is toch niet “van de moslims”, zo mag ik aannemen? Tenzij je het verbod op afbeelden van personen en op muziek en dat totalitarisme van dat angstaanjagende mozaïekisme kunst wil noemen. Op Hamas kan het ook niet slaan, volgens de regisseur zelf. Dan zal het dus moeten gelden voor die niet-fanatieke en liberale Gazanen die hij meent te ontwaren. Maar ik geef je op een briefje dat die “liberaliteit” precies zover zal worden toegestaan als het dienstig is voor het imago van Hamas in het Westen. Want ik moet nog zien dat de film in Gaza vertoond zal kunnen worden. Voorlopig ging hij niet in Gaza in premiére, maar in Samaria-Judea (“op de Westelijke Jordaanoever”) en wel in Ramallah.

ASSAF FILM STERVEN EN ZINGEN

Dat “kunst mooi kan maken” zien we overigens in de film geïllustreerd door Palestijnse jongetjes die met een geïmproviseerd drumstel Arabic Idol-tje aan het spelen zijn. Maar de ernst van de Israëlische bedreiging wordt dan duidelijk gemaakt – nog steeds in de film dus – door een “Palestijnse” hoofddoek die over een balkon komt hangen en schreeuwt dat er geen muziek gemaakt moet worden terwijl er “mensen sterven”. U begrijpt wel wie daarvoor verantwoordelijk zijn: de Joden. Niet Hamas en het is meteen een mooie knipoog naar datzelfde Hamas, waarover de regisseur zo vederlichtjes en voorzichtigjes krietiesjes is.

Nog een woordje over de mogelijkheid dat Hamas deze film uit propaganda-overwegingen heeft “toegestaan”. Matti Friedmann heeft jarenlang voor Associated Press in Jeruzalem gewerkt en hij legt uit hoe het nieuws daar door een linkse zeef gaat totdat de “Palestijnen” de goeien zijn en de Israëli’s de immorele rotzakken. Friedmann legt uit hoe dat “sociologisch” werkt:

“Veel vers aangekomen verslaggevers in Israël, op drift in een nieuw land, ondergaan een snelle socialisatie in de kringen die ik noemde. Die kringen voorzien hen niet alleen van bronnen en vriendschappen, maar ook met een kant en klaar kader voor hun verslaggeving, met gereedschap om uit complexe gebeurtenissen een simpel en tegelijk verwrongen verhaal te destilleren, waarin er een slechterik is die geen vrede wil en een goede kant die dat wel wil. Dit is het “Israël-verhaal” en het heeft het voordeel een verhaal te zijn dat gemakkelijk te vertellen is. Iedereen hier beantwoordt zijn mobiele telefoon en iedereen weet wat-ie moet zeggen. Je kinderen kunnen naar een goede school en je kunt eten in goede restaurants. Het is prima als je homo bent. Je kansen om op YouTube onthoofd te worden zijn gering. Bijna alle informatie die je nodig hebt – en dat is in de meeste gevallen informatie die kritiek bevat op Israël – is niet alleen gemakkelijk te verkrijgen, maar is al gerapporteerd door Israëlische journalisten of samengesteld door NGO’s. Je kan beweren dat jij de machthebbers de waarheid vertelt en je hebt daarvoor de enige “machthebbers” in de regio gekozen die geen bedreiging vormen voor jouw veiligheid.”

Deze laffe en gemakzuchtige conformisten, waaronder dus ook Monique van Hoogstraten, zijn bijzonder gevoelig voor elk teken dat een puur nazistisch-genocidale organisatie als Hamas eigenlijk best wel redelijke kantjes heeft.

Friedmann:

“De meeste consumenten van het Israëlische verhaal begrijpen niet hoe het verhaal wordt vervaardigd. Maar Hamas wel. Sinds ze aan de macht kwamen in Gaza in 2007, is de Islamitische Verzetsbeweging gaan begrijpen dat veel journalisten hechten aan een verhaal waarin Israëli’s onderdrukkers en Palestijnen passieve slachtoffers met redelijke doelstellingen zijn en deze journalisten zijn niet geïnteresseerd in tegenstrijdige informatie.Toen ze dit door hadden, gingen bepaalde Hamas woordvoerders ertoe over om aan westerse journalisten – waaronder een aantal die ik persoonlijk ken – [zogenaamd] in vertrouwen te vertellen, dat Hamas in feite in het geheim pragmatisch is ingesteld en dat de oorlogszuchtige retoriek slechts versiering was. Journalisten geloofden de bekentenis graag en dachten soms ook niet dat de lokale bevolking slim genoeg was om hen te misleiden. En dus vatten ze het op als een scoop in plaats van als de spin die het in werkelijkheid was.

In mijn tijd bij het AP, hielpen we Hamas dit punt over het voetlicht te kijgen met een school van verslaggeving die de “Verrassende Tekenen van Matiging“ genoemd zou kunnen worden (een directe voorloper van de “Moslimbroederschap Is Eigenlijk Liberaal”- school die een tijdje in de mode was in Egypte). In een van mijn favoriete verhalen, “Toleranter Hamas” (11 december 2011), citeerden AP-verslaggevers een Hamas-woordvoerder die lezers informeerde dat het beleid van de beweging was dat “wij niet van plan zijn om iets voor iedereen dicteren”. Een andere Hamas-leider zei dat de beweging had ‘geleerd heeft toleranter te moeten zijn ten opzichte van anderen”. Rond dezelfde tijd werd mij medegedeeld door senior redacteuren van het bureau dat onze Palestijnse journalist in Gaza kon onmogelijk kritisch over Hamas kon rapporteren omdat dit hem in gevaar zou brengen.”

Hieruit blijkt dat Hamas deze mate van doortraptheid, namelijk om die film te gebruiken voor imagoverbetering van “de Palestijnen” in het Westen, zeer wel is toevertrouwd.

Enfin en tenslotte: van Twan Huys begrijp ik dat de film pas in juni in Nederland in de bioscopen zal gaan draaien, maar dat hij al te zien zal zijn op het filmfestival van Rotterdam dat van 27 januari tot 7 februari 2016 zal plaats vinden. Ben nu al benieuwd naar de juichverhalen van de “recensenten”.

ASSAF DOORGAAN OND BEZETTING“De bezetting”. Er IS geen bezetting. De Israëli’s hebben alle morele en legale recht in Samaria-Judea te wonen. Desondanks hebben ze herhaaldelijk  aangeboden zich terug te trekken onder genereuze voorwaarden. De Palmaffia’s hebben altijd geweigerd.

ASSAD ONDANKS DE BEZETTING“Ondanks de bezetting”. Nóg een keer: er IS geen bezetting. De Israëli’s hebben alle morele en legale recht in Samaria-Judea te wonen. Desondanks hebben ze herhaaldelijk aangeboden zich terug te trekken onder genereuze voorwaarden. De Palmaffia’s hebben altijd geweigerd.

ASSAD ANDER BEELDJa, dat hadden we al door: dat het om image-building gaat.

Lees al mijn odes aan Nieuwsuur en NON-journaal!

_______________

Advertenties