EUROPE THE CANCER ISLAM THE ANSWER

1) Verkrachting á la Islamia-Arabia. De Telegraaf vat het kort samen:

België is opgeschrikt door een gruwelijke verkrachtingszaak. Zeven jongeren, onder wie twee asielzoekers, filmden de verkrachting van een 17-jarig bewusteloos meisje met een telefoon. Op de beelden is te zien hoe de daders tussen de 14 en de 25 jaar dansen en in het Arabisch zingen terwijl ze zich aan het meisje vergrijpen.

De verkrachting vond plaats in november, maar kwam pas onlangs aan het licht, schrijft Het Laatste Nieuws. Een 14-jarige jongen had aan klasgenoten een foto laten zien van hemzelf in legerkleding en met een machinegeweer. Toen de politie na een tip van de school nader onderzoek deed, werd het gruwelijke filmpje op de telefoon ontdekt.

Het slachtoffer werd woensdag pas door agenten op de hoogte gebracht van wat er gebeurd was. Zij dacht dat ze na een feestje slechts daar geslapen had. Mogelijk is ze gedrogeerd of was ze onder invloed van alcohol.

De verdachten zijn twee Belgen en vijf Irakezen. Twee van hen zijn asielzoeker. Sommigen van hen omschrijven de verkrachting als de normaalste zaak van de wereld. “Eén van hen zei lachend dat het meisje niet moet klagen. ’omdat vrouwen toch alleen moeten luisteren naar de mannen’,” schrijft de krant over de verhoren. Een ander beweert dat „het meisje vroeg haar te pakken,” terwijl duidelijk te zien is op de beelden dat er geen beweging in haar lichaam zit.

2) Humo had op 25 januari een interview met Machteld Zee onder de titel “Zo werken shariarechtbanken in Engeland”. Voor 85 cent te lezen via Blendle. En dat zou ik echt doen.

Machteld Zee

Machteld Zee

Machteld Zee over zichzelf:

Ik ben vier jaar geleden als groen-linkse D66’er bij Paul Cliteur en Afshin Ellian ( . . .) binnengekomen met het idee: ‘Ik zal die mensen eens laten zien hoe belangrijk het linkse denken is.’ Maar ik begon aan mijn zelfstandige onderzoek, ik kreeg feiten onder ogen, en ik begon vanzelf anders te denken. Het is snel gekanteld, al bij de boerkadiscussie. Ik hanteerde ook de relativistische argumenten: ‘Het zijn er maar een paar.’ Maar toen ging ik lezen hoe het er in Afghanistan aan toegaat, ik bestudeerde het onderzoek van hoogleraren, en boeken en blogs van moslima’s die het vrouwenstandpunt écht uitdiepen. En toen dacht ik: ‘Hier is veel meer aan de hand dan wat kretologie van rechtse lui.’ ( . . .) Ik ben links zoals links hoort te zijn: voor gelijke rechten voor iedereen, voor gelijkheid tussen man en vrouw, voor daadwerkelijke progressie. Maar helaas wordt dat nu als rechts gezien. Al heb ik wel goede hoop. ( . . .) Het is veel makkelijker geworden om erover te praten. Enkele jaren geleden had ik nog het idee dat ik door muren moest breken. Een vriend, die voor D66 werkt, zei letterlijk: ‘Hier wil ik het niet over hebben.’ Ik zei: ‘Ik wel, het is belangrijk voor mijn onderzoek.’ De tweede keer luisterde hij al. En de derde keer was hij zijn vrienden aan het overtuigen met mijn argumenten. Het kan snel gaan.

Tsja, ik noem Geert Wilders al jaren links en wat zich voor links uitgeeft in Europa noem ik quasi- of nep-links, voor zover het niet de pure fascisten van AFA zijn. De goedmensjes beginnen heel langzaam in te zien dat het oh-wat-is-het-toch-fijn-in-mijn-eigen-hoofd tenslotte zal leiden tot het afsnijden van dat hoofd door IS. Extreem gesproken dan hè. Maar ja: in de geschiedenis van de mensheid is er wel meer extreems gebeurd, nietwaar? Wat u, mijnheer Koekepeer! En zegt u er ook eens iets van, juffrouw Hapsnap!

SELIM NAHED

Nahed Selim

Een jaar of tien geleden zat ik een keer met een illuster gezelschap, waaronder een echte minister, met Nahed Selim aan een vergadertafel. Die heeft wel eens wat over de vrouw in de islam gepubliceerd. Het was voor mij een iconisch moment toen ze met voor haar ongewone felheid en overtuiging zei:

“Maar er is één ding dat de islam nooit zal veranderen: de positie van de vrouw.”

Dat zal slechts één van de dingen zijn die de linkse zelfverheffingsneuroten zullen gaan inzien inzake de islam. Een paar anderen zullen zijn: het nazistische karakter en de onhervormbaarheid van die moordenaars-ideologie in het algemeen, niet alleen wat de vrouw betreft.

Terug naar Machteld Zee die aangeeft dat het optreden van de sharia-rechtbanken in Engeland het open-en-blootst is, maar dat ook in België, Nederland en Duitsland parallelle islamitische rechtssystemen beginnen te ontstaan. Ze geeft een doorkijkje in de verrotheid-tot-in-het-merg van de academische wereld:

Tja, ik heb in Leiden politicologie en recht gestudeerd, maar wat ik nu weet, heb ik nooit in mijn cursussen gelezen. Er zijn maar weinig academici die erover durven te publiceren. Bang om als racist te worden versleten? De meeste academici beschouwen de shariaraden als een culturele meerwaarde, goed voor de sociale cohesie, die een bepaalde spirituele behoefte in de moslimgemeenschap vervult die wij, burgers die van god los zijn, niet begrijpen. Zolang democratische waarden zoals de gelijkheid tussen man en vrouw gerespecteerd worden, is daar niks mis mee, vinden ze. ( . . .) [Structurele ongelijkheid interesseert hen niet. Ik heb Lord Phillips of Worth Matravers geïnterviewd, destijds de hoogste rechter in het Verenigd Koninkrijk. ‘Vertel eens,’ zei hij, ‘wat gebeurt daar eigenlijk?’ Mijn mond viel open van verbazing. Dit was de man die een lezing had gegeven over shariarechtbanken en zei dat ze helemaal niet problematisch waren. Zijn reactie op de schrijnende verhalen was Brits onderkoeld: ‘That’s very unfortunate.’ Vervolgens begon hij de positieve kanten van de islam te benadrukken. ‘Alcohol is verboden door de islam,’ gaf hij als voorbeeld. Terwijl de helft van de zaken voor shariarechtbanken gaat over dronken echtgenoten die hun vrouwen afranselen. Ik dacht: ‘Die man weet écht niet waarover hij spreekt.’

Ja, en die man moet wat mij betreft na een geseling tot-ie zich bezeikt voor minstens vijf jaar in een zeer somber cachot worden gesmeten.

Phillips of Worth Matravers: “The Lord Chief Justice's endorsement of Sharia law has already created huge controversy”

Phillips of Worth Matravers: “The Lord Chief Justice’s endorsement of Sharia law has already created huge controversy”

Machteld Zee vertelt dat de vrouwen “zogenaamd vrijwillig” naar de sharia-rechtbank komen, maar dat de sociale druk immens is. Net zoals bij de hoofddoek zou ik zeggen, maar het verschil is dat die hoofddoekwens dermate bij de dames geïnternaliseerd is dat ze niet eens meer weten dat het een mannengebod is.

De vrouwen komen zogenaamd vrijwillig naar de shariarechtbank, maar de druk van de familie en de omgeving is zó groot dat ze niet anders kunnen. Voor de islam telt een burgerlijke scheiding niet: een gewone lekenrechter kan een heilige verbintenis door Allah niet ongedaan maken. Zolang er dus geen religieuze scheiding is, blijven die vrouwen in de ogen van de moslimgemeenschap gehuwd, met alle gevolgen van dien. Je bent seksueel opeisbaar omdat het huwelijk nog geldig is – en verkrachting binnen het huwelijk bestaat niet. Je kunt geen nieuwe relatie aangaan, want dan pleeg je overspel, en in de sharia is dat letterlijk levensgevaarlijk voor een vrouw. ‘Huwelijkse gevangenschap’ heet die toestand, en die kan jaren, zelfs een leven lang duren.

Als je een nieuwe partner hebt, is het gevaarlijk om je familie op te zoeken in landen als Iran, Saoedi-Arabië of Pakistan, waar de sharia geldt en op overspel de doodstraf staat. Een Iraanse vrouw die in Engeland gescheiden is voor de Britse wet, maar niet voor de islam, kan bijvoorbeeld niet meer naar Iran. Zonder de toestemming van haar ex kan ze geen paspoort krijgen. Als haar (ex-)man de kinderen meeneemt naar Iran, zal ze hen waarschijnlijk nooit meer terugzien. En als ze toch in Iran opduikt, riskeert ze een vervolging voor overspel.

Ik sprak een Pakistaans-Nederlanse vrouw die me vertelde dat een religieuze scheiding voor haar echt niet hoefde, ze was immers al voor de wet gescheiden. Maar haar ouders, die nog in Pakistan woonden, werden bedreigd door hun dorpsgenoten: ze zouden hun huis in brand steken, en hen erbij, als hun dochter niet religieus scheidde.

Ik heb de islam vaker beschreven als een moord-annex-neuk-macho-ideologie.

Tenslotte, zo bedacht ik, gaat die islam alleen over neuken . . . . . . . en de manieren om aan zoveel mogelijk jonge vrouwen te komen. Die manieren blijken roven en moorden te zijn en die manieren blijken toevallig ook nog testosteronverhogend waardoor je weer meer zin in neuken krijgt. Dat geloof zit goed in mekaar en ik begin steeds beter te snappen waarom een zeker soort vrouwen er zo dol op is.

Machteld Zee geeft een doorkijkje in de mate van perverse rotzakkerij op seksueel gebied in de islam. U moet eerst even weten dat een moslim van zijn vrouw kan scheiden door simpel drie keer achter elkaar te zeggen: “Ik verstoot u.” De vrouw daarentegen is totaal afhankelijk van de man:

Voor een vrouw is het niet zo gemakkelijk. Die moet haar man vragen uit het huwelijk vrijgelaten te worden. Je kunt het vergelijken met de slavernijwetten van vroeger, hoe meesters hun slaven de vrijheid gaven. Als de man niet wil meewerken aan een scheiding, moeten vrouwen een lange en dure procedure doorlopen bij een shariarechtbank. [mijn blauwe vet]

Enfin, die perversiteit:

Soms zeggen mannen die de verstotingsformule tegenover hun vrouw hebben uitgesproken achteraf: ‘Ik heb me vergist, ik had gisteren een slechte dag.’ Maar intussen is hij ten overstaan van Allah wel van zijn vrouw gescheiden. Dat kun je rechtzetten met de nikah halala. De vrouw moet, voor ze terug naar haar man kan, eerst seks hebben met een ‘tussenman’, een willekeurige persoon met wie ze trouwt en van wie ze daarna onmiddellijk weer scheidt. Het wordt precies beschreven in de sharia: ‘De opgerichte penis moet minstens met het volledige hoofd de vagina binnendringen.’ De tussenman wordt door de rechter van de shariarechtbank aangewezen – en vaak is het de rechter zelf die zich opoffert, heeft een vrouwenrechtenactiviste me verteld. [mijn blauwe vet]

Kleijwegt Margalith

Margalith Kleijwegt

3) Met Margalith Kleijwegt had ik in 2007 een persoonlijke ervaring. Dat heb ik opgeschreven en die tekst werd indertijd als volgt ingeleid door Keesje Maduraatje:

Vrij Nederland heeft de Boze Bloggers ontdekt. Deze keer worden de anti-islam-bloggers niet als extreem-rechts gebrandmerkt (zoals NRC dat probeerde), maar wel als wereldvreemde, werkloze en vooral fanatieke outsiders. Toch dringt de vraag zich op: voelen de Gevestigde Media eindelijk nattigheid? Martien Pennings dient Margalith Kleijwegt van repliek.

Ja, de linkse zelfmanifestantjes leren bij, al gaat het héél, héél langzaam. In Kleijwegts recente en lange artikel over de islamisering op Nederlandse scholen in de Groene Amsterdammer wordt bijvoorbeeld het aanhangen van de PVV nog steeds op één lijn gesteld met het aanhangen van de nazislam:

Op school zitten PVV-stemmers in de klas met gelovige moslims. Ze tolereren elkaar, maar daar houdt het meestal mee op. Hoe gaan docenten om met die spanningen? En wat kunnen zij doen om radicalisering te voorkomen?

Is er al een geradicaliseerde PVV-er naar het Syrië van de PVV-ers vertrokken? Oh, is er geen Syrië van de PVV-ers? Da’s waar ook.

Na ‘Charlie Hebdo’ waren de moslimstudenten in zijn lessen fel en defensief, niet-moslims haakten af als ze van hun klasgenoten hoorden dat de zionisten erachter zouden zitten, want moslims deden zoiets niet. ‘Kunnen we verder met de les?’ vroegen ze bijna verveeld. ‘Die gaan aan het eind van de dag terug naar Noord-Holland en zeggen vermoedelijk thuis: bij mij in de klas zitten van die gestoorden . . . De houding van sommige klasgenoten is een goede voedingsbodem voor de PVV.

Eikelboom, die vroeger op een zwarte vmboschool werkte en veel ervaring heeft met multiculturele problemen, maakt zich zorgen over de toename van het aantal strenggelovige studenten. Bij strenge moslimstudenten is er weinig ruimte voor nuance, is zijn ervaring.

Op de Hogeschool wordt veelvuldig om een gebedsruimte gevraagd. Die is er ooit geweest, maar werd gesloten omdat de studenten een aparte vrouwen- en mannenafdeling hadden gemaakt én omdat ze erop stonden dat de lesroosters aan de gebedstijden zouden worden aangepast.

Islamisering? Wâdan?

Tijdens de schoolbezoeken die ik na de eerste aanslagen in Parijs, begin 2015, aflegde, werd duidelijk hoe extreem leerlingen kunnen denken. Sommigen wisten zeker dat de aanslag op de redactie van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo een verzinsel van Amerikanen en zionisten was om moslims in een kwaad daglicht te stellen. En zulke cartoons die de islam bespotten, moeten verboden worden. Er was sprake van wij/zij-denken. De winst ten opzichte van tien jaar geleden, na de moord op Theo van Gogh, toen leerlingen zeiden dat Van Gogh de moord over zichzelf had afgeroepen, was dat er nu wél werd gesproken, dat gebeurde toen niet of nauwelijks. Maar is het erover hebben genoeg? [mijn blauwe vet]

“Er was sprake van wij/zij-denken.“ You don’t say! Nee, lieve Margalitha, het is niet genoeg en dat weet jij inmiddels heel goed.

Directies en docenten maken zich trouwens over een grotere groep zorgen dan alleen de radicalen, ze zien een groeiende groep jongeren die zich hier niet thuis voelen, jongeren die bovendien allerlei problemen hebben en zich vaak op sleeptouw laten nemen door sociale media. De invloed ervan is groot en daar heeft het onderwijs nauwelijks antwoord op. Daar komt de polarisatie nog eens bovenop. Terwijl allochtone studenten het idee hebben dat ze worden achtergesteld en gediscrimineerd, voelen autochtone studenten zich bedreigd en vragen ze zich angstig af hoe dat straks moet als ze, zoals zij zeggen, in de minderheid zijn. Over en weer is er steeds minder begrip en empathie.

Al die problemen spelen al minstens 40 jaar en ik ben niet de enige die al probeert te waarschuwen sinds de jaren 1990. Maar de ellende heeft nu een volume bereikt dat het onmogelijk maakt nog langer in de ontkenningsmodus te blijven hangen.

Hoe verschillend de standpunten liggen, merkte een docente toen ze tijdens een van haar lessen het filmpje wilde tonen van de aanslag op de Twin Towers in 2001. Twee van haar leerlingen wilden hún versie laten zien, een filmpje van internet waarin het vliegtuig onbemand was en de Amerikanen erachter zaten. Zo geschiedde. De docente besloot neutraal te blijven en haar mening over deze interpretatie voor zich te houden. Ze vond het voldoende dat deze jongens zich ook gehoord zouden voelen, dat beide waarheden – 9/11 is wél gebeurd versus 9/11 is een verzinsel – op deze manier naast elkaar konden bestaan.

Steeds vaker staan werelden lijnrecht tegenover elkaar. Studenten van een ‘witte’ mbo-opleiding waren ervan overtuigd dat het dramatische beeld van de driejarige Aylan, het Syrische jongetje dat begin september in zijn rode shirtje en blauwe broekje aanspoelde bij de Turkse stad Bodrum en wereldwijd veel emoties opriep, geconstrueerd was door de media om medelijden op te wekken. Ergens in het gebouw had een foto van deze tragische gebeurtenis gehangen, maar die was vermoedelijk door leerlingen weggehaald, vertellen docenten.

Deze complottheorie, die op verscheidene opleidingen door het hele land de ronde doet, is het spiegelbeeld van de bewering dat de aanslag op Charlie Hebdo een verzinsel was van de media, de Amerikanen, de zionisten, om moslims in een kwaad daglicht te stellen. Beide partijen houden hardnekkig vast aan hun eigen waarheid, die vaak wordt gedeeld door familie en vrienden. Hoe doorbreek je die impasse? Hoe stop je deze vooringenomenheid en verharding?

Kijk eens aan! De kwaliteit van islamiserend onderwijs! Twee interpretaties die gelijkwaardig naast elkaar mogen bestaan: 9/11 is een Zionistisch complot versus 9/11 is géén Zionistisch complot. En Margalith zelf vindt de plausibele veronderstelling dat het jongetje van Bodrum gehyped is in de media van dezelfde orde als de idiote veronderstelling dat 9/11 een Jodenstreek is geweest. Kleijwegt gebruikt de term “geconstrueerd”, maar ik maak me sterk dat autochtone leerlingen dat zo niet gezegd hebben en als ze het zo gezegd hebben dan hebben ze nooit bedoeld dat het jongetje geen echte vluchteling was en dat het lijkje door de linkse media-lobby uit een mortuarium was gestolen en op het strand gelegd.

Jongeren die flirten met een orthodox gedachtegoed zijn nog niet meteen op weg naar Syrië. Het geloof biedt velen van hen houvast, structuur, troost. Zeker als ze het gevoel hebben er niet bij te horen, dat hun leven niet op orde is. Het geloof is steeds vaker een baken.

Een baken? Ga eens aan die jongeren het soort vraag stellen dat Hans Teeuwen ooit stelde aan Wouter Bos tijdens een etentje: “Vertel mij nou eens wat de islam hier aan positiefs gebracht heeft wat wij hier nog niet hadden.” Ik heb dat soort jongeren wel vaker gevraagd om eens iets moois uit het geloof van de vrede te noemen. En dan komen ze aan met een vage verwijzing naar Soera 5 vers 33/35, waarin staat dat wie één mens doodt eigenlijk de hele mensheid vermoordt. Maar dat is niet een voorschrift voor moslims, maar wordt door Allah aan de Joden voorgehouden: “Daarom hebben wij aan de zonen van Israël voorgeschreven . . . . .”

Even verderop (vers 33/37) staat wél een handelswijze bedoeld voor de moslims, namelijk dat “de vergelding van hen die Allah en zijn Boodschapper bestrijden en zich beijveren verderf te brengen in het land is dat zij ter dood gebracht worden of gekruisigd of dat hun handen en voeten worden afgekapt van weerszijden ( . . .).”

En “verderf brengen in het land” zou bijvoorbeeld kunnen zijn het prediken dat Jezus toch een liefdevoller Profeet was dan Mohammed, die door naamgenoot Mohammed Bouyeri geheel terecht het epitheton ornans “de lachende moordenaar” gegeven werd in de dreigbrief aan onder andere Ayaan Hirsi Ali die hij met een slagersmes in de borst van Theo van Gogh had gestoken.

Zo’n desgevraagde jongere heeft mij ook wel eens geantwoord: “Eerbied voor de ouders.” Waarop het antwoord moet luiden: ja, vooral bij meisjes en dan vooral voor de vader en anders voor de broers en de ooms.

Neem Kemal. Hij ziet er goed uit. Een fel gekleurd jasje met een donkerblauwe sportbroek, witte sokken en slippers. ‘Ik zie er door mijn kleding uit als een drugsdealer en ik word daarom denk ik vaak aangehouden.’ Hij heeft een mooi, gaaf gezicht met donkere ogen en een baardje. Dat laatste helpt ook niet, er gelovig uitzien is op dit moment geen pre. Voor de buitenwereld althans.

Voor Kemal zelf is het geloof een zegen. Hij woont samen met zijn moeder en zusjes. Zijn ouders zijn gescheiden en zijn moeder werkt hard, ze heeft verschillende schoonmaakbaantjes. Kemal volgt in Rotterdam de mbo-opleiding logistiek en heeft een Turkse achtergrond, alhoewel hij vaak voor Marokkaan wordt aangezien.

In zijn jonge leven, hij is 22, kende hij veel tegenslag, vertelt hij in een leeg lokaal na de les. Hij had een nare stage-ervaring waarbij hij onterecht werd weggestuurd en van niemand steun kreeg, maar dankzij het geloof is hij weer opgekrabbeld. Juist toen hij alle vertrouwen in de mensheid dreigde te verliezen kwam Allah op zijn pad. ‘Het geloof is alles voor me, het geeft me zoveel rust.’ Hij ergert zich steeds meer aan de hedonistische manier van leven in Nederland. ‘Vrouwen dragen te strakke kleren, soms zie je bijna hun blote kont.’

Zijn vrienden zijn geen haar beter: ‘Ze drinken soms of nemen drugs om de pijn van het leven te vergeten. Soms zitten ze te chillen met wijven en dat mag niet, dat is verboden in de islam. Dat ik nu zo gelovig ben, vinden ze sterk, misschien vinden ze die weg ook nog een keer.’ Hij begrijpt de jongens die naar Syrië gaan. In Nederland voelen ze zich net als hijzelf niet thuis. Of hij die stap zelf zal zetten? Op dit moment niet. Hij wil na zijn opleiding – en heus, die maakt hij af – in ieder geval wél naar een islamitisch land verhuizen, een plek waar hij zich begrepen zal voelen, waar hij op zijn manier kan leven, met hopelijk een vrouw naast zich.

De docent omgangskunde op deze opleiding, die een goed contact heeft met Kemal, vindt hem niet radicaal. Wel kwetsbaar. De lijn daartussen is dun.

Ach! Kwetsbare Kemal! In gevaar daarheen te gaan waar hij strotten van ongelovigen moet doorsnijden! En dat alles door een stage die natuurlijk geheel buiten zijn schuld mislukte. Dat kan niet aan de mentaliteit van Kemal hebben gelegen. We stoppen met Margalith Kleijwegt – ga zelf maar lezen – en we verwijzen ter illustratie van de mentaliteit van vele kwetsbare Kemals van deze wereld naar

4) Het artikel van Antoinette van der Maas in de Volkskrant onder de titel “Ik geef ze al tien jaar les, maar ik ben lucht voor ze”:

‘Mijn’ kinderen, vooral de jongetjes, lijken nooit gecorrigeerd te worden. Vaak neem ik hen in de schoolvakanties mee om iets leuks te gaan doen, en bijna net zo vaak ga ik eerder naar huis terug dan gepland, omdat ze zich in de openbare ruimte zo misdragen. Ze gooien hout en stenen naar de eendjes in het park. Ze zeuren om snoep, ijs en dure spullen. Ooit haalden kleine kinderen achter mijn rug geld uit mijn portemonnee. Ooit boog een jongetje van 4 mijn pink expres keihard en pijnlijk naar achteren, omdat ik hem verbood mijn bril te verbuigen.”

In mijn buurt is een plein waarop veel duiven en spelende kinderen. In de loop der decennia is mij opgevallen dat alleen Marokkaanse jongetjes bijna altijd naar de duiven schoppen. Maar ach, mijnheer, mevrouw, er is u vast ook wel iets aan Marokkanen opgevallen. En ook uw conclusie is vast geweest: van dat soort moeten kunnen we er nooit genoeg hebben. Jaja! Dat zeg ik. Méér!

_____________

 

Advertenties