LUKKASSEN SID

Wat mij betreft begon het met “Spartacus” van GeenStijl die me wees op een interview afgenomen door de mij onbekende Esther van Fenema met de mij onbekende Sid Lukkassen via het voor mij nieuwe medium dat zich Café Weltschmerz noemt. Uit de sfeer van dat interview werd mij meteen duidelijk dat we hier iets authentieks te pakken hadden, dat de anti-these vormt tot wat je zou kunnen samenvatten als “DWDD” of “Jinek” of “Pauw”. Het voelde als de VPRO uit begin jaren 1970, toen die omroep nog niet antisemitisch was.

Esther van Fenema doet formidabel haar best en ze gaat een hele goeie interviewster worden, alleen moet ze nog leren om niet voortdurend explicitering te vragen van begrippen die de geïnterviewde gebruikt. Soms moet je ook aan de geïnterviewde de ruimte te geven om zelf uit te kiezen wat hij gaat uitwerken en welke kant hij opgaat. Ik bedoel: niet na élke zin in het betoog van de geïnterviewde inbreken.

WELTSCHMERZFenema EstherFenema leidde Lukkassen als volgt in:

Dit is café Weltschmerz. Welkom. Mijn naam is Esther van Fenema en vandaag heb ik een gast waar ik enorm blij mee ben. Het is Sid Lukkassen, een jonge man, die een geniaal boek heeft gepubliceerd voor zijn dertigste.

Het is dus niet zo dat het voortdurende onderbreken door Esther getuigde van gebrek aan respect voor Sid. Het was eerder zo dat ze elke druppel nectar die van zijn lippen rolde intens en tot in de kern wilde proeven.

Was dat teveel gezegd, over die genialiteit? In elk geval was dat halve uur interview voor mij genoeg aanleiding het boek van Lukkassen meteen te bestellen. Ik heb inmiddels de inleiding van Doctor Baudet gelezen en het eerste hoofdstuk. Absoluut veelbelovend! Die authenticiteit die ik direct proefde bij het begin van het interview was ook in het boek aanwezig. Dit is waarvan ik hou: vitaliteit gefilterd door intellect. Precies datgene wat Lukkassen ook expliciet benoemt als zijn eigen ideaal, dat van de blanke Europese Christenman die “Western Civilization: the continuing Experiment” tot aanzijn bracht. Voor een interessante recensie van het boek van Lukkassen kan men terecht bij Renzo Verwer.

LUKKASSEN OMSLAG BOEK

Het doet me plezier dat “Avondland en Identiteit” is uitgegeven bij Aspekt, dat in het verleden ook de formidabele en in 2015 overleden René Marres uitbracht.

In de enveloppe die mij per post “Avondland en Identiteit” bracht, zat ook een flyer die mij wees op een verzamelbundel, uitgegeven bij Aspekt: “Keulen: Kalifaat Light” met een ondertitel die ze beter hadden kunnen weglaten.

“En de Fallout van een conflict”.

Als er dan per se een ondertitel bij had gemoeten dan had die beter kunnen luiden:

“De Fallout van de islam”.

Onder de titel “Na Keulen: krijgt Europa weer kloten?” besteedt de mij niet onbekende Joost Niemöller aandacht aan die essaybundel, waarin ook een opstel van Sid Lukkassen van wie Niemöller al eerder een tekst had gepubliceerd. Niemöller is duidelijk het meest gecharmeerd van de bijdrage van Lukkassen:

Zijn boek gaat over een Europa dat zijn waarden zoekt in een tijd vol conflicten. De Europese cultuur leek lang vanzelfsprekend. De Berlijnse Muur viel, het communisme verkruimelde en ontkerkelijking leek zich door te zetten.

Europa ging de wereld voor naar universele mensenrechten, naar een vrije markt en vrijheid van meningsuiting – de Verlichting had gewonnen. Inmiddels overheerst onzekerheid en protest. Het onbehagen groeit, het leven wordt vluchtiger terwijl de islam zich juist sterker doet gelden.

Is de identiteit van het Avondland in verval? Europeanen zoeken nieuwe leiders en daarbij ook zichzelf.

Esther van Fenema las het boek en concludeerde “hoe zieliger, hoe heiliger!” Nu voelt ze Lukkassen aan de tand. Leven we in een tijd waar beelden de inhoud verdringen? Waar emotie de boventoon voert en niet het verstand? En waarom voelen we ons overal zo schuldig over? Er volgt een prikkelende uiteenzetting met interessante stukjes geschiedenis: van het christendom tot het kolonialisme, van Italië onder Mussolini tot de omwenteling van 1968.”

Maar het probleem is vooral het gebrek aan kloten onder de Europeanen. Of zoals Lemm het treffend schreef: ‘Hoezeer de westerse machten ook beweren IS te bestrijden, mensenlevens eraan opofferen willen ze niet.’

Ik denk dat de jonge auteur Sid Lukkassen de essentie van de massa aanranding in Keulen het sterkst uitdrukt. Het gaat volgens hem om twee zaken: demografische oorlogsvoering door de moslimmigranten en de demoralisering van de Westerse mannen. Daarom wordt de aanranding door moslims door de heersende politiek correcte klasse veranderd in een probleem met mannelijk gedrag in het algemeen.

Voorbeelden te over. Deze regering voert bijvoorbeeld  ‘sekslessen’ in voor jongens, om hun gedrag te veranderen. Want niet het gedrag van de moslimmannen wordt gezien als het probleem, nee, het bestaan van de mannelijkheid zelf! Een onderzoekster stelt dan ook tevreden vast: ‘Sommigen deden eerst wat stoere of seksistische uitspraken, maar uiteindelijk spraken veel jongens genuanceerd over mannelijkheid.’ In dat beeld past het dan ook dat Nederlandse mannen in rokjes de straat op gingen om te protesteren tegen…. Mannen! Iets waarover in de Russische media bijvoorbeeld hard om werd gelegen. En waarvoor ik me diep schaam.

We zijn een feminiene maatschappij geworden, waarin afwijkingen in seksueel gedrag worden verheven tot de norm, en waarin ‘vechten’ tot een taboe is verheven. Het verschil tussen een feminiene en een masculiene maatschappij laat zich nog het beste uittekenen in de dierenwereld als het verschil tussen de bonobo’s en de chimpansees. De ondergang van onze maatschappij komt door de uitholling van de mannelijkheid. En dit wordt door de verkrachtende en aanrandende moslimmannen feilloos aangevoeld.

De aanranding in Keulen was een machtsuitoefening, gericht op de Europese mannen. En de Europese mannen reageerden precies zoals de moslimmannen zich wensten, schrijft Lukkassen: ‘Hier gaat verkrachting minder om seksuele drang dan om machtsuitoefening. En dan niet zozeer de machtsuitoefening over de betreffende meisjes (want in hun ogen hebben zij weinig status), maar vooral het signaal wat naar de mannen wordt afgegeven, naar de ongelovigen en de Europeanen. Het signaal is dat je die vrouwen kunt schenden, onteren en ontheiligen wat je wil, want ze zullen nooit gewroken worden – en precies wraakneming staat in de eercultuur gelijk aan daadkracht en durf. Tonen de Europese mannen zwakte in hun reactie, dan laten ze in de ogen van de eercultuur zien dat ze verliezers zijn.’

En dat is precies de betekenis van Keulen in het oog van de moslimmannen: Het is de overgave van het Westen. En deze overgave zal nog gevolgd worden door veel andere overgaven. Want de Europese mannen hebben geen kloten. Krijgen ze die weer terug? Of dit gebeurt laat Lukkassen ook in het midden.

Eh . . . . . . waarvan acte!

______________

 

Advertenties