ABOUTALEB

Het volume aan gelul dat Jeroen Pauw van Aboutaleb slikte, was enorm. De burgemeester van Rotterdam kon in de uitzending van gisteravond ongehinderd door kritische vragen, nee, beter nog: geholpen door voorzetjes van Pauw een half uur lang zijn verhaal doen.

Het was toch ongelooflijk, zei Aboutaleb, dat je nu in Rotterdam op een treinstation met zware wapens behangen soldaten ziet rondlopen. Dat was voor Pauw aanleiding om de journalistieke en intelligente vraag te stellen of dat soort bewapening nou echt iets bijdroeg aan de veiligheid. Nee natuurlijk  – en Jeroentje wist dat óók best – want die zwaarbewapende soldaten worden ook gewoon uit elkaar gereten als een zelfmoordterrorist zich opblaast. Die stuk of drie handgranaten waarmee ze elk behangen zijn, kunnen dan ook nog voor een stuk of zes  extra ontploffingen zorgen. Dat rondlopen van die Robocops  is een psychisch dingetje naar de bevolking toe en Aboutaleb kon uiteraard niet anders dan in die trant het voor de hand liggende antwoord geven.

De vraag die ik naar aanleiding van de oorlog in de West-Europese straten aan Aboutaleb gesteld zou hebben, zou derhalve aldus geluid hebben:

We hebben een aantal jaren geleden een anonieme pamflettist gehad die zich ‘Rasoel’ noemde. Zijn tekst verscheen in 1990, dat is nu dus 25 jaar geleden en was getiteld ‘De ondergang van Nederland – Land der naïeve dwazen’. ‘Rasoel’  betekent ‘boodschapper’. Het was een pseudoniem. Deze ‘Rasoel’ poseerde als een moslim die de Nederlanders wilde waarschuwen voor de gevaren die de islam met zich mee brengt. Er zijn en waren een heleboel speculaties rond zijn identiteit. Sommigen dachten dat de schrijver helemaal geen moslim was, maar dat Gerrit Komrij zich achter dat pseudoniem verschool. In elk geval werd die “Rasoel” behoorlijk belachelijk gemaakt en gedemoniseerd en weggezet als een racist, maar hij schreef bijvoorbeeld, en ik citeer:

‘De gezelligheid, het gevoel voor humor de vrijheidszin van Nederland zullen verdwijnen: gezelligheid en humor zweven door ons dagelijks leven als zeepbellen, maar dan kwetsbaarder,omdat we ze niet kunnen zien. Elke dag registreren onze hersenen miljarden indrukken zonder dat we ons dat bewust zijn, maar ze werken wel op ons gevoel.’

Kwetsbaarder dan zeepbellen is cultuur, zegt deze ‘Rasoel’. Een ongrijpbare kwaliteit, maar hij vangt ‘m onder het woord ‘gezelligheid’.  Kunnen we zeggen dat aanslagen en zwaarbewapende militairen op stations ongezellig zijn en heeft dat inderdaad met de islam te maken, zoals ‘Rasoel’ voorspelde?

Ik begrijp dat dit een lange vraag is en dat dit van de preektijd van Aboutaleb zou zijn afgegaan, maar aan de andere kant heeft Jeroen-de-serie-neukerd natuurlijk niet alleen een grote lul maar ook gigantische media-macht en dus zou hij het aitum Aboutaleb net zo makkelijk 40 minuten in plaats van 30 hebben kunnen maken.

Wat zouden al die infantiele nep-linkse prutskutten als Jeroen Pauw nou eigenlijk doen met het besef dat ze om het centraalste der hangijzers blijven ronddraaien als om de hete brij? Want zó infantiel dat ze het niet beseffen, kunnen ze niet zijn. De vraag is natuurlijk of het allemaal met de ‘gewone’ islam te maken heeft en niet met een rare variant ervan van zieke geesten. Die vraag is overigens allang definitief beantwoord door stoeten islamkenners met duizelingwekkende hoeveelheden bronverwijzingen. Maar het linkse Orwelliaanse machtsconglomeraat van zelfverheffings-  en wegkijk-neuroten is nog niet eens toe aan het stellen ervan.

Nou moet ik zeggen dat Pauw waarschijnlijk een trauma heeft opgelopen toen hij tegenover Aboutaleb in een grijs verleden ooit suggereerde . . . . . nee, herstel: Pauw was véél voorzichtiger . . . . . . aan Aboutaleb voorhield dat sommige ándere mensen wel eens zeiden dat die extremistische islam de échte islam is.

Nou-nou-nou!Tóén had je die waardig-woedende verontwaardiging van Aboutaleb moeten bekijkluisteren!  Hij was tot in het diepst van zijn Mohammedaanse ziel gekwetst. Het was in 2008 en ik heb er over geschreven. Het stuk begint zó:

“Op Vrijdagavond 25 april 2008 zat Ahmed Aboutaleb bij Pauw & Witteman. Kijk op “uitzending gemist” eens op 8:00 precies. Dan zien we Aboutaleb zeggen dat hij niet van generaliseren houdt. En dat doet hij als een typische moslim: intimiderend.”

In dat stuk citeer ik Aboutalebs venijnige antwoord aan Pauw niet. Die moeite zal ik hier wél even nemen:

“Dat is niet het ware gezicht van de islam, want hier zit ook een moslim. En pas dus op met dat soort generaliserende opmerkingen. Ik ben ook moslim. En ik meen ook dat ik het ware gezicht van de islam laat zien. Dus dat zijn generalisaties die geen pas geven.

Voor het overige is het anno 2016 allemaal weer hetzelfde gelul van Aboutaleb als anno 2008: we zijn allemaal burgers en we moeten ons niet uit elkaar laten spelen, maar alert zijn op de stouterds onder de moslims. Opvallend vond ik nog de doodgewoonheid waarmee hij vaststelde dat bepaalde Syriëgangers – niet allemaal hoor! – nog jarenlang gevolgd zouden moeten worden door de AIVD. Als je toch de enorme sociale, culturele en financiële schade ziet die de import van islam voor Nederland heeft betekend en je presenteert dat dan als een alledaagse, gewóne beleidsmatige noodzaak, dan ben je echt wel de schaamte voorbij.

Oh ja! Nog één dingetje. Kijk vanaf 3:20: Pauw kaart de kwestie aan van de wellicht, misschien, mogelijk toch wel of niet gebleken islamitische solidariteit in Molenbeek met Salah Abdeslam, de bloedbadaanrichter van Parijs, die daar ongestoord vier maanden lang kon onderduiken. Aboutaleb antwoordt met een anekdote. Hij had na de aanslagen in Brussel een groepsgesprek met Rotterdamse moslima’s. Hij had ze gevraagd wie van de dames hem gebeld zou hebben als ze zouden weten dat bijvoorbeeld een zoon van hen “iets” aan het voorbereiden was. Een jongedame met een kind op haar schoot had geantwoord: “Ik zou het niet doen.” Ze zou niet waarschuwen dus. Dat vond Aboutaleb toch wel confronterend. Maar aan het eind van het groepsgesprek, zegt Aboutaleb, was toch de gezamenlijke conclusie: je moet wél waarschuwen! Eind goed al goed dus.

Dat was ook voor mij, als kijker, een hele geruststelling. En al woon ik in Amsterdam, ik ben rustig gaan slapen in de wetenschap dat sociologisch-antropologisch-psychologische zwaargewichten als islam-kenner Aboutaleb aan het roer staan in Rotterdam. Ik kan dat niet verklaren: maar het leek wel of ik vanuit die gezellige nationale huiskamer, die de Pauw-studio toch eigenlijk wel is, door Abaoutaleb werd ingestraald. Ja, het was alsof de Vrede van de Profeet op me neerdaalde.

_______________