Als tegenwicht bij de BMW-ers in het stuk hieronder een portret van iemand die wél geestelijk volwassen is: Norman Podhoretz

Als tegenwicht bij de BMW-ers in het stuk hieronder een portret van iemand die wél geestelijk volwassen is: Norman Podhoretz

 

“Wat bij mij achterblijft na het schrijven van zo’n stuk als het bovenstaande: wat záten ze elkaar weer op te vrijen bij Pauw aan tafel! Net zoals ze elkaar altijd zitten op te vrijen bij DWDD. Wat zijn ze toch gelukkig! Wat hebben ze het toch fijn in hun eigen hoofd en onder elkaar! En wat zijn ze geestelijk onvolwassen en wat zijn ze onverantwoordelijk en wat is het niveau van hun morele oordeelskracht toch laag! Ja, dat is ondanks het zwaarwichtige gelul van Aboutaleb over ‘verantwoordelijkheid’.”

Morele mongolen aan tafel bij Pauw: Mark Rutte, Ahmed Aboutaleb, Thomas Erdbrink, Peter Plasman, Dolf Jansen en Huub van der Lubbe. Hier, aan die tafel bij Pauw op 30 april 2016, werd het definitieve bewijs geleverd dat onze quasi-elite is losgeslagen van elk moreel-intellectueel anker. Met name Mark Rutte is nu expliciet en volledig op drift.

Sorry voor dat mongolen trouwens, maar dat is alleen vanwege de allitererende en korte pakkendheid van “morele mongolen”. Bij Youp van ’t Hek kan je deze zaterdag in de NRC lezen dat mongolen veel minder moreel gehandicapt zijn dan vele niet-mongolen. En inderdaad, het hele gezelschap geestelijk gehandicapten deze vrijdagavond aan tafel bij Pauw bestond fysiek gezien niet uit mongolen.

Luister naar de aankondiging van Jeroen:  “Het is één minuut voor elf! We gaan beginnen!”

Ik geloof niet dat ik ‘m ooit zó intens enthousiast heb gehoord. Maar zijn tok-sjoo-handel loopt dan ook gesmeerd: gruwelen en gektes tuimelen in het nieuws over elkaar heen. Gouden tijden voor de chattering classes! Let op de ontspannen keuveltoon waarop hij zijn aankondiging doet:

Pauw:

“Na een week van debatten over persvrijheid, Ebru Umar en Turkije nam minister president Rutte vanavond de kans te baat om zijn visie op de multiculturele samenleving te geven. Rutte benoemde een angst die hij waarnam in de samenleving voor zogeheten nieuwkomers.”

Aan tafel kijkluistert het gezelschap naar minpres Rutte in zijn wekelijkse vrijdag-tv-moment en wij thuis kijkluisteren mee:

De angst van veel mensen – die voel ik zelf, die ik voel ik in mijn familie en in mijn omgeving –  is dat door de komst van grote groepen mensen uit het buitenland  . . . en dat is niet, let op, anti-islamitisch! Helemaal niet ! Er zijn maar heel weinig mensen tegen een gelóof! De overgrote meerderheid van de mensen hééft díé emotie helemáál niet! Maar die is wél bang dat dé elite, wie dat dan ook precies is, maar goed, bestuurlijk Nederland, zou kunnen zeggen op een gegeven moment, nou goed,  er zijn nu zóveel mensen met een andere culturele achtergrond, wij moeten ons een beetje gaan aanpassen. Dat gaan we dus níét doen!”

Om te beginnen is het ontzettend, maar dan ook héél, héél vreselijk ráár dat je zegt dat je zelf en je omgeving die angst voelen maar dat zulks geheel onterecht is. Voorts had ik gehoopt dat historicus Rutte alleen maar “diplomatiek” en voor de Bühne rond die hete brei danste van het al 1400 jaar oude nazistische karakter van de islam dat dagelijks steeds bloediger van de tv-schermen spat. Maar hij meent het dus echt. Hij denkt dus werkelijk dat, bijvoorbeeld, de ontploffing van het Midden-Oosten en de volksverhuizing van moslims richting Europa niet met dat “geloof” van de islam te maken heeft.

Bovendien: gáán aanpassen? Het hele leven wordt allang beheerst door moslimdramdreigen en moslimterreur: de aanslagen in het hele Westen, de soldaten in de straten, de overuren draaiende veiligheidsdiensten, de virulente Jodenhaat van 95% van de moslims, de nieuwe preutsheid die door moslims opgedrongen wordt, de massieve en onontkoombare aanwezigheid van hoofddoeken in de Nederlandse straten, de extreme criminaliteit en uitkeringsafhankelijkheid onder moslims, de parasitaire en vijandige mentaliteit van veel moslims, het voortdurende eisen van speciale behandelingen en privileges op allerlei plekken.

Ahmed Aboutaleb zit aan tafel en kijk toch eens naar die totále gemoedsrust waarmee hij zegt dat er inderdaad niks aan de hand is met “die mensen die hier binnen komen” en dat er geen sprake van is dat we ons gaan aanpassen. Weet u wat Aboutaleb zegt over die angst van autochtonen dat we hier geïslamiseerd raken? Dit:

“Ik weet niet waar dat verhaal vandaan komt, eerlijk gezegd.”

Pauw: “U kunt het niet plaatsen.”

Aboutaleb: “Nee,”

Pauw: “ Nou wij ook niet helemaal, daarom dachten wij we gooien het even op [met dat Rutte-fragment, dus].”

Aboutaleb en Pauw plus zijn redactie snappen dus niet waar die angst voor islamisering vandaan komt en kunnen het niet plaatsen . . . . .  maar . . . . dan ben je toch niet goed bij je kokosnoot? Dan is er toch kortsluiting in de kneiter? Of ben ik nou degene met een draadje los?

Dolf Jansen werpt op dat culturen nou eenmaal veranderen, want er komen mensen bij en er gaan mensen weg en dit land is niet hetzelfde als 30 jaar geleden en we kunnen niet terug naar de jaren vijftig.  Advocaat Plasman denkt dat Rutte misschien bedoelt dat we weliswaar niet gaan “veranderen”, maar best wel rekening kunnen houden met mensen die nog een beetje moeten wennen aan de Nederlandse samenleving. En Aboutaleb vindt dat culturele waarden altijd veranderen en dat in honderd jaar tijd de hele wereld wordt vervangen met héél andere mensen en héél andere opvattingen. En dat, als we zo filosofisch gaan we beginnen, we vanavond nog wel even bezig zijn.

Het gezelschap gaat duidelijk de diepte in, maar weigert om nóg analytischer te worden en dus roept Pauw uitbundig vrolijk: “Dan gaat we dat vanavond dus niet doen!” Nee, want als je “filosofisch” wordt dan zou je misschien tot de conclusie kunnen komen dat je het woord islam moet laten vallen en dat je het dan hebt over een totalitaire ideologie die al 1400 jaar bewijst nooit ergens te kunnen integreren en altijd overal oorlog en onderdrukking te brengen. Daar zijn hele goeie boeken over.

Waarna Pauw even als tussendoortje de actualiteit aan de orde stelt: enorme rellen in Parijs door “jongeren” in verband met de nieuwe arbeidswet. Ah ja, jongeren! Die term horen we wel meer. En de moordenaar van Theo van Gogh krijgt misschien een lichter regime. We krijgen het fragment te zien waarin Bouyeri tijdens de rechtszitting in 2005 verklaart dat hij bij de moord uit islamitische overtuiging had gehandeld en worden eraan herinnerd dat hij levenslang heeft gekregen omdat hij verklaarde opnieuw een dergelijke moord in naam van de islam te zullen plegen zo gauw hij daar de gelegenheid voor zou hebben.

Huub van der Lubbe, zanger van “De Dijk” etaleert ook even zijn analytische vermogens als Pauw de mogelijke uitbreiding van de afluisterbevoegdheden van de Nederlandse veiligheidsdiensten ter sprake brengt. Het begint hier aardig op de DDR van vroeger te lijken, zegt-ie. Eh . . . . . nou, nee, fijne positivo van me, de DDR luisterde af ter wille van een verrot onderdrukkingssysteem, maar de Nederlandse overheid luistert af om terreuraanslagen van de nazislam te voorkomen.

Gaandeweg wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met een uitzending rond het thema “vrijheid”, want de maand mei staat immers voor de deur. Aboutaleb mag vertellen hoe hij als vijftienjarige jongen naar Nederland kwam en in Marokko op school nooit iets had gehoord van het feit dat er zoiets als een Tweede Wereldoorlog was geweest in Europa en een Holocaust waarbij 6 miljoen Joden werden vermoord. Hij is in de loop van zijn jaren in Nederland zelf op zoek gegaan naar informatie over oorlog en Jodenmoord. Hij heeft pogingen gedaan om als onderwijswethouder van Amsterdam de allochtone jeugd te informeren over Auschwitz. Zijn emoties rond de nazi-concentriekampen lijken me oprecht. Dus wat ik hierboven zei, dat de tafel van Pauw deze avond het definitieve bewijs levert dat onze quasi-elite van elk moreel anker los is, geldt niet voluit voor Aboutaleb. Maarrrrr . . . . . . . . Aboutaleb  is nog steeds niet toe aan erkenning van het feit dat de islam een nazisme avant, pendant et après la lettre is en dat de hele moslimwereld uit alle poriën Jodenhaat zweet. Dat, als er een nieuwe Holocaust in de maak is, die vanuit de islam geïnitieerd zal worden. Dat Marokkanen, nagenoeg álle Marokkanen, zowel in Marokko als in Nederland,  eveneens extreme Jodenhaters zijn.

Ik heb ‘m al zeker tien keer geciteerd, maar misschien nóg maar eens Beekmans? Kees Beekmans was vroeger Volkskrant-journalist, maar raakte dermate bewogen door het gruwelijke lot van de allochtone jeugd in Nederland dat hij leraar werd op een VMBO. Vervolgens ging hij in Marokko wonen en trouwde een Marokkaanse vrouw. Bepaald geen bevooroordeelde “racist”, deze Beekmans.

Beekmans schreef in “de Groene” van 13 oktober 2006:

“Het is beter met Marokkanen geen gesprek over Joden te beginnen, want de doorsnee Marokkaan moet niets van Joden hebben. Ik ben een paar keer tegen wil en dank in zo’n gesprek verzeild geraakt en dan zie je iemand van wie je dacht dat-ie een redelijk man was veranderen in een paranoïde krankzinnige. In Israël eten de Joden Palestijnse baby’s! Ze hebben Jezus (Issa) verraden want ze hebben gekozen voor de weg van de sjeitan, de duivel. Bush doet alles wat de Joden zeggen. Et cetera.”

Nog maar eens dat afschuwelijke filmpje van die redeloze racistisch-fascistische Rif-apen in die Albert Heijn waar die antisemitische BDS-actie wordt gevoerd?

Op de officiële herdenkingssite van Nationaal Comité 4 en 5 mei lezen we dat Aboutaleb de toespraak op de Dam op 4 mei tijdens de dodenherdenking zal houden. Aboutaleb heeft laten optekenen:

“De verhalen uit de oorlog doen ons telkens weer beseffen dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is en dat zij soms zelfs letterlijk bevochten dient te worden. Die verhalen zijn nog steeds van grote waarde, zeker ook voor de jongere generaties. Waar onwetendheid en onverschilligheid een voedingsbodem zijn voor haat en verdeeldheid, leidt kennis tot inzicht, begrip en compassie. Daarom vind ik het herdenken en vieren op 4 en 5 mei van groot belang.”

Maar ik kan Aboutaleb meedelen dat ik behoorlijk inzicht heb in de islam en juist hierdoor geen enkel begrip voor of compassie met dat helse systeem heb. Onwetendheid en onverschilligheid zijn inderdaad een voedingsbodem voor haat en verdeeldheid, namelijk de onwetendheid en onverschilligheid van onze quasi-elite,  van Mark Rutte en Ahmed Aboutaleb bijvoorbeeld, aangaande het ware karakter van de islam.

En dan komt Thomas Erdbrink aan het woord. Hij is correspondent voor de NPO met standplaats Teheran. Ik heb eerder over hem geschreven: het is een jongen die er het beste van maakt. Dus stelt hij Iran voor als een heel gewoon land met een paar hebbelijkheden, want als-ie dat niet doet dan is-ie zó correspondent af en hij loopt extra risico want hij heeft een Iraanse vrouw. Ook aan tafel bij Pauw zeg-ie weer dat het allemaal niet zo zwart-wit is in Iran als we hier denken. Nee, van Erdbrink zal je niet de waarheid horen: namelijk dat er in Iran paranoïde, godsdienstwaanzinnige en apokalyptische moordenaars aan het  bewind zijn. Zelfs gezeten aan de tafel bij Pauw durft Erdbrink niet voluit te zeggen dat hij in een van de meest onvrije landen van de wereld werkt. En Pauw heeft daar alle begrip voor.

Het mooie van de Nederlandse vrijheid is, zegt Erdbrink, en het belangrijkste verschil met Iran, dat iedereen mag meepraten. Nou, dat zouden de . . . . . eh . . . . . populististisch Wilders-aanhangers hem niet graag nazeggen: de hele cultuur in Nederland wordt beheerst door een links machtsconglomeraat dat aan het einde van elke elke subsidie-pijplijn zit, of het nou in de media, de politiek of het onderwijs is. Er is een informeel cordon sanitaire inclusief informele Berufsverbote.

Aboutaleb valt in: vrijheid moet gecombineerd worden met verantwoordelijkheid dan blijft het mooi en leefbaar.

Ook Dolf Jansen tunes in, want hij ziet in de woorden van Aboutaleb een bevestiging dat hij gelijk had met zijn domme reactie op Hans Teeuwens Erdogan-was-een-jongenshoertje-satire. Jansen twitterde:

“Dus Hans Teeuwen wil de NLse Bohmermann zijn ofzo. VvMu gebruiken door te beledigen. Dat is geen kracht maar juist een zwakte. Vind ik.”

En: “Als er geen gedachte of doel achter zit is beledigen vaak zwaktebod. Satire ook trouwens.”

Blijkbaar had Jansen mijn stukje niet gelezen waarin ik hem uitlegde dat het doel “achter” de beledigende satire van Hans Teeuwen het aan-de-kaak-stellen was van een massamoorddadige (Koerden!), martelende, onderdrukkende, fatsoenlijke-journalisten-gevangen-zettende, stiekem met ISIS collaborerende, chanterende, megalomane en godsdienstwaanzinnige ploert.

De lezer moet maar eens goed die passage rond minuut 30 bekijken, want ik geloof dat Jansen op dat moment een beetje kippenvel kreeg van zijn eigen mooie emoties rond die vrijheid-met-verantwoordelijkheid.

Vervolgens, nog in die diezelfde minuut 30, gebeurt er iets interessants. Pauw gaat waarachtig iets zinnigs te berde brengen. Hij zegt:

“Maar ja . . . goed, kijk . . . Ik vind dit een beetje een moeilijke afslag . . . . als het gaat over die verantwoordelijkheid . . . . je weet dat als je iets naars zegt over de profeet, dat je dat letterlijk je kop kan kosten. En dan denk ik: over wiens verantwoordelijkheid hebben we het dan nog? Dan hebben we het over een stel idioten die dus kennelijk met een zwaard klaar staan of met een bom.”

Jansen valt in met de opmerking dat, als je erin slaagt met provocaties – over Erdogan of de profeet –  aan te tonen dat bepaalde types gewelddadig reageren, het nut heeft om het te doen.

Uiteraard niemand aan tafel die opmerkt dat dát nou precies is wat Teeuwen deed en waarom Wilders en Ayaan Hirsi Ali zo zwaar beveiligd worden en al die doden vallen in de Westerse steden.

Maar veel opmerkelijker is de reactie van Aboutaleb. Als Pauw over die “afslag” begint dan lacht Aboutaleb op 30:48 besmuikt en ik denk te weten waarom. Ik heb daar pas over geschreven onder de titel “Het Aboutaleb-trauma van Jeroen Pauw”. In april 2008 waagde Pauw het tegen Aboutaleb te zeggen dat sommige ándere mensen zeggen dat de extremistische islam de échte islam is. Nou-nou-nou! Ga die waardig-woedende verontwaardiging van Aboutaleb maar eens bekijkluisteren: hier op precies minuut 8:00Aboutaleb was tot in het diepst van zijn Mohammedaanse ziel gekwetst.

Maar de vraag ligt dus op 30  april 2016 weer op tafel en behalve de juiste opmerking van Jansen, waarmee hij zichzelf dom tegenspreekt zonder dat-ie het zelf of iemand anders het opvalt, geeft ook Aboutaleb een antwoord. Namelijk . . . . . . een riedeltje over de gescheiden verantwoordelijkheid van kamerleden en bewindslieden! Werkelijk geen idee waarop het slaat. Maar in elk geval is het géén antwoord op het feit dat volgens de islamitische mythologie Mohammed een massamoordenaar, sluipmoordenaar, roofmoordenaar, slavenhaler en kinderverkrachten was, die voor elke moslim geldt als dé voorbeeldige mens die nagevolgd móét worden, nagevolgd dus in zijn racisme tegen vrouwen, in zijn principiële gewelddadigheid, in zijn superioriteitswaan (Übermenschen-waan) die net als in bij Hitler  gepaard ging met ziekelijke angst in de vorm van xenofobie,  conspirisme (verslaving aan complotdenken) en  slachtoffergedrag (rancunisme), dus het voortdurend wijzen naar de “vijand” als oorzaak van de eigen ellende.

Advocaat Peter Plasman, gekend juridisch verdediger van moslims, doet ook een duit in het zakje waardoor zijn eerdere opmerking aan tafel – namelijk dat we best wel een beetje rekening kunnen houden met mensen die nog best wel een beetje moeten wennen aan de Nederlandse samenleving – meer context krijgt. Plasman zegt over de moorddadige reactie van moslims op cartoons, satire of kritiek:

“Maar dat neemt de verantwoordelijkheid niet weg die je zelf hebt.”

Hear! Hear! Maar allicht is er niemand aan tafel die vraagt of Plasman misschien bedoelt dat we moeten toegeven aan de islamitische intimidatie om onze bek te houden.

Op 33:20 krijgen we een nóg intrigerendere episode, omdat die aantoont dat Thomas Erdbrink, die de vrijheids-speech op 5 mei gaat houden, het intellect mist voor die taak.

Op de redactie van Pauw is blijkbaar gediepdenkt en Pauw legt het flonkerende dilemma voor aan Erdbrink. Voorwaar een filosofische diamant om te kraken! Een flonkerende steen waarvan de facetten geslepen zouden kunnen zijn op de “slijpsteen van de geest” van het Handelsblad. Dus Pauw legt de gedachtenparel op tafel. Als je zegt, zegt-ie, dat Anne Frank een aanstelster is en de Holocaust niet heeft bestaan, dan ben je een antisemiet. Maar in Iran, vervolgt hij, wordt nog wel eens beweerd dat je dat over Anne Frank en de Holocaust net zo goed mag zeggen als je ook nare dingen zegt over de profeet.

Waarop Erdrbrink:

“Tsja, daarom zeg ik, onze vrijheden hebben óók grenzen natuurlijk, wij hebben óók taboes. En ja, ik . . .  het maakt mij niet uit wie wát zegt en iedereen mag zeggen wat-ie wil enne . . . . maar . . . . dat is terugpesterij. En díé mensen zeggen dan van ja, cónstant onze profeet die wordt beledigd. . . . nou, wij hebben twijfels bij jullie Holocaust. Lekker Pûh!”

Waarop Pauw: “Maar het ene is echt gebeurd en het andere is wat mij betreft nog steeds een verzinsel.”

Kijk! Hierrrrr . . . . kun je exact de vinger leggen op de weigering van deze toksjomeester en zijn gast Erdbrink om de werkelijkheid te benoemen en die twee zijn voorbeeldig voor het hele wegkijk-en-ontkennings-machts-conglomeraat van onze quasi-elite en de onwil bij onze hele verweekte cultuur om ons nog te verzetten tegen een totalitaire doodsvijand. Want het verschil tussen enerzijds Anne Frank-annex-Auschwitz en anderzijds de Profeet Mohammed is niet dat het ene echt gebeurd is en het andere een verzinsel, maar dat Anne Frank een door de nazi’s vermoord Jodenkind was en Mohammed de massamoordende misdadiger die hierboven iets uitgebreider is gekarakteriseerd. Van belang is niet dat Mohammed verzonnen is, maar dat anderhalf miljard moslims hysterisch geloven in deze mythische en misdadige “profeet” en hem als de na te volgen persoon par excellence beschouwen.

En Erdbrink spint nog maar eens een flinke bol geitenwol: “Ja, maar daar gaan wij niet helemaal uitkomen natuurlijk. Het gaat om de perceptie die mensen hebben, Kijk, je moet . . .  we leven allemaal in een geglobaliseerde wereld en we vliegen allemaal overal heen en internet . . . . . alle informatie is binnen handbereik en je ziet gewoon dat de wereld verandert en dat we nu ineens ons zorgen moeten maken, in Nederland, in Broek-in-Waterland of in Urk of in Leiden of in Amsterdam over wat ándere mensen vinden. Dat wás 20 jaar geleden niet zo.”

En wat zegt-ie nou eigenlijk? Dat de lange arm van de nazislam ver reikt? En dat het niet uitmaakt of-ie nou uitgestrekt wordt vanuit Anakara of vanuit Teheran of vanuit Riad? En dat we die arm zoveel mogelijk moeten masseren?

Waarop Aboutaleb nog maar eens benadrukt dat het niet de islam is, maar dat het de islam-verkeerd-begrijpers zijn die het probleem vormen. En dat is het knappe dan weer: dat doet-ie zonder het woord islam in de mond te nemen! We moeten, zegt hij, die achterlijke types die beweren dat ISIS een complot is van de Israëlische geheime dienst geen podium meer geven.

“Maar”, zegt Pauw, “daarmee verdwijnt het gedachtengoed toch niet?”

Daarom, legt Aboutaleb uit, zal zijn speech op 4 mei gericht zijn op het veranderen van dat gedachtengoed. Andermaal: hij heeft het dus over het veranderen van moslims en hij doet dat zonder het woord moslims in de mond te nemen. Over het hervormen van de islam, inderdaad een onhervormbare moordenaars-ideologie, praat-ie natuurlijk al helemaal niet.

Zijn verhaal zal op de 4e mei bedoeld zijn, zegt-ie “om die vele duizenden anderen die onwetend zijn en wel vatbaar zijn voor de boodschap om die wél bij de goeie club te krijgen. Dat is een vele malen interessantere strijd dan die ene racist of die ene die niet deugt om daar veel tijd in te investeren.”

Hier heb je dus precies waarom de West-Europese cultuur reddeloos verloren is: die persistente weigering om het totalitaire en massamoorddadige Kwaad dat de islam al 1400 jaar is onder ogen te zien. Op 4 mei gaat Aboutaleb de slachtoffers van de nazi’s herdenken door de vertegenwoordigers van de oudste manifestatie van een nazi-mentaliteit ter wereld te appeasen: de islam.

Ze hebben natuurlijk beide een moeilijke positie: Aboutaleb is Marokkaan en Erdbrink correspondent in Iran, dus het is moeilijk te onderscheiden of het een gemis aan intellectueel niveau betreft of pure angst voor “de islam” en wat die islam hen en hun familie zal kunnen aandoen. Ze willen Geert Wilders natuurlijk niet achterna . . . . . .

Vanaf 48:40 wordt de algemene aard van de Westerse Ziekte – want de ontkenning van het Kwaad van de islam heeft zijn correlaat in de idolate Verharmlosung van alles wat exotisch is – nog eens geïllustreerd door Huub van der Lubbe, de zanger van “De Dijk”. Hij heeft een boek gelezen van een Amerikaanse zwarte, die blijkbaar aan zijn zoon uitlegt dat ook hij zal lijden onder de erfenis van de slavernij in Amerika. Nee, ook de ziekte Slachtofferitis is nog steeds epidemisch in het Westen.

Dit is dus nadat stapels wetenschappelijk onderzoek hebben uitgewezen dat zwarte misdaad en moord jegens en op zwarten in Amerika duizend maal meer voorkomt dan al wat witten jegens de zwarte mens misdrijven. En dat is een cijfer dat proportioneel is, dat wil zeggen: gerelateerd aan het percentuele aandeel in de bevolking van zwarten en witten. De kans dat een zwarte een witte aanvalt – en dit is dus opnieuw gerelateerd aan het feit dat er slechts één zwarte op acht witten woont in Amerika – is niettemin 27 keer groter dan dat een witte een zwarte aanvalt.

Dit is dus óók nadat ruim 50 jaar geleden in Commentary het essay gepubliceerd werd van Norman Podohoretz “My Negro-problem and ours:

“Two ideas puzzled me deeply as a child growing up in Brooklyn during the 1930’s in what today would be called an integrated neighborhood. One of them was that all Jews were rich; the other was that all Negroes were persecuted. These ideas had appeared in print; therefore they must be true. My own experience and the evidence of my senses told me they were not true. ( . . .) And so for a long time I was puzzled to think that Jews were supposed to be rich when the only Jews I knew were poor, and that Negroes were supposed to be persecuted when it was the Negroes who were doing the only persecuting I knew about—and doing it, moreover, to me. During the early years of the war, when my older sister joined a left-wing youth organization, I remember my astonishment at hearing her passionately denounce my father for thinking that Jews were worse off than Negroes. To me, at the age of twelve, it seemed very clear that Negroes were better off than Jews—indeed, than all whites. A city boy’s world is contained within three or four square blocks, and in my world it was the whites, the Italians and Jews, who feared the Negroes, not the other way around. The Negroes were tougher than we were, more ruthless, and on the whole they were better athletes.”

Mag ik ter illustratie herinneren aan het geval Trayvon Martin? Ga hier maar eens kijken hoe het linkse mediamachtsconglomeraat hier alles bij elkaar loog en manipuleerde om een angstaanjagende zwarte geweldpleger als een onschuldige puber te presenteren die slechts slachtoffer van discriminatie was.

Wat bij mij achterblijft na het schrijven van zo’n stuk als het bovenstaande: wat záten ze elkaar weer op te vrijen bij Pauw aan tafel. Net zoals ze elkaar altijd zitten op te vrijen bij DWDD. Wat zijn ze toch gelukkig! Wat hebben ze het toch fijn in hun eigen hoofd en onder elkaar. En wat zijn ze geestelijk onvolwassen en wat zijn ze onverantwoordelijk en wat is het niveau van hun morele oordeelskracht toch laag. Ja, dat is ondanks het zwaarwichtige gelul van Aboutaleb over ‘verantwoordelijkheid’.

____________

 

Advertenties