JACOBS BINYOMIN

Eigenlijk had ik niet voor de derde * achtereenvolgende * keer een uitzending van Pauw willen behandelen. Maar een paar typische linkse Gutmensch-neuzeltjes uit de uitzending van de avond van de Dodenherdenking laten me niet los.

Natascha van Weezel en ook Hanneke Groenteman zaten aan de herdenkingstafel en waren na het zien van het filmpje van Filemon (kijk vanaf 12:55) allebei héél errug en zéér vréselijk geschrokken dat het allemaal gebeurde in hun eigen nette Amsterdamse Rivierenbuurt. Nou, mevrouwen: in de Dapperbuurt en de Transvaalbuurt en de Indische buurt wisten wij het al in de jaren 1980. En als je sinds 1990 ook eens had gekeken wat Wilders-nazi’s zoals ik allemaal op het internet zetten, dan had je ook op de hoogte kunnen zijn. In 1998 schreef ik een essay in Letter & Geest van Trouw met de titel “Een gezond instinct voor eigen volk”. Daar stond de volgende passage in:

“( . . .) ik moet u bekennen dat ook ik mij niet meer honderd procent voel. Als ik bijvoorbeeld ’s avonds in het halfdonker op straat een groepje jonge mannen zie lopen en ik kan, ondanks Nacht und Nebel, op tweehonderd meter afstand, puur op grond van de motoriek van die mensen vaststellen dat het Marokkanen van een bepaald soort zijn, ben ik dan een racist?”

Aan tafel ook brave borst en opper-rabijn Binyomin Jacobs. Hij die het hele jaar door te maken heeft met overlevers van de Holocaust en voor wie het dus altijd een beetje 4 mei is, beweert met grote ernst dat we eens beter ons best moeten gaan doen om al die islamieten die hier zijn en nog steeds binnen stromen te gaan voorlichten en opvoeden. Hij etaleert die hele uitzending lang een gigantisch optimisme in de vormbaarheid van de islamitische mens. Volstrekt ten onrechte. Geen idee heeft hij dus dat de nazislam een onhervormbare en intens antisemitische moordenaarsideologie is die in 1400 jaar tijd nog nooit in vrede heeft kunnen leven met zijn buren.

Hanneke Groenteman vertelt in dit kader van opvoedbaarheid een anekdootetje. Ze had meegewerkt aan een Anne Frank-project op een Amsterdamse basisschool en toen was er een Marokkaans jongetje van 10 dat opmerkte dat de Joden ook wel heel vervelend hadden gedaan tegen Hitler en dat Hitler daarom had gedaan wat-ie had gedaan en dat het dus een beetje de eigen schuld van de Joden was. Ze was – alweer – héúl errug geschrokke. Zou mevrouw Groenteman nooit kennis hebben genomen van de standaard Jodenhaat waarmee nagenoeg alle moslims overal ter wereld worden opgevoed?

Op 25 minuten zegt Pauw iets wat de onwetendheid van links nog eens illustreert. Hij heeft nogal een omhaal van woorden nodig, maar waar het op neerkomt is: gut ja, als ik nu toch eens goed naar die tekeningen van Jos Collignon in de Volkskrant kijk en nu er op gewezen wordt, ja dan zie ik toch wel veel antisemitische stereotypen. “Ik schrik daar wel van” zegt Jeroentje. Ja, er wordt veel geschrikschrokt aan Pauws tafel die avond van de 4e mei 2016. Maar opnieuw: als  Pauw sinds 1990 eens wat meer had gekeken wat Wilders-nazi’s zoals ik allemaal op het internet zetten, dan had- ie een heel artikel gevonden over de smeerlapperij van Collignon, die trouwens ook door Afshin Ellian aan de kaak is gesteld. Hier: “Jan Mulder is een anti-racist die best kan leven met de Jodenhaat van de Volkskrant”. Die Joodse jongeman die het onderwerp Collignon bij Pauw aankaart heeft het trouwens over de antisemitische Volkskrant als een “zeer gerespecteerde krant”.

Ik geloof dat zowel Jacobs  als Groenteman de hoop uitspraken dat het Palestijnse antisemitisme niet die erge, onbegrijpelijke, redeloze haat is van de Arische Kaukasiërs maar meer een politiek gemotiveerd antisemitisme. Ah ja! Dus dat het alleen maar “anti-Zionisme” is en slechts geïnspireerd door het stoute Israël en “de bezetting” en zo. Ik zou Jacobs en Groenteman willen adviseren: kom eens uit je linkse leuterkonten-comfort-cocon en léés godvernondeju eens wat!  Dan kom je er achter dat de Jodenhaat vanaf Mohammed ingebakken zit in de islam, al die 1400 jaren virulent is gebleven, vanaf de jaren 1930 een synergie is aangegaan met het nazisme vooral in de persoon van de Amin al-Hoesseini de Moefti van Jeruzalem en na 1945 met medewerking van talloze ontsnapte nazi’s  de Jodenhaat-synergie verder vorm heeft gegeven, vooral in Palestina. (***)

Op een gegeven moment (45:30) kondigt Pauw een ontdekking aan, een rede van Himmler. Hij kon hem niet helemaal plaatsen zei hij, alvorens we Himmler gingen horen. Maar ik, als Wilders-neo-nazi helemaal op de hoogte, mompelde voor mijn tv-schermpje gezeten: “Toch niet die ene Posener Rede van 1943?” En ja hoor! Het was inderdaad die toespraak die ik heb opgenomen in een stukkie waarnaar ik al honderd keer heb gelinkt: “In memoriam Hans Jansen: islam is genocide”.

Het was wel grappig dat ik voor het eerst een links type – Groenteman – openlijk hoorde bekennen dat ze aan hedonistisch-narcistische wegkijkeritis lijdt.  “Ik heb een hele grote neiging van kop in zand steken”, zei Hanneke Groenteman. Mijn raad: nou nog de volgende stap nemen, namelijk inzien dat een neonazi zoals ik en de rest van die Wilders-aanhangers misschien iets meer van de werkelijkheid weten en onder ogen durven zien dan het linkse zelfverheffingsneurotendom.

Op het einde van de uitzending, waarin nog eens gereleveerd wordt dat er toch wel erg veel aanslagen zijn geweest op specifiek Joodse doelen in Europa, dat overal in Europa toch wel erg veel bewaking is van Joodse scholen en van synagogen, dat er uit Nederland maar met name uit Frankrijk en België toch wel erg veel Joden naar Israël vertrekken, zegt Groenteman warempel dat in een samenleving waarin het antisemitisme toeneemt lijdt aan aan een onderhuidse ziekte, want, zo meent ze, de graad van antisemitisme is een soort van koorts-thermometer in een samenleving. Nou, dan moeten we maar hopen dat ze af en toe op het display of, als het een ouwerwetse is, naar het rooie kolommetje durft te kijken. En misschien ook meer naar Israël kijken als de kanariepiet in de kolenmijn, zoals Wilders altijd zegt. En héél misschien, maar dat mag je van een linkse zelfmanifestant nauwelijks verwachten: de waarheid van de islam onder ogen zien.

Afterthought op de dag dat we de moord op Pim Fortuyn herdenken:

Oh ja! Zoals ik al verwachtte was die toespraak van Aboutaleb zwak. Geen oproep tot bezinning op de antisemitische traditie van de islam en de virulente Jodenhaat in de hele wereld van de islam. Hij had het over “onderbuikgevoelens” die we met z’n allen te lijf zouden moeten. Hij bedoelde ongetwijfeld de rare onderbuikgevoelens die leiden tot de geestesziekte “islamofobie”.

En nog eens wat: had nou niemand in de entourage van die primitieve Marokkaan hem kunnen vertellen dat darm-en-strontwoorden niet passen bij zo’n dodenherdenking? En bovendien is het in het dagelijks leven aan te raden naar onderbuikgevoelens te luisteren, want anders eindig je nog eens met een volle broek.

______________

(***)
Het beste stuk over de spilfunctie die de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Hoesseini heeft gespeeld in ruimte en tijd tussen het nazistische en islamitische antisemitisme is van Ruben Gischler, “Het echte verhaal: Hitler en de moefti“, in NIW van 1 november 2015.

Ik zelf heb ook nog wel eens wat over die Moefti geschreven:

Ondanks Jeffrey Herf heeft Netanyahu honderd procent gelijk inzake Amin-al Hoesseini, de Moefti van Jeruzalem

De Moefti van Jeruzalem, Hans Jansen en ik

De moefti van Jeruzalem Amin al-Hoesseini (1893 – 1974)

Er is een recent boek dat de hele personele en ideologische synergie tussen nazi-Duitsland en het islamitische Midden-Oosten in kaart brengt: Barry Rubin en Wolfgang G. Schwanitz,  “Nazi’s, Islamists, and the Making of the Modern Middle East”.

De cover van het boek toont de Moefti van Jeruzalem die een soldaat instrueert van een van de soldaten van de "Handschar", een SS-divisie van moslim-vrijwilligers uit Bosnië

De cover van het boek toont de Moefti van Jeruzalem die in 1943 een soldaat instrueert van de “Handschar”, een SS-divisie van moslim-vrijwilligers in Bosnië

 

 

 

 

Advertenties