ERDBRINK THOMAS

Je weet het natuurlijk nooit en als over dertig jaar blijkt dat Thomas Erdbrink, correspondent te Teheran, een enorm ondergronds verzetsnetwerk heeft geleid tijdens zijn correspondentschap, vele levens heeft gered, van onschatbare waarde is geweest voor het inlichtingenwerk in het Westen, eigenlijk in zijn eentje een atoomoorlog met Iran heeft voorkomen, dus een onomstreden Weinreb is geweest, dan sta ik tegen die tijd mooi te kijk met mijn oppervlakkige gezeur.

Erdbrink maakt deel uit van de grote linkse familie die op duizend manieren – direct en indirect, verdekt en openlijk –  dagelijks via de massamedia de bevolking toefluistert: “Islam goed, Israël fout”. Bij Erdbrink gaat dat toefluisteren op de Joris Luyendijk-manier: “Het zijn net mensen”.

Bij de antisemitische VPRO is zijn prijswinnende documentaire “Onze man in Teheran” uitgezonden, waarin de menselijkheid van de gewone Iraniër wordt benadrukt en de bloedige dictatuur buiten beeld blijft.

Ik heb eerder over Erdbrink geschreven, bijvoorbeeld onder de titel: “Teheran lijkt sprekend op de Amsterdamse Jordaan”. Onderlaatstelijk zat-ie nog bij Pauw aan tafel, want Erdbrink is hot: hij gaat niet alleen dit jaar VPRO’s “Zomergasten” presenteren, maar mocht ook op 5 mei 2016 de bevrijdings-speech uitspreken. Bij Pauw bewees hij grote morele oordeelskracht te bezitten door zijn gelijkstelling van smerige cartoons over een in Bergen-Belsen omgekomen meisje (Anne Frank) met brave cartoons over een mythische massamoordende misdadiger (de Profeet Mohammed). Die cartoons over Anne Frank, zei Erdbrink, was heel begrijpelijke “terugpesterij” van de kant van de moslims.

Kortom, zoals ik eerder zei over Erdbrink,  “het is een jongen die er het beste van maakt. Dus stelt hij Iran voor als een heel gewoon land met een paar hebbelijkheden, want als-ie dat niet doet dan is-ie zó correspondent af en hij loopt extra risico want hij heeft een Iraanse vrouw. Ook aan tafel bij Pauw zeg-ie weer dat het allemaal niet zo zwart-wit is in Iran als we hier denken. Nee, van Erdbrink zal je niet de waarheid horen: namelijk dat er in Iran paranoïde, godsdienstwaanzinnige en apokalyptische moordenaars aan het  bewind zijn. Zelfs gezeten aan de tafel bij Pauw durft Erdbrink niet voluit te zeggen dat hij in een van de meest onvrije landen van de wereld werkt. En Pauw heeft daar alle begrip voor.”

Onafhankelijk van mij is Elise Steilberg, die ik verder niet ken en van wie ik voor het eerst iets lees, tot dezelfde conclusies gekomen aangaande Erdbrink en ze heeft het schitterend opgeschreven:

“Heel intellectueel Nederland lijkt nu weg te lopen met Thomas Erdbrink. De Nederlander is als een van weinige journalisten in Iran geaccrediteerd en werkt er tevens als bureau chief voor de New York Times.

Sinds zijn tv-serie ‘Onze man in Teheran’ door de VPRO werd uitgezonden, weet iedereen wel wie hij is. Met de uitstraling van een hippe, vriendelijke buurman liet hij ons in vier afleveringen een ‘ander’ Iran zien. En daar begon mijn irritatie.

De benauwende, grimmige kanten, de terreur en de onvrijheid van de shariadictatuur waarin Erdbrink woont, worden in de serie amper belicht, maar daar schijnt het Nederlandse publiek ook geen behoefte aan te hebben. Het is opmerkelijk: de met toestemming van het dictatoriale regime gefilmde verhalen treffen in Nederland een wildenthousiast publiek dat . . . . . . . . “

Lees verder op OpinieZ >>>

_____________

Advertenties