GOD GRANT ME THE SERENITY . . . . JAIL

 

Vanwege mijn meisje-op-het-perron-identificatie kan natuurlijk niet alles verontschuldigd worden. Enfin, hieronder twee spijtbetuigingen, een van vandaag (aan Khadija Arib) en een tweede van maart 2015 (aan “van Rossem” van GeenStijl):

UPDATE 7 juni 2016:

Het blijft me plagen en niet lekker zitten! It haunts me, so to speak. En dat is nu al de tweede keer dat ik spijt moet betuigen van een tekst. Wijt het maar aan mijn jeugdige impulsiviteit. Enfin, stiekem schrappen en wegmoffelen doe ik niet, dus maar openlijk zeggen dat het me spijt. Die kwalificatie aan het adres van Khadija Arib hieronder was ongepast, in het geheel niet geestig, maar wel grof. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa . . . . . .

UPDATE 11 MAART 2015:

Ik heb nog nooit spijt betuigd over bepaalde uitlatingen in mijn stukken. Dat hoefde ook nooit, dank zij mijn geserreerde stijl van schrijven en mijn empathische benadering van zelfs politieke doodsvijanden. Maar nou vind ik toch wel, achteraf, dat ik in de onderstaande tekst te ver ben gegaan: het is eigenlijk een directe en persoonlijk bedreiging. Had ik niet moeten doen, al heb ik het idee dat het échte doel van dat gedreig en gescheld, namelijk dat het stuk gelézen zou worden en vooral door de betreffende heer Van Rossem, bereikt is. Meer dan 1300 views is toch aardig voor een obscuur weblogje. Inmiddels heb ik het idee dat zelfs het verder liggende échte doel – namelijk dat Van Rossem iets zou leren – óók bereikt is. Ik heb niet het idee dat-ie nog steeds denkt dat Hamas en de rest van de Palmaffia’s moreel vergelijkbaar zijn met zelfs de meest “rechtse” Israëlische regering. Oh ja: en zelf heb ik niet het idee dat, zelfs als ik van Rossem vlak na het schrijven van mijn stuk in de stad zou zijn tegengekomen, ik de daad bij het woord gevoegd zou hebben. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo’n vechtersbaas.

______________

Advertenties