MARK RUTTE ZWAAIT UIT

Op 9 september 2006, dus een paar dagen voor 11 september, de gedenkdag van de Twin Towers, scheef Elma Drayer een column in Trouw. De titel was “De onverbiddelijke tweedeling”. Ik citeer de begin- en de slot-regels:

“Mijn onschuld was ik min of meer al kwijtgeraakt. In 1998 had ik geruime tijd verkeerd onder ’bewuste’ moslimstudenten. Wat ik daar, midden in mijn eigen liberale stad, zag en meemaakte, genas me van elke neiging tot multicultureel optimisme.

De radicalisering was toen al volop aan de gang. Mildere moslims hadden het toen al stevig te verduren van hun fanatiekere geloofsgenoten. Studentes zonder de juiste hoofddoek voelden zich toen al ongemakkelijk. En van het verdorven Nederland wilde deze islamitische elite toen al niets weten.

Maar dat de haat tegen het Westen drie jaar later zulke bizarre vormen zou aannemen – daar stond ik, eerlijk is eerlijk, lelijk van te kijken.

( . . .)

Langzaam tekent zich een onverbiddelijke tweedeling af, die dwars door het vertrouwde links-rechts-schema heen loopt. In het ene kamp zijn zij beland die maar begrip blijven vragen voor moslimse terreurdaden, die reuze meelevend reppen van voedingsbodem, armoede en uitbuiting. In het andere kamp zitten zij die islamisme beschouwen als een hedendaagse vorm van fascisme die géén compassie verdient. Zelfs niet een heel klein beetje. Wij zijn onze onschuld verloren. En die krijgen we voorlopig niet meer terug.”

Ja, dat was een mooie bevestiging van wat “Mohammed Rasoel” ooit voorspelde in zijn pamflet: de gezelligheid in Nederland en de trouwhartige onschuld van de Nederlanders zullen verdwijnen met de instroom van moslims. Dat pamflet van Rasoel heette “De Ondergang van Nederland: Land der Naïeve Dwazen.”

Maar vandaag wil ik graag extra aandacht voor het tussenstuk van Drayers column uit 2006. Daarin zag ik voor het eerst verwoord wat ik later in mijn eigen stukken de Ultieme Pervertering ben gaan noemen, gepleegd door degenen die ik gemakshalve maar even de Geert Mak-achtigen noem, namelijk het voorstellen van de moslims als de nieuwe Joden. In een uiterste poging die perversie aan de kaak te stellen schreef ik, bijvoorbeeld, een stuk onder de wat lange titel:

Snuff Movie-project in ‘Meelfabriek’ van Leidse Lakenhal: 100 dagen lang zullen even zovele ‘Anne Franks’ live on stage geneukt en vermoord worden door een ‘loverboy’

In een oorlog kan je niet altijd smaakvol zijn. Elma Drayer deed dat indertijd nog een stuk beschaafder en, voor de goede verstaander althans, net zo indringend. Dat tussenstuk van haar column ging zó:

“Bij toeval, de interviewafspraak lag al weken vast, was ik die woensdag ten huize van een Joodse grande dame. Natuurlijk bespraken we de gebeurtenissen van de dag ervoor.

Plotseling zei ze: ‘Dit zal op Israël terugslaan.’ En nog een keer: ‘Dit slaat op ons terug.’

Ik weet nog hoe verbaasd ik reageerde. Kom, kom. Hoe kwam ze erbij? De daders hadden hun handtekening achtergelaten. Ieder weldenkend mens zou toch uitsluitend hen als de schuldigen aanwijzen?

Vaak heb ik sindsdien aan haar woorden teruggedacht.

Nog diezelfde maand belaagden Marokkaanse jongeren de bezoekers van een orthodoxe sjoel in Amsterdam-West. Zij hadden hen, net als tijdens de holocaust, gaarne aan het gas gezien. Toen ik de politiewoordvoerder vroeg naar het incident, drukte hij me op het hart er zo weinig mogelijk aandacht aan te besteden. „U kunt zich voorstellen, zij zitten toch al zo in het verdomhoekje.’ Hij bedoelde niet de sjoelgangers. Hij bedoelde de Marokkaanse jongeren.

De politiewoordvoerder bleek vele geestverwanten te hebben. Binnen de kortste keren waren de terroristen en hun sympathisanten op mysterieuze wijze omgetoverd in slachtoffers, de slachtoffers en hun nabestaanden gepromoveerd tot daders. En niet alleen moslims gaven zich met graagte over aan deze onzindelijke logica. Westerlingen deden er even hartstochtelijk aan mee. Hup, daar ging de hand weer diep in eigen boezem. Daar moesten wij weer op zoek naar de Bin Laden in onszelf.

Binnen de kortste keren was de aanvankelijke solidariteit met de getroffenen omgeslagen in het tegendeel. De Amerikanen hadden de aanslagen, zeg nou zelf, aan hun eigen gedrag te wijten. En zie, in één moeite door kwam ook Israël in het beklaagdenbankje terecht. Waarna de stap naar Joden-in-het-algemeen opvallend moeiteloos werd gezet.

Het was wat mij betreft de griezeligste ontdekking van de afgelopen vijf jaar: de sluipende terugkeer van het antisemitisme – doorgaans netjes verpakt in antizionisme. Je mag weer hardop zeggen dat Joden, nou ja, eigenlijk niet deugen.

Zo las ik onlangs, klein voorbeeld uit vele, op een serieuze website dat Joodse journalisten er beter aan doen niet over allochtonen te schrijven. Hun achtergrond zou ze ’niet bijster objectief’ maken. Zo’n opmerking zou niet lang geleden het nodige stof hebben doen opwaaien. Nu heb ik er niemand over gehoord.

Een andere ontdekking was de waterscheiding die zich openbaarde onder vrienden, kennissen, collega’s. Sluimerende tegenstellingen, onzichtbaar in een tijdsgewricht dat niet om standpunten vroeg, ontwaakten met volle kracht. Etentjes konden ineens gierend uit de hand lopen. Een alledaagse lunch kon ontaarden in een ideologische veldslag. Net als, stel ik me zo voor, op het hoogtepunt van de Koude Oorlog.”

Aldus Elma Drayer in 2006.

Ik heb een aantal dagen geleden een artikel geplaatst dat vijfduizend keer is bekeken. De titel was: “Mark Rutte bewijst bij Nieuwsuur opnieuw dat-ie gek is”. Dat aantal views van 5.000 bewijst, hoop ik, dat er nog veel Nederlanders zijn die nog bij zinnen zijn. Ik wil benadrukken dat ik met die titel “Rutte is gek” niet badineerde of stijlfiguurlijk overdreef, maar letterlijk bedoelde wat ik zei.  En Mark Rutte staat natuurlijk symbool voor een hele quasi-elite die al decennia bezig is steeds verder van het padje te raken.

Ik ga niet opnieuw de waanzin citeren die Rutte uitbraakte, maar een cultuur die zoveel evidente gekte bij haar leiders gelaten ondergaat, is ten dode opgeschreven. Tenzij die vijfduizend die mijn stuk lazen – en nog een paar anderen –  een manier vinden deze quasi-elite te krijgen waar ze thuishoort: in een her-opvoedingskamp met humaan doch sober regime, waarin veel plaats is voor lichaamsbeweging en hersengymnastiek.

Moeten we nou echt wachten tot die grote aanslag in Nederland die we met meer geluk dan wijsheid tot nu toe hebben voorkomen? Moeten ook hier eerst de lichaamsdelen van de slachtoffers van de muren en straten worden geschraapt? En ik hoop werkelijk dat, als dat mocht gebeuren, het Binnenhof á la de Bastille zal worden bestormd onder de leiding van de Haagse getatoueerde klasse vergezeld van hun pitbulls. Ik beloof dat ik er ook zal zijn met mijn 70 jaar. Dan maar gebroken botten, een beroerte en een hartaanval tegelijk.

ÇA IRA !!!

_______________

Advertenties