Recente SP-demonstratie aan Nederlands strand

Recente SP-demonstratie aan Nederlands strand

Op de site van het NOS-journaal valt te lezen dat de boerkini niets met ISIS te maken heeft en alles met een gematigde islam die juist vrouwen in de gelegenheid stelt te participeren. Ach ja. Alwaaro islam daaro niet alleen massamoord en onderdrukking maar ook pervers liegen

De boerkini is in laatste instantie propaganda voor wreedheid jégens, slavernij ván en massamoord óp vrouwen. Dat geldt ook voor de hoofddoek en eigenlijk voor elk symbool van de islam. De niqaab en de boerka – zeg maar de boerkaab – zijn een dergelijk symbool in het kwadraat. De hoofddoek, voor mij een nazi-symbool dus, mag mij ongeremd en ongestraft 500 keer in mijn smoel gewreven worden als ik mij in mijn wijk anderhalf uur lang op straat begeef. Als ik naar Albert Heijn ga, heb ik kans uit drie kassa’s met drie hoofddoeken te mogen kiezen. Als de islam zijn zin krijgt, zullen over tien zomers op elke tien vrouwen er vijf zijn die een boerkini dragen. Had ik al gesuggereerd dat  voor mij de boerkini een nazi-symbool is? Ik geloof het wel.

Buitennissige kledij is prima, maarrrrr . . . . . . . niet als die kledij een symbool is van de islam, want de islam is een totalitaire en anti-humane massamoordenaarse- en slavenhalers-ideologie die één op één alle (álle!) kenmerken met het nazisme deelt. Er kan een sterke zaak gemaakt worden voor de stelling dat de islam in laatste instantie ook de gruwelijke ontsporingen van de christelijke cultuur – inclusief het historische Duitse nazisme – in Europa heeft veroorzaakt. “Gruwelijke ontsporingen”, want het juiste spoor in de Joods-Christelijk-Verlichte traditie is Gewetensvolle Redelijkheid en Erbarmen terwijl in de islam het juiste spoor Gewetenloos Irrationalisme en Wreedheid is. De islam is een ideologie die al 1400 jaar de wereld terroriseert, bloedbaden aanricht, slavernij en racisme en wreedheid institutionaliseert en, als ze even daartoe niet in staat zijn, dramt en dreigt en ondermijnt en zeikt en zeurt en het slachtoffer uithangt en liegt. Met het aanwezig zijn van dit inzicht in de ware aard van de islam staat of valt elke wezenlijke discussie over de islam en deszelfs symbolen. Maar voor dit inzicht hoeven we op onze quasi elite van linkse zelfverheffingsneuroten niet te rekenen. Integendeel. Ze zullen tot ze met doorgesneden strot in hun graf liggen volhouden dat de islam een soort christendom is. Bijvoorbeeld die halve gare pianospelende baviaan en krankzinnige die nog een keer onze premier wil worden.

Er zijn er een paar die wakker aan het worden zijn, maar het heeft veel aanslagen en peilloos leed gekost.

Premier Valls van Frankrijk: “De boerkini is geen nieuw soort badlijn, een modestatement. Het is een politieke uiting, anti-maatschappelijk, en is gebaseerd op de onderwerping van vrouwen.” Nicolas Sarkozy vindt de boerkini een “provocatie”.

Intussen buitelen de mainstream-media over elkaar heen in pogingen om de boerkini te verharmlosen. Daarbij zijn vooral filosofische diep-denk-vrouwtjes van groot politiek bewustzijn uiterst actief. Ik wil een voorbeeldje naar voren halen uit een krant die vroeger juist tégen het nazisme was en de parolen voor de strijd tegen de bezetter trachtte te formuleren. Jeugdige én wijze vrouw Anouk Kemper schrijft onder de kop “Een burkini op het strand? Amsterdam wordt er niet warm van” een tut-tut-tut-ho-ho-artikel dat eventuele opgewonden anti-boerkinisten duidelijk moet maken dat ze helemaal alleen staan in hun verontrusting. Niks aan de hand.

Anouk had in een Turkse winkel een boerkini gekocht, maar die moesten ze daar achter uit het magazijn halen want de winkelmedewerkster dacht dat de boerkini op het Nederlandse strand weerstand op zou roepen. Ze wil ook niet dat de winkel genoemd wordt in Anouks artikel. En Anouk kwam voorts op het Amsterdamse strand van Blijburg  een Marokkaans gezin tegen, dat uiteraard niet twee en niet drie maar vier kinderen had. De moeder dacht ook dat een boerkini aanmerkingen zou oproepen van andere badgasten. Maar Anouks ervaring  op Blijburg en op het Bloemendaalse strand is dus dat zelfs jolige studentypes met een drankje op niks zeggen.

 ‘Wat vinden jullie ervan dat ik dit aan heb?’ vraag ik aan een drietal twintigers. ‘Moet je vooral lekker zelf weten’, vinden ze. Vanmorgen hadden ze het toevallig nog over de incidenten in Frankrijk. ‘Bizar dat ze iemand dwingen om zich anders te kleden. Als ik in een trui en een spijkerbroek op het strand wil zitten, mag dat toch ook?’ zegt Manon de Veer. ‘Het viel me net sowieso niet op dat je een boerkini aan hebt, ik dacht: je bent gewoon een moslimvrouw.

Gewoon een moslimvrouw. Moet je lekker zelf weten. Men ziet: het anything-goes-argument en de vrijheid-blijheid-gedachte is sinds de jaren zestig stevig verankerd geraakt. En de islam maakt daar handig gebruik van. Nee, die boerkini-draagsters hoeven zich van die strategie niet eens bewust te zijn. Dat zijn marionetten. Dat zijn de pionnetje van de baardmannen die zeggen: “Elke hoofddoek elke boerkini in de straten van het Westen aan de stranden en in de zwembaden van het Westen is een vlag geplant in vijandelijk gebied.” En als de naïeve westerlingen lang genoeg “tolerant” blijven dan voeren diezelfde baardmannen tenslotte de definitieve intolerantie in.

En “we” zijn inderdaad hyper-tolerant. Anouk gebruikt soepeltjes de framing waarin Geert Mak ons is voorgegaan: pas op dat we van de moslims niet de nieuwe Joden maken!

Nog eens Anouk:

Ik ben bang dat mensen nare dingen zeggen, stomme grappen maken, misschien zelfs agressief worden. De hoofddoek doe ik als laatste om. Nu is het officieel: ik hoor er niet meer bij, ik ben ‘de Ander’. Op mijn hoede wandel ik naar het strand. Ik pootjebaad en installeer me daarna in het zand, naast een groep die hard muziek draait en al wat drankjes op heeft. Na enige tijd realiseer ik me wat er gebeurt: niets. Niemand kijkt, niemand roddelt, niemand roept wat.

Ah! De “Ander”! Ja, dat mogen we nooit meer doen, anderen als “de Ander” zien, óók niet als die “Anderen” bewust of onbewust een nazi-ideologie als de islam aanhangen en verspreiden. In welk geval die kreet dus precies zal realiseren wat “we” willen voorkomen.

Na de uitsmijter van Anouk twijfelen we niet meer aan welke kant ze staat: die van de Vrijheid van Kleding natuurlijk!

“Zo’n boerkini – het kan de strandgangers in en om Amsterdam weinig schelen. Ik hoop dat de winkelmedewerkster en de moeder dit lezen.”

Even een andere invalshoek. De Joden. Want zonder de Joden gaat het niet. Men weet dat alles wat er verkeerd gaat in de wereld aan de Joden is te wijten. Als er van de honderd zwarten die doodgeschoten worden in Amerika ééntje bij is die door een kogel van een witte politieman wordt geraakt, dan komt dat door  . . . . . . . de Mossad!

De antisemiet Monique van Hoogstraten die de berichtgeving vanuit Israël verzorgt voor het antisemitische NOS-journaal –  (Wat is ze stil de laatste tijd! Zouden ze bij het staatsjournaal beseffen dat hun . . . . . eh . . . . . Israël-irrationalisme in de gaten begint te lopen?) – heeft op de site van het journaal een stukje geschreven waaruit men kan begrijpen dat veel Joden net zulke vrouwenvleesvrezers zijn als moslims en dat de Joden onder meer daarom heel tolerant zijn voor het geloof dat al 1400 jaar een moleculaire Holocaust aanricht onder vrouwen.

Ik kan me voorstellen dat Moniekje er niet echt een aitum voor het journaal van heeft willen maken, met stand-upjes op het strand van Tel-Aviv en zo. Want ze kon Israël met dit onderwerp niet echt demoniseren. In haar ogen – want behalve erg antisemiet is ze ook erg islamofiel – moest ze immers toegeven dat de Joden iets goed doen, namelijk tolerant zijn voor het Geloof van de Vrede.

Ik citeer het Moniekje in extenso en vertel dan wat ze er toch nog aan linkse smeerlapperij in weet te verwerken:

In Israel kijken veel mensen met verbazing naar het boerkini-debat in Frankrijk, waar het verbod op de bedekkende zwemkleding vandaag door de hoogste Franse bestuursrechter werd verworpen. In de Joodse staat is het volstrekt normaal dat moslima’s gekleed zwemmen en op het strand liggen. Op het strand in Tel Aviv liggen schaars geklede vrouwen naast volledig bedekte vrouwen met hoofddoek. Niemand neemt daar echt aanstoot aan.

20 procent van de inwoners van Israël is Arabisch, de meesten van hen zijn moslim. Dat is al zo sinds de stichting van de staat in 1948. Veel Palestijnen vluchtten, maar een deel bleef. De Israëliërs zijn dus al een tijd gewend aan een fenomeen dat nieuw lijkt voor Frankrijk.

Op het strand brengt iedereen zijn eigen – religieuze – tradities en geboden mee. “Ik vind het verbod verkeerd”, vertelt een vrouw in een boerkini. “Een vrouw moet zelf beslissen over haar lichaam. Kijk naar mij, ik voel me er prettig bij.” 

Een andere vrouw, in bikini, is het met haar eens. “Het strand is van iedereen. Iedereen mag aandoen wat hij wil.” Dat wordt ook beaamd door een andere vrouw. “We leven in een vrij land met een liberale cultuur. Ik vind dat iedereen zelf mag bepalen hoe hij of zij eruit ziet.”

Een deel van de joodse vrouwen gaat ook niet in bikini zwemmen: de ultra-orthodoxen. Er is in Tel Aviv zelfs een speciaal strand voor hen, waar mannen en vrouwen gescheiden baden. “Wij lopen niet naakt”, zegt een joodse vrouw in bedekkende zwemkleding. “Dat mag niet.”

In Israël leven verschillende bevolkingsgroepen noodgedwongen naast elkaar, maar de groepen trekken maar weinig met elkaar op. De bezetting en het conflict tussen Joden en Palestijnen liggen diep verankerd in het land. Maar daar waar mensen elkaar ontmoeten in het dagelijks leven – zoals op het werk en in de winkels – is het opmerkelijk hoe gemoedelijk ze met elkaar omgaan.

Zal ik voor u de onderhuidse boodschap eens bloot leggen?

Het leugenachtige vrijheid-blijheid-argument vermeldt ze gewoon expliciet, maar de “tolerantie” wordt verder nog toegeschreven aan 1) Joden zijn deels ook orthodoxe vrouwvleesvrezers, 2) ze zijn al gewend aan samenleven met de islam sinds 1948.

Het samenleven is “noodgedwongen” zegt het Moniekje en “de groepen trekken maar weinig met elkaar op”. Moniekje eufemeert, maar het is dus een gesegregeerde samenleving, waarin de twee bevolkingsgroepen, Joden en Arabieren, eilanden vormen. Maar “op het werk en in de winkels” gaan ze, aldus het Moniekje “gemoedelijk” met elkaar om. (Dat is in Nederland precies zo: moslims “integreren” in het algemeen precies genoeg om de sociaal-economische infrastructuur te kunnen gebruiken. Je kunt ook zeggen dat ze erop parasiteren terwijl ze de geest die deze infrastructuur heeft geschapen, verwerpen. Hoe zou Paul Scheffer dat indertijd ook alweer? Je kunt niet de vruchten plukken en de boomgaard afwijzen? Zoiets. In Israël is er overigens dezelfde vreugde om elke Arabier die het ver weet te schoppen als in Nederland om elke Marokkaan of Turk die maatschappelijk stijgt. Ik heb ooit een Marokkaanse luitenant in het Nederlandse leger gesproken die me vertelde dat ze in de legerleiding doodblij met hem waren en alles wilden doen om meer van zijn soort binnen te trekken. In Israël is het precies zo.)

Samengevat: de oppervlakkige boodschap van het Moniekje is dus: door geestelijke verwantschap en gewenning gaan in Israël  Joden en Arabieren “gemoedelijk” met elkaar om, althans op de werkvloer en als ze elkaar in een winkel tegenkomen.

Maar let op deze sleutelzinnen: “De bezetting en het conflict tussen Joden en Palestijnen liggen diep verankerd in het land. Maar daar waar mensen elkaar ontmoeten in het dagelijks leven – zoals op het werk en in de winkels – is het opmerkelijk hoe gemoedelijk ze met elkaar omgaan.”

De onderhúídse boodschap is dus: dat gemoedelijke samenleven gebeurt ondanks die gruwelijke “bezetting” door Israël, dus . . . . in Europa hebben “we” al helemaal niks te duchten van de islam en zijn symbolen.

Rest mij nog te vermelden dat ik óók aan het Moniekje al vele malen heb uitgelegd dat die term “bezetting” een smerige leugen is die alleen alom geloofd wordt vanwege de decennialange Goebbeliaanse herhaling in alle Westerse mainstream-media.

UPDATE: En nou zag ik op de site “Vlaamse vrienden van Israël” die eigenlijk altijd aan de goeie kant staat en enorm veel goed werk doet, een slecht artikel van de webmaster zelf onder de titel:

Boerkini-debat: Voor het beknotten van de religieuze vrijheden betalen de Joden het gelag

We zullen, zegt het stuk “andere middelen moeten bedenken dan enkel het beknotten van de religieuze vrijheden”, want dat anders de Joden weer het slachtoffer gaan worden en wel op nogal apokalyptische wijze:

“Men viseert thans religieuze moslims, maar als straks het stof is gaan liggen en het tumult voorbij, zal men daarna de doden gaan collecteren en tellen en het zullen enkel Joodse lijken zijn die zullen worden gevonden.”

Tsjonge-jonge! Wát een onzin!

Het gáát niet over het beknotten van “religieuze vrijheden” zo in het wilde weg in het algemeen, maar over het verbieden van de symbolen van een nazi-ideologie. Het viseren van de islam zal juist leiden tot meer begrip voor het Jodendom, vooral ook omdat je dan nog eens kunt benadrukken dat die orthodoxe idioten dan wel geschift zijn, maar dat ze niet rovend en moordend over de wereld trekken.

“Vlaamse vrienden van Israël” schrijft ook dat dit soort verbodspolitiek “haast onvermijdelijk zal leiden tot de vernietiging van de Joodse identiteit”. Onzin. Alsof die identiteit afhangt van Joods-orthodoxe mafklappers.

De webmaster brengt ook als parallel de kritiek op het halal slachten te berde: als je het voor de moslims verbiedt, moet dat ook voor de Joden. Maarrrr . . . . . . terwijl ook ik er inderdaad van overtuigd ben dat de Joden dat slachten oneindig veel professioneler en pijnlozer uitvoeren, heb ik er geen moeite mee hier wél gelijke kappen over gelijke monniken-koppen te trekken: als je identiteit als Jood van dat metterdaad rituele keelsnijden afhangt, is het met je geestelijk leven armoedig gesteld.

UPDATE 30 augustus 2016:

Het komt niet zo heel vaak voor dat ik Bart van Rossem-Nijman tot Westerflier instemmend citeer. Maar deze is wel héél aardig:

” ‘De boerkini is de ultieme uiting van emancipatie, participatie en, in de taal van de gevestigde politiek, integratie. De moslima die een boerkini draagt doet dat omdat zij niet langer aan de zijlijn wil toekijken hoe man en kroost deelnemen aan het openbare leven. Tuurlijk Syl. Maar met dit niveau van argumenteren zou je ook kunnen zeggen dat negerslaven het prima vonden om geketend in het katoenveld te werken, want dan kwamen ze tenminste nog eens buiten.

(Voor de duidelijkheid: in het cursieve gedeelte is Sylvana Simons aan het woord en in het vetblauwe romeinse gedeelte Bart Westerflier.)

__________________

 

Advertenties