Javastraat Amsterdam

Javastraat Amsterdam

De Javastraat in Amsterdam ken ik al 40 jaar en ik heb ‘m zien islamiseren, hem zien veranderen in één grote soek dan wel een kashba, alwaar dezer dagen de studerende kinderen van gefortuneerde ouders uit de provincie massaal neerstrijken. Papa heeft die drie ton wel liggen voor een appartementje van 50 vierkante meter in de stad waar het allemaal gebeurt. De Javastraat is ook een van de straten waarop Ajouad (spreek uit: ézjoewet) El-Miloudi is opgegroeid, zoals hij laat zien in “zijn” televisie-programma “Kaaskop of Mocro”. Het zijn vier afleveringen en ik ga ze alle vier volgen en becommentariëren. Vandaar het Romeinse cijfer (I) in de titel. [Update 5 februari 2017: dat laatste is dus nooit gelukt vanwege niet interessant genoeg, uitputting en andere prioriteiten.]

Afgelopen donderdag kwam ik nog door de Javastraat met mijn racefiets, want ik was op weg, via het multiculturele Flevopark en vervolgens langs het Amsterdam-Rijn-kanaal, naar de Nescio-brug. Dat is de fiets-verbinding, die brug, tussen Amsterdam-Oost en de kunstmatig aangelegde “nieuwe wijk” Ijburg. Ik doe die brug, waarin twee steile stukken zitten zeven keer, dat zijn veertien pittige klimmetjes. Als ik klaar ben zet ik mijn fiets onderaan de brug en sprint ook zeven keer de 50 treden op die de brug bereikbaar maakt voor voetgangers. Wel na elke spurt even uithijgen boven.

Er mogen geen brommers en scooters op de brug, maar er is natuurlijk geen mens of politie-agent die deze regel handhaaft. Als scooterrijders zich fatsoenlijk gedragen, is het ook niet zo’n groot probleem. Deze donderdag komt er tijdens mijn fietsfase één scooter-rotzak met duopassagier grof tussen de fietsers doorscheuren terwijl hij hysterisch en snerpend claxonneert. Als de scooter even moet inhouden vanwege de fietsers, schreeuwt de duopassagier verwensingen naar de fietsers. Het zijn Marokkanen. Allicht zijn het Marokkanen.

Na het fietsen doe ik de trappen. Na een spurt naar boven weer afdalend wordt mijn aandacht getrokken door tumult. Als je vanuit de richting Amsterdam-Oost komt, ga je rechtsaf de brug op. Daar wil het wel eens een beetje druk zijn, vooral als de scholieren ’s middags naar hun huizen in Ijburg aan het terugkeren zijn. Een groepje pratende jongens op hun fietsen zijn rechtsaf aan het afslaan. Een scooter die ook rechtsaf de brug op wil, moet inhouden. De adolescente Marokkaan wrikt zijn scooter tussen het groepje fietsende pubers en begint ze scheldend te bedreigen. De jongens doen net of ze niks merken. Natuurverschijnsel. Marokkanen. Dat wéét je gewoon. Ik wacht af of de Marokkaan de jongens gaat slaan, want daar ziet het even echt naar uit. Dan zal ik me er mee moeten bemoeien.

Enfin, zo kan ik nog wel een tiental anecdotes oplepelen rond de Marokkaanse medemens.

Nescio fietsbrug

Nescio fietsbrug

Terug naar Ajouad Miloudi. In deze aflevering laat hij zien dat behalve de Grote Onmogelijkheid er ook de Kleine Onmogelijkheid bestaat van integratie van moslims in het Westen. Met de Grote Onmogelijkheid bedoel ik dat de islam een al 1400 jaar oud totalitair antihumanisme vormt dat inherent vijandig is aan alles wat Joods-Christelijk-Verlichte traditie mag heten en één op één elk wezenskenmerk met het Hitlerisme deelt. Vandaar dat ik altijd spreek van de nazislam.

Met de Kleine Onmogelijkheid bedoel ik de meer dagelijkse, “gewone” onverenigbaarheid van de mentaliteiten van moslims en niet-moslims. Ik houd rekening met de mogelijkheid dat de wezenlijke onredelijkheid van veel moslims in vele individuen genetisch is. Als het leren van het Londense stratenplan door taxichauffeurs neurologisch aantoonbare veranderingen in hun hersens veroorzaakt, waarom zou indoctrinatie met een totalitair antihumanisme gedurende 1400 jaar, dat is 70 generaties, niet óók overerfbare fysieke gevolgen voor het brein kunnen hebben? Kijk bijvoorbeeld eens naar de bavianen die optreden in deze “Groeten uit Turkije“, waar die tweede grote groep cultuurverrijkers vandaan komt.

Miloudi is in de Watergraafsmeer (dat is het Amsterdam-Zuid van Amsterdam-Oost) op de lagere school gegaan. Hij bekijkt met de moeder van een autochtoon vriendje van destijds – Oscar geheten – een fotoboek uit die tijd. Oscar komt niet in beeld. Je vraagt je af waarom niet. Dood of geëmigreerd naar Amerika zal-ie niet zijn, want dan was dat vast wel even gemeld. Toch? Raar. Miloudi vertelt dat hij op die witte school het enige jongetje was dat tijdens het douchen na de gym zijn onderbroek aan hield. Ja, dat zie je op sportscholen en bij voetbalclubs ook steeds meer en het went wat mij betreft nooit. Niet alleen idioot vind ik het, maar ook smerig: hoe kan je nou je reet wassen met je onderbroek aan? De moeder van Oscar vertelt dat ze in de gaten kreeg dat de familie Miloudi anders was toen de moeder van Ajouad een paar weken naar Marokko vertrok: om een vrouw te zoeken voor haar oudste zoon, Ajouads oudere broer.

MILOUDI DE KAPPER VANMILOUDI VRIEND BIJ DE KAPPER

– Miloudi’s kapper en de vriend van de snoepwinkel

Miloudi gaat naar de  Marokkaanse kapper in de Javastraat. Die is getrouwd met een Nederlandse vrouw en er zit geheel toevallig ook nog een oude vriend van Miloudi die ook al een Nederlandse vrouw heeft. Die vriend vertelt dat je op tv in Marokko als jongen wel eens van die mooie blonde Europese vrouwen zag en dat-ie, toen-ie in Nederland aankwam zich net voelde als “een kind in een snoepwinkel”. Het lijkt me een aardige vent, die vriend, maar ik moest bij “snoepwinkel” toch even denken aan de Nieuwjaarsnacht in Keulen. De drie heren komen tot de conclusie dat een jonge Marokkaanse moslim nog steeds moeilijk thuis kan verkopen dat-ie met een autochtoon Nederlands meisje wil trouwen.

Miloudi heeft blijkbaar de gelegenheid van het programma nodig om aan zijn vader te durven vragen of hij ermee ingestemd zou hebben als hij met een autochtoon Nederlands meisje was thuisgekomen. De vader zegt dat het geen  probleem geweest zou zijn. Waarop de zoon de conclusie trekt dat pa dus altijd al moderner was dan de zoon.

MILOUDI VADER MODERNER DAN ZOON

Stel dat die vader de waarheid spreekt, dan is het toch opmerkelijk dat die hypokriete zogenaamde schaamte-cultuur ervoor zorgde dat de zoon niks durfde te bespreken rond seks en partnerkeuze ondanks de relatieve openheid van de vader.

Waarna een episode volgt waarin Miloudi, varend op de Marokkaanse Gay-Pride-boot, een gesprek heeft met twee Marokkaanse homo’s en een Marokkaanse lesbienne. We treffen een Miloudi in duidelijke zielsworsteling. Tsja. Ik kan me herinneren dat in 1969 de broer van mijn toenmalige vrouw bij ons thuis kwam vertellen dat-ie homo was. Ik vond het niet gemakkelijk en ik herinner me een schoorvoetende acceptatie onder het uitspreken van – en ik herinner me dat woordelijk: “Nou ja.  Het is niet mijn cup of tea, maar . . . . . okay.” Zo zit Miloudi er ook bij, op die boot, waar een Marokkaanse homo vertelt dat een jonge Marokkaanse jongen nog maar pas geleden is gewurgd door een oom vanwege zijn geaardheid. Hij zelf heeft 25 jaar in de kast gezeten en zijn familie heeft hem laten vallen. Ook zijn moeder. Wat een leuke “cultuur” is dat toch. Merk op dat Miloudi dat vervloekte totalitaire nep-geloof weer als eerste factor noemt als hij zijn eigen standpunt over homoseksualiteit moet bepalen: “omdat je toch altijd te maken hebt met ten eerste de geloofsworsteling”. En vervolgens vermeldt hij zijn angst voor reacties van de andere stamleden: “de familie en de omgeving”. Uit die “omgeving” waarin hij, zo zegt hij, “van jongs af aan” heeft meegekregen dat “het een verkeerd iets is”.

Miloudi heeft het zichtbaar moeilijk met die homo's op die boot

Miloudi heeft het zichtbaar moeilijk met die homo’s op die boot

Op minuut 22: begint het meest interessante deel van deze aflevering. Miloudi in gesprek met twee Marokkaanse meiden. Zorgvuldig hebben de programmamakers er eentje met en eentje zonder hoofddoek uitgezocht. Natuurlijk is dat totaal niet representatief: 95% van de Marokkaanse meiden draagt een hoofddoek.

De hoofddoek is het meest uitgesproken, maar de hoofddoekloze is het in alles met haar eens. De Marokkaanse mannen, zeggen ze, zijn emotioneel “onderontwikkeld”. Vooral de vaders kunnen blijkbaar geen emotionele band met hun dochters aangaan. De dochters zijn “vervreemd” van hun vaders.  Die vaders moeten leren “een stukje menselijkheid” te tonen richting hun dochters. Hoe moeten meisjes een anders idee krijgen met wat voor een soort man ze later willen trouwen? (Met zo’n zelfde botte bijgelovige hork, zou ik zeggen.) Marokkaanse mannen zijn koppig en zitten vol met “eer”, meent de hoofddoek en ze maakt duidelijk dat ze geen seks voor het huwelijk wil. (Ja, dat  is heel handig: als je pas ontdekt of je seksueel bij elkaar past als je contractueel aan elkaar vast zit.) Het probleem dat moslimmeisjes seks weigeren voor het huwelijk en hun aanstaanden in hunkering houden, zo zegt de hoofddoek, is “een héél veel voorkomend probleem”. Heel herkenbaar, zegt ook de hoofddoekloze. Beiden vertellen dat je niet met een jongen gezien mag worden op straat en dat je niet met een jongen thuis kan komen: dat is “ondenkbaar”. (Hoe je dan ooit aan een man komt om mee te trouwen? Ik neem aan via een gearrangeerd huwelijk.)

Maar het allerergste is dus dat ze het over één ding roerend eens zijn: hun man hoeft niet noodzakelijk een Marokkaan te zijn, maar  . . . . . . . het móét een moslim zijn. Ze willen koste wat kost in hun geestelijke gevangenis blijven. Hoe zegt Eddy Terstall dat ook alweer? Kippen die de legbatterij bepleiten.

De hoofddoek noemt zich “hoogopgeleid”, maar ze gelooft wel in voodoo. Je moet geen haar of kledingstukken of bezittingen kwijt raken, want dat kunnen mensen gebruiken om je te beheksen. Ze kunnen je bijvoorbeeld verliefd maken. Dat bijgeloof is niet ongewoon. Naast het grote bijgeloof van de islam hebben moslims ook een sterke neiging naar het kleinere bijgeloof, dat van ”demonische krachten” en van “bezetenheid”. Het komt ter sprake naar aanleiding van de praktijken door “tantes” in Marokko om meisjes die wat moeilijker een man vinden te bevrijden van een “vloek”. In Nederland worden die “magische” praktijken door zelfbenoemde priesters die zichzelf “raki” noemen, moeiteloos gemengd met de islam, met name met Koranteksten.

Zorgvuldig door de programmaleiding uitgekozen: eentje met en eentje zonder

Zorgvuldig door de programmaleiding uitgekozen: eentje met en eentje zonder

Miloudi gaat naar zo’n “raki” toe – “Soennah Dokter” staat er op zijn winkel – en vraagt of hij zou kunnen vaststellen of er iets met hem aan de hand is qua bezetenheid door demonen en zo. De goedgemutste witjurk kondigt aan dat hij eens naar de “symptonen” bij Miloudi zal gaan kijken. Miloudi is onder de indruk. Hij vindt het heel spannend, zegt hij, als hij tegenover de witjurk aan de tafel zit. Wat er nu volgt (op 32:25) is hilarisch: de “dokter” grijpt een microfoon en begint op zijn islamitisch te blèren dat het een aard heeft en wel zo hard dat het lijkt of hij vanaf een minaret een hele wijk moet bestrijken. Maar het lachwekkende is aan Miloudi niet besteed: hij blijft zwaar onder de indruk. De diagnose is in elk geval dat Miloudi “bezeten” is en dat hij een “programma” van twee maanden moet gaan volgen. Kassa! Want deze Soennah-dokter in de Visserijstraat 85a in Rotterdam is een ventje dat commercieel van wanten weet!

De Raki-Soennah-dokter zoekt  het vooral in volume

De Raki-Soennah-dokter zoekt het vooral in groot volume in de kleine ruimte

En dan gaat Miloudi tenslotte nog naar een gewone psychologe van Marokkaanse afkomst, Najat Rabae, die, hoe kan het ook anders, gespecialiseerd is in Marokkaanse ziels-zieken. Het gaat over de schizofrenie die de twee onverzoenbare culturen in een Marokkaanse moslim kan oproepen. En als het gaat over de acceptatie van homoseksualiteit en de problemen die Miloudi daarmee heeft, dan komt het wéér te voorschijn. Hij zegt:

“Het geloof speelt een rol, ja. Grote rol.”

Ja, en dat geloof zal ‘m blijven kwellen. Net zolang tot-ie het bij het grof vuil zet en nooit meer omkijkt. Want dat is het enige wat je met de islam kunt doen, met deze onhervormbare, onderdrukkende, racistische massa-moordenaars en slavenhalers-ideologie.

MILOUDI BOEKENPLANKJE RAKI

Het boekenplankje bij de Raki-Soennah-dokter

Er was na de uitzending ook nog een “nazit” gefilmd waarin vragen door e-mailers en twitteraars konden worden gesteld. Opvallend was dat Miloudi vast stelde dat de uitzending “trending” was op twitter en dat er een enorme hoeveelheid vragen al waren gesteld. Opvallend was verder dat er maar een kwartier beschikbaar was voor het beantwoorden van die vragen, maar dat Miloudi niettemin erg veel tijd besteedde aan zijn oproepen om nóg meer vragen te stellen en dat diezelfde Miloudi onderwijl voortdurend uitriep dat er nog maar weinig tijd over was. Waarmee de indruk werd gewekt dat het Miloudi meer ging om het “trending zijn”, dus om de cijfer-scores, dan om de vragen en de antwoorden.

Een van de homoseksuele medemensen met wie Miloudi op de Gay-Pride-boot had gesproken, was ook aanwezig. Miloudi probeert hem met nogal wat nadruk op te dringen dat het niet “respectvol” is naar zijn familie om op die boot te gaan staan. De man moet Miloudi waarachtig toch nog duidelijk maken dat zulks het probleem is van die familie, die hem, om het eens grondig tautologisch uit te drukken, in zijn wezenlijke essentie heeft afgewezen.

Bij de nazit zat ook een mollig wit en innig wijfje dat Renée heet en de computer bediende waaruit ze de vragen puurde. Ze meldde dat veel Hollandse meisjes aangaven dat ze best met Ajouad wilden.

Renée meldde ook dat er veel gevraagd werd waarom het zo belangrijk is voor Marokkaanse mannen dat hun vrouw maagd is. Dat heeft te maken met “trots” en met “eer” zegt Miloudi en verduidelijkt dan dat Marokkaanse mannen niet over straat willen met een vrouw van wie een andere man kan zeggen “ik heb haar ook gehad”. De hoofddoekloze uit de hoofduitzending zit er ook bij. Wat vindt zij van de eis van maagdelijkheid? Nou, dat het de vrouw reduceert tot een object en een bezit. Zeer juist. Maar opnieuw wordt niet opgemerkt dat die bezitsdrang dus een reden is waarom meisjes in de islam niet mogen experimenteren met seksualiteit, waardoor huwelijken een extra risico lopen te mislukken. Ik heb een jaar of 25 geleden een Turkse vader in een tv-docu de gewenste maagdelijkheid van meisjes in de islam onvergetelijk zien illustreren. Hij pakte een kristallen pronkglas, draaide het rond en zei: “Kijk: een vrouw is als een mooi glas. Je wilt toch niet dat er krassen op zitten?”

Mijn vraagje naar de bekende weg via “Hashtag Ajouad” zou overigens geweest zijn: hoe komt het toch dat het veel gaat over Nederlandse meisjes en de moeizame acceptatie door de familie van hun Marokkaanse vriend en niet over Nederlandse jongens die een Marokkaans meisje aan de haak hebben geslagen? Antwoord: dat komt nagenoeg niet voor, dat “wij” een vrouwtje bij de islam weghalen, het omgekeerde zeer regelmatig.

MILOUDI VADER MENSEN ZIJN GELOVIGMILOUDI VADER GELOOF BEPAALT

Ja, het geloof bepaalt en dat geloof wordt wat mij betreft integraal verboden, in al zijn materiële en verbale uitingen. Weg met de islam!

_________________

Advertenties