Een eminent stompzinnige cartoon bij een goed artikel

Een eminent stompzinnige cartoon bij een goed artikel

 

Gregg Roman, directeur van Middle East Forum, legt uit waarom onderhandelingen tussen Israël en de Arabieren nergens toe zullen leiden. Dat beweer ik ook al heel wat jaartjes.

Jammer dat Roman geen credits geeft aan Caroline Glick, want zij is natuurlijk degene die in haar “Israeli Solution” voor het eerst openlijk heeft uitgesproken dat er alleen maar een relatieve vrede kan ontstaan als Israël Samaria-Judea (“de Westbank”) annexeert. Overigens is dat natuurlijk een verkeerd woord “annexeert” want in feite zou Israël bij zo’n “annexatie” zijn duizend procent moreel en juridisch recht gaan uitoefenen om dat gebied te bewonen, besturen en controleren.

Jammer ook van die ongelooflijk stompzinnige “cartoon” die het artikel in Middle East Forum begeleidt: uitgeputte Palmaffia-terorist en uitgeputte Israëlische soldaat zitten rug aan rug en beiden verzuchten: “Will they ever stop?” Jammer, want als er nou één waarheid is in dit “conflict” dan toch wel dat alléén de Arabieren – de Palestijnse en de 400 miljoen overige –  de terreur vanaf 1920 zijn begonnen en hebben volgehouden tot op heden. Er zijn geen twee veroorzakers van het geweld: alléén de Arabieren zijn schuldig. Zoals Dennis Prager zegt: je kan heel ingewikkeld doen over dit “conflict”, maar je kan het ook in zes woorden af doen: de Arabieren willen de Joden vermoorden. Gregg Roman zegt het zelf zo:

“The crux of the conflict is simple: Israel wants to survive; the Palestinian leadership wants to destroy it.”

Het derde jammer is dat Roman zijn stelling dan toch weer afzwakt door te zeggen: “This doesn’t mean the U.S. should support a winner-take-all settlement of the Israeli-Palestinian conflict.”

Alhoewel? Zwakt hij zijn stelling af? Maar lees nu de volgende zin eens:

“But we must dispense with the fallacy that Israel is only a concession or two away from an American-brokered diplomatic breakthrough. As Gen. Douglas MacArthur said famously, ‘there is no substitute for victory’.”

Ja, zeg, wat zal het nou wezen? Overwinning of toch een halfbakken substituut?

In elk geval onderbouwt Roman zijn stelling met een sterk historisch overzicht. Lees maar:

“For most of human history, military victory ended wars. The Pax Romana, a period of 200 years of relative peace within the Roman Empire, began only when Augustus defeated Marc Antony in the Battle of Actium. When the North ravaged the South in the American Civil War, it caused the seemingly intractable conflict that claimed three quarters of a million lives over four years to fade away. The South, knowing it was defeated, never made trouble again. German and Japanese ill-will toward Western democracies in World War II rapidly dissipated, thanks to the bitter pill of defeat; friendship soon followed.

Today’s conventional wisdom holds that conflicts are best resolved through negotiation and compromise. But let’s look at the facts. After 40 years of negotiations to reunite Cyprus, the island remains divided, and 60 years of standoff over the Korean peninsula have achieved little. In Syria, the killing continues unabated despite five years of talks to reconcile Sunnis and Alawites. And at the same time, years of diplomatic efforts to roll back Iran’s nuclear program ended with the West’s capitulation to Tehran’s demands.”

De “negotiations fallacy”, zegt Roman is vooral duidelijk in het Arabisch-Israëlische “conflict”. Goed woord: “negotiations fallacy”: onderhandelingen-illusie, onderhandelingen-waan, onderhandelingen-drogreden.

De eerste reden van het voortdurend mislukken van “het vredesproces”, zegt Roman, is het feit van de gloeiende haat jégens en de wil tot vernietiging ván Israël bij de Arabieren, die ze voortdurend levend houden en via massale indoctrinatie doorgeven aan hun kinderen.

De tweede reden van dat blijvende mislukken, meent Roman, is de Amerikaanse politiek van 1) het afhouden van Israël van de definitieve overwinning, 2) van het beroven van Israël van zijn winsten in de hun opgedrongen oorlogen en 3) het toestaan dat de Palmaffia’s en de Arabieren in het algemeen geen enkele prijs hoeven te betalen voor hun weigering tot vrede te komen en een compromis te sluiten.

De Amerikaanse politiek zorgt er, kortom, voor dat de Palmaffia’s en de Arabieren in het algemeen door kunnen gaan met terreur & traineren. Roman somt de voorbeelden op:

“American policy has long been to prevent Israel from achieving a decisive military victory over its adversaries. In 1956, President Eisenhower forced Israel to abandon its territorial gains from the Suez Crisis. Similarly, following the 1967 Six Day War, the U.S. helped engineer a U.N. resolution calling on Israel to return unspecified “territories occupied” in the war. The Reagan administration stopped Israel from obliterating Yasser Arafat’s PLO forces in Lebanon in 1982, and, most recently, the Obama administration pressured Israel to limit its objectives in its 2014 war with Hamas. These concessions, which are often unilateral and irreversible, include settlement freezes, prisoner releases and forfeiture of territory.”

En dan is er natuurlijk nog een voorname reden dat Israël de controle óp en het bestuur ván heel Samaria & Judea moet gaan uitoefenen, een reden die door Gregg Roman niet genoemd wordt: een eigen “Palestijnse Staat” aldaar is binnen een paar maanden overstroomd met IS-Hamas terroristen en veranderd in een springplank-annex-rakettenlanceerinrichting.

Deze stand van zaken verklaart trouwens ook de door onze Tweede-Kamer-collaborateurs waargenomen “onwil” bij Netanyahu om de “vredesbesprekingen” wéér aan te gaan: de Israëlische premier wéét dat zulks zinloos is en dat er in de toekomst maar één echte oplossing zal zijn.

________________

 

 

Advertenties