Dchar tijdens zijn hartstochtelijke oproep met een Aangelaat van de Ander op de achtergrond

Dchar tijdens zijn hartstochtelijke oproep met een Aangelaat van de Ander op de achtergrond

Ik ben net terug van een midweek hotelletje-Nederlandse-kust. Veel uitgestaard over de zee, op blote voeten in de branding gelopen en gefietst door duinlandschappen. Tussen de bedrijven door Robert R. Reilly gelezen: “The Closing of the Muslim Mind”.

Ik wist wel dat de moslimische wereld sinds 1400 jaar een wrede hel is en ook dat er ergens tussen het jaar 800 en het jaar 1100 een kans is geweest dat ze een begin hadden kunnen maken met humanistisch-worden. Ik wist ook dat zulks niet is gelukt. Reilly legt uit hoe via dogmadenker Al-Ghazali in de moslimische wereld een cultuur is ontstaan van onversneden wrede krankzinnigheid. Reilly noemt het anti-rationalisme, maar dat is hetzelfde. Het komt erop neer dat moslims, vanwege het feit dat Allah alles in volstrekte willekeur bepaalt, geen verband meer zien tussen oorzaak en gevolg. Ze kunnen eigenlijk gewoon niet meer denken en hebben zich volledig overgegeven aan de nazistische massamoordenaarsleer van die slavenhaler die ze hun Profeet noemen.

Zonder de geleerde steun van Reilly heb ik zelf al eerder gewezen op de redeloosheid van de gemiddelde moslim. Sterke Nederlandse voorbeelden beschreef ik in een stukkie over de verbijsterende reacties van Marokkanen op de juweliersvrouw in Deurne die twee Marokkaanse overvallers kapot schoot die haar man naar het leven stonden.

Ik had het dus te druk gehad met strand, duin en Reilly om de hartekreet van Nasrdin Dchar mee te krijgen. Of Dchar zich moslim voelt, weet ik niet, maar zijn oproep in DWDD om de Liefdes-Eenheid van Nederland te vieren zonder ook maar één referentie richting islam die de hele wereld aan het haat-splijten is, past perfect in deze defecte mentaliteit, waarvan ik al vaker heb gezegd dat-ie gedurende 70 generaties van islam bij veel moslims misschien wel genetisch is geworden.

Wat ik ook helemaal had gemist: de NPO gaat via een serie uitleggen dat Reilly uit zijn nek lult en dat de wereld van de islam helegaar geen irrationalistische hel is. “Van Rossem” van GeenStijl maakt me er in bloemrijke woorden op attent onder de titel “Verbindende NPO gaat uw islamofobie genezen”:

“Televisie-akela Shula Rijxman van de NPO heeft het idee opgevat dat de Publieke Omroep nog meer een dominee achter uw voordeur moet zijn. Geen betere brainwash dan blijven beuken op uw moraalcortex via het projectiescherm waar de burger zijn meubilair naartoe richt. “Verbinden”, noemen ze dat op het Ministerie van Mediapark en een betere reden om voorgoed afscheid te nemen van de treurbuis is er niet. Pleur die beeldbuis bij het oud vuil voor het te laat is, want vanaf deze Hilversumse Herfst gaat de NPO een hele reeks programma’s uitzenden waarvan u gaat denken dat de hele Arabische wereld een blije kijkdoos vol vrolijke verrassingen van vrijheid en vrouwenrechten is. En niet een in de tijd gestolde wereld vol eenkennige religieuze achterlijkheid die, quote NTR, “menigeen vreemd en soms zelfs een beetje eng vindt.”

Een beetje eng. Zelfs. Soms.

Het deed me deugd te constateren dat gedurende mijn midweekje de mainstream-media in Nederland helemaal zichzelf waren gebleven en dat de strijd tegen cultuurracisme en islamofobie daar nog volop gestreden wordt. Ach ja, de Liefdeseenheid van Nederland en de Onterechte Angst voor de Ander, die natúúrlijk net zo doordrenkt is van redelijkheid als wij zelf. Rasoel voorspelde het in zijn pamflet van 1990 “De Ondergang van Nederland: land der naïeve dwazen”, namelijk dat Nederland zou ophouden gezellig te zijn en een land vol wantrouwen zou worden. Het zou profetisch blijken. Elma Drayer in een column van 2006, getiteld “De onverbiddelijke tweedeling”:

“Mijn onschuld was ik min of meer al kwijtgeraakt. In 1998 had ik geruime tijd verkeerd onder ’bewuste’ moslimstudenten. Wat ik daar, midden in mijn eigen liberale stad, zag en meemaakte, genas me van elke neiging tot multicultureel optimisme. De radicalisering was toen al volop aan de gang. Mildere moslims hadden het toen al stevig te verduren van hun fanatiekere geloofsgenoten. Studentes zonder de juiste hoofddoek voelden zich toen al ongemakkelijk. En van het verdorven Nederland wilde deze islamitische elite toen al niets weten. Maar dat de haat tegen het Westen drie jaar later zulke bizarre vormen zou aannemen – daar stond ik, eerlijk is eerlijk, lelijk van te kijken.”

Vervolgens vertelt Drayer hoe de moslims het anti-semitisme in Nederland weer salonfähig hebben gemaakt en ze beschrijft ook hoe de islam erin slaagde autochtoon Nederland te splijten:

“Een andere ontdekking [naast de terugkeer van de Jodenhaat] was de waterscheiding die zich openbaarde onder vrienden, kennissen, collega’s. Sluimerende tegenstellingen, onzichtbaar in een tijdsgewricht dat niet om standpunten vroeg, ontwaakten met volle kracht. Etentjes konden ineens gierend uit de hand lopen. Een alledaagse lunch kon ontaarden in een ideologische veldslag. Net als, stel ik me zo voor, op het hoogtepunt van de Koude Oorlog.”

En nu wil Nasrdin Dchar dus Liefdes-eenheid zonder enige zelfkritiek of reflectie richting  islam. Als dat niet typisch islam is! Nausicaa Marbe schreef in de Telegraaf – “Het zelfbedrog van Ieder1” hoe zij Dchars optreden bij DWDD had ondergaan:

“Daar stond hij met strak geregisseerde mimiek en strategische spreekpauzes (de emotie moest bij de kijker stevig inslaan) zichzelf te presenteren als discriminatieslachtoffer. Primetime achtergesteld in de Vara-schijnwerpers. De pathetiek kraakte in zijn keel. Lang klaagde hij niet, want reflectie over discriminatie (en hoe die meer groepen raakt dan Dchar suggereert) of uitleg over die ’negativiteit’ (en de realiteit waaruit die voortkomt en waar een liefdesfuif niks aan verandert) was er niet bij. Toch zag hij kans tot tranen en gesnotter te komen. Een daverend applaus zwol aan.

( . . . )

Feit blijft dat die Ieder1-beweging je reinste zelfbedrog is. Waarom? Omdat die zo volstrekt zelfgenoegzaam aan de werkelijkheid voorbij gaat. Om de suggestie dat een saamhorigheidswandeling stokoude, diepliggende problemen (die onbenoemd onder de bah-term ’polarisatie’ worden weggemoffeld) kan oplossen. Alsof diversiteit alleen ’kracht’ is, alsof het helpt om mensen in te delen in groepen die dat wel of niet inzien. Nota bene in een land waarin velen zich wel serieus en toegewijd bezig houden met de onfraaie kant van diversiteit, doet een horde roemzuchtige BN’ers alsof alleen hun zondagse ijdelheidsbraderie iets betekent.” [mijn blauwe vet]

Marbe vraagt zich in haar column af naar wie ze eigenlijk heeft zitten kijken: naar de acteur Nasrdin Dchar die volgens Marbe best wel diepe karakterrollen heeft gespeeld of naar

“( . . .) een slimmerik die een gat in de emotiemarkt had ontdekt en zichzelf met veel drama als messias van deugend Nederland verkocht? Naar een aansteller die ’liefde’ preekte, maar verder optrok met Appa, de haat-rapper die in opspraak raakte door zijn openbare antisemitische scheldpartijen? Of naar een verwarde man die echt geloofde in de karikatuur die hij van zichzelf als slachtoffer maakte, met echte tranen als gevolg?”

Ik zou zeggen: je hebt, beste Marbe, zitten kijken naar een acteur die zichzelf speelt. Want ondanks zijn aankondiging dat hij gedurende dat optreden in DWDD eventjes niet de acteur Nasrdin Dchar was, maar gewoon Nasrdin Dchar, stond hij constant een personage te acteren, namelijk “de mens-achter-de-acteur”. Mens en acteur vielen samen. En nu de acteur zelf zijn tekst had geschreven, bleek hij een lege ijdeltuit. De “diepte” die Marbe had gezien in zijn rollen in films, was dus uitsluitend te danken aan script-schrijvers. Dat is trouwens wel weer een typisch islamitisch trekje: parasiteren op culturen die wél iets presteren, ze leegzuigen en onomkeerbaar de islamitische hel in trekken.

dchar-nasrdin-met-ster

Ik heb zelf in mei van dit jaar ook al een keer aandacht besteed aan Dchar onder de titel “Nasrdin Dchar stelt Nederland gerust aangaande het oudste nazisme ter wereld”. Ik schreef toen:

“Nasrdin Dchar zegt het aan tafel bij Pauw beeldend, als hij beschrijft hoe de Amsterdamse Jodenwijk vlak bij Carré aan de vooravond van Auschwitz veranderde in een getto. In datzelfde Carré zal hij als Goede Marokkaan op 4 mei ’s avonds een hele zaal positieve mensen gaan vertellen dat moslims helemaal niet zoveel verschillen van Joden en Christenen. Tenminste, dat vermoed ik zeer sterk, want Dchar is in een film zelfs al eens de vervolgde Jood gewéést. Wat door de kijkers naar Pauw gisteravond als het meest aangrijpende ervaren zal zijn, is toch het moment dat Dchar vertelt over het voor het eerst aanpassen van die kleding met die Jodenster erop in het kader van zijn filmrol. Dat had hij als heel indringend ervaren, als het krijgen van een stempel, als het gereduceerd worden tot een inferieure kategorie, zo maakt hij duidelijk. Men ziet: deze pracht-Marokkaan is gewoon een vervolgde Jood. Een echte emotie van Dchar – want daaraan twijfel ik niet – heeft hier het optimale effect in de nazislamVerharmlosung.”

Zoals ik al zei: ik ben wel eens bang dat het bij veel moslims in het DNA is gaan zitten, die redeloosheid, dat totale gebrek aan zelfreflectie, maar voor zover het bij Dchar niet genetisch is, kan hij misschien nog genezen, want hij is tenslotte pas 38 en dat is een leeftijd voor hevige gemoedsbewegingen, vooral bij jonge vaders, zoals hij. Het eindoordeel over Dchar en zijn voorgenomen narren-optocht van linkse zelfverheffingsneuroten is dus voorlopig, maar luidt niettemin: word een keertje wakker uit je comfortabelistische wensdromen. Of zoals Marbe zegt:

Vergeet de feiten, beleef de emotie. Wie deze kitsch bij de naam noemt, is natuurlijk harteloos. De klok is teruggezet, we kruipen weer onder de permafrost van politieke correctheid. Veilig terrein voor wie zich risicoloos wil ’engageren’ met slappe teksten waar je geen bonje om krijgt. Je maakt er juist vrienden mee. Ze komen op je af, de talloze zielen die het slechte nieuws ’beu’ zijn en ’iets’ willen doen. Er komen ook notoire ophitsers die van de liefdesgolf gebruik maken om hun haat te witwassen. Straks wordt Ieder1 nog een ticket voor subsidie. Zat bestuurders die hun onmacht willen laten maskeren door populaire ontkenners van de problemen die zij niet meer de baas zijn.” [mijn blauwe vet]

Ja, vooral die notoire ophitsers die hun liefde voor islam en moslims gebruiken als dekmantel voor hun Israël-haat en Wilders-haat.

UPDATE:

Van Rossem van GeenStijl, die heus wel eens iets goed doet –zie bijvoorbeeld die prachtalinea van ‘m die ik hierboven citeerde – heeft nu echt een voortreffelijke beurt gemaakt: hij heeft een toespraak opgesnord die Dchar in augustus 2016 op Lowlands hield. Die blijkt precies dezelfde te zijn die hij bij DWDD voordroeg. Zelfs, zo zegt Van Rossem, komen de tranen bij Nasrdin op hetzelfde moment. Sterk stuk acteerwerk!

Voorts heeft Van Rossem een stukje gevonden van Dchars optreden bij Pauw & Witteman uit 2011. Daar verklaart hij dat hij nooit het gevoel heeft gehad als Marokkaan te zijn aangekeken of weggezet. Nee, natuurlijk niet, want de Nederlandse maatschappij is als een kind zo blij met elke Marokkaan die zijn best doet. Zie: “Nasrdin Dchar houdt #ieder1 twee keer voor de gek”.

UPDATE 25 SEPTEMBER 2016:

En dan nog even een paar foute haatzaaivrienden van verbindingsfilosoof Dchar. Hij is dik met een paar haters en ondermijners van het Westen die tegelijk antisemieten zijn, zoals 1) haat-rapper Appa 2) islamist Nourdin El Ouali 3) algemene schurk Abou Jahjah.

dchar-tweet-jahjah

_________________

Advertenties