“Mia Doornaert is ex-journaliste, nog steeds columniste van De Standaard, en onafhankelijk expert over buitenlandse politiek.”

“Mia Doornaert is ex-journaliste, nog steeds columniste van De Standaard, en onafhankelijk expert over buitenlandse politiek.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben in overtreding door deze column van Mia Doornaert –  (die vandaag 3 oktober 2016 in de papieren Vlaamse “Standaard” is verschenen en achter de betaalmuur on-line staat ) – voor het Nederlandse publiek te ontsluiten. Want ik vind ‘m dermate cultuurgewichtig dat gevoeligheidjes van copyrightjes en centjes even moeten wijken. Als de “Standaard” toch zo kleinzielig zal zijn om te protesteren, haal ik ‘m uiteraard weg. Nu is het woord aan Mia Doornaert:

DE ARABISCHE WERELD HOUDT NIET VAN PALESTIJNEN

Een jong Frans echtpaar ontwikkelingswerkers vertoefde een hele tijd in de Arabische wereld, waarvan een aantal jaren in Egypte. Ze zijn ontzet als ze, net terug in Frankrijk in 1981, de moord op de Egyptische president Anwar Sadat vernemen. Ze zijn nog meer ontzet als hun Algerijnse babysitter bij dat nieuws een gat in de lucht springt van blijdschap. Ze dachten dat ze de vriendelijke Arabische wereld kenden . . . [***]

Jean Daniel, de legendarische directeur van de linkse Nouvel Observateur, kortweg l’Obs, vertelt die anekdote in ‘Les religions d’un président’ (1988), een essay over François Mitterrand. Daniel vergezelde de president bij de uitvaart van Anwar Sadat en stelde daar vast dat Sadat een ‘blasfemische’ daad had begaan door het bestaansrecht te erkennen van Israël, een niet-islamitische staat in de schoot van de Arabisch-islamitische natie.

De uitvaart van Sadat en van Shimon Peres hadden gemeen dat er talrijke leiders uit de hele wereld naartoe kwamen, behalve uit de moslimwereld. Sadat en Peres waren geen engelen, maar ze waren wel voor vrede. De meeste Arabische en moslimregimes willen echter geen vrede met Israël, maar de verdwijning van die staat. Daarom willen ze ook geen Israëlisch-Palestijns akkoord en geen Palestijnse staat. Maar zoiets zeggen is taboe.

Voor de weldenkendheid ligt alle schuld immers per definitie bij Israël, Amerika, het Westen. Wie antiwesters is, kan nooit helemaal slecht zijn, want als die mensen zich fout gedragen is het nog altijd onze schuld omdat wij ons daar ooit zijn gaan moeien. Saddam Hoessein mocht een gruwelijke dictator en een serial agressor zijn (Iran, Koeweit), hij was antiwesters en had dus excuses. Het geweld in het Irak van vandaag is nog altijd de schuld van Amerika dat er in 2003 binnenviel. Goed, de inval in Irak was inderdaad een fout idee. Maar zijn de Irakezen ook niet zelf verantwoordelijk voor wat in hun land gebeurt? Er bestaan manieren om met een trauma om te gaan. Europa bijvoorbeeld was na de Tweede Wereldoorlog meer dan ontwricht. De miljoenen doden, de bezettingen, de shoah lieten verschrikkelijke wonden na. Zijn centrum lag in puin. Miljoenen mensen werden ook nog eens in etnische zuiveringen uit hun oude woongebieden verjaagd. Europa heeft al die vluchtelingen niet in VN-kampen laten zitten, het heeft zich niet in haat ingemetseld, het heeft de weg naar heropbouw en verzoening gevonden. Misschien een verschillend cultureel DNA? Zoiets opperen is natuurlijk totaal taboe.

Laten we even dromen dat de Arabische Liga voor één keer een constructieve eensgezindheid had gevonden, dat de Arabische landen bereid waren geweest om eindelijk de bladzijde om te slaan, vrede te kiezen, en Israëls recht op bestaan en veiligheid ondubbelzinnig te erkennen. Wat zou een dergelijk kader het Israëlische vredeskamp versterkt en de regeling van de Palestijnse kwestie vergemakkelijkt hebben. Maar dat is helaas een droom. Syrië, Libië, Irak torpedeerden, onder meer met behulp van hun eigen Palestijnse fracties, alle vredeskansen. Die regimes en strijdgroepen gaan ervan uit dat de tijd, met onder meer het hoge Palestijnse geboortecijfer (‘de jihad van de vrouwen’), in hun voordeel speelt, in het voordeel van het kamp van de haat, dat voor de Israëli’s maar één ‘uitweg’ wil: ‘de reiskoffer of de dood’.

Lang geleden al zeiden Palestijnse kennissen in het Nabije Oosten mij bitter weemoedig dat ‘de Arabische wereld van de Palestijnse zaak houdt, maar niet van de Palestijnen zelf’. Inderdaad. De Arabische regimes houden van de propagandawaarde van Palestijnen-in-kampen om de wereld te tonen hoe slecht ‘de zionisten’ zijn, en aldus zelf uit de wind te blijven. Shimon Peres was een betere vriend voor vredelievende Palestijnen dan de meeste Arabische leiders. Dat is een tragische vaststelling. Maar voor de weldenkendheid zo taboe.

__________________

[***] Hans Jansen heeft de mentaliteit achter deze moord op Sadat geanalyseerd in zijn boek “The Neglected Duty: the Creed of Sadat’s Assassins“. In deze column van Hans op GeenStijl legt-ie ’t voor D66-ers uit.

Advertenties