dobberdrommeldobberdrommel-uitsnede

Het is al weer een paar dagen geleden, maar dat gele broekje en dat zwarte atletische lijf willen niet uit mijn gedachten. Niet dat ik homo ben. Of zo. En ik heb niks tegen homo’s, maar nee, echt niks seksueels, maar alleen maar ganz viel Humanistisches. Ik loop al 40 jaar sportscholen plat, maar zo’n lijf heb ik nooit gehad en krijg ik ook nooit. En daar ligt-ie dan. Had zo maar naast Boni en Memphis op een voetbalveld kunnen staan met het shirt uit. Maar daar staat-ie niet. Hij ligt verzopen op de bodem van een wanhoopsboot. Een slachtoffer van Angela Merkel en Jesse Klaver en nog een paar anderen. De welkomst-cultuur werkt!

Spartacus – die ziet er zelf trouwens ook goed uit! –  zei het afgelopen 5 oktober zó:

“Goedemorgen. As we speak stroomt het Malieveld vol met een woede menigte uit elke laag en snit van de Nederlandse bevolking. Ze zijn het zat, en eisen dat er per direct actie wordt ondernomen. Woe-dend zijn ze op organisaties als Proactiva, Open Arms, Frontex, de Nederlandse marine, de Italiaanse kustwacht en hun CEO’s Juncker & Timmerfrans. De menigte verdraagt niet langer dat, terwijl het zo godsgruwelijk evident is dat deze Deugdiensten optreden als de veerdienst voor mensensmokkelaars, de regenten niet in lijken te zien dat dit de #1 aanzuigende reden is dat dobberaars überhaupt de oversteek durven te wagen.”

Alleráárdigst cynisme. Ik zou ook niet weten hoe je het nog moet zeggen. Aleppo, Aleppo roepen is een alternatief. Of we niet genoeg te stellen hebben op deze wereld met niet humanoïde geïnduceerde ellende, zoals met regenstormorkanen.

Dat blond prutske van het NON-journaal dat altijd weer haar meisjesstemmige verkneukelmomentje pakt bij het afscheid nemen van het publiek – “Ik wens u nog een héél fijne dag”ja, die bedoel ik, Dionne Stax, had het heel gewoon over “tienduizend vluchtelingen door de Italiaanse kustwacht gered”.

De Telegraaf meldt:

“Sinds het begin van 2016 hebben zijn 142.000 migranten in Italië aangekomen. Naar schatting 3100 mensen overleefden de oversteek niet.”

Wat kan het de goedmensen schelen?

En begrijpelijk, want al die dode zwarte testosteronbommen spreken natuurlijk niet zo tot de verbeelding als één blank kindje uit Middelharnis.

Te Middelharnis is een kind verdronken

Te Middelharnis is een kind verdronken.
Sober berichtje in het avondblad:
’t stond bij een hooiberg die had vlam gevat
en bij een zolderschuit, die was gezonken.

Zes dagen heeft het in mij nageklonken.
Op het kantoor vroeg men: zeg, heb je wat?
Ik werkte door, maar steeds weer hoorde ik dat:
te Middelharnis is een kind verdronken.

En kranten waaien weg en zijn verouderd,
de dagen korten, nachten worden kouder,
maar over ’t water komt zijn kleine stem.

-Te Middelharnis, denk ik, ‘k denk aan hem
en bed zijn hoofdje tussen hart en schouder,
en zing voor hem dit lichte requiem.

Ed Hoornik (1910-1970)

___________

Advertenties