trump-melanie-over-donald

Oh, wat heb ik een twijfel over de Donald! En wat weet ik aan de andere kant zeker dat hij een miljoen keer meer fatsoen in zijn vulgaire en kinderlijke donder heeft dan Hillary . . . . . Wie had het ook al weer over die “Barbies en Kens” in zijn gezin en verdere familie en entourage? Ja, ik wéét wel dat het bij hem aan de andere kant dan weer stikt van de aangetrouwde en ingehuurde Joden. Of zijn dat dan weer typische goudbeluste bling-bling-Joden? Hoe dan ook had ik graag die Cubano-Latino Marco Rubio van deze speech als kandidaat gezien. Tenzij Donald zich ontpopt als  . . . . . .

Vandaag zag ik Donalds echtgenote (kijk op 6:00) Melania het opnemen voor haar huisband en zelfs in die paar uit haar hoofd geleerde zinnen maakte ze een fout: “I expect . . . . eh  . . . I accept his apologies”. Ja, dan komen de woorden van Spartacus van GeenStijl toch naar boven:

“We heten allemaal waarschijnlijk wel eens Danny of Ricardo en hebben in onze BMW allemaal wel eens mot met het wijfie Shelly of Sharona wiens naam je enkel kunt onthouden omdat ze het in gouden letters om hun nek hebben hangen.”

Maar misschien is er toch hoop inzake de Donald. Een ouwe lul met de volkse naam “Leen”, een zware jongen die vroeger “aan de deur” stond op de Wallen en die gouwe ringetjes in zijn oren heeft en een wijfie uit Thailand, stuurde me een stuk uit de Volkskrant van februari 2016. Ja, ik weet ook niet hoe uitgerekend hij nou in de Volkskrant verzeild is geraakt, maar ik zou wel graag willen dat het waar is wat er boven dat stuk van Michael Persson staat:

Eigenlijk een nieuwe Roosevelt

Het komt er niet altijd uit, maar Donald Trump heeft wel degelijk een politieke agenda. Daaruit blijkt dat de grote kapitalist helemaal geen Republikein is. Althans niet een zoals de gevestigde orde die graag ziet. Door

MICHAEL PERSSON

Zijn toespraken en debatten lijken vaak op improvisatietheater. Hij bluft zich een weg door de vragen, hij lanceert ideeën alsof hij ze in het vliegtuig heeft bedacht of net op Twitter heeft gelezen. Het is vermakelijk maar ook heel matig improvisatietheater, want veel woorden heeft hij niet tot zijn beschikking. Zijn vocabulaire draait om winnen en verliezen, om doing great en doing bad, om geweldige mensen en verachtelijke mensen. Het is de logica van de korte bocht, die wat beleid betreft steevast uitkomt bij een simpele boodschap: vertrouw me, ik weet wat ik doe.

En toch heeft Donald Trump een agenda.

Het komt er niet altijd uit, in zijn tweets en retoriek, maar de leider van de Republikeinse presidentsverkiezingen wil wel degelijk iets met het land. Onder de politiek incorrecte branie zitten ideeën die weliswaar slecht zijn uitgewerkt, maar wel degelijk iets betekenen. Het Trumpisme, met andere woorden, heeft meer pilaren, hoe wiebelig ook, dan xenofobie en machtshonger.

Trump-duiders wijzen vaak op zijn boek The Art of The Deal, als ze willen weten wat de man drijft. En deze bestseller zegt inderdaad het een en ander over zijn ijdelheid en zijn manier van zakendoen. Maar er is meer. Lees Time to Get Tough, uit 2011, een boek over de politiek-economische situatie van Amerika, met 250 noten verwijzend naar zaken als Adam Smith en de antikartelwetgeving. En in november verscheen een nieuw werk van deze auteur. Crippled America, heet het, nog steeds vol biografische trivia (inclusief foto’s in van ‘mijn fantastische familie’ en ‘mijn prachtige vrouw’), maar tegelijkertijd ook niets minder dan een politiek program.

In zeventien hoofdstukken legt Trump uit wat hij bedoelt met zijn plan ‘om Amerika weer groots te maken’. Dan blijkt overduidelijk waarom het Republikeinse establishment hem zo wantrouwt. Trump, de grote kapitalist, is helemaal geen Republikein. Of althans: niet eentje zoals ze die graag zien.

DEFENSIE De zakenman denkt verder te komen met een zakelijk-opportunistische aanpak: er valt met iedereen te praten en als andere landen ons nodig hebben om ze te beschermen, moeten ze ervoor betalen. Goed, Islamitische Staat moet wel met ‘massieve inzet’ van het leger worden bestreden, maar verder wil Trump hetzelfde adagium hanteren dat hem ook zijn zakelijke imperium heeft opgeleverd: ‘Als je jezelf steeds dieper in een kuil graaft, moet je ophouden met graven.’

ECONOMIE Als Trump zegt dat Amerika verliest van Mexico, verliest van China, verliest van Japan, dan bedoelt hij het Amerikaanse handels-tekort met die landen. Trump vindt dat zij valsspelen door hun valuta kunstmatig laag te houden – daardoor zijn ze veel goedkoper. Het gevolg is dat veel Amerikaanse bedrijven hun fabrieken naar lagelonenlanden hebben verplaatst, wat miljoenen arbeiders in het hele land hun baan heeft gekost. En als ze een baan hebben behouden, is dat vaak tegen een steeds lager loon.

De oplossing van Trump: import-tarieven. Dit is een klassiek protectionistisch paardenmiddel om te stimuleren dat een land weer zijn eigen spullen gaat maken. ‘Ik zal ervoor zorgen dat Apple zijn telefoons weer in Amerika maakt’, beloofde Trump dinsdag in zijn overwinningsspeech.

Trump zegt wel voor internationale vrijhandel te zijn, maar keert zich tegen ‘slecht uitonderhandelde’ handelsovereenkomsten zoals NAFTA (met Canada en Mexico) en het recente TPP (met de landen rond de Stille Oceaan). Dat zijn de stokpaardjes van klassieke kapitalisten, maar ook van kosmopolitische Democraten zoals Barack Obama. En het zijn traditioneel de stenen des aanstoots van progressieve types zoals de antiglobalisten en de Occupy-activisten. Trump is de eerste conservatieve Amerikaanse politicus die de onvrede over de ongebreidelde (internationale) marktwerking politiek zo goed weet te vertalen, tot grote schrik van de bedrijven die de Republikeinen financieel steunen.

Het is niet het belastingplan zelf, maar de financiering ervan die pijn doet in de ogen van echte Republikeinen. Die is er namelijk niet. Want Trump wil ook de belastingen verlagen voor bedrijven, om hen op die manier te verleiden terug naar Amerika te komen en zo voor werk te zorgen.

Alleen hedgefondsen, die veel geld verdienen zonder dat daar banen tegenover staan, moeten volgens Trump hoger worden belast. Maar daar komt hij er niet mee. De staatsschuld zal in tien jaar met 10.000 miljard dollar groeien, hebben conservatieve tegenstanders berekend.

Maar Trump wil niet bezuinigen. Hij rekent zichzelf rijk door ‘verspilling, fraude en misbruik’ te bestrijden. ‘We komen niet aan de sociale zekerheid’, schrijft Trump in Crippled America. ‘Er zijn politici die daarin willen snijden, maar Amerika heeft sinds de grote Depressie tachtig jaar geleden altijd voor een vangnet gezorgd voor mensen die van de economische kaart vallen.’ De Amerikaanse pendanten van AOW, WAO en de ziektekostenverzekering voor ouderen zijn volgens Trump onaantastbaar. Een erfenis van the New Deal van president Roosevelt uit de crisisjaren dertig, waarop Trump trots voortbouwt.

INFRASTRUCTUUR Een grotere overheid, extra uitgaven, een groeiend begrotingstekort: normaal is dat een zonde in conservatieve Amerikaanse kringen. Maar Trump doet er nog een schepje bovenop. ‘Het herstel van onze infrastructuur krijgt de hoogste prioriteit’, zegt en schrijft Trump. En dan heeft hij het niet alleen over de muur die hij langs de grens met Mexico wil bouwen. Jaloers verwijst hij naar de prachtige vliegvelden in het Midden-Oosten. ‘Als ik hier in Amerika land, denk ik dat in een derdewereldland aankom.’

De verwaarlozing geldt ook voor de wegen, de spoorwegen, de bruggen, de waterleidingen, het elektriciteitsnet. Hij zegt wat elke toerist ziet die hier de trein, de fiets of de auto pakt: ‘Amerika verkruimelt.’ Hij noemt met veler instemming de zeshonderd bruggen die sinds 1989 zijn ingestort en de 200 miljard dollar die jaarlijks verloren gaat door files en andere gevolgen van inefficiënte infrastructuur.

Trumps oplossing is onvervalst keynesiaans: enorm investeren. Dat zou, zo citeert hij een berekening van de begrotingscommissie van de Senaat, dertien miljoen banen opleveren (de werkloosheid lijkt wel laag, zegt hij terecht, maar er is heel veel verborgen werkloosheid van mensen die het zoeken naar banen hebben opgegeven). ‘Als we in infrastructuur investeren wordt dat de grootste economische hausse sinds de New Deal’, schrijft hij weer.

Trump, die nooit last heeft van valse bescheidenheid, ziet zichzelf dus als nieuwe Roosevelt. Dat was een Democraat. De overheid die hij voor ogen heeft (hijzelf), moet niet alleen Mexicanen buiten de deur houden en voor fysieke veiligheid zorgen, maar vooral ook voor economische veiligheid.

Zelfs op sociaal-cultureel gebied werpt hij zich op als beschermer van de onderklasse: hij zegt bij herhaling dat Planned Parenthood, de organisatie waar vrouwen terecht kunnen voor onder meer abortus, voor miljoenen vrouwen goed werk heeft gedaan. Dat leek altijd vloeken in de Republikeinse kerk – maar Trump komt ermee weg. Dit is ook een vorm van bescherming.

(Trump is op sommige detailpunten overigens wel een echte Republikein: hij haat het federale onderwijsprogramma Common Core en haat het federale milieuagentschap EPA – typische overheidsbemoeials die burgers en bedrijven in hun vrijheid beknotten.)

Trump bewijst uiteindelijk dat Amerika als het erop aankomt lang niet meer zo conservatief is als veel Republikeinen dachten. De (onder)klasse die altijd dacht dat haar belangen het best werden behartigd door een partij die zich opwerpt als bestrijder van abortus en homohuwelijk, heeft ontdekt dat die principes hen economisch geen stap verder hebben gebracht. Nu kiezen ze eieren voor hun geld.

persson-michael

________________

Advertenties