freedom-expression-univer-decl-hum-rights

Gisteravond waren Theodor Holman en Eddy Terstall  – (welke laatste ik toch nog wel eens de lezing van PvdA-huisfilosoof John Rawls terzake heb aanbevolen) – het nog maar eens keer roerend eens over de noodzaak van de absoluutheid van de Vrijheid van Meningsuiting. Dus ook ik nog maar eens een keer. En nu echt voor het laatst:

Ik ben niet voor een onbeperkte Vrijheid van Meningsuiting, maar aan degenen die er wel voor zijn, zeg ik: dan mag ik dus als mijn mening geven dat elke verbale of materiële pro-islam-uiting verboden zou moeten worden. Ik zou zo’n verbod uitvaardigen zo gauw ik daarvoor de politieke macht zou hebben verzameld en ik zou in laatste instantie en uiterste noodzaak het geweld niet schuwen om zo’n verbod kracht bij te zetten. Mijn motivering: de islam is een onhervormbare en nazistische totalitaire ideologie en er op uit om via de Westerse tolerantie een einde te maken aan élke tolerantie en om de terreur van de sharia hier in te voeren. Weg met de islam!

Het bovenstaande is de uitkristallisering van onderstaande opstelletjes:

Theodor Holman is een goeie jongen, maar hij kletst uit zijn nek over Demokratie en Vrijheid van Meningsuiting” (19 maart 2016)

Johnny Quid heeft een Mening over de Vrijheid van Meningsuiting van Ismo, maar ik ook” (24 november 2015)

Over de Vrijheid van Meningsuiting beslis ik zelf” (7 mei 2015)

Hé, Nanninga, lik m’n 69-jarige reet eens! De huichelarij van Annabel Nanninga, de Vrijheid van Meningsuiting en de Popper-paradox” (22 februari 2015)

Bij GeenStijl begrijpen ze de Vrijheid van Meningsuiting niet” (1 juli 2014)

De vrijheid van meningsuiting is existentieel en juist daarom niet absoluut” (28 januari 2011)

Vrijheid van Meningsuiting en Ondermijning van Kernwaarden” (28 januari 2011)

Je maintiendrai. En ik zet ik één beslissende stap méér. De vrijheid van meningsuiting is niet absoluut, confronteer de islam, stop de immigratie van moslims” (27 januari 2009)

Handyside v. the United Kingdom, 7 December 1976, European Court of Human Rights

Handyside v. the United Kingdom, 7 December 1976, European Court of Human Rights. “The legitimate aim pursued” is in het geval van een verbod op de islam dus: het behoud van de vrijheid ueberhaupt.

____________________

Advertenties