“En kijk nou eens wat voor gezicht Sjèrun trekt als ze die christelijke Oegandees citeert”

Kijk, we heten allemaal wel eens Sharon, Lola, Kim, Lindsey of Chelsea, vooral als je ouders geen van beiden hoger onderwijs hebben gevolgd. Ik herinner me Sharon Gesthuizen (SP) vooral van een interventie tijdens het migrantenverdrinkingsdebat in de Tweede Kamer. Wilders had zesentwintig keer uitgelegd dat, als je consequent die bootjes terug op het strand van bijvoorbeeld Libië zou zetten, er na verloop van tijd geen bootjes meer zouden komen en er ook geen mensen meer zouden verdrinken. Nou, dat leverde een rijtje zelfmanifesterende interpellanten op –  Klaver, Pechtold, Kuiken en Gesthuizen – die kwamen vertellen dat Wilders nu juist degene was die de vluchtelingen wilde laten verdrinken. Ik schreef:

“Dan komt mevrouw Gesthuizen van de SP naar voren. Die is geheel gevuld met walging voor die vreselijke mijnheer Wilders. Let op haar bittere mond. Hoe kan Wilders mensen terugsturen naar een strand in Libië waar mensen de koppen worden afgehakt? Dan ben je geen knip voor de neus waard, dan ben je . . . . een gevaar voor de mensheid.’ Welja. Gesthuizen vindt vast dat Geert Wilders een groter gevaar is dan de hele islam en IS erbij.”

En inderdaad, uit dit interview blijkt dit laatste overduidelijk: de nazislam moeten we veel vergeven, maar christendom moet hard veroordeeld worden, want dát is pas erg!

Sjèrun had ooit onder de titel “harem” een HBO-afstudeer-project gedaan over een Maharadja in India die wel VIJFDUIZEND vrouwen bezat. Dat was een soort hele grote huishoudelijke fabriek, zegt Sjèrun, waar heel veel vrouwen alleen maar huisvrouw-zonder-seks waren en beperkt werden tot keuken en naaimachine. De Maharadja had alleen maar seks met een stuk of tweeduizend. Sjèrun vond het “fascinerend”. Wat ze dan weer heel dom vond, waren die Engelsen die er “een paar honderd jaar” hadden gezeten en die via Mountbatten een rechte streep door het land hadden getrokken.

Ze heeft er dus geen benul van, Sjèrun, dat we hier te maken hebben met een ENORM historisch voorbeeld van de onintegreerbaarheid van de islam en van het feit dat de islam overal en altijd een gruwelcultuur schept, zoals ook in Pakistan inderdaad gebeurde.  Mountbatten stond onder druk van de moslims:

 “The Muslim League’s demands for a separate state were thus conceded. The Congress’ position on unity was also taken into account while making Pakistan as small as possible. Mountbatten’s formula was to divide India and at the same time retain maximum possible unity.

Zie je, Sjèrun? De belangrijke woorden heb ik vet-blauw gemaakt voor je.

Verder moge ter informatie van Sjèrun dit fragment dienen uit een eerdere tekst van mij:

( . . .) een knipsel uit de VPRO-gids uit de jaren tachtig dat ik al die tijd trouw bewaar. Het knipsel bevat een tekst van Roel van Broekhoven, Hans Fels en Menno Euwe die voor het legendarische programma “Diogenes” in India op zoek waren geweest naar de erfenis van vredesapostel Mahatma Gandhi. Ze hadden in India gesproken met twee leden van de groep die Gandhi vermoordde. Een van de twee is een oude man, Madanlal genaamd, een hindoe die op het moment van het interview pas was ontslagen uit de gevangenis waarin hij decennia had gezeten vanwege zijn deelname aan die moord. Ik citeer:

‘En uzelf, hebt u zelf mensen vermoord?’ De zachtmoedige oude man staakt verbaasd zijn betoog. Zijn kleinkind glijdt van zijn schoot. (…) ‘Hoeveel mensen heeft u toen gedood’, herhaal ik. ‘Ontelbaar veel, duizenden.’ Er breekt een lach door op zijn gezicht. ‘Duizenden. Ik wilde wraak. Als je iets wilt leren, moet je studeren. Als je wraak wilt. moet je wraak nemen. (…) Vooral treinen, dat was het makkelijkst. De treinen met vluchtende moslims. Als ze stopten op de stations renden we naar binnen door de ene deur, sneden iedereen de keel door en rende weer weg door de andere deur.’ (…)

De scheiding had tot een enorme volksverhuizing geleid, moslims die vanaf hun geboorte gewoond hadden in het deel dat India werd, trokken massaal op de vlucht naar Pakistan. Omgekeerd vluchtten duizenden hindoes uit Pakistan naar India. De bloeddorst waarmee de beide groepen, die jarenlang vreedzaam naast elkaar geleefd hadden, elkaar te lijf gingen was onbeschrijflijk. Buren, die elkaar elke dag zagen, slachtten elkaar af, roofden en verkrachtten de vrouwen en dochters en, zoals een van de overlevenden zei: ‘Het lijkt wel of doden niet genoeg was, zo toegetakeld zagen de lijken eruit.’ “

Een van de leden van het betreffende VPRO-team herinnert zich, “terwijl Madanlal in details vertelt over hoe hij oude mannen neerstak tot ze niet meer opstonden”, een radio-interview, enige jaren daarvoor met een “een oude militair die de slachtingen had meegemaakt en bekend stond als een fanatieke Hindoehater.” Deze militair, een moslim, nam indertijd de radiojournalisten mee naar het station van Lahore, waar hij begon te spreken:

“ ‘Hier op dit perron kwam die nacht de trein aan die mijn vrouw en kinderen uit India zou brengen. (…) het was een uur of één ‘s nachts, honderden mensen hadden zich op het perron verzameld om hun gezinnen af te halen. De trein was laat, had een paar uur vertraging. De spanning was te snijden, iedereen vroeg zich af wat er gebeurd kon zijn. Tot ineens het licht van de locomotief uit de nacht opdook. Er ging een zucht van verlichting door de menigte, er werd gelachen, opgelucht kropen mensen die op de taluds in slaap waren gevallen, overeind. Langzaam kroop de trein naderbij, zo’n roetige zware locomotief met een hele sliert wagens. Toen hij tot stilstand kwam gebeurde er iets vreemds. Normaal zwaaiden ogenblikkelijk de deuren open en sprongen de passagiers naar buiten. Dit keer gebeurde er niets. Er viel een loodzware stilte over het perron, de wachtenden verroerden zich niet, iedereen voelde dat er iets niet in orde was. Toen rukte de oude stationschef een van de deuren open. Er liep een golf water naar buiten, water, dachten we, maar het was geen water, het was bloed. De trein lag vol kapot gehakte, opengereten lichamen van vrouwen, mannen en kinderen. Een enkeling was nog in leven. Ik ben de trein doorgekropen, over de lichamen, tot ik de restanten van mijn kinderen vond, vastgeklampt aan het verminkte lichaam van mijn vrouw. En weet u wat het vreemde was? (…) Niemand huilde, niemand sprak een woord. Zwijgend zocht iedereen de lichamen van zijn geliefden.

Oh ja! For the record: Theodor gaat geen seconde in op dat “fascinerende” afstudeer-project van Gesthuizen in combinatie met die rechte – en vermeend koloniale – streep die door Mountbatten zou zijn getrokken. Ze had overigens, zei Sjèrun tenslotte nog, haar project gemaakt met in het achterhoofd de vraag waarom mensen de neiging hebben “hun soevereiniteit over te dragen aan een instituut dat hoger is dan zijzelf”. En dat je dan in deze rijpe tijden toch zo weinig blijkt te weten van de islam! En bent blijven hangen in christendom-bashen.

En dan die zaak die door Gesthuizen in de politiek was bepleit, namelijk die van de afgeknepen postbodes. Deze mannen en vrouwen van middelbare leeftijd waren uit het hele land speciaal naar Den Haag gekomen, hadden netjes zwijgend het urenlange debat op de publiekstribune van de Tweede Kamer gevolgd en tenslotte gehoord dat er aan die megabonussen van de topmanagers van Post.Nl en TNT niks te doen was en dat de reorganisatie gewoon doorging. Die middelbare mannen en vrouwen wilden kalm demonstreren en naar het hoofdkantoor optrekken met een doodskist die de dood van de postbode moest symboliseren. En dat werd door de ME verboden! En nu had ik zo graag gezien dat Theodor of Sjèrun zelf een vergelijking had getrokken met onaangekondigde pro-ISIS-demonstraties in datzelfde Den Haag, met Jodenhaat-leuzen schreeuwende testosteron-baardmannen die wél door mogen gaan en waarvan burgemeester Jozias van Aartsen later dan zegt dat ergeen grenzen zijn overschreden”.

Op minuut 35 zegt Holman, als het over “de vluchtelingen” gaat:

“We zitten de islam hier een beetje te vermijden, Maar we halen dat ook naar binnen!”

Met “dat” bedoelt Theodor de slechte kantjes van de islam. En hij kaart het onderwerp aan met de mededeling dat hijzelf niet alleen atheïst, maar zelfs een antitheïst is – (zou hij werkelijk geen enkele behoefte aan transcendentie hebben?) – maar niettemin veel liever christen-humanisten als immigranten heeft dan moslims. Maar Sjèrun wil het echt niet over moslims hebben. Zij spreekt van “( . . .)  immigranten die makkelijk en minder makkelijk zijn te integreren”. En die minder makkelijke dat zijn dan, zegt ze, analfabete mensen uit landen waar je voor je leven moet vrezen, vrouwen worden gediscrimineerd en homo’s niet mogen bestaan.

Waarop Holman: “Uit islamitische landen dus.”

Ja maar, ja maar, ja maar . . . . .  in Oeganda heeft Sjèrun naast een christelijke parlementariër gezeten die zei dat hij homoseksualiteit “disgusting” vond. En kijk nou eens wat voor gezicht Sjèrun trekt als ze die christelijke Oegandees citeert.

gesthuizen-sharon-disgusting

Zo’n gezicht zou ze, vermoed ik, nooit trekken als ze geconfronteerd zou worden met een moslim die haar zou vertellen dat homo’s van hoge gebouwen gegooid moeten worden of aan hijskranen opgehangen.

Ze zegt:

“Als je een zeer orthodoxe moslim bent dan zal het wellicht moeilijker zijn om hier te integreren. Dat geldt ook voor heel orthodox Joden en heel orthodoxe christenen of mensen die nooit een boek hebben gelezen hetzelfde zijn.”

Dat is het moment – zo vanaf minuut 36 – dat Theodor afhaakt onder snuivende kennisgeving dat-ie het er allemaal heel erg mee oneens is. En ik kan me dat voorstellen. Ga tegenover zoveel domheid en willful blindness maar eens vragen stellen of tegenwerpingen maken. Zoals. Zou je denken dat je als moslim orthodox moet zijn om moeilijk integreerbaar te zijn in het Westen? Want er zijn mensen die zeggen dat er maar één islam is en dat het een onhervombaar totalitair anti-humanisme is.  En heb je wel eens van orthodoxe Joden gehoord die de hele wereld willen domineren en daartoe elk middel, vooral veel geweld, willen inzetten? Hoeveel orthodoxe Christenen zouden er, afgezien van in Oeganda, nog op de wereld en met name in het Westen zijn? Heb je je wel eens verdiept in de fundamentele verschillen tussen islam en Christendom? En als je het hebt over mensen hebt die nog nooit een boek hebben gelezen, dan moet je misschien het ook even hebben over die mensen die maar één boek hebben gelezen, namelijk de Koran, een boek vol haat en oproepen tot geweld tegen andersdenkenkenden.

Katholiek opgevoed meisje Gesthuizen, die rond haar 14e “nog wel ergens in God geloofde”, komt te spreken over de katholieke pater Antoine Bodar die ooit haar kunstenmakers-opleiding bezocht en aan wie ze vroeg waarom vrouwen geen priester konden worden. Iedereen weet dat Bodar een nicht is als een kathedráááál, maar Sjèrun zegt op de mededeling ter zake van Holman: “Dat zijn jouw woorden” en dan zie je ineens de tut-hola die ze van binnen is erdoorheen schemeren. Bij Bodar is Sjèrun trouwens ineens wél heftig in haar veroordeling van het geloof:

“Volkomen achterhaald man! Achterlijke ideologie! Belachelijk!”

Op 1:32 gaat het over jongetjesmisbruik in de katholieke kerk en over de commissie Deetman. Veel verontwaardiging bij Sjèrun. Maar noch zij noch Holman hebben het over het belangrijkste: het fundamentele onderscheid tussen seks en geweld. Seks is namelijk seks en geweld is namelijk geweld. Machtsmisbruik in ongelijke relaties, het gebruik van geestelijk overwicht om kinderen te verleiden is ook geweld. Maar er is ook een andere kant: ik ken een nu 60-jarige homoswele Philippino die opgevoed is door de paters die nu nóg klaagt dat hij op het internaat zo weinig werd uitgekozen door de paters van plezier. En nou herinner ik me ineens die oudere jongen die mij als ongeveer 10-jarige aan de waterkant bij het vissen ertoe bracht hem af te trekken. Is meerdere keren gebeurd. Niks aan overgehouden, zelfs niet homo geworden. Een oudere man die verleid is door een twaalfjarige Lolita krijgt bij mij echt een andere straf dan een 30-er die een kleuter onder dwang heeft gepenetreerd. Ik ken een vrouw die gewerkt heeft op een afdeling in het Academisch Medisch Centrum van Amsterdam waar kinderen werden opgevangen die onder dwang seksueel misbruikt waren. Daarbij zijn dan van onderen opengereten babys.

Het belangrijkste komt dus niet ter sprake: namelijk de vraag of er altijd sprake was van machtsmisbruik. Blijkbaar gaan Holman en Gesthuizen ervan uit dat al die jongetjes-seks even gruwelijk was. Sjèrun reserveert haar expliciete verontwaardiging – “de bastards!” – vooral voor het feit dat de resultaten van het onderzoek van de commissie Deetman niet in het Nationaal Archief worden opgeslagen, maar onder speciale voorwaarden van toegankelijkheid in een kloosterarchief. Dat is inderdaad kwalijk, maar ik zou toch ook graag een woordje gehoord hebben over de wereld van de islam, bijvoorbeeld over het feit dat in navolging van de profeet Mohammed miljoenen meisjes in islamitische landen door oudere mannen gekocht en geneukt worden, waardoor ze veel te vroeg kinderen baren en levenslang incontinent geraken. Ayatollah Khomeiny trok graag persoonlijk babys uit elkaar.

Hier, nog een stukje spotlight op een stukje islamitische seksualiteit

“Maar terwijl Arafat tenslotte de lessen die hij had geleerd van zijn Roemeense en Noord-Vietnamese gastheren en coaches oppikte en toepaste, waren de Sovjets, zoals Pacepa het beschrijft in ‘Red Horizons’, nog steeds niet zeker van zijn betrouwbaarheid. Dus maakten ze, met Pacepa’s hulp een zeer speciale “verzekerings-polis”. Gebruik makend van de goede diensten van de Roemeense ambassadeur in Egypte, filmden de Sovjets Arafat’s bijna elke avond plaats vindende homoseksuele interactie met zijn lijfwachten en met de ongelukkige weesjongetjes, jonger dan tien, die Ceauçescu aan Arafat leverde als onderdeel van de ‘Roemeense gastvrijheid’. Met videotapes van Arafats gulzige pedofilie in hun kluizen, en op de hoogte van de traditionele houding jegens homoseksualiteit in de islam, was de KGB van gevoelen dat Arafat een betrouwbare aanwinst was voor het Kremlin.” (Meir-Levi, “History upside Down”, p. 30):

En nog eens wat: als je zo principieel tegen de doodstraf bent als Gesthuizen, waarom ben je dan, speciaal in tijden van ISIS,  zo totaal onkritisch over de islam?

TOEGIFT:

Sjèrun is dus van de Soosjellistiese Petei. Holman geeft ergens in het interview als zijn mening dat sosiejalisme altijd in totalitarisme eindigt. Hij heeft een punt. Zoals ik ooit schreef:

“De SP is goed bezig in de wijken. Nee, dat meen ik. Ik ken iemand die ‘in de zorg’ werkt en ervaart dat de SP de enige partij is die actief is ‘in de haarvaten’ van de ouderen-en-gezondheidszorg in Amsterdam. Maar dat is dus typisch voor totalitaire ploerten-partijen. Hamas heeft de harten van de Gazanen aanvankelijk ook gewonnen met Charitas & Hulpverlening. En toen ze eenmaal in de haarvaten zaten, begon de terreur. Een links én islamitische trekje. Net als antisemitisme. Bij de SP – zie Anja Meulenbelt en Harry van Bommel – is het zogenaamde ‘anti-Zionisme’ ook onuitroeibaar. Ik heb eens een keer geprobeerd op de SP-site van de afdeling Breda tegen de anti-Israël-leugenlaster in te gaan. Je wordt gewoon weggecensureerd. Ja, zo zijn ze, de nep-linksen: neerschreeuwen, censureren en als ze aan de macht zijn, komt de echte terreur.”

_________________________

Advertenties