pelle-ratnaRatna Pelle heeft blijkbaar reactie gekregen op haar eerste kritiek op de berichtgeving over Israël in de NRC. Ik plaatste Pelles kritiek door op mijn website, maar voorzag die wel van een voetnoot, en wel deze:

VOETNOOTJE MIJNERZIJDS: de toon van dit stuk is wat mij betreft veel te poeslief, al begrijp ik dat je Sjoerd de Jong als ombudsman van de NRC geen formele reden moet geven om niet op de inhoud in te gaan. Want dat is natuurlijk wat ze bij de NRC direct zouden doen: de tóón als excuus nemen om niet te antwoorden. Maar eigenlijk zou ik het tuig het liefst niet alleen verbaal heftig abuseren, maar ook graag gewoon even waterboarden in een gierput. Stelletje smeerlappen. Zie: “Mijn odes aan de NRC“.

Tot zover mijn voetnootje.

De reactie op Pelle kwam blijkbaar van ombudsman Sjoerd de Jong van de NRC en stond blijkbaar ook in de NRC. Ik volg dat niet, want ik lees alleen iets uit dat blad als ik niet anders kan. In elk geval reageert Pelle op het antwoord van de ombudsman in een nieuw stuk.

Ik ga uit dat nieuwe stuk, uit dat antwoord van Pelle aan de ombudsman, ruim citeren en daar een paar kanttekeningen bij maken.

PELLE:

Ik ben het met u eens dat sommige kritiek op de krant, zowel vanuit sympathie voor Israël als voor de Palestijnen, niet zakelijk is en niet redelijk in wat men verwacht. De NRC gaat geen ‘Judea en Samaria’ schrijven, niet van ‘bevrijde gebieden’ spreken en niet serieus reageren op reacties van mensen die het over NSB Handelsblad hebben.

IKKE:

Nee, dat zei ik al. De collaborateurs met het oudste nazisme ter wereld zijn niet blij als ze benoemd worden voor wat ze feitelijk zijn. Dat noemen ze dan deftig “niet zakelijk en niet redelijk” en Pelle is het deftig met hen eens. Ook schijnt Pelle het ernstig en oprecht eens te zijn met de irrationalistische keus van de NRC om de millennia-oude benaming Samaria-Judea niet te gebruiken en de voorkeur te geven aan een naam die ons door de Palmaffia-propaganda en de collaborerende media zoals de NRC zelf de laatste decennia is opgedrongen, namelijk “de Westbank”. En ik zou daar de klassieke vraag van Geert Wilders aan willen toevoegen: wel eens een rivier-oever van dik 40 kilometer gezien? En dan die “bevrijde gebieden”: die term is feitelijk-historisch-wetenschappelijk-moraaltheologisch 100% juist en die term “bezette gebieden” die dagelijks duizenden malen door alle mainstream-media wordt gebruikt is 100% vals. En dat laatste ga ik zo dadelijk uitleggen als het begrip “internationaal recht” aan de orde is.

In het volgende is het cursieve-met-een-sterretje steeds de samenvatting door Pelle van wat Pelle ziet als steeds weer terugkerende onterechte Israël-kritiek in de NRC.

PELLE:

*Israël heeft een bijzonder sterke en succesvolle lobby, die ervoor zorgt dat het land steeds weer de hand boven het hoofd wordt gehouden en met kwalijke zaken wegkomt.

Dit is ten dele waar, maar geldt evenzeer voor de andere kant, de Palestijnen en de Arabische landen, maar die lobby kan zich niet in de warme belangstelling van de NRC verheugen.

IKKE:

Dat is niet ten dele waar. Dat is 100% gelogen. Natuurlijk is er óók een Israëlische lobby maar die is niet “bijzonder sterk en succesvol” zoals de antisemieten Walt & Mearsheimer beweerden, want dan zou, godverdomme, toch zo langzamerhand wel het tegendeel zijn bereikt van wat die vervloekte moslimbroeder Obama heeft geflikt ten aanzien van Israël? Hand boven het hoofd gehouden? Al 8 jaar hand aan de strot van Israël! En welke “kwalijke zaken”, Pelle? Vertel!

PELLE:

* Israël kent vele en vaak fanatieke sympathisanten die alle kritiek op het land met antisemitisme verwarren.

Dit geldt voor ieder land, zeker als het zo onder vuur ligt. Ook hier geldt: de anti-Israël activisten zijn minstens zo fanatiek, maar daar lezen we niet over. En de grens met antisemitisme wordt soms (bijvoorbeeld door Appa en Abou Jahjah) ook echt overschreden.

IKKE:

De “kritiek” op Israël is nagenoeg nooit rationeel onderbouwd en wordt gekenmerkt door verzwijgingen en lieglasterleugens. Dit terwijl er een volstrekt rationeel en (historisch) onderbouwd verhaal bestaat waarvan iedereen kennis kan nemen. Bijvoorbeeld op mijn website. Als je ondanks die evidente, bewijsbare en voor iedereen toegankelijke waarheid over Israël toch vasthoudt aan die lieglasterdemonisering dan ben je een antisemiet. Ik noem anti-semieten ook wel eens “Israël-irrationalisten”.

PELLE:

* Israël wordt steeds rechtser en nationalistischer, de democratie wordt steeds verder uitgehold, terechte kritiek op misstanden niet meer geduld.

Dit klopt gedeeltelijk en baart mij ook zorgen, maar de NRC zet het soms wel heel erg aan. Men lijkt vaak te vergeten dat er nog steeds een voor het Midden-Oosten ongekende vrijheid van meningsuiting is, een bijzonder levendig debat in media en op universiteiten en er tientallen zeer kritische organisaties actief zijn die niet bang hoeven te zijn voor vage mannen die in opdracht van de president even de boel komen vertimmeren, zoals in Rusland of Turkije tegenwoordig normaal is.

IKKE:

Waar klopt dat “gedeeltelijk”, Pelle? Voorbeelden? En niet “rechts-nationalistisch” zou je zorgen moeten baren, want die “rechtse nationalisten” verdedigen wat vroeger nog wel eens linkse idealen waren: het Westerse verlichte humanisme tegen de oudste manifestatie van een nazi-mentaliteit, de islam. Wat je zorgen zou moeten baren is dat er ook in Israël nog steeds een flink zootje naïevelingen zijn die dat karakter van de islam en dus van de Palmaffia’s niet willen zien. Die willen en kunnen geen vrede sluiten omdat de eerste de beste die een redelijk compromis met Israël wil sluiten vermoord zal worden. En als er een “Palestijnse staat” komt, dan is die binnen een paar maanden een uitvalsbasis voor Hamas en ISIS. En het is gelul dat “terechte kritiek op misstanden niet meer geduld” zou worden. De nep-linkse idioten wordt de laatste tijd alleen maar ietsje harder onder de neus gewreven dat het idioten zijn.

PELLE:

* De bezetting en vooral de bouw van nederzettingen zijn de oorzaak van het voortduren van het conflict. De Palestijnen zijn de onderliggende partij, de slachtoffers. Wanneer zij geweld gebruiken is dat minder erg dan wanneer Israël dat als sterkere partij doet. Daarom ook is Palestijns extremisme en opruiing minder problematisch en kunnen we dat als krant negeren. Wanneer Israël vrede zou willen kan het daarvoor zorgen; de positie van de Palestijnen is daarbij onbelangrijk.

Uiteraard ligt het ingewikkelder en heeft de Palestijnse positie ook veel invloed op die van Israël. Zo is na het uitbreken van de tweede intifada de Israëlische vredesbeweging gedecimeerd en kwam Sharon aan de macht. Aanslagen, maar ook de vaak harde en eenzijdige kritiek van de internationale gemeenschap aan het adres van Israël versterken de nationalisten. De Palestijnse opruiing en verspreiding van Joden- en Israëlhaat is een groot probleem dat vrede evenzeer in de weg staat als het bouwen in de nederzettingen.

IKKE:

Wat schrijf je toch lafjes, Pelle! Het lijkt wel of je het meent en niet alleen maar voor de vorm collaborerend ombudsman Sjoerd de Jong naar de bek lult om de klootzak geen reden te geven de discussie uit de weg te gaan. “De Palestijnse opruiing en verspreiding van Joden- en Israëlhaat” staat niet “evenzeer de vrede in de weg. Dat is al sinds 1920 het enige dat vrede in de weg staat. Ik na de woorden van Dennis Prager niet genoeg herhalen: je kan heel ingewikkeld doen over “het Palestijns-Israëlische conflict” maar het ook in zes woorden samenvatten: de Arabieren willen de Joden vermoorden. “Het bouwen in de nederzettingen” – goed dat je “in” zegt! – staat de vrede helemaal niet in de weg, maar is uitsluitend een gevolg van het al sinds 1967 afwijzen door “de Palestijnen” van elke compromis. Lees mijn stuk: Waarom groeien de nederzettingen op “de Westbank”?

En vanwaar dat omineuze “kwam Sharon aan de macht”? Je bedoelt ongetwijfeld niet dat Sharon vervolgens Gaza geheel ontruimde en daarmee bewees dat elke concessie aan de Palmaffia’s méér terreur oplevert.

PELLE:

“Door de onderwerpkeuze, de mensen die in interviews aangehaald worden (bijna altijd felle critici van het nederzettingenbeleid of juist felle supporters daarvan, maar zelden mensen die vanuit een gematigder positie met Israël sympathiseren), de bewoordingen en de eindeloze herhalingen van bepaalde zaken (de nederzettingen zijn illegaal volgens internationaal recht en ook heel Oost Jeruzalem met al zijn voor Joden zo belangrijke plaatsen is ‘bezet Palestijns gebied’, de huidige regering is rechtser dan ooit, etc.) en suggestieve formuleringen (bijvoorbeeld ‘af en aan vliegen’ wanneer toevallig twee groepen parlementariërs tegelijkertijd in Israël zijn) krijg ik het gevoel dat de NRC inderdaad bezig is met een hetze.”

IKKE:

Ach-ach-ach! Dat “internationaal recht”! Het wil maar niet die koppen binnenkomen! Wat de Verenigde Nazi’s onder leiding van de OIC aan resoluties in elkaar Goebbelsen is géén internationaal recht! En afgezien daarvan hebben de Israëli’s volgens het echte internationale recht en volgens elke normale fatsoensmorele ethiek duizend procent recht om in Samaria-Judea te wonen. Ik zou zeggen  ga eens  wat lezen  over dat  islamvriendelijke  bezettingsgelul. En neem eens kennis van het stuk van Caroline Glick die de weigering van de NRC-nazi’s en de rest van het Orwelliaanse mainstreammachtsconglomeraat om op te houden met zwetsen over “bezetting” en om te beginnen met spreken van “Samaria-Judea” in het juiste licht zet: kritiek op de nederzettingen is heel gewoon genocidale Jodenhaat. Althans indirect: want je verklaart je solidair met de Palmaffia’s die “op de Westbank” een Judenfreie terreurstaat willen vestigen die de volgende Holocaust, de vernietiging van Israël, moet voorbereiden.

PELLE:

“U haalt kort de verschillen in staatsvorm en samenleving aan tussen Israël en Palestina en de Arabische wereld. Ik geloof zeker dat dit een belangrijke oorzaak is voor de vaak zeer kritische berichtgeving over Israël: journalisten kunnen er makkelijk en veilig vertoeven, er is veel informatie beschikbaar, het is er relatief makkelijk werken en je loopt weinig gevaar als je je kritisch uitlaat over het land. Dat mag echter geen reden zijn de context van zaken, argumenten en feiten die Israëls positie en beleid meer inzichtelijk maken, systematisch weg te laten, evenals Palestijns extremisme.”

IKKE:

Pelle heeft wellicht iets van Matti Friedman gelezen. Ik heb Friedman ook behandeld, maar daarin staat iets meer over die typische journalist in Israël “die veilig in het vrije Israël  weinig gevaar [loopt] als je je kritisch uitlaat over het land”. Friedman is een “liberal”, een nep-linkse zeikerd en dat maakt zijn kritiek op de lieglastermachine die het internationale pers-corps in Israël is des te geloofwaardiger. Friedman die jarenlang voor Associated Press werkte maakt duidelijk dat journalisten in Israël voor zichzelf een sociaal-ideologische luchtbel hebben geschapen waarin maar één verhaal mag worden verteld, namelijk van de Foute Israëli’s en de Goede Palestijnen.

FRIEDMAN:

“Veel vers aangekomen verslaggevers in Israël, op drift in een nieuw land, ondergaan een snelle socialisatie in de kringen die ik noemde. Die kringen voorzien hen niet alleen van bronnen en vriendschappen, maar ook met een kant en klaar kader voor hun verslaggeving, met gereedschap om uit complexe gebeurtenissen een simpel en tegelijk verwrongen verhaal te destilleren, waarin er een slechterik is die geen vrede wil en een goede kant die dat wel wil. Dit is het “Israël-verhaal” en het heeft het voordeel een verhaal te zijn dat gemakkelijk te vertellen is. Iedereen hier beantwoordt zijn mobiele telefoon en iedereen weet wat-ie moet zeggen. Je kinderen kunnen naar een goede school en je kunt eten in goede restaurants. Het is prima als je homo bent. Je kansen om op YouTube onthoofd te worden zijn gering. Bijna alle informatie die je nodig hebt – en dat is in de meeste gevallen informatie die kritiek bevat op Israël – is niet alleen gemakkelijk te verkrijgen, maar is al gerapporteerd door Israëlische journalisten of samengesteld door NGO’s. Je kan beweren dat jij de machthebbers de waarheid vertelt en je hebt daarvoor de enige “machthebbers” in de regio gekozen die geen bedreiging vormen voor jouw veiligheid.”

Ik geef één voorbeeld van een stuk misleiding dat volgens Friedman uit die mentaliteit voortkomt:

“De meeste consumenten van het Israëlische verhaal begrijpen niet hoe het verhaal wordt vervaardigd. Maar Hamas wel. Sinds ze aan de macht kwamen in Gaza in 2007, is de Islamitische Verzetsbeweging gaan begrijpen dat veel journalisten hechten aan een verhaal waarin Israëli’s onderdrukkers en Palestijnen passieve slachtoffers met redelijke doelstellingen zijn en deze journalisten zijn niet geïnteresseerd in tegenstrijdige informatie. Toen ze dit door hadden, gingen bepaalde Hamas woordvoerders ertoe over om aan westerse journalisten – waaronder een aantal die ik persoonlijk ken – [zogenaamd] in vertrouwen te vertellen, dat Hamas in feite in het geheim pragmatisch is ingesteld en dat de oorlogszuchtige retoriek slechts versiering was. Journalisten geloofden de bekentenis graag en dachten soms ook niet dat de lokale bevolking slim genoeg was om hen te misleiden. En dus vatten ze het op als een scoop in plaats van als de spin die het in werkelijkheid was.”

________________

Advertenties