Vooraf: ik heb reden om te geloven dat Dennis Honing lijdt aan de ziekte van het antisemitisme en ik heb wel eens een stuk van ‘m te snel doorgeplaatst. Maar deze tekst van Honing– “De wereld van Tofik Dibi” – is helemaal klasse. Ik heb gisteren zelf nog over die nazislami Benchikhi geschreven en Honing scheert ‘m ook, maar de nadruk ligt bij Honing op de nep-linkse idiotie van Tofik Dibi.

“Worden de homo’s in Staphorst zo geslagen? Heb je de foto’s gezien van homo’s die letterlijk van de daken worden gegooid in IS-gebied? En de Nederlandse moslim die daar wel om kon lachen? Werd daar in Urk om gelachen Tofik? Ik zal een geheimpje verklappen cupcake; er is geen reële strijd voor homorechten zonder cultuur- en islamkritiek. Het is al een langere tijd een mode op links. De waan van het ‘én-én’. Én meer nieuwkomers, én geen nieuwe/bredere snelwegen. Én iedereen een huis, én behoud van natuur. Én opkomen voor de vrouwen, én het ontzien van de Islam. Én opkomen voor de homo’s, én het ontzien van de Marokkaanse cultuur. Het was wijlen Pim Fortuyn die deze cultuur bij links formuleerde als én-én, te zien op 40:11.

Het is kiezen. De soennitische islam is net als het katholicisme en protestantisme ronduit homofoob. De soennitische islam is, in tegenstelling tot het katholicisme en protestantisme nooit daadwerkelijk geseculariseerd. Met andere woorden, daar waar de katholiek schouderophalend zegt dat het eigenlijk allemaal niet mag van die moederkerk ver weg in Rome, en de stoffige refo homoseksualiteit verbaal af wijst, is het veel te vaak de moslim die, met die publieke islam van weleer nog in de aderen, de homo actief wegpest of fysiek in tweeën slaat.

Dat is een verschil. Dat is een realiteit. Een ‘context’ (dat is dat woord waar jullie zo op geilen) waar je niet omheen kan. Waar je niet omheen zou moeten willen kunnen.”

Maar lees vooral het hele stuk >>>

____________________

Advertenties