sophies-choice

“We fuck and we fuck, Stingo!” Het verschil met Wieringa en Grunberg is: zij was echt in Auschwitz, bij wijze van spreken dan . . . . .

Soms stuit je bij een andere auteurist op dezelfde patronen waarover je zelf wilt schrijven. Dat heb ik nu met “Ronaldo” van GeenStijl. Hij was veel sneller want jeugdiger dan ik ouwe lul. Echt een heel mooi stukkie  trouwens: “Internet = erger dan Berlijn”:

[Tommy Wieringa’s]  bewijsmethode ( . . .) bestaat eruit een verschrikkelijke gebeurtenis in perspectief te plaatsen door haar te vergelijken met iets wat nog veel verschrikkelijker is: andere mensen die hun recht op vrije meningsuiting botvieren op internet.”

wieringa-tommy

De gedegenereerde, zelfhatende dus geestelijk zieke Joodse dwaas en tevens gevaarlijke domkop Arnon Grunberg die veel dommer is dan een PVV-er ooit kan worden in de antisemitische Volkskrant:

In de wijk Charlottenburg in Berlijn heb ik [als kosmopolitische grootverdiener] een pied-à-terre ( . . .) Woensdagavond zat ik met een vriendin in een restaurant bij mij in de straat ( . . .)  toen ze haar telefoon pakte en zei:

‘Er is een aanslag geweest op een kerstmarkt hier vlakbij.’

Ik vertelde dat ik met mijn geliefde had afgesproken altijd de liefde te bedrijven na een aanslag.

God-na-de Moefti-van-Jeruzalem-in-Auschwitz: neuken.

grunberg-minder-joden

Nou, zou ik zeggen, als het over minder Holleeders gaat, dan zeker.
Maar op die voor-de-hand-liggendheid komt niemand aan tafel.

Ook Tommy Wieringa neukt zijn spleen weg, net als William Styron’s Sophie: “We fuck and we fuck, Stingo!”

Drie aanslagen had ik maandagavond voor het slapengaan tot me genomen. ( . . .) Bezorgd ging ik naar boven, waar een bezorgde echtgenote [wijdbeens vingerend] op me wachtte en we bezorgd de liefde bedreven, omdat dat veruit het beste is wat je in zo’n geval kunt doen.

De barbarij van buitenaf zagen we op maandagavond, de barbarij van binnenuit zal ik toelichten. Op sociale media heb ik het afgelopen jaar het geopenbaarde denken van de moderne mens een beetje gevolgd, en veel van mijn vertrouwen op de goede afloop verloren. Op Twitter en Facebook was te zien hoe meningsverschillen onmiddellijk meta­staseren [oh, subtiel-harde vondst!] tot weerzinwekkende lynchpartijen; een verschil van inzicht is er voldoende voor een vervloeking. Ook bij vrienden en bekenden zag ik meningsverschillen met anderen ontbranden tot schuimbekkende vendetta’s.

Wat een trieste reductie dat de onbegrensde mogelijkheden van het wereldwijde web zijn teruggebracht tot laster en krenking. Er heerst een permanente moordzuchtige ijlkoorts op het web, die zich vroeger beperkte tot een bepaald slag automobilisten maar nu naar andere levensterreinen is overgeslagen. Deze barbarij is een grotere aanslag op onze beschaving dan een vrachtwagen op een kerstmarkt.

Stoute vrachtwagens! Heb je, al neukend, vervloekte klootzak, nog gedacht aan de nabestaanden van “een vrachtwagen op een kerstmarkt”? Daar zat een vermoorde Pool in, mooischrijvende verheffings-literaat!

Maar dan strijdbare Nausciaa Marbe in de Telegraaf!

Van de meest recente aanslag, in Berlijn, bleef mij een beeld bij dat niet in de media getoond is: dat van de dode Poolse vrachtwagenchauffeur. Een man zonder gezicht, doorzeefd door kogels in de bijrijdersstoel van zijn vrachtwagencabine, terwijl de terrorist kalm op zijn doel af rijdt. De Pool had die middag nog zijn vrouw gebeld: hij kwam er aan, hij was onderweg naar huis.

Zo krijg je vlak voor Kerst een stemming die haaks staat op de kerstgedachte over barmhartigheid en een herberg voor iedereen die een barre tocht achter de rug heeft. Het verhaal gaat nu over het definitieve failliet van ’Wir schaffen das’, over de onmacht van Merkel haar land te beschermen, over massa’s kansloze asielzoekers die toch binnenkomen en niet gescreend worden, omdat de verantwoordelijke instanties amateuristisch en laks te werk gaan. Bij ons is het niet anders. Het kerstnieuws van 2016 gaat dus over precies het tegenovergestelde van hoop op een wonder. Namelijk: menselijk falen daar waar het te voorkomen was. Men weet dat niet screenen tot doden kan leiden. Toch falen de autoriteiten.

Ons terreurgeheugen wordt inmiddels bovenmatig belast door de abnormale situaties waartoe islamistisch geweld ons dwingt. Flaneren in Nice, concerten in Parijs, kerstmarkt in Berlijn: de dood kleeft eraan. Het is niet normaal om met deze waanzin te moeten leven. Om in winkels door detectiepoorten te gaan, om steeds meer barricades tegen terreurauto’s tegen te komen, om afgezette straten en bewakingshuisjes voor (Joodse) instellingen te zien, om tussen ordetroepen met machinegeweren te lopen op straat. Om niet te weten hoe lang dit nog doorgaat, of onze kinderen ooit anders zullen leven.

__________________

Advertenties