She told the Press Association: ‘There’s some things about that column, there are some words which in hindsight you’d probably look to pull out of there’.” Ja, dat zou ik ook zeggen. Die hele gedachte is idioot, wreed en dom. Ik kan me voorstellen dat je verlangt terreur-schreeuwende haatbaarden te gun-boaten, maar je gaat niet random gelukszoekers random lopen mitrailleren. Maar deze moeder van drie is dus ook knap ontdaan van “Manchester”, maar vooral van de aanhoudende reactie van de links-regessieve elite op de terreur.

En wij zullen hier de hele dag mee geconfronteerd worden, met dit standaard antwoord op terrorisme. Een verhaal dat zo in de gedachten van de doodsbange mensen is gehamerd, dat zij zich eraan vastklampen, omdat ze bang zijn dat ze anders in de gruweldaad verdrinken. Net zoals men zich vastklampt aan een paar drijvende wrakstukken in zee, lang nadat de boot is gezonken, en het enige wat men ervaart, is dat men gevoelloos is. ‘We zijn eensgezind. We zijn niet kapot. We zijn sterk.’ ‘We zijn eensgezind. We zijn niet kapot. We zijn sterk.’ Herhaald als een mantra. Het nieuwe ‘Onze Vader’ van een geterroriseerde generatie. Zeg het steeds maar weer, sneller en sneller, terwijl de haaien om u heen cirkelen en het zal duidelijk worden dat de hoop snel verdwijnt. Dat dit het einde zou kunnen zijn. Als het  niet deze keer is, dan de volgende keer. Of de keer daarop. De volgende keer zou het mijn dochter, mijn kind kunnen zijn.

Hier de vertaling van het stuk van Katie Hopkins op E. J. Bron en hier het Engelse origineel op de MailOnline.

_____________

 

Advertenties