Dit is óók in Parijs

(Door Alexander van der Meer)

“Iedere dag leer ik Franse woorden, twee maanden geleden een zeldzame: défenestrer. Iemand uit het raam gooien. Het stond in een krant, in het verhaal van Sarah Halimi, een joodse vrouw van 66, een arts. Zij woonde al dertig jaar in een flat in het 11e van Parijs, sinds een paar jaar nog als enige jood tussen islamitische nieuwkomers. Op 4 april dit jaar werd ze een uur lang geslagen en gemarteld door een indringer. Geen onbekende, maar haar onderbuurman, de 27-jarige Kada Taoré uit Mali, die haar en haar dochter al jaren voor ‘sale juive’ uitschold en anderszins terroriseerde. Hij was familie van de buren naast haar, die de gewoonte hadden op de grond te spugen als mevrouw Halimi langskwam. Toch liet ze zich niet wegjagen. Respect

( . . . . . . . . . . . . . . . . .)

Zij werd niet alleen op een afschuwelijke manier doodgemaakt, maar daarna ook doodgezwegen, door bijna alle media en door de politiek. Ik kende het verhaal uit ‘Le Parisien‘, een lokale krant, en zou het hebben gemist als ik er niet door vrienden op attent was gemaakt.”

Ja, ik heb er in Nederland ook niks van gehoord.
Maar hoe werd ze dan doodgemaakt?
Dat lees je in de tussenliggende alinea’s op de PostOnline >>>
Daar lees je ook een verder betoog dat zó begint:

“Maar nu dreigt het deksel toch nog van de doofpot te vliegen. De zaak is terug. Ik hoorde een advocaat van de familie in een forum op tv praten over laxisme judiciaire et silence mediatique, gerechtelijke laksheid en mediastilte. De landelijke pers komt met dit verhaal, twee maanden na dato, op veilige afstand van de verkiezingen.”
______________

Advertenties