Hier een analyse en beschrijving van de 3e aflevering die zéér veel beter is dan de hieronder bescheven 2e!
_______________

Dit is een analyse van deel 2. Het derde deel wordt vanavond (23.20 uur, NPO 2) uitgezonden. Na de eerste aflevering van deze 3-delige docu schreef ik:

“Marcel Prins — hier in een interview met Trouw — heeft een driedelige docu gemaakt die op de zondagavonden rond elven wordt uitgezonden. De eerste aflevering was afgelopen zondag 11 juni. Heel verdienstelijk, maar kan toch echt beter begrepen worden als het opstel op mijn website is gelezen.”

Dat laatste geldt des te sterker voor deel 2 van een zondag later, 18 juni, want dat heeft opnieuw zekere verdienste, maar er zitten een paar gigantische en hardnekkige anti-Israël-mythes in, afkomstig uit de koker van de coalitie van regressief-links en de totalitaire islam.  

Zo geeft op 23:35 Andre Boers met zijn überkeurige dictie van het Nederlands het standpunt van die links-islamitische coalitie weer.

“Toen Israël heel duidelijk begon met zichzelf te vestigen in die gebieden toen begon ik in te zien dat bezetting uiteindelijk bezetting is: bezetting is bezetting is bezetting. En als ik nu 60 jaar later kijk naar de bezetting dan zie ik dus dat net zoals ontelbare vele volkeren in de wereld andere volken onderdrukt hebben en hun wil hebben opgelegd, ook Israël daarmee bezig is.”

Deze man woont dus in al zijn hele volwassen leven in Israël, is in 1967 naar Israël getrokken om gedurende de Zesdaagse oorlog te helpen de economie draaiende te houden en lult dus uit zijn nek als een blind paard. En die term “bezetting” wordt voortdurend, ook door documentairemaker Remco Prins ongeclausuleerd in zijn voice-over gebruikt.

Er is namelijk helemaal geen bezetting, zoals ik hieronder opnieuw, voor de zoveelste keer, duidelijk zal maken. De tweede enorme fout die gemaakt wordt, is de bewering dat de bezetting ergens oorzaak van is. De “bezetting” is een gevolg en wel van de voortdurende agressie van de Palmaffia’s in het bijzonder en de Arabische regimes in het algemeen. Is het zó een voudig? Ja, zo eenvoudig is het.

Kijk, een links-regressieve rechtvaardige!

En dit is de zaak waarvoor hij staat

De eerste twee afleveringen van deze docu — en ik neem aan ook de derde, die vanavond zal worden uitgezonden —  beginnen met diezelfde schreeuw-demonstratie in Nederland van het links-regressieve ploertendom en hun vervloekte hulp-nazi’s, namelijk moslimische Pal-maffiosi die gebruik maken van de eeuwigdurende voorkeur van regressief-links voor totalitaire rotzakkerij, of het nou om nazisme of communisme gaat. Als het maar genocidaal is. En wurgend dom dramdreigend dogmatisch. Luister naar de hysterische falset-stem:

“Palestina ies oens land!
Palestina van nord toe suid!
Van river to see is Palestina!”

En dan spreekt een andere stem, uiterst beschááfd, een zin uit in keurig Nederlands:

“Laten wij pleiten voor een boycot van Israël op elke universiteit en hogeschool!”

Ja, laten we vooral die hysterische anti-semitische campus-terreur in Amerika achterna gaan.

Marcel Prins

Marcel Prins stelt de vraag waarom de massale steun van Nederland voor Israël die nog zo merkbaar was in de Zesdaagse Oorlog van juni 1967, zo snel afkalfde en omsloeg in het tegendeel, in afkeer van Israël. Het antwoord zit besloten in de titel van deel 2 van de docu:

“Van Judea-en-Samaria naar Westbank”.
Maar Prins neemt de term wel over.

Inderdaad leerde het westen in een paar jaar tijd van de coalitie — ja, ik bedoel steeds die van regressief-links en de totalitaire islam — via intensieve en door oliegeld gesteunde propaganda dat het land dat duizenden jaren lang Samaria en Judea werd genoemd nu voortaan “Westbank” moest heten. En de links-regressieve media deden dat braaf.

Marcel Prins voicet-over:

“In het hart van de Westbank bezoek ik de nederzetting Shiloh. Nederzettingen als deze zijn zeer omstreden.  Ze worden in Nederland steeds meer gezien als hét obstakel voor vrede tussen Israël en de Palestijnen. En zelfs voor vrede in het héle Midden Oosten.

Daar laat Marcel Prins het dan bij. En dan worden later in de docu daar wel kanttekeningen bij gezet door geïnterviewden, maar ik zou er toch voor gekozen hebben de voice-over als volgt voort te zetten.

Vooral dat laatste is een obsceniteit. Het is een vorm van de smerigste en huichelachtigste Jodenhaat die er bestaat. Opnieuw worden de Joden schuldig gemaakt aan het leed van een heel werelddeel. De waarheid is dat de islam zelf in zijn 1400 jaar oude geschiedenis bijna uitsluitend zelf constante oorlog en gruwelijke repressie heeft opgeleverd. Ook als we het alleen betrekken op die vrede tussen Israël en de Palestijnen, is het stuitende onzin. Er bestaat inmiddels een vracht aan historisch onderzoek dat laat zien dat vanaf 1920 tot op heden in het Midden-Oosten  consequent Arabische en Palestijnse leiders naar voren zijn gekomen die genocide op de Joden wensten en dat ook herhaaldelijk geprobeerd hebben, in de jaren 1930, gedurende de Tweede Wereldoorlog, in 1948, in 1967 en in 1973. Even consequent hebben Palestijnse en Arabische leiders steeds genereuzer wordende vredesvoorstellen afgeslagen. In 1967 (Khartoem), 1993 (Oslo), 2000 (Camp David), 2001 (Taba), 2007 (Annapolis), 2008 (Olmert), 2011 (Netanyahu). In die vredesvoorstellen hadden de Palmaffia’s voor 98% hun zin kunnen krijgen, maar steeds duidelijker is gebleken dat de Palmaffia’s geen vrede willen, dat ze leven van terreur, corruptie en parasitisme, geen normale staat willen en kunnen runnen en alleen maar uit zijn op genocide op de Joden en de vernietiging van Israël, zoals inderdaad nog steeds in de beginselprogramma’s van Hamas en Fatah staat. Het is inmiddels duidelijk — en dat blijkt ook dagelijks uit de propaganda van Hamas en de Palestijnse Autoriteit — dat de kleptokratische en gewelddadige maffia’s die de Palestijnse Arabieren in Gaza en in Samaria-Judea in hun greep hebben en die gesubsidieerde worden door de EU en de VN alleen maar uit zijn op genocide op de Joden in Israël.”

Maar zo vervolgt Marcel Prins zijn voice-over dus niet. Dat zou ook niet kunnen, als zou-ie dat willen, want dan zou zijn EO-docu niet door de NPO — speciaal voor iedereen, behalve voor wie de waarheid over de islam of Israël zegt —  worden uitgezonden. Verderop in de docu zal Remco Ensel een bewering van deze strekking voorzichtig  laten doorschemeren.

Uri Heilbron

In plaats daarvan krijgen we Uri Heilbron te zien en te horen, een Joodse Nederlander die allang in Shiloh woont en van oordeel is dat je de aanwezigheid van Israëli’s daar ook kan beschouwen, niet als “bezetting”,  maar als  het slaan van bruggen naar de lokale Palestijnse Arabieren. En inderdaad, zegt Marcel Prins, er lijkt meer contact tussen de Joden en de lokale moslims hier plaats te hebben dan hij, Marcel Prins, in  Nederland  in zijn “eigen omgving” met  moslims heeft. Hij heeft zelfs een Palestijnse vriend, deze Uri Heilbron. Maar het is natuurlijk een totale illusie te denken dat op deze kleinschalige manier de enorme haat die voortdurend bewust gekweekt wordt door “Palestijnse Autoriteit” via media en onderwijs geneutraliseerd kan worden.

En wat is de slotconclusie van Marcel Prins over dit sectietje van z’n docu?
Na het in beeld brengen van een Joodse school in Shiloh die in stacaravans is gevestigd op land dat gehuurd wordt van een Palestijn – hoe ydillisch! –  vraagt hij zich af:

“Ik vraag me af of het vertrek van deze Joden de vrede tussen de Palestijnen en de Israëli’s dichterbij zou brengen.”

Nee, Marcel: het enige dat die “vrede” dichterbij kan  bengen is het plan van Caroline Glick: Samaria-Judea (“de Westbank) definitief inlijven bij Israël, want elke “Palestijnse staat” op de westoever van de Jordaan (Samaria-Judea!) zal binnen de kortste keren, net als Gaza, veranderd zijn in een raketlanceer-inrichting  waarop alle extremistische milities van het hele Midden-Oosten zich verzamelen.

Op 08:45 stelt Prins een vraag aan de orde: “Hoe is de bezetting van de Westbank eigenlijk begonnen?”

Twee gigantische, dodelijke fouten in één vraagje. Ten eerste moet je Westbank alleen maar Westbank noemen als je denkt dat jouw door de Palmaffia-propaganda van de laatste decennia gehersenspoelde publiek anders niet begrijpt dat je het over Samaria-Judea hebt. Maar dan leg je dat even uit en dan heb je het verder over “Samaria-Judea” en hoogstens over “Samaria-Judea alias de Westbank”.

Maar de gruwelijkste fout is toch wel het gebruik van het woord “bezetting”.  Er is namelijk helemaal geen bezetting. Waseggu?

Er.Is.Geen.Bezetting. !!!

Ik leg het wéér uit. Bij het verdrag van 1922 van San Remo werd een gebied dat het huidige Israël, de huidige “Westbank” en het huidige Jordanië omvatte aangewezen als vestigings gebied voor de Joden met als voorwaarde dat de Joden geen inbreuk zouden maken op de rechten van de daar wonende Arabieren. Dat verdrag staat internationaal-rechtelijk nog staads als een huis. Die inbreuk hebben de Joden ook nooit gemaakt. Al het geweld is vanaf 1920 begonnen en vol gehouden door de Arabieren onder leiding van Amin al-Husseini, de Moefti van Jeruzalem. Door al dat Arabische geweld bleek een . . . . eh . . . . multiculturele samenleving niet mogelijk en kwam er in 1937 het Peel-verdelingsplan. Dat werd door de Joden aanvaard en door de Arabieren verworpen. Dit was de eerste van het tiental grote kansen die de “Palestijnen” op een eigen staat hebben gehad en die ze allemaal bewust hebben laten lopen, omdat het de Palmaffia’s helemaal niet gaat om een eigen staat, maar om het uitroeien van de Joden en het vernietigen van Israël.

In 1947 was er opnieuw een verdelingsplan van de Verenigde Naties, die toen nog niet beheerst werden door de OIC en dus als een redelijk fatsoenlijke club konden gelden. Ook dat 1947-plan werd door de Joden aanvaard en door de Arabieren afgewezen, die in plaats daarvan met vijf Arabische legers de in mei 1948 uitgeroepen staat Israël binnen vielen.

Israël hield stand en de oorlog van 1948 bepaalde waar de bestandslijnen – géén grenzen! – kwamen te liggen. Jordanië bleef een flink gebied ten Westen van de Jordaan illegaal – want na een aanvalsoorlog én in strijd met het verdrag van San Remo – bezet houden. Dat gebied was Samaria-Judea alias “de Westbank”.

De rode lijn is voortdurend: Arabieren beginnen het geweld en weigeren elk compromis.

Vervolgens vielen in 1967 de Arabieren Israël opnieuw aan en Israël won opnieuw. Het verlegde de bestandslijnen nu tot aan de rivier de Jordaan, dus precies inclusief het gebied, Samaria-Judea, waarop de Joden volgens San Remo 1922 nog steeds het recht hadden te wonen. Israël was verregaand bereid tot concessies.

Het kwam er tenslotte op neer dat Israël bereid was nagenoeg dat hele gebied Samaria-Judea, vanwaar het nota bene zojuist voor de tweede keer (1948 en 1967) was aangevallen en waar volgens San Remo 1922 Joden nog steeds vestigingsrecht hadden, weer op te geven. Israël wenste alleen dat Jeruzalem een ongedeelde stad zou worden waarin onder Joodse controle alle bevolkingsgroepen hun rechten zouden hebben en in vrede zouden leven. Israël eiste verder 3% (!) van het veroverde Samaria-Judea te behouden, namelijk stukjes gebied die aanliggen tegen de bestandsgrenzen van 1967 en wel daar waar Israël zó smal is dat je bij wijze van spreken vanaf die bestandsgrens een steen naar Tel Aviv kunt gooien. Maar de Arabische staten, in vergadering bij elkaar in Khartoum in september 1967 besloten tot de beruchte drie keer nee: geen onderhandelingen met Israël, geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël. Dus alle vergaande coulance en compromisbereidheid van Israël waren vergeefs en Israël werd GEDWONGEN het bestuur van Samaria-Judea op zich te nemen. En dat noem je dan “bezetting”!?

En de waanzin verdiept zich nog. Want in 1973 vallen de Arabieren Israël opnieuw aan. In deze Yom Kippoer-oorlog werd Samaria-Judea alléén daarom niet voor de derde keer als springplank gebruikt om Israël aan te vallen omdat koning Hoessein van Jordanië veel te bang was dat zijn eigen “Palestijnen” de chaos te baat zouden nemen om hem van de troon te stoten.

Daarmee niet genoeg. Israël bleef opnieuw overeind en de “kolonistenbeweging” ontstond, die heel gewoon gebruik maakte van zijn sinds 1922 bestaande recht om in Samaria-Judea te wonen, een recht dat versterkt was doordat in 1948 en in 1967 Israël vanuit Samaria-Judea was aangevallen en slechts “toevallig” niet ook nog een keer in 1973.

Wat nemen we hiervan mee? Dus 1) de Arabieren plegen vanaf 1920 terreur, 2) vallen Israël twee keer binnen vanuit Samaria-Judea, een gebied waar de Joden volkenrechtelijk vestigingsrecht hebben, 3) wijzen elk compromis af, 4) dwingen Israël, dat bereid is Samaria-Judea voor 96% weer op te geven, het bestuur ervan op zich te nemen en dat noem je dan: “bezetting”.

Het gebruik van de term “bezetting is dus de perverse krankzinnigheid voorbij. En je kan het woord, zoals gezegd, elke dag in de hele wereld uit de domme leugenbekken van journalisten en politici horen rollen. En uit de mond van André Boer, Zionist, en Marcel Prins, Joodse documentairemaker.

En we hebben het nu nog niet eens gehad over “Oslo 1993” en het “vredesproces” dat vanaf dag één door Yasser Arafat werd gesaboteerd. Hij en de rest van de Palmaffiosi intensiveerden direct na de ondertekening de haatpropaganda in de 96% van Samaria-Judea die onder het gezag van de Palestijnse Autoriteit kwamen en ze lieten er voor hun medemisdadigers in binnen- en buitenland geen twijfel over bestaan dat “Oslo” slechts voor de Bühne was en dat het einddoel onveranderlijk de vernietiging van Israël bleef.

Marcel Prins voicet over en spreekt over de tijd rond het uitbreken van de Zesdaagse Oorlog:

“In een periode waarin de Shoah in het middelpunt van de belangstelling staat, speelt de gedachte dat Joden opnieuw slachtoffer kunnen worden van vernietiging een belangrijke rol. In Utrecht wordt dit verbeeld door de collectebus voor het standbeeld van Anne Frank te plaatsen”

Cultuurhistoricus Doctor Remco Ensel van de Radboud-universiteit te Nijmegen geeft als commentaar op collectebus-voor-het-standbeeld-van-Anne-Frank

“In prille vorm kun je zeggen dat er al direct na de oorlog een relatie werd gelegd met Palestina en later ook met Israël en de Holocaust. Rond de Zesdaagse oorlog, zeker in Nederland, zie je dan dat . . . eh  . . , Israél dan gezien wordt als de staat waar . . . eh . . . de Joden dan als slachtoffers van de Holocaust leven en een staat die bedreigd is en waar dus alles aan moet gebeuren om . . . eh . . . om die staat overeind te houden.”

Met beide commentaren, dat van Prins en Ensel, is iets geks aan de hand: ze klinken alsof je er misschien ook anders over zou kunnen denken. Maar natúúrlijk werd dit zo gezien en terecht! Inmiddels is duidelijk geworden hoezeer Israël bedreigd werd en wordt door de islam, door een totalitaire ideologie die als twee druppels water op het nazisme lijkt. De Arabieren hebben bovendien, via de Moefti van Jeruzalem, zoveel mogelijk met de nazi’s samengewerkt. Er waren plannen tijden de oorlog om in Palestina dezelfde vergassings-methode te gebruiken die de nazi’s toepasten in de concentratiekampen. In de naoorlogse regimes van vooral Syrië, Irak, Egypte en ook Iran wemelde het van de gevluchte nazistische oorlogsmisdadigers. Nasser en Sadat waren zelf persoonlijk collaborateurs geweest. Tot nu toe zijn de Arabieren nog steeds, via het levend houden van het “Palestijnen”-probleem uit op de vernietiging van Israël.

Iets anders is als je zou zeggen dat Israël ontstaan is dóór de Holocaust en daar zijn bestaansrecht aan te danken heeft. Dat is niet zo. Israël heeft om te beginnen net zoveel bestaansrecht als Syrië of Irak, staten die op hetzelfde vredescongres na de Eerste Wereldoorlog werden gecreëerd tegelijk met Israël.

Daarenboven heeft Israël rechten omdat Joden al duizenden jaren in het land woonden dat pas door een pesterige Romeinse keizer in 135 A. D. Palestina werd genoemd naar de vijand van de Joden de “Philistijnen”. Omdat Palestina in 683 door binnenvallende Arabische legers onder het kromzwaard werd gebracht en 1300 bezet bleef tot Israël werd gesticht. Omdat de Joden in Palestina vanaf 1880 in een zwaar onderbevolkt land van moerassen en geërodeerde velden welvaart en welzijn en bevrijding van achterlijke islamitische feodaliteit brachten. Omdat Israël in 1948 met genocidale bedoelingen door vier Arabische legers werd aangevallen en Samaria en Judea (“de Westbank”) illegaal door Jordanië na een aanvalsoorlog van de kant van de Arabieren werden bezet. En dan zij we pas in 1948. Voor nog veel meer moreel recht van de Joden op Palestina zie het opstel “Een korte geschiedenis van Israël” op mijn website.

“Na de juni-oorlog van 1967”, voicet Prins over, “is Israël plotseling drie keer zo groot”.

Ik zou gekozen hebben voor de formulering: veroveren de Israëli’s alsnog het gebied waarop ze een oerrecht en een internationaal-rechtelijk recht op hebben: Samaria-Judea met Jeruzalem.

Prins: “De Sinaï wordt in ruil voor vrede in 1978 aan Egypte teruggegeven.”

Ja, aan Sadat en ik begrijp dat je niet alles kunt vertellen in zo’n docu, maar dat is diezelfde Sadat die, net als zijn voorganger Nasser, een collaborateur van de nazi’s was en in september 1953, toen er een gerucht was dat Hitler nog in leven was en in Brazilië zou wonen, een open brief aan Hitler schreef in een Egyptische krant:

Ik feliciteer u met heel mijn hart, want hoewel u verslagen schijnt, bent u de echte winnaar. U was in staat om tweedracht te zaaien tussen Churchill … en zijn bondgenoten aan de ene kant en hun bondgenoot, de duivel, aan de andere kant. … Ik denk dat u een paar fouten heeft gemaakt, zoals het openen van te veel fronten of Ribbentrops kortzichtigheid tegenover de Britse … diplomatie. Maar u bent vergeven vanwege uw geloof in uw land en volk. Dat u in Duitsland onsterfelijk bent geworden, is reden genoeg voor trots. En we moeten niet verbaasd zijn om u weer te zien in Duitsland, of een nieuwe Hitler in uw plaats.

We maken Prins z’n woorden even af:

“De Sinaï wordt in ruil voor vrede in 1978 aan Egypte teruggegeven. De Golanhoogte in 1982 geannexeerd.”

Oei! Expansief Israël annexeert!

Dus missschien was handig geweest even te vermelden dat tussen 1948 en 1967, 19 jaar lang, Syrië  de Golan-hoogte controleerde. Vandaaruit werden gedurende al die jaren in de lager gelegen aangrenzende Israëlische gebieden Joden beschoten door Syrische scherpschutters. Dat lager gelegen land is de Hula-vallei, het vruchtbaarste en voornaamste Israëlische landbouwgebied. Arafat’s PLO en de de Syriërs zelf gebruikten de Golan als uitvalsbasis om mijnen te leggen in het noorden van Israël. De Golan-hoogte werd op 9 juni 1967 door Israël veroverd op Syrië in een oorlog die, net als de oorlog van 1948, aan Israël was opgedrongen door de Arabische landen en genocidaal was bedoeld. Israël veroverde de Golan ten koste van 115 doden. Dat is erg veel doden voor een klein landje als Israël. In 1973, op Yom Kippoer, belangrijkste religieuze feestdag van de Joden, pleegden de Arabische landen een verrassingsaanval, opnieuw zoals altijd, met genocidale bedoelingen. Opnieuw moesten de Israëli’s , net als in 1948 en 1967, op verschillende fronten tegelijk vechten tegen een enorme overmacht. Op de Golan-hoogte stonden dit keer 180 Israëlische tanks tegenover 1400 Syrische tanks. De Israëli’s wonnen.

Opnieuw: ik snap dat je niet dit hele verhaal kunt vertellen, maar als je het woord “annexeert” laat vallen dan dien je daar toch ietsje context aan te geven.

Prins:

“De Gaza-strook wordt in 2005 verlaten en de Westbank is tot op de dag van vandaag bezet gebied.”

“Tot op de dag van vandaag bezet gebied” en “Westbank”.
Hoort u wel?

Ah ja. Die Gazastrook die direct na 2005 tot een hellehol en een lanceer-installatie voor raketten op Israël werd en die “Westbank” die Gaza achterna zou gaan zo gauw de Israëli’s er zouden verdwijnen.

Wat wel weer goed is: duidelijk wordt door Prins aangegeven dat alle Joden in 1948 door de Jordaniërs uit Jeruzalem zijn verdreven en dat daarna de Jordaniërs de Joodse wijk zo grondig mogelijk hebben vernield. Ja, daarin zijn ze goed, die Arabieren, vernielen en moorden. Maar als ze een papieren vliegtuigje moeten vouwen, hebben ze een Westerse ingenieur nodig. Of klink ik nou “racistisch”?

De grote sympathie voor Israël tot zo rond 1970 wordt door Prins geschetst, maar ik geef u de voor mij mooiste anecdote die gezegde sympathie illustreert. Het is het verhaal van Benno Barnard die terugdenkend aan de Zesdaagse Oorlog dit zegt:

“Nog zie ik mijn ouders bij de radio zitten (wij hadden geen televisie), en weer zie ik de opgeheven vuist van mijn vader toen hij uitriep: ‘Verdomd, verdomd, ze hebben ze de woestijn in gedreven!’ De tranen stroomden over zijn wangen; het was voor hem een nieuw Duitsland dat verslagen was.”

Ja, een nazi-Duitsland, dat opnieuw verslagen was, want, zoals ik hierboven heb uitgelegd, waren die Arabische regimes doortrokken van nazi’s en een nazi-mentaliteit.

Netjes geeft de docu van Prins aan dat de Arabische regimes, in Khartoem bijeen in diezelfde zomer vlak na de juni-oorlog, besloten om geen vrede met Israël te sluiten, niet met Israël te onderhandelen en Israël niet te erkennen. Drie keer nee. Waarmee dus het idee “land voor vrede” van Israël te niet werd gedaan. Prins geeft de feiten, maar mist toch weer een kans om de perversiteit van die Arabieren onder de aandacht te brengen: Israël heeft alle juridische en morele recht op Samaria-Judea, is ultiem genereus in een vredesaanbod en willen dat gebied weer voor 95% opgeven . . . . . en die Arabieren zeggen nee.

Wat nieuw voor mij was: op een “teach-in” al meteen in 1967 zijn in Nederland de antisemieten die de “Palestijnse” zaak zijn toegedaan actief. Prins laat de krantenkoppen zien. Hierboven een screenshot van een passage uit een krantenbericht dat laat zien hoe hier al gezegd werd dat het zionisme de Holocaust veroorzaakt had. Eigen schuld dikke bult van die Joden! Nog net is zichtbaar hoe de persoon heet die de uitspraak heeft gedaan: “dr. L. M. Woltjer van der Hoeven Leonard”. Ik heb die naam gegoogeld. En kijk: een NRC-bericht van 1993:

“De arabiste Lieneke Woltjer-Van der Hoeven Leonard erfde van haar vader acht schilderijen van Piet Mondriaan. Ze bestemde de opbrengst ervan als overtuigd aanhangster van de Palestijnse zaak voor haar levenswerk: het Nederlands Instituut voor het Arabisch Cultuurgebied (NIAC). Toen zij in 1988 plotseling overleed ( . . .). [mijn blauwe vet]

Zou een mooi sciptie-onderwerp zijn voor een aankomend Arabist: kijken welke invloeden vanuit de proto-nazistische en nazistische Arabistiek met succes op mevrouw hebben ingewerkt. En hoe hier een worteltje ligt van de huidige palmaffia-lovers met liefde voor de nazislam.

Doctor Remco Ensel, die op mij de indruk maakt van een erg bange geleerde, expliceert nog eens, in veel voorzichtiger bewoordingen dan ik nu gebruik, dat na de Zesdaagse Oorlog Israël werd ingepast in het zelfbeschuldigende imperialisme-kolonialisme-verhaal van regressief-links. Er was over dat kolonialisme alléén maar slechts te vertellen, het witte westen was schuld aan elk probleem in de wereld en had nog nooit iets positiefs gedaan. Toch heeft-ie wel één mooie zin, die Ensel:

“( . . .) onze ideeën over Joden zijn veranderd in de wereld en daarbij hoort blijkbaar dat ze ook westerser en witter zijn geworden, want dat hóórt bij de status van onderdrukker.”

Hear, hear!

Maar het zou misschien aardig zijn geweest als Ensel ook even melding had gemaakt van het wrede jihad-kolonialisme van de islam dat gedurende de periode 632 tot 1683 succesvol was. In een enkele eeuw tijds, van 632 tot 732, stonden de legers van de moslims van Afghanistan tot in Zuid-Frankrijk, waar ze in 732 door Karel Martel bij Poitiers werden verslagen. In 1683 stonden de moslims voor het laatst voor de poorten van Wenen. In de eeuwen daar tussen, zo’n duizend jaar, een “kolonialisme” dat bestond uit wrede en parasitaire achterlijkheid, een kolonialisme dat niks positiefs bracht voor de gekoloniseerde volken zoals het westerse kolonialisme op overweldigende wijze wél heeft gedaan.

CIVILISATION FERGUSON

Marcel Prins gaat in Samaria-Judea rijden. Hij merkt op dat de landbouwterrassen die hij vanuit zijn auto ziet, vaak nog dateren uit de bijbelse tijd. Maar waarom noem je die landstreek dan toch bij voorkeur “de Westbank”, Prinsekindje?

Enter Gush Etzion.

Babbeldebabbel.
Over de rotonde daar rijden Israëli’s en Palestijnen.
Je kunt ze herkennen aan de nummerborden.
Maar soms zitten in een auto met een Israëlisch nummerbord toch Arabieren.
Bij die rotonde zijn de spanningen voelbaar.
Er zijn hier meer soldaten dan burgers.
In 2014 worden hier drie liftende Joodse jongens ontvoerd en vermoord.
En twee weken “nadat ik hier film rijdt er een auto in op mensen bij de bushalte”.
Dank zij de paaltjes rond de bushalte vallen er geen doden.
De supermarkt bij de rotonde heeft een gemengde klantenkring.
Ook het personeel is Palestijns en Israëlisch.
Babbeldebabbel.
De indruk van kalme en feitelijke objectiviteit wordt gewekt.
Je moet goed opletten welke mededelingen van belang zijn.
Deze bijvoorbeeld.

Prins:

“Voor de onafhankelijkheidsoorlog van 1948 was het een kibboets. De inwoners werden in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw verjaagd en tijdens onafhankelijkheidsoorlog uitgemoord door Arabische milities. Het was ook een van de eerste plekken waar kolonisten zich na 1967 wilden vestigen. Inmiddels tellen de nederzetting hier [rond Gush Etzion] meer dan 40.000 inwoners. Als ik wil kan ik hier zo gaan wonen en Israël in en uit reizen. Palestijnen die hier al generaties lang zijn, kunnen dat niet. Een situatie van ongelijkheid die het gevolg is van de bezetting. Het corrumpeert en verdeelt de Israëlische samenleving. En zou voor mij juist een reden zijn me niet op de Westbank te vestigen.”

Maar Prinseventje toch!

Ja, dat zal best dat er Palestijnse Arabieren al generaties wonen. Maar ze kunnen er nooit langer wonen dan de oudste Joodse families die er al millennia woonden. De Arabieren veroverde pas in 683 Palestina. En de Palestijnse Arabieren die er vanaf 683 wonen — of sinds 783 of 1083 of 1583 of 1783 — zullen een heel, heel, heel kleine minderheid zijn. Voor het overige wonen die Palestijnse Arabieren er niet méér generaties dan de Joodse kolonisten die er vanaf 1880 naar toe trokken. Die Palestijnse Arabieren die er nu wonen werden namelijk aangetrokken door de Schwung die de Joden na 1880 in het gebied brachten zoals in heel Palestina. Voorzover die Palestijnse Arabieren gevlucht zijn in de onafhankelijkheidsoorlog in 1948 vanuit wat nu Israël is: geheel te wijten aan hun eigen dictators die de oorlog begonnen. Die dictators die de in Samaria en Judea wonende Joden in 1948 bij tienduizenden hebben verdreven.

So much forPalestijnen die hier al generaties lang zijn”.

En die “ongelijkheid”, kalme intellectueel Prins, is niet het gevolg van “de bezetting” maar van de constante terreur van Arabieren. Israëlische “bezetting” is een gevólg van Arabische terreur, niet omgekeerd. Er is steeds éérst terreur en oorlog van de kant van de Arabieren en al wat er aan rotzooi volgt is daaraan te wijten. Het is de causa causarum. De ellende is een gevolg van de terreur tegen de Joden sinds die begonnen is door de Moefti van Jerzulem Amin al-Hoesseini en tot op dag van vandaag wordt volgehouden door zijn opvolgers en geestverwanten, ondanks voortdurende genereuze aanbiedingen van vrede door Israël. Maar het wil maar niet tot die links-regressieve koppen doordringen.

Al het quasi-genuanceerde gezwets in het dikke boek van Ari Shavit “Mijn Beloofde landis erop gebouwd: het voorbijgaan aan het feit dat de Arabieren steeds weer de terreur beginnen, dat de Arabieren niet van goede wil zijn en de Joden wel. De geschiedenis is complex, jawel mijnheer, ik ben zelf van het vak, maar hier heeft Dennis Prager toch echt een punt als hij uitlegt dat het Israël-Palestijnen-probleem teruggebracht kan worden tot 6 woorden: de Arabieren willen de Joden vermoorden.

DAAROM BEN IK HIER PALESTIJNSE VRIEND

De vriendelijke “Palestijnse” vriend van Uri Heilbron

Uri Heilbron, die dus in Shiloh woont, heeft een vriend aan de “Palestijnse” kant. Als hij hem opzoekt doet hij wel zijn keppeltje af “om niet te provoceren”. (Dat zouden in het westen al die islamitische dames moeten doen die mij ongevraagd voortdurend dat nazi-symbool in mijn smoel wrijven.) De vriend maakt, desgevraagd door Prins, een onderscheid tussen de politiek van Hamas in Gaza en die van Fatah in Samaria-Judea. Fatah zou voor erkenning van Israel zijn en voor vrede. Gelul. Maar Prins laat het passeren. Of Fatah zou toestaan dat Joden in Samaria-Judea zouden blijven wonen. Ehhhh, “de eindoplossing is erg moeilijk op dit moment”. Nee, dus. Maar volgens Prins geeft deze vriendschap tusen deze ene Jood en deze ene Palestijnse Arabier hoop. Ach-ach-ach-ach.

In 1977 speekt Joop den Uyl in Israël een volle zaal toe. “Hij wordt ontvangen als een popster”, vindt Prins. Den Uyl houdt een hartstochtelijk betoog voor erkenning door de Arabieren van Israël en het recht van Israël op garanties van het westen op veilige en verdedigbare grenzen. Als contrast met die stemming van Den Uyl wordt de hedendaagse VARA-site “Joop” geciteerd, genoemd naar de grote voorman:

De angstige Remco Ensel verklaart met veel aarzelingshandgebaren en een vinger op zijn lip dat die omslag bij een deel van de sociaal-democratie, dat van “Joop” dus,  wel eens zou kunnen liggen in “sterke teleurstelling” in de Joden van Israël.

“Dat ze zich niet gedragen hebben zoals dat van hen verwacht moest worden. En misschien verklaart dat ook wel die talrijke verwijzingen naar de Holocaust: het idee dat, eh, Israëliërs en Joden zich verlagen of zich gelijkgesteld hebben in gedrag aan de nazi’s. dat men tot zuilke radicake extreme vergelijkinge is gekomen.”

Ach ja, natuurlijk! Dat zootje antisemieten bij de Joop, inclusief het hoofd Jodenhaat van Nederland, Dries van Agt, die ook regelmatig zijn slangengif mag deponeren op die site, zijn eigenlijk teleurgestelde diepte-humanisten. Waarom kom ik daar nou niet op!?

Prins: die veranderde houding van de sociaal-democratie weerspiegelt de houding van de mainstream in heel Nederland: Israël werd van lieveling tot paria.

Prins: “De fixatie op het Israëlisch-Palestijns conflict is immens. Een onderzoek uit 2003 constateert dat drie-kwart van de Nederlanders Israël als gevaar voor de wereldvrede beschouwt.”

Kijk, dat hebben de NRC, de Volkskrant en het NOS-journaal toch samen maar mooi voor mekaar gekregen. Jaja! En het geloof verbreid dat de islam een religie van de vrede is! Hoe pervers had u het gehad willen hebben?

Prins: “En steeds vaker hoor ik: als het Israëlisch-Palestijnse conflict nu maar eens opgelost zou zijn, de rust in het Midden-Oosten en zelfs in de hele wereld zal terugkeren.”

Gelukkig vertelt doctor Remco Ensel nu onomwonden, als is het wel weer met veel handgebaren, dat dit dus — nou ja, zó krachtig zegt-ie het natuurlijk óók weer niet —maar dat dit dus eigenlijk het ouwe anti-semitisme is van de Joden als veroorzakers van al het Kwaad in de wereld. Als het zo zou zijn, zegt Ensel, dat Joden al die macht hebben, “dan hebben ze het toch wel heel slecht gedaan in de 20ste eeuw: dat vind ik dan toch wel heel frappant.”

Enter Jeruzalem. Prins: al die soldaten is geen prettig gezicht, maar “het is wel voor het eerst sinds 2000 jaar dat alle geloven hier beschermd worden en zich vrij mogen bewegen”. Met één uitzondering: Joodse israëli’s mogen niet de rotskoepelmoskee bezoeken. Alleen moslim mogen op de Tempelberg.

Vanaf 40:45 zijn er een paar voorbeelden van de krankzinnige Joden-haat die voortdurend door Fatah/PLO/PA wordt verspreid via moskeeën, onderwijs en media. Wie bekend is met MEMRI of Palwatch hoort of ziet niks nieuws, maar via de westerse mainstrem-media zla je dat niet gewaar worden. Ook Prins volstaat met een paar korte citaten. Al zegt Martin Weyl (oud-directeur Israëlmuseum):

“Hoe kan je in godsnaam vrede maken met mensen die alsmar haat tegen hebben en die alsmaar in hun publeiek domein zeggen, ja, op een gegeven moment, misschien duurt het nog wel even, maar dan jagen we alle Joden de zee in.”

Martin Weyl

Prins:

“Een week nadat ik hier was, neemt de VN opnieuw een resolutie aan tegen Israël. In de resolutie staat dat Israël de Golan terug moet geven en dat er dan pas vrede kan komen in Syrië en het hele Midden-Oosten. Gezien de complexiteit van het conflict in Syrië en alle verschillende partijen, begrijp ik niets van deze simplificatie. Zo kan ik ook niet bevatten dat in 2016 de Verenigde Naties meer resoluties aannamen tegen Israël dan tegen alle ander landen ter wereld bij elkaar opgeteld.”

Tsja, Marcel: daarvoor moet je de reden weten waarom ik de VN altijd de Verenigde Nazi’s noem. Namelijk omdat die VN wordt beheerst door de OIC, de Organisation of the Islamic Cooperation via het omkopen met oliegeld van Derde Wereldlanden om hun resoluties tegen Israël te steunen. En misschien wist je dat ook wel en vergat je het te melden.

De kwestie Israel lijkt wel, zo zegt Remco Ensel, tot een moreel ijkpunt geworden voor hoe je in de wereld staat. Ensel bedoelt natuurlijk: daaraan meten regressief-linkse gekken af of je goed of fout bent. Hij merkt op dat op de “Internationale Dag tegen het Racisme” in Nederland natuurlijk een paar Nederlandse kwesties aan de orde komen, maar slechts één buitenlands geval van racisme: het zogenaamde racisme in Israël natuurlijk.

En dan Yaakov Nov. Vroeger noemde hij zichzelf trots Israëli als hij in Nederland was. Daarna kwam er de periode van onaangenaamheden bij de ingang van de zaal of tijdens de lezing. En nu zou hij geen lezing meer geven tenzij voor een gegarandeerd besloten gezelschap.

André Boer heeft toch nog iets anders op zijn repertoire dan “wij israëli’s zijn enge bezetters”:

“Ik zie geen enkele mate van erger racisme in Israël dan onder de Palestijnen, onder de Arabieren. De manier waarop ze elkaar aan het afslachten zijn in Syrië. Een manier die helemaal ongekend is in dit land. En ik weet dat in Nederland iederen flauw valt als er wat gebeurt in Gaza. Het is niets vergeleken — hoe erg het ook is — met wat in Syrië gebeurt, met de beestachtige afslachtingen onder de Arabieren onderling. En waarom is daar dan geen lawaai over in Nederland en andere landen? Misschien heeft dat met het racisme van de Nederlander te maken.”

En het wreed-ironische is dan ook nog dat de gruwelen in Gaza minder grootschalig zijn, maar ook niet door de Israëli’s gewild en wél door de Palmaffia’s.  Zowel de grote gruwelen in Syrië én de kleinschaligere in Gaza zijn wél gewild door de moslims, namelijk in Syrië door ISIS en in Gaza door Hamas. Want Hamas begint gewoon telkens opnieuw een oorlog die ze niet kunnen winnen puur om de haat gaande te houden en slachtoffers omhoog te kunnen houden voor de internationale camera’s. Het gaat ze in laatste instantie om het in stand houden van hun eigen kleptokratische terreur-bewind. En de VN en de EU subsidiëren dat ruimhartig.

Onder druk van de terreurdreiging, zo zegt Prins, zijn in Israël overal veiligheidsmaatregelen zichtbaar. Ze zijn er goed in geworden, die Israëli’s. Nu de terreurdreiging ook West-Europa heeft bereikt nemen de Europese landen vergelijkbare maatregelen.

Prins:

“Er is zelfs een term voor: ‘Israëlisering van de samenleving’. En dat is niet bedoeld als compliment. Het lijkt de Israëli’s verweten te worden dat ze onder druk van alle bedreigingen goed zijn geworden in beveiligingstechnologie. Zeker als ze aan de handel in die technologie ook nog geld verdienen.”

Caroline Glick

We besluiten met nog één argument waarom die term “bezetting” zo smerig is. Het is het ultieme argument. Behalve dus die van de morele en internationaal-rechtelijke rechten die Joden hebben daar te wonen. Caroline Glick verwoordt het en het komt neer op: wie lult over bezetting bedoelt gewoon dat Samaria-Judea Judenfrei moet worden:

“De Israël-critici in het Westen en Israël zelf zouden niet durven zeggen dat Londen, Duitsland of San Francisco Judenfrei moeten worden. En ze zouden ook nooit zeggen dat Joden overal ter wereld vermoord moeten worden. Maar wat ze wél durven zeggen: Samaria-Judea moet Judenfrei worden en we gaan Hamas en de PLO-Fatah, die een programma van wereldwijde genocide op de Joden hebben, daarbij helpen. Om niet in de gaten te lopen noemen we de Joden die in Samaria-Judea wonen niet “Joden” maar “illegale kolonisten”. Maar ze mogen wel degelijk daar alléén maar niet wonen omdat het Joden zijn.”

Swallow that, deftige idioten met je bedaarde kritiek op “de bezetting”!

ISRAEL DIT MOET WEG

____________

Advertenties