De 1e aflevering van deze driedelige docu-serie “De geboorte van een staat” was op 11 juni. Die aflevering was redelijk goed en die heb ik niet geanalyseerd, alleen aangestipt in mijn stuk “50 jaar na de juni-oorlog van 1967: de moorddadige, irrationalistische, obsessieve coalitie van regressief-links met de nazislam tegen de Joden is nog springlevend”.

De 2e aflevering , “Van Judea en Samaria naar West-Bank” was behoorlijk slecht en dus sprak ik in de titel van mijn analyse over de “essentiële fouten” in de docu van Marcel Prins. 

Het 3e deel, zondagavond 25 juni uitgezonden, onder de titel “Moreel ijkpunt Israël” is veel en veel beter en bevat inderdaad essentiële en harde waarheden. Hieronder mijn analyse en beschrijving van deel 3.

Joden in arabische landen 1948 2017

Screenshot uit de eerste aflevering van de docu van Marcel Prins “Daarom ben ik hier”. Let op de verminderde aantallen Joden tussen 1948 en 2017 in Arabische landen.

Het thema van de hele docu is de vraag naar het waarom van de omslag in Nederland van algemene vriendschap vóór Israël naar afkeer ván Israël na de juni-oorlog van 1967.

De vraag dus die in de “leader” — die in alle drie de delen dezelfde is, en die ik bloemrijk heb beschreven in mijn bespreking van deel 2 — aldus wordt gesteld, namelijk waarom Marcel Prins zijn bezoek aan Israël

“moet verantwoorden alsof ik naar een van de ergste dictaturen ter wereld  reis”.

Ja, ik ken, als felle vriend van Israël en even felle vijand van de islam, die stompzinnige en levensgevaarlijke vooroordelen uit eigen ervaring. Wat zegt u? Ik denk dus volgens het Freund-Feind-Prinzip? Zeker, maar juist omdat ik een anti-nazi ben, haat ik de islam, een nazisme avant, pendant et après la lettre. Ik snap dat het verbieden van deze totalitaire ideologie in Nederland op praktische bezwaren stuit, maar ik zal er alles aan doen om in het bewustzijn van zoveel mogelijk mensen te krijgen dat het eigenlijk wél zou moeten.

Marcel Prins

Prins:

“Ik ben niet vaak in Israël geweest, maar ik voel me er op een vreemde manier thuis. Het heeft te maken met de ervaring van onvoorwaardelijk bestaansrecht. Voor andere Joodse Nederlanders was en is dat een reden om zich in Israël te vestigen. Maar ‘zionist’ is inmiddels een scheldwoord en wordt in één adem genoemd met fascisme, racisme, imperialisme en Apartheid.”

Mag ik, voor ik aan de analyse van deze 3e aflevering begin, even kort uitleggen hoe ik denk dat het zover heeft kunnen komen?

De grondslag is het doorgeslagen “christelijke” schuldgevoel over “ons” verleden van kolonialisme, twee wereldoorlogen en een Holocaust. Daaruit is een weg-met-ons-mentaliteit ontstaan alsof we nog nooit iets goed hebben gedaan in de wereld — wat degelijk wél zo is — en vanuit die mentaliteit verontschuldigen “we” die arme, zielige moslims, die zoveel van ons hebben geleden en nóg lijden. En met die moslims omarmen we precies datzelfde nazisme weer waarin de geschiedenis van Europa is ontspoord. Voor het Joods-Chistelijk-Verlichte Europa geldt inderdaad dat het nazisme een ontsporing was, maar voor de islam is oorlog, massamoord, racisme en parasitisme altijd het juiste spoor geweest. Uit het 1000-jarig parasitaire imperialisme van de islam is écht nog nooit iets goeds voortgekomen. En er valt een zaak te maken voor de stelling dat de Joods-Christelijk-verlichte traditie nooit zó ontspoord zou zijn als hij niet vergiftigd was door diezelfde islam. Het nazisme was een groot kwaad, maar het Absolute Kwaad is de islam die via de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, tijdens de Holocaust nauw samenwerkte met de nazi-top en Hitler persoonlijk. Als Rommel in herfts 1942 niet gestopt was door Montgomery en had kunnen doorstoten naar Palestina, waren de mobiele vergassingsintallaties die de Moeft in een Griekse haven had klaar staan, verscheept geworden naar datzelfde Palestina.

Kort samengevat: de links-regressieve Jodenhaat bloeit op de bodem waarop regressief-links altijd heeft gebloeid, totalitaire systemen als nazisme, fascisme en commmunisme en nu dus op de oergrond van de totalitaire islam. En intussen beschuldigen de regressief-linksen het enige kleine niet-nazistische eilandje in het Midden-Oosten van nazistische praktijken. Het is de Moeder van Alle Perverteringen.

David Bing is in 1971 op 2-jarige leeftijd naar Israël gekomen met zijn ouders en heeft nu al 17 jaar een boerderij vlak bij de grens met Gaza, dat 12 jaar geleden, in 2005, werd overgedaan aan “de Palestijnen”. Hamas kwam in 2007 aan de macht. Resultaat?

“Vroeger hadden we nog contact met de mensen die in de Gaza strook woonden. Nu niet meer.”

Resultaat verder: beschoten worden en honderden raketten op zijn leefomgeving in die 10 jaar dat Hamas aan de macht is in Gaza.

(Prins laat het na om het te zeggen, maar dit is natuurlijk precies wat er ook gebeurt als Samaria-Judea (“de Westbank”) overgedaan wordt aan PA/PLO/Fatah.)

Resultaat?

Voortdurende grensontroles bij Gaza, een hoop  wapenvondsten, en blijkbaar komt er toch nog genoeg binnen aan wapens en bouwmaterialen binnen om tunnels te maken die massamoord op Israëli’s mogelijk moeten maken.

De kibboets in de buurt van de boerderij van Bing heeft een schuikelder bij het speelpleintje en een schoolgebouw dat bestand is tegen raket-aanvallen en aanvallen met chemische wapens.

DARUM BIN ICH HIER speellpleintje

Erik Bing vertelt over de manipulatie door de westerse, ook Nederlandse media. Hij is soldaat in Gaza geweest en heeft het meegemaakt dat er duizenden mensen stenen gooiden. En wat staat er dan in een krant in Nederland? Een foto van een grote Israëlische soldaat met een groot geweer en een klein jongetje van acht jaar met een steen in zijn hand.

“Ik kan uren op mensen inpraten maar één zo’n foto maakt al mijn woorden nietig.”

Hij geeft als zijn mening dat 80% van de mensen in Gaza gewoon willen samenleven met de Joden maar dat Hamas hen gijzelt. Het geld van de EU en de VN, zegt hij, gaat naar wapens en tunnelbouw en naar het luxe leven van de Hamasaanhangers. Van de Gaza-strook met zijn prachtige stranden zouden ze de Rivièra van het Midden-Oosten kunnen maken. Gaza zou een rijke plek kunnen zijn. Als we — “wij en hun samen” — het zouden willen en kunnen. Aldus Bing.

Ankie Rechess

Ankie Rechess vertelt ook van de corruptie en de onderdrukking in Gaza waarover nooit gesproken wordt in de westerse media, want “Palestijnen” = zielig.

Prins gaat naar Gaza. Dat kan alleen met een speciaal visum voor één dag en een chauffeur en een “fixer” van Hamas. Een “fixer”, zo zal ik u maar even vertellen, mocht u dat niet weten, komt aan zijn naam omdat hij voor zijn “cliënt” in de staten van dictatoriale regimes dingen “voor elkaar krijgt”, dus “fixt”. Zogenáámd natuurlijk. In de praktijk is het gewoon een figuur die zorgt dat de “cliënt” niks te zien of te horen krijgt dat het regime onwelgevallig is.

Wat Prins erbij had moeten vertellen, is dat bijvoorbeeld de reportages binnen Gaza die westerse media gemaakt hebben over de Israëlische aanvallen op Gaza allemaal onder controle van hele hordes van dit soort “fixers” hebben gestaan. De beelden vanuit Gaza waarmee bijvoorbeeld Monique van Hoogstraten de laatste jaren haar leugens over Israël heeft gelardeerd, waren allemaal goedgekeurd door Hamas.

Nog één dingetje dat Prins niet vertelt als hij het hartverscheurende en natie-verscheurende drama schetst van de ontruiming van Gaza, namelijk dat de Joodse nederzettingen, meest eigenhandig gebouwd door de bewoners, zo schitterend waren. Aaron Klein beschrijft in zijn boek “The Late Great State of Israel” scènes uit die ontruiming van Gaza in 2005, met name hoe schrijnend het opbreken van hele levens is geweest voor bijvoorbeeld de Joden van Gush Katif in Gaza. Aaron Klein zag Gush Katif vóór de ontruiming van Gaza in 2005:

“Ik werd getroffen door de natuurlijke schoonheid van de plek. Het zag eruit als Orange County, Californië, overgezet naar de woestijn van Gaza.”

Klein beschrijft hoe nog vóór de Israeli’s waren vertrokken, Hamas al een begin had gemaakt met het ombouwen van Gaza tot een raketbasis en bezig was met het afschieten van raketten op Israël. Prins vertelt ook niet dat de prachtige broeikassen in Gaza geheel intact werden achtergelaten en direct werden vernield door Hamas, dat dus eigenlijk al in 2005 aan de macht was, twee jaar voordat zulks in 2007 officieel werd.

Prins, met zijn “fixer” en zijn chauffeur en zijn visum voor één dag, komt in Gaza vriendelijke mensen en nieuwsgierige kinderen tegen. Zegt hij. Maar ik zie een chagrijnige vent uit beeld lopen die een mobieltje bepotelt (de fixer?) en voorbijganger die het V-teken maakt. Prins in voice over:

“Maar ondertussen streeft Hamas naar de vernietiging van Israël en stelt in zijn Manifest: ‘Israël zal bestaan tot de islam het elimineert. Zoals hij voordien anderen heeft geëlimineerd. Onderhandelen met Israël is hoogverraad. Vervloekt zij degene die dat doet’. “

“En”, zo voegt Prins eraan toe, “dat is niet alleen loze taal gebleken”.

En dan stelt Prins de stelling van regressief-links aan de orde: de islamitische haat en terreur komt voort uit het “Palestijnse” conflict. Vooral de situatie in Gaza – “een openlucht gevangenis!” – wordt dan aangeroepen door de regresief-linken in het westen. Alsof dat niet komt doordat Hamas de eigen bevolking gijzelt en alsof er morgen géén paradijs zou kunnen aanbreken als er géén aanslagen meer zouden plaats vinden en de islamitische Arabieren in Gaza als door een wonder van Goede Wil zouden worden. Prins laat een aantal archiefbeelden zien waaruit blijkt dat deze stelling niettemin hartstochtelijk aangehangen wordt door eh, nou ja, het hele regressief-linkse publiek onder leiding van de regressief-linkse media. We zien Paul Aarts, Internationale Betrekkingen UvA en Israël-hatende vetzak Maarten van Rossem in ietsje magerder jaren en beelden van hysterische haat-demonstraties tegen Israël waarin Harry van Bommel meeloopt.

Professor Ensel:

“Tot 2000 ongeveer was het hele pro-Palestijnse vertoog ( . . .) seculier. Het was eigenlijk niet zichtbaar, bij demonstraties, dat mensen religieuze gezindten hadden. Het kon misschien in hun hoofd belangrijk zijn, maar het verhaal was toch seculier en links, het anti-imperialistische verhaal was dominant. Na 2000, zie je steeds meer — het begon als iets eerder — maar na 2000 wordt het steeds dominanter dat er ook een religieus verhaal komt. Het islamisme wordt dan prominent zichtbaar bij demonstraties. En nóg opvallender is, vind ik zelf, dat verschillende partijen als het ware samengaan. Er wordt een alliantie gesloten en dan kunnen ( . . .) islamisten samen met, zelfs extreem rechts maar ook met linkse organisaties samen in een demonstratie.

De vertaling van het geschreeuw moet natuurlijk luiden “Allah is groter”, namelijk groter dan alle andere goden.

En dan laat Prins zien wat dat in de praktijk zoal kan betekenen: de islam waarmee regressief-links optrekt. Dat doet hij door een aantal clips te tonen van het MEMRI (Middle East Media Research Institute) een Israëlische organisatie. Dat is een verdienste van de docu van Prins dat eindelijk eens op de publieke omroep een paar kleine voorbeelden te zien zijn van de ongelooflijke hoeveelheden haat die MEMRI en ook Palwatch aantonen in de Arabische media.

Bekijkluister eens op 18:25 eens wat bovenstaande mijnheer te zeggen heeft.

En Prins laat Bing vertellen dat ze echt bedoelen wat ze zeggen. Dat het dus wél zo’n vaart loopt. En dat deze soep precies zo heet wordt gegeten als die wordt opgediend.

David Bing op 21:14:

“Daarom ben ik hier. ( . . .) Ik wil zijn wie ik wil. Als iemand wil Jood zijn, laat hem Jood zijn. Als iemand wil van Boeddha zijn, laat hem Boeddha zijn.”

Maar Bing maakt een grote fout. Je kan namelijk niet voor alles tolerant zijn. Bijvoorbeeld niet voor de islam, omdat dat de oudste vorm van nazisme is. Je kan niet tolerant zijn voor je doodsvijand. Maar dat kan hij niet zeggen. Omdat hij door de omstandigheden gedwongen is te leven met de islam. Hij kán de islam niet als het Ultieme Kwaad erkennen, want dan erkent hij dat Israël opgegeven moet worden, dan wel dat Israël voor eeuwig een constante oorlog met zijn omgeving zal moeten voeren. Dat is een te harde waarheid om onder ogen te zien. Maar wel een waarheid. De islam is een onhervormbare totalitaire moordenaars-ideologie.

Elisheva is een meisje dat er voor zover ik kan beoordelen er niet zwaar Joods uitziet. Maar ze schijnt “het” dus wel te wezen. Hoe kan haar verhaal luiden zoals het luidt? Waar woonde ze bijvoorbeeld in Nederland? In Amsterdam-West? Hoe ging ze gekleed? Ze zegt:

“Ik kan niet in Nederland wonen als een vroom meisje. Ik heb vaak genoeg anti-semitisme meegemaakt. Uitschelden, schoppen en slaan.”

“Kankerjood werd meestal gescholden.”

“Het is geen fijn gevoel om te weten waar je geboren bent en je hele leven gewoond hebt dat je je daar eigenlijk niet thuis voelt. Ik heb geen zin om me te verschuilen, dat ik mezelf niet kan zijn op straat. Daar heb ik genoeg van gehad. Als ik hier op straat loop dan voel ik me veel veiliger dan wanneer ik in een straat loop in Nederland. Kijk, in Nederland is er misschien geen vijand die ons komt neersteken. Maar er zijn genoeg erge dingen die daar gebeuren op straat ( . . .) hier voel ik me veiliger. Mijn vader loopt in Nederland altijd met een keppel en een pet daaroverheen, vanwege . . . .  antisemitisme, laat ik het zo zeggen. ( . . .) ik ben Joods ( . . . ) dat kan voor problemen zorgen en niemand heeft zin in problemen en dus houd je dat liever een beetje verborgen. Hier kan ik mezelf zijn. En toen dacht ik van, okay, jullie beschermen ons land, jullie beschermen ons huis, daarom zit ik in het leger eigenlijk, om mijn land te beschermen ( . . .).”

Prins: “Elisheva vroeg me haar achternaam niet te vermelden, vanwege de bedreigingen via face-book, die ze na een vorig interview uit Nederland had gekregen.”

Elisheva is soldaat. De lange dienstplicht, zegt Prins, is voor Israël nodig om te bestaan. En hij illustreert het met een huiveringwekkend lied dat opwekt tot zelfmoordacties. Kijkluister op 23:37.

Prins over een winkelcentrum in Tel-Aviv: “Wat ik hier mooi vind is de grote diversiteit en het feit dat bij die diversiteit het dragen van een keppel hoort.”

Prins bedoelt dat de moslims en Joden hier samen leven. Maar dat komt uitsluitend omdat de islam geen macht heeft. Zo gauw de islam macht krijgt is het met de “diversiteit” afgelopen.

Prins:

“Ik ben en voel me Nederlander, maar ook Jood. En het bestaansrecht van Joden in Nederland is niet onvoorwaardelijk gebleken. Hier is het dat wel. Sterker nog: hier zijn mensen als David [Bing] bereid dat bestaansrecht te verdedigen. Ook mijn bestaansrecht dus. En dat is de reden dat veel Joden zich in Israël, ondanks aanslagen en oorlogen, toch veiliger voelen dan in Europa. En in zekere zin geldt dat ook voor mij.”

Om dat veiliger-voelen-in-Israël-dan-in-Nederland te illustreren zien we een anti-Israël-demonstratie:

(Op 28:52:) Abdulkasim al-Jaberi (uitzinnig schreeuwend) : “Hamas is een onderdeel van het legitieme verzet van Palestina.”

Appa (uitzinnig schreeuwend) “Hamas is geen terroristische organisatie.  Hamas strijdt voor haar volk tegen de zionisten die de Palestijnen uitmoorden. [onverstaanbaar] helden, verzetsstrijders, fok zionismoes, fok de Talmoed, free Palestina!

Abou Jahjah: “Dat de Joden een staat beginnen: mij goed. Maar dan hadden ze een stuk van Duitsland moeten hebben en niet Palestina.”

Hier gaat natuurlijk regelrechte Jodenhaat achter schuil. De beweringen over de legitimiteit van de terreur van de “Palestijnen” en de il-legitimiteit van Israël vallen goed in de koppen van toehoorders die gehersenspoeld zijn met decennia geschiedververvalsing door de mainstream-media en vaak nog eens extra geschoold in leugens via de mentale bubbels waarin ze zitten. Ze weten niks reëels over de geschiedenis van de islam en Israël.

Wat opvalt in het instemmende geschreeuw zijn de vele hoge vrouwenstemmen. Ik heb zelf die seksueel gekleurde hysterie ook wel van nabij meegemaakt bij dames als er grove pro-islam-taal gebezigd werd.

Professor Ensel geeft op 29:40 weer met veel verontschuldigende handgebaren, een bedeesd vingertje naar de lippen en zo vaag mogelijke taal als zijn mening dat  . . . . . zal ik het maar in mijn eigen woorden samenvatten? . . . . . . dat veel moslims in Nederland het hele westen en dus ook Nederland zien als beheerst door de Joden die alle moslims onderdrukken. Die identificatie met “de Palestijnen” contra de Joodse staat Israël past gewoon binnen een groter identiteitsplaatje: dat van de Jodenhatende slachtoffercultus. Ensel vergeet nog te zeggen dat die Jodenhatende slachtoffercultus ook de rest van de nazi-catalogus omvat: Uebermenschen-leer, Führerprinzip, expansionistische oorlogszucht, racisme en instrumentalisering van de vrouw.

Na (op 30:30) een stukje ongelooflijke maar in deze contreien doodgewone haatpropaganda tegen Israël en de Joden op een kleuterschool (!) in Gaza, mag Ankie Rechess uitleggen wat iedereen die wel eens naar MEMRI of Palwatch heeft gekeken heel goed weet, namelijk dat het hele onderwijs niet alleen in Gaza maar ook in Samaria-Judea waar de “Palestijnse Autoriteit” (PLO-Fatah) de baas is, vergeven is van de Jodenhaat. Jammer dat Rechess dat nooit mocht vertellen toen ze nog correspondente was voor Nieuwsuur.

Op 31:40 wordt het punt aangeroerd van de honderden raketten die door Hamas afgevuurd worden en die bijna allemaal door het Israëlische afweersysteem uit de lucht geschoten worden, maar die niettemin het leven ontwrichten in bepaalde delen van Israël en soms vallen er wel degelijk dodelijk slachtoffers. Dus als het te gek wordt dan slaat Israël maar weer eens terug.

Prins:

“Daarbij vallen veel onschuldige burgers. Een gruwelijk gevolg van het feit dat deze doelen zich in dichtbevolkt gebied bevinden.”

Hij laat het aan David Bing over om uit te leggen dat die burgerslachtoffers vallen omdat die lanceerinstallaties staan in moskeeën, scholen, hospitalen en in elk geval op plekken waar zoveel mogelijk burgers zijn. En dat die burgers at gunpoint gedwongen worden door de Hamas-maffia om rond die lanceer-installaties te blijven. In hoeverre sommige “burgers” dat vrijwillig doen, kan men natuurlijk niet weten. De vrije nieuwsgaring is nogal beperkt in Gaza. Volgens de spreker in het MEMRI-filmpje dat door Prins geciteerd wordt (op 33:12)  is het enthousiasme om te sterven in de strijd tegen de Joden heel groot:

Deze mijnheer schreeuwt aldus verder:

“Vrouwen blinken er in uit, net als alle burgers van ons land. Want ook de ouderen, de moedjahedien en de kinderen zijn er meesters in. Ze hebben ook menselijke schilden gevormd, onze vrouwen, onze kinderen, onze ouderen en onze moedjahedien, om de zionistische bommenmachine te ontregelen. Zo zenden ze de zionistische vijand een boodschap: wij verlangen naar de dood, zoals jullie naar het leven.

Maar in onderstaande filmpje vraagt een vrouw in Gaza toch waar de leiders van Hamas blijven bij het stervensbereid-zijn.

Op 33:45 komt gifslang Dries van Agt in een Nieuwsuur-achtig programma zijn verbal venom lispelen:

De vragensteller, die ik laatst nog eens bij Jinek zag, maar wiens naam ik niet weet, heeft een lekker leidende openings-vraag:

“Op een dag als vandaag, 225 Palestijnse doden en 1 Israëlische dode en honderden gewonden. Bent u nog hoopvol?”

De kwezelende gifslang:

“Niet zolang Israël doorgaat, en het zal doorgaan, tenzij het buitenland het niet langer tolereert, dus wij ook niet in Nederland [blah-blah] wat de mensenrechtenrapporteur van de Verenigde Naties al enkele malen genoemd heeft ‘genocidale praktijken’.”

Prins: “In de Gaza-oorlog van 2014 vallen 69 Israëlische slachtoffers. Aan Palestijnse zijde zijn er ongeveer 2.200 doden. Ik vraag me af of een falend raketschild en een gelijk aantal slachtofers in Israël het verwijt zou afzwakken en moet denken aan een uitspraak van oud-premier Golda Meir: ‘We kunnen ze vergeven dat ze onze zonen doden,  maar niet dat ze ons dwingen hún zonen te doden’.”

Ja zo ken ik er nog een van Golda: dat ze wachtte op de dag dat de liefde voor hun eigen kinderen bij de Arabieren groter zou worden dan hun haat tegen de Joden.

Op 35:30 is Ensel deze keer minder bang en vaag. Hij vertelt vrij rechtstreeks dat het gebruik van hysterische woorden als genocide en het net doen alsof het conflict Israël-Palestijnen de hele wereld bedreigt en het net doen alsof Joden wellustige moordenaars zijn, toch wel gewoon bij tot het stereotypische en vanouds bekende antisemitisme hoort.

Andre Boers wijst erop dat er géén stromingen in Israël bestaan die het Arabische volk van de kaart willen vegen. Waarvan acte. Net zoals een mens, verdoofd door links-regressief gelul, soms geneigd is te vergeten dat de Palmaffia’s niet het recht opeisen zelf als staat te bestaan maar het recht ontzeggen aan Israël als staat te bestaan.

Ankie Rechess wijst erop dat veel journalisten die als correspondent naar Israël komen vaak al een agenda meebrengen. En ze had er aan kunnen toevoegen dat anders die agenda wel gevormd gaat worden door de club van regressief-linkse Palmaffia-lovers waartoe nagenoeg het hele buitenlandse journaille in Israël behoort. Matti Friedmann, oud-correspondent van Associated Press heeft daar een stuk over geschreven en ik citeer:

“Veel vers aangekomen verslaggevers in Israël, op drift in een nieuw land, ondergaan een snelle socialisatie in de kringen die ik noemde. Die kringen voorzien hen niet alleen van bronnen en vriendschappen, maar ook met een kant en klaar kader voor hun verslaggeving, met gereedschap om uit complexe gebeurtenissen een simpel en tegelijk verwrongen verhaal te destilleren, waarin er een slechterik is die geen vrede wil en een goede kant die dat wel wil. Dit is het “Israël-verhaal” en het heeft het voordeel een verhaal te zijn dat gemakkelijk te vertellen is. Iedereen hier beantwoordt zijn mobiele telefoon en iedereen weet wat-ie moet zeggen. Je kinderen kunnen naar een goede school en je kunt eten in goede restaurants. Het is prima als je homo bent. Je kansen om op YouTube onthoofd te worden zijn gering. Bijna alle informatie die je nodig hebt – en dat is in de meeste gevallen informatie die kritiek bevat op Israël – is niet alleen gemakkelijk te verkrijgen, maar is al gerapporteerd door Israëlische journalisten of samengesteld door NGO’s. Je kan beweren dat jij de machthebbers de waarheid vertelt en je hebt daarvoor de enige “machthebbers” in de regio gekozen die geen bedreiging vormen voor jouw veiligheid.”

Prins:

“Ik bezoek NGO-monitor. Deze instantie onderzoekt niet-gouvernementele organisaties die het boycotten, delegitimeren en het instellen van sancties tegen Israël actief ondersteunen. De onderzochte NGO’s profileren zich niet zelden als mensenrechtenorganisatie en ontvangen bovendien grote sommen overheidsgeld.

DARUM BIN ICH HIER shaun sacks

Shaun Sacks:

“Er zijn momenteel organisaties die actief bezig zijn om Israël te delegitimeren en te boycotten en die oproepen tot des-investering met als doel de huidige Joodse staat te vernietigen. Dit doen ze onder het mom van mensenrechten. De Joodse staat zou onwettig zijn en geen bestaansrecht hebben. Het feit deze clubs, hoe klein ze ook zijn, in Nederland subsidie krijgen, verschaft ze legitimiteit en toegang tot de media waardoor hun denkbeelden salonfähig worden. Als zulke vijandige campagnes en activiteiten worden aangemoedigd, is het niet gek dat het imago van de Joodse staat verslechtert.“

En dan staat ter illustratie René Grotenhuis, directeur van Cordaid, dus op een blijkbaar getelevisiede vergadering te vertellen: “. . . . .  menselijke waardigheid . . . . . plaatsen waar mensen als ongelijk worden behandeld en waar dit altijd voelbaar is in elk deel van de samenleving, er is geen een plek op de wereld waar je dat zo voelt als in Israël en in Palestina

Jan den Hertog:

“In Hebron zag ik hoe Palestijnen gedwongen zijn om via hun raam hun woning binnen te komen. De straat aan de voorkant van hun woning is voor hen verboden gebied: Nur für Juden.”

Gek dat Jan niet meldt dat dit niet alleen in Hebron zo is: in Israël noch in de nederzettingen in Samaria-Judea mag ook maar één Arabier door de voordeur zijn huis binnen. Overal en altijd door het raam. Woningen voor Arabieren hebben ook standaard helemaal geen voordeur. Ook geen achterdeur trouwens.

Ook ik heb over de netwerken van protestants-christelijke Israëlhaters in Nederland en hun vertakkingen naar “christelijke” “Palestijnen” twee stukken geschreven:

“KAIROS: ISRAËL-HAAT & ISLAM-LIEFDE IN ‘CHRISTELIJK’ NEDERLAND”

En Shaun Sacks heeft ook iets over foute gristenen te zeggen:

“Nog zorgwekkender zijn de kerken. Veel Europese kerken waaronder ook Nederlandse als ICCO steunen openlijk anti-Israëlische organisaties en werken er mee samen. Die krijgen zo aandacht in de media en in de kerken en ook een hoop geld. Ze steunen de BDS-beweging.”

Professor Ensel vraagt zich af of de bewogendheid der gelovigen niet een tikje selectief tegen de Joodse staat is gericht en of er geen onrechtvaardigheden in de rest van het Midden-Oosten en Noord-Afrika aan te wijzen is. Gut, professor. Bel ze eens op. Maar ik zou ervoor kiezen ze met een zweep hun kerken uit te ranselen.

Shaun Sacks:

“Als mensenrechten universeel zijn en het niet uitmaakt wie er slachtoffer is of dader, waarom focussen die mensenrchtentypes dan maar op één categorie slachtoffers? En ook maar op één categorie vermeende daders? En dat ook nog in maar één speciaal geval? Mensenrechten worden op grove wijze misbruikt om een politiek doel te dienen.

De dochters van Ankie Rechess hebben een baby-boetiek in Tel-Aviv en ze importeren baby-dingen uit Europa. En vooral uit Zweden en Denemarken krijgen ze vaak te horen van mogelijke nieuwe zakencontacten dat ze geen zaken met Israëli’s willen doen. Rechess merkt op dat in Gaza bijvoorbeeld helemaal geen mensenrechten zijn, maar dat de daar gekweekte aardbeien zonder problemen in Nederland worden verkocht. Met de hulp van Israël.

Op 41:40 gaat Prins op bezoek in het gebouw dat via zijn naamgeving aan George Orwell is opgedragen: “De Nieuwe Liefde”. (Doet me denken aan “NieuwWij” ook zo’n islamofiele club die de oudste haat ter wereld exploiteert.)

Er is in “De Nieuwe Liefde” in october 2016 een eh . . . teach-in, met drie activisten die zich buigen over de vraag hoe via de BDS-acties Israël het meest effectief getroffen kan worden. Een bezoeker stelt de vraag aan het panel waarom ze Israël niet als een normale staat erkennen.

En dan barst een van de drie in een antwoord uit dat er op neerkomt dat hij helemaal geen enkele staat wil nergens ter wereld. Hier is-ie:

Waarna Prins:

“Alle grenzen van de wereld afschaffen, lijkt misschien een nobel streven. Maar waarom zou Israël het eerste land moeten zijn waar dat gebeurt?”

Dat is een héél goeie vraag!
Want waarom zouden die verrekte Joden wéér voorgetrokken moeten worden?
Om dan als eerste overstroomd te worden door de dragers van het Geloof van de Vrede en van de Jodenliefde?

Ik had natuurlijk gehoord van die voldragen islamitisch-antisemitische idioot, die dús op een anti-terrorisme-afdeling van het ministerie van Veiligheid en Justitie werkte. Maar dank zij de docu van Prins heb ik er nu een gezicht bij. Kijk vanaf 45:13. Ze heet Yasmina Haifi en ze zegt:

“Wat ik heb willen zeggen is dat ISIS onmogelijk een islamitische organisatie kán zijn vanwege de daden en de feiten die ze hebben gepleegd ( . . .) ik heb het zionisme daaraan gekoppeld. Dat heb ik niet zelf verzonnen, maar ik heb daar talloze artikelen over gelezen . . . . .”

Kijk, hier heb je dus één van de indirecte resultaten van de weigering van het ons regerende narcistisch-hedonistisch en regressief-linkse zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat om zich op de hoogte te stellen van de ware aard van de islam. Terwijl die aard ze toch langzamerhand over de schoenen loopt. (Een aard die over de schoenen loopt: ik blijf een meester van de beeldspraak.) En er ook hele goede boeken bestaan over de geschiedenis van de islam. Trouwens ook wel over de actualiteit van de islam. Studies over specifieke landen waar de islam zijn zegenrijke werkelijkheid heeft geschapen ontbreken ook niet. Zouden ze het niet wíllen weten, de links-regressieve zelfmanifestanten van onze quasi-elite? Te zeer gehecht aan dat fijne gevoel in het eigen hoofd en organisme om het kwaad onder ogen te zien?

Enfin: maar die weigering leidt er dus ook toe dat deze totebel — en de meeste van haar geloofsgenoten — geen enkele aanleiding zien eens kritisch naar die islam te gaan kijken. En dan krijg je dus dit soort totaalmataglapisme.

Vanaf 46:44 doet doctor Ensel weer vaak de vinger naar de lip en de kin omdat hij zich bewust is van zijn stoutmoedigheid. Maar wat hij zegt komt er toch echt op neer dat we in het geval Yasmina Haifi met het oeroude stereotypische anti-semitische complotdenken te maken hebben, zoals je ook zag rond de aanslag op de Twin Towers.

Shaun Sacks wijst erop dat de Israël-demonisering soms van een inventieve perversiteit is. Weet u wat “pink-washing” is. Dat is het sympathiek doen door Israël jegens de LHBT-beweging om af te leiden van Israëls misdaden. (Deze super-pervertering doet me denken aan een woord dat ikke zelf persoonlijk uitvond toen verslaggeefster Annelies Beck van de Vlaamse BRT opmerkte dat er in de media na een aanslag door moslims verdacht veel menselijke trekjes van de slachtoffers naar voren werden gehaald. Ik bedacht dat ze had kunnen spreken van een slachtofferhumaniseringshetze.)

Prins filmt een voetbalwedstrijdje dat blijkbaar in Israël plaats vindt, want er spelen in beide teams Joodse en Arabische jongens. Intussen zegt hij dat het anti-semitisme wel degelijk bestaat en niet een loze beschuldiging is aan het adres van degenen die in alle “onschuld” kritiek hebben op de politiek van Israël.

“Ik zie juist steeds vaker openlijk antisemitisme dat niet zo genoemd mag worden. Alsof het anti-semitisme dat tot een grote uitbarsting is gekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog daarna zou zijn opgelost met de dode Joden zélf. Joden zijn eerst eeuwenlang vervolgd om hun religie, toen om hun ras en, naar ik vrees, nu om hun staat.” (Mooier was geweest, Prins, om te zeggen: daarna in rook zou zijn opgegaan met de dode Joden zélf.)

En dan krijgt op 52:14 David Bing het slotwoord:

“We zijn hier. Het is geen kwestie meer van bestaan. Het is een kwestie van hóé willen we bestaan. Met vrede met andere volken die om ons heen wonen. Ja, helemaal. Als ik zo niet dacht dan was ik nú op een vliegtuig naar ergens anders toe. Want vrede zal en moet komen.”

En na die laatste 6 woorden staat de stoere realist plotseling op en loopt uit beeld. En denkelijk niet omdat-ie plotseling moet pissen.

Maar ik moet ‘m teleurstellen, die goeie David Bing. Want met de islam komt er géén vrede in geen duizend . . . . . nou vooruit: in geen 500 jaar. En misschien ook wel nóóit. Ik ben bang dat dit helse systeem in veel moslims na 1400 jaar, dat is 70 generaties, genetische sporen heeft nagelaten. Ik heb het een aantal keren eerder gezegd:

“Want als bij Londense taxi-chauffeurs door het uit het hoofd leren van het Londense stratenplan fysiologisch aanwijsbare veranderingen in de hersens optreden, waarom zou 70 generaties indoctrinatie met een nazistische ideologie dat dan niet doen?”

En als dat nou niet het geval zou zijn, dan is er altijd nog de leer van de islam zelf, welks ware kern op momenten van crisis altijd door degenen die deze ideologie écht kennen naar voren wordt gehaald. Het antwoord in de afgelopen 1400 jaar islam bij crisis en dreiging is nog nooit geweest minder en soepelere islam, maar méér en strengere islam.

De Moefti van Jeruzalem is in 1920 in Palestina begonnen met de haat tegen de Joden te prediken. Koran en Soenna in de hand. En tot op heden hebben islamitische maffia’s de leiding in Palestina gehouden. Arafat en Abbas en Hamas erkennen openlijk de Moefti als hun voorbeeld en mentor. De moslims beginnen altijd opnieuw met terreur, of het nou vanwege de genen is of de leer of beide. Maar ze beginnen. Altijd weer. David Bing kan gerust zijn vliegtuig nemen. Of erkennen dat de enige oplossing die van Caroline Glick is: Samaria-Judea inlijven en tot de tanden gewapend en waakzaam blijven.

_____________________

Advertenties