Barbara Barend bij Jinek in publieke smart om Abdelhak Nouri

Het publieke vertoon van verdriet op de publieke omroep om Abdelhak Nouri had een zware anti-Wilders ondertoon. [En op 15 juli voeg ik toe: en ook een zware André Hazes-toonzetting. Laat de regresief-linkse “grachtengordel” asjeblief nooit meer meewarig doen over völkische volkse sentimenten. Jammer ook dat ik niet zo alert was om een mooie GeenStijl-stijl-kop mee te geven aan mijn stukkie. Wat had u gedacht van: “Linkse elite gaat helemaal Zangeres Zonder Naam op de tragiek van het kleine voetballertje”.]

*************************************************************
“Deze morgen heb ik de rest van het gesprek bij Jinek alsnog uitgekeken. Het was inderdaad een leuk joch en het gezin was ook leuk. Maar die hysterische publieke heiligverklaring van die hele familie en van Nouri zelf smaakt naar politiek misbruik van een tragisch ongeluk. En vooral ook weer naar zelfmanifestatie van regressief-links.“
*************************************************************

Ik merkte Nouri voor het eerst op toen ik hem bij Studio Sport met twee duimen naar zijn eigen rugnummer zag wijzen toen hij scoorde voor Ajax. En dat beeld flitste even in mij op telkens als ik ‘m weer op het plasmascherm zag. Iconisch momentje van een grappig ventje. En nu die hartstilstand op het veld en de blijvende hersenschade. Tragisch, tragisch, tragisch. Voor mij extra betekenisvol omdat ik zelf ook aan die kwaal lijd: hartritmestoornis. Al zou er met mijn 71 jaar en marginale waarde voor de wereld minder reden zijn voor ophef als ik achter mijn toetsenbordje zou bezwijken terwijl ik aan mijn zoveelste anti-islam-tirade zit te werken.

Anderzijds: de gigantitude van de ophef die er om Abdelhak ontstond, kon ook wel een tandje minder. De hele voetbalwereld stortte zich op het spuien van openbare prachtgevoelens van condoleance.  Bij Jinek waren er twee Marokkanen (Ajouad Miloudi, Khalid Sinouh) en een lesbienne (Barbara Barend) ontboden om volle 17 minuten te delen hoe diep geraakt ze waren door het ongeluk dat Abdelhak had getroffen.

Barbara Barend mocht beginnen:

“Het is niet te bevaten. Tististis ongelooflijk. Zo’n talentvolle voetballer, maar al zou-ie nooit meer een bal hebben kunnen raken: zo’n mooi joch met zo’n mooie familie en dan dit. Ja, verschrikkelijk ( . . .) en ik heb Khalid Boulahrouz ook vandaag weer aan de telefoon gehad die helemaal kapot is ook. Die ook uit respect voor de familie niet bijvoorbeeld hier aan tafel komt of iets anders. Die is bij de familie geweest. Heeft met ze gebeden . . . . . .”

“Heeft met ze gebeden.”

Tot Allah neem ik aan, die God van dat geloof dat zoveel op het nazisme lijkt met die profeet die zoveel van Hitler weg heeft. Ja, sorry hoor. Ik  zeg dit zéér tegen mijn zin. Maarrrr . . . . . . dat links-regressieve tuig begint met het misbruik van dat tragische ongeluk, net zoals de Palmaffia’s altijd weer degenen zijn die tegen Israël beginnen of net zoals de moslims überhaupt de hele wereldgeschiedenis degenen zijn die beginnen met het massamoordend binnenvallen van gebieden waar ze niks te maken hebben.

Dus op dat moment trok ik het even niet meer. Ik schreeuwde heel hard gadverdamme, zette de tv uit en ging naar mijn nest. In een flits besefte ik waar ik waarschijnlijk naar zou gaan zitten kijken. Dat hele vertoon van verdriet en mooie gevoelens zou een zware anti-Wilders-ondertoon krijgen. Dat zootje links-regressieve zelfverheffers ging niet alleen het tragische ongeluk van die jongen misbruiken om zichzelf weer eens te kietelen en te zwelgen in mooie gevoelens over de wereld, maar ook de “Wildersaanhangers” in Nederland moesten via de band van die mooie gevoelens een carambole in hun smoel krijgen. We moesten gaan geloven dat het minder-minder-minder Marokkanen van Nederland eigenlijk moest luiden meer-meer-meer Marokkanen, want eigenlijk waren Marokkanen allemaal als Abdelhak Nouri. En bidden tot Allah was ook helemaal niet verkeerd.

Deze morgen heb ik de rest van het gesprek bij Jinek alsnog uitgekeken. Het was inderdaad een leuk joch en het gezin was ook leuk. Maar die hysterische publieke heiligverklaring van die hele familie en van Nouri zelf smaakt naar politiek misbruik van een tragisch ongeluk. En vooral ook weer naar zelfmanifestatie van regressief-links.

Hé! Nog iemand die Abdelhak Nouri extreem sympathiek vond en daar een eigen boodschap aan verbindt: Youness Ouali (bekend van):

Zie ook GeenStijl: Youness Ouaali: ‘Nouri is de schuld van de joden’

______________

Advertenties