Wat zegt u? Ja, de schandálen! Nee, niet het misbruik zelf, dat gaat juist met een miljoen procent omhoog. David Wood, een van de Einsteins van de islamkritiek, reageert met bovenstaande video op een artikel in “The Independent”, een krant die gekocht is door de Saoedi’s en waarin wordt uitgelegd dat seksueel misbruik in de islam slechts sporadisch voorkomt. Als ik trans-seksueel was, zou ik uitroepen: wat een giller!

Het stuk in “De Onafhankelijke” en Woods reactie deden me denken aan een zedenles uit 1998  (!) in Der Völkische door een moslimische professor die schande sprak van Bill Clinton en de Monica Lewinsky-affaire. Ik schreef natuurlijk een woedende ingezonden tirade die even natuurlijk geweigerd werd en die ik kwijt raakte maar waarvan ik de essentie in 2006 alsnog publiceerde op mijn eigen website onder de titel:

De Volkskrant als Cultureel Auschwitz

Mag ik u een passage uit die zedenles van die moslimische professor voorleggen en u vervolgens op een detail wijzen?

“Als de Verenigde Staten en hun bondgenoten de ‘oorlog van de toekomst’ tegen het terrorisme, die minister van Buitenlandse zaken Madeleine Albright heeft uitgeroepen, echt willen winnen, dan weten zij als geen ander dat één hindernis als eerste moet worden genomen: de afronding van het ontspoorde Palestijns- Israëlische vredesproces. Maar hoe kunnen we geloven dat het streven naar gerechtigheid in het Midden-Oosten hoog op de agenda van president Clinton staat, als we lezen dat hij in het Witte Huis met Monica aan het stoeien was en allerlei obsceens deed met sigaren, terwijl Yasser Arafat buiten stond te wachten voor spoedoverleg? Daarmee is duidelijk waar de prioriteiten liggen in deze wereld-zonder-fatsoen. Als Amerika de boodschap van dit moreel en politiek onverantwoordelijke gedrag niet oppakt, zal de kloof tussen de twee werelden onherstelbaar groot worden.”

Het detail dat ik u wilde voorleggen is te vinden in “Een korte geschiedenis van Israël” eveneens op mijn website:

“Maar terwijl Arafat tenslotte de lessen die hij had geleerd van zijn Roemeense en Noord-Vietnamese gastheren en coaches oppikte en toepaste, waren de Sovjets, zoals Pacepa het beschrijft in ‘Red Horizons’, nog steeds niet zeker van zijn betrouwbaarheid. Dus maakten ze, met Pacepa’s hulp een zeer speciale “verzekerings-polis”. Gebruik makend van de goede diensten van de Roemeense ambassadeur in Egypte, filmden de Sovjets Arafats bijna elke avond plaats vindende homoseksuele interactie met zijn lijfwachten en met de ongelukkige weesjongetjes, jonger dan tien, die Ceauçescu aan Arafat leverde als onderdeel van de ‘Roemeense gastvrijheid’. Met videotapes van Arafats gulzige pedofilie in hun kluizen, en op de hoogte van de traditionele houding jegens homoseksualiteit in de islam, was de KGB van gevoelen dat Arafat een betrouwbare aanwinst was voor het Kremlin.”

_______________