En dat — zie titel — verwondert mij dan weer uitzonderlijk hevig.  

Theodor Holman presenteert om de drie weken OBA-live vanuit de Openbare Bibliotheek aan het Javaplein in Amsterdam-Oost. Dat gaat dan natuurlijk over boeken. Op 9 november 2018 ontving Holman de historica en journaliste Els van Diggele en sprak met haar over haar boek: “We haten elkaar meer dan de Joden”. Het boek gaat over de verdeeldheid tussen de “Palestijnen” onderling. En vooral hoe de “gewone Palestijnen” het slachtoffer zijn van hun eigen leiders, die ik dan ook al jaren “Palmaffia’s” noem.

DIGGELE OMSLAG

Lees de boekbespreking van dit boek door Likoed Nederland!

Eerst even een persoonlijke nootje: anders dan bijna iedereen zet ik “Palestijnen” tussen aanhalingstekens, want het betreft hier niet een volk, maar Arabieren die in de landstreek Palestina wonen. In feite zouden de Joden meer recht hebben op de naam “Palestijnen”, want die wonen er al een paar duizend jaar, terwijl de Arabieren pas in 638 na Christus Palestina binnen vielen en onder het kromzwaard brachten.

Holman begint het gesprek met van Diggele (op 3:30) met het uitspreken van zijn é-nór-rúm-mè verbaasbijstering over wat die mevrouw Van Diggele toch allemaal schrijft. Nou zeg! En het meest verbijsterd is Theodor over zijn eigen verbazing. Want hoe kan dat nou, zegt-ie, dat hij — als fervent krantenlezer en ook nog ‘s zwáár geïnteresseerd in de kwestie Israël en “Palestijnen” —  helegáár niet wist dat die “Palestijnen” zulke corrupte ruziemakers zijn en dat er dáárom alsmaar geen “Palestijnse staat” van de grond komt en dat daar de “gewone Palestijnen” het slachtoffer van zijn.

Tsja.
Dat komt omdat Theodor niet echt goed heeft opgelet.
Ik bijvoorbeeld heb het boek van Caroline Glick “The Israeli Solution” al heel vaak aanbevolen en daarin staat een hoofdstuk met de titel “Welcome to Palestine” en als je dat leest word je in 10 pagina’s helemaal op de hoogte gebracht van wat Van Diggele blijkbaar in een heel boek documenteert. En het valt zelfs ultra-kort samen te vatten, want zo schrijf ik bijvoorbeeld al zo’n jaar of tien over het lot van de “gewone Palestijnen”ongeveer het volgende, namelijk dat ze worden

“( . . .) gegijzeld, gechanteerd en bedrogen door hun eigen leiders. Al zouden ze willen (!) dan nog zijn deze Palmaffia’s niet in staat om Israël te erkennen en in vrede met Israël te leven. Want ze hebben hun eigen bevolkingen dermate in Jodenhaat gedrenkt dat elke leider die een werkelijk compromis met Israël zou voorstellen ten dode is opgeschreven. De Palmaffia’s berijden een tijger die ze zelf dagelijks voeden en ze kunnen er nooit meer af.”

Onderstaande “Zoon van Hamas” legt het ook aardig uit:

Ik had Holman eigenlijk hoger ingeschat. Want ik heb ‘m ooit eens lezen schrijven dat-ie helemaal blasé was van die discussie en dat-ie de standpunten wel allemaal zo’n beetje kon dromen.

Dus ik dacht dat Theodor echwel beter wist dan wat de systeem-media al decennia lopen te liegen over “de Palestijnen”. Maar nee. Terecht dus dat Van Diggele hem op zijn eigen vraag, hoe hij dermate onwetend kon zijn, een antwoord geeft alsof-ie, nou ja, pak weg, de eerste de beste NRC-lezer is.

Van Diggele dus, met lichte ironie:

“Dat komt misschien door onze voorliefde voor inheemse volken die slachtoffer zijn van kolonialisme en imperialisme. Misschien toch ook met onze aversie tegen Israël. En de Palestijn die is in dit ook in Nederland geïmporteerde conflict [door moslim-immigratie] in het collectieve beeld dat we over hem hebben al 50 jaar slachtoffer van de Israëlische bezetting. En kennelijk heeft dat ons verblind voor dat andere dat er kennelijk ook nog is, namelijk dat-ie slachtoffer is van zijn eigen leiders. En dat duurt al twee keer zo lang, al een eeuw.

Theodor is hilarisch in dit interview. Ik dacht eerst dat-ie de onnozelaar spéélde, uit angst voor straf en uitstoting van de regressief-linkse geestdrijvers, maar gaandeweg het interview kreeg ik de indruk dat-ie echt net zo onwetend was als-ie zich voordeed.

“Maar hoor ik je nou zeggen dat de pers ook met enige bevooroordeeldheid naar dat conflict kijkt?”
Theodor kijkt bij deze vraag serieus.
“Ja, dat zouden we kennelijk wel kunnen concluderen. Want hoe kan het anders zijn dat jij hierover niet hebt gelezen.”
En dan is op precies 6:25 Theodor opnieuw stom-stom-stom-verbaasd.
Echt waar.
Ga maar kijkluisteren.

Ik heb het boek van Van Diggele nog niet gelezen, dus ik weet niet hoe ik bepaalde wat wonderlijke uitlatingen van haar moet interpreteren.

“De mensen willen daar in Palestina graag over hun allergrootste pijn praten: de bezetting.” (En hoor dan op 7:50 Theodor instemmend hummen, want hij kan zich zó goed voorstellen dat die “bezetting” erg pijn doet!) Maar die uitspraak van Van Diggele staat wel nogal hevig in tegenstelling met de voortdurende nadruk die ze legt op het feit dat de Joden vooral humaniteit, welzijn en welvaart brachten & brengen naar Palestina en dat de Palmaffia’s daar niks anders dan terreur tegen de eigen bevolking tegenover stellen.  “De eerste intifada was een heel goeie strijd”, zegt ze ook. Ráárrrrr!

Misschien moet ik op dit punt toch maar weer even voor de honderdmiljoenmiljardste keer opmerken dat er géén bezetting is in Samaria-Judea (“de Westbank”). Ook dat zal, neem ik aan, voor de fervente mainstream-media-consument Theodor weer een geheel nieuw gezichtspunt zijn. En ik ga het hier niet wéér beargumenteren, maar als Theodor hierheen gaat, wordt-ie in een paar alinea’s helemaal bijgepraat. Oh ja: en het is zelfs omgekeerd: er is niet alleen géén sprake van “bezetting”, maar het bezettings-gelul verbergt ook nog eens genocidale Jodenhaat, want de Palmaffia’s willen Samaria-Judea Judenrein opgeleverd krijgen om vandaaruit dan weer Israël te kunnen vernietigen. Joden hebben duizend procent recht, moreel en internationaal-rechtelijk, om in Samaria-Judea te wonen en de Palmaffia’s willen ze weg hebben puur omdat ze Joden zijn. Ja, ze hebben de Joden het etiket “kolonisten” opgeplakt en regressief-links in het Westen blèrt ze na, maar echt, het gaat de Palmaffia’s niet om het “kolonist” zijn, maar om het Jood zijn. Het zijn trouwens óók geen kolonisten. Vanwege dat morele en juridische recht dus weer hè, om daar te wonen. Valt het kwartje al, Theodor?

Op 27:20 geloof je weer je ogen en oren niet. Maar Holman vraagt het echt en hij schijnt serieus:

“In hoeverre speelt de aversie tegen Israël hier een een rol in. Dat liet je even vállen daarnet, maar waar komt dan die aversie vandaan?”

“Zit er een antisemitische tendens in bij ons?”

Oh, heerlijke onschuld! Gij reine knaap! Ja, gutteput, opa Theodor: waar komt toch dat anti-Zionistische Israël-irrationalisme vandaan? Uit dezelfde bron waaruit Auschwitz ontsproot, denk ik. Ja, best mogelijk, die “antisemitische tendens”. Vermoed ik.

Van Diggele beantwoordt de vraag van Theodor indirect:

“Ik heb een keer in een volle zaal in ‘De Nieuwe Liefde’ de vraag gesteld  of mensen zich ervan bewust waren dat Abbas op dictatoriale wijze regeert. Die vraag mocht ik niet stellen. Ik werd weggehoond. Toen dacht ik: ik kaart het lot van de gewone Palestijn aan, die al een eeuw slachtoffer is van zijn eigen leiders. Het is niet zo dat daar geen persvrijheid is door de Israëlische bezetting ( . . .) En toen dacht ik, hé, is het dan de aversie tegen Israël, die een rol speelt.”

Ja, ik ken dat soort dat inDe Nieuwe Liefde — “Een betoverende locatie die aanzet tot dialoog en verbinding” —  samen komt. Het zijn vooral hysterische wijven, Karen Armstrong-adepten. Machteld Allan heeft ooit een kritiek geschreven op de islam-opvattingen van Armstrong. Deze passage geeft aardig de mentaliteit weer  van dit soort “idealisten”:

“De diep-menselijke, adorerende toon waarmee zij [Armstrong] tegelijkertijd deskundig gezag wil uitstralen, maakt van dit boek een onversneden vie romancée of keukenmeidenbiografie.  ‘Aisja verwelkomde haar (Hafsa, de zoveelste vrouw van Mohammed) met plezier in het gezin’, schrijft ze in een typerende passage. ‘Ze zou jaloers zijn op de andere vrouwen, maar door de nauwe band tussen hun vaders werden de twee meisjes dikke vriendinnen. Ze genoten vooral van het samenspannen tegen de stijve, fantasieloze Sawda.’ Hè, polygamie, denkt de lezer, eigenlijk best gezellig. Je moet er alleen wel wat van maken natuurlijk.”

Deze Nieuwe Liefhebbers, voornamelijk dames dus, maken deel uit van een enorm netwerk van vooral linkse grefo’s dat door Peter Siebelt in kaart is gebracht en dat ik zelf ook een keer heb trachten te beschrijven. Het heet NieuwWij, Human, IKON, Sabeel, Kairos, Pax Christi, IKV, Kerk in Actie, PKN, IKON, OXFAM-NOVIB, SIVMO, PIEF. Een aantal halve gare “theologen” die zich in die netwerken bevinden heb ik óók ooit gefileerd: Marleen Stelling, Janneke Stegeman, Janneke Stegeman en Alain Verheij. En dat geheel verbindt zich dan weer met islamitische en seculier links-regressieve Israël-haat-groepen. Het zijn hysterische rotzakken, allemaal.

Holman vraagt uiteraard ook naar de geschiedschrijving die van Diggele ook heeft gepleegd in haar boek. Nogmaals: ik heb het nog niet gelezen en ik ga op dit interview af. Maar ik heb natuurlijk wel een paar andere boekjes gelezen en met name een boek vertaald dat heel precies zich bezig houdt met de grote vraag die Van Diggele blijkbaar ook probeert te beantwoorden in háár boek en waardoor Holman zéér geïntrigeerd is.

Waarom? Waarom? Waarom?

Waarom zitten die Palmaffia’s zo vol met terreur en waarom kunnen ze geen compromis sluiten, met elkaar en met Israël? Waarom kunnen ze niet het bereiken van een staat stellen boven de onderlinge conflcten? Waarom vergelijkt een medicus die Arafat behandelde en met wie Van Diggele in contact komt diezelfde Arafat met een maatschapelijk kankergezwel? Waarom werd Salam al-Fayyad, de compromis-gezinde pragmaticus die veel tot stand bracht in een paar jaar, toch weer door extremisten vervangen? Waarom willen ze verzet en koste wat kost de geschiedenis terugdraaien? Waarom is tweedracht de rode draad die je al 100 jaar kan trekken via al-Husseini, Arafat, Abbas en Hamas?

Tsja, zegt Van Diggele, een verklaring . . . . . moeilijk, moeilijk, moeilijk. In het Midden-Oosten is het al eeuwen moord en doodslag. En die “Palestijnen” zijn een tribaal volkje, allemaal opgedeeld in familie-clans. Ja, en dat compromisloze absolutisme, hè! Dat alles-of-niks-denken. Dat heeft misschien wel te maken met overleven in de woestijn.

Theodor oppert dat het een virus is.
Interessant.
Zal ik ook eens een vergezochte suggestie doen?
ZOU HET MET DE ISLAM TE MAKEN KUNNEN HEBBEN?
Ja, ik klets ook maar wat.

Het boek dat ik vertaalde en dat de conflicten in Palestina vanaf 1920 minutieus beschrijft, gaat er, zoals alle serieuze wetenschappelijke literatuur over dit thema, van uit dat de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini  — (“Mohammed Husseini”, zegt Theodor) — MET DE KORAN EN DE SOENNA IN DE HAND de terreur begon die tot op de dag van vandaag voortduurt.

Zie hier voor een inleiding op dit boek

De islam, een onhervormbare en totalitaire moordenaarsideologie, een nazisme avant, pendant et après la lettre ligt ten grondslag aan zowel de compromisloosheid tegenover Israël als de onderlinge tweedracht tussen gematigde en “extremistische” “Palestijnen”. De clash tussen de aanhang van de Moefti, Amin al-Husseini (“islamisten”) en de an-Nashashibi-clan (“gematigd”), waar Holman en van Diggele het over hebben, is er een tussen degenen die de islam serieus nemen en degenen die dat niet doen. Zoals steeds weer in het Midden-Oosten. De islam is de islam, en er is niet een aparte godsdienst die “islamisme” heet. Er is alleen onderscheid tussen degenen die de voorschriften in Koran en Soenna consequent volgen en degenen die de helft ervan links laat liggen.

Het is dus niet zo dat de tegenstelling tussen al-Husseini en de an-Nashashibi-clan “bepalend voor de geschiedenis van Palestina” is geweest, zoals Van Diggele zegt. Die twee kampen waren slechts een uitdrukking van een veel fundamentelere tegenstelling, namelijk die tussen “islamisten” en “gematigde moslims”.

“In de zomer van 1937 wist niemand nog precies waar die opstand nou over ging”, zegt Van Diggele. Onzin. Alle partijen wisten precies waarover het ging, namelijk of de Joden een althans voorlopige kans moesten krijgen in Palestina of dat ze genadeloos en compromisloos bevochten moesten worden. Amin al-Huseini wist steeds zijn genadeloze lijn te doen winnen.

En die lijn is doorgezet tot op de dag van vandaag. De reden? Niet de tribale clancultuur van woestijn-absolutisme, en ook geen virus, tenzij je de islam als zodanig wilt definiëren. Maar in het geval van de islam zou ik eerder van kanker spreken.

Rubin en Schwanitz tonen in hun boek aan dat Ami al-Husseini (1894 –1974), gedreven door vooral islamistische Jodenhaat, vanaf 1937 elk compromis met de Joden in Palestina afwees en dit volhield tot 1967. Daarna zag hij het licht! En instrueerde zijn opvolger Arafat niet de fout te maken die hij zelf steeds had gemaakt, namelijk het afwijzen van een eigen staat zolang de Joden er óók een kregen, maar genoegen te nemen met een eigen staat náást een Joodse, om van daaruit de Joodse staat te vernietigen. Dit heet de twee-fasen-strategie en vormt tot op dag van vandaag de strategie van Abbas en Hamas.

Als Rubin en Schwanitz spreken over de extremistisch-gewelddadige alles-of-niets-politiek van al-Husseini, die via Arafat in Palestina voortleefde, zeggen ze:

“Vooral de Palestijnse beweging werd geteisterd door deze cultus van eervolle nederlaag en continuïteit met de ideologische stijl van de As, belichaamd in een gebeurtenis die nog nooit eerder is gedocumenteerd. Op 29 december 1968, tijdens een bijeenkomst in het huis van de ex-grootmoefti in de buurt van Beiroet, werd Arafat door al-Husseini als zijn opvolger gezalfd. De beweging zou worden geleid door deze twee opeenvolgende leiders en hun gelijkaardige filosofie en methodes gedurende een verbazingwekkende drieëntachtig jaar, vanaf dat al-Husseini grootmoefti werd in 1921 tot de dood van Arafat in 2004.”

Rubin en Schwanitz hebben het regelmatig over deze “nederlagenstrategie” van Amin al Husseini en Yasser Arafat. En een mens zou de indruk kunnen krijgen dat die strategie pas ontstond met het “Palestijnse” extremisme, maar het zit veel dieper ingebed in de islam. Althans volgens een essay met de onschuldige titel “Uitpakken” van Marcel Kurpershoek, o.a. gewezen ambassadeur in Pakistan en Afghanistan. Het is opgenomen in een boekje met de exotische titel De Tragopan van Kohistan. Dat essay bevat een vernietigende kritiek op de islam. Over dat extremisme en de hang ook in het gruwelijkste falen een overwinning van de islam te zien, zegt Kurpershoek:

“De ‘twee mooiste dingen’ die de Koran de gelovigen in het vooruitzicht stelt zijn, volgens de gangbare uitleg van het vers, overwinning of martelaarschap. Beide zijn even mooi. De islam die zich buiten de muren van de moskee vertoont zit vol van dit soort ongerijmdheden. Er is geen ontkomen aan. Zelfs Saddam Hoesssein, die de politieke islam met harde hand onderdrukte, maakte gebruik van de belevingswereld, gepropagageerd door de politieke islam. Zijn nederlagen waren altijd overwinnigen. Zo wordt een nederlagenstrategie de zekerste weg naar de overwinning. Een buitenlandse politiek die ontaardt in massale verliezen van mensenlevens, boycots, reisbeperkingen, kolossale economische verliezen, is een succes mits gemotiveerd door het geloof. Een staat die zijn burgers armoede en rampspoed brengt in naam van de islam, kan zich beroemen op de islam. De nederlaag is verzekerd. En dus het martelaarschap. En dus de overwinning. Eigenlijk kan er niets fout gaan. Zolang je je houdt aan deze uitleg van de islam. Armoede is rijkdom, achterlijkheid is wetenschap, de nederlaag is de overwinnng, discriminatie is rechtvaardigheid, wreedheid is erbarmen, waanzin is verstand. De buitenwereld kijkt ernaar met ongeloof en verbijstering. De politieke islam verwacht niet anders, want ongeloof is het kenmerk van de buitenwereld.” (Tragopan, pp. 114-15, mijn vet)

Dus zoals ik al zei: niet de tribale clancultuur van woestijn-absolutisme, en ook geen virus, tenzij je de islam als zodanig wilt definiëren.

Is het erg dat Theodor Holman geen ene kut van de kwestie Israël-Palmaffia’s blijkt af te weten? Ja, dat is erg, want het is een symptoom van de totale omwetendheid omtrent dit conflict in niet alleen Nederland, maar in het hele Atlantische Westen. De Westerse mens meent zelfs heel veel te weten van het conflict that is not so om het met Ronald Reagan te zeggen. En dat heeft oorzaken die samenhangen met “de mars door de instituties” die “ links” na mei 1968 is begonnen en die inderdaad geëindigd in het veroveren van nagenoeg alle posten in media, politiek en onderwijs. Intussen is dat “links” verworden tot wat ik tegenwoordig standaard noem het regressief-linkse narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Er is geen subsidie-niche of zij zitten erin. Alle mainstream-kranten en tv-zendgemachtigden zijn met dezelfde sop overgoten. En op het punt van het conflict Israël-Palmaffia’s heeft dit geresulteerd in een totáál gelogen en geperverteerd narratief, dat geloofd wordt door nagenoeg iedereen en vooral als enige waarheid fanatiek wordt aangehangen door halve zolen als die in “De Nieuwe Liefde” bijeen komen en waar Van Diggele weggehoond werd.

Van Diggele:

“Mijn critici zeggen: het komt allemaal door Israël, dus jij mag dat boek eigenlijk helemaal niet schrijven. Israël is de schuldige aan die verdeeldheid die al een eeuw duurt. De zionisten die zich daar vestigden in de jaren 1920 en 1930 die hebben zitten stoken en die hebben veroorzaakt dat Husseini en Nashashibi het indertijd nooit eens hebben kunnen worden.”

“Er zijn ook zelfs mensen die goed geïnformeerd zijn, die zeggen heel mooi boek, goeie mensen gesproken, wist ik allemaal niet, maar ik ben het niet eens met de conclusie.”

Ze zijn dus echt hartstikke gek. En dat geldt ook voor de politiek. Het is zo langzamerhand volstrekt duidelijk wat er in Palestina aan de hand was en is, namelijk dat de Palmaffia’s al 100 jaar hun eigen bevolkingen gijzelen, terroriseren en drenken in Jodenhaat. Dat de Palmaffia’s geen vrede willen en geen vrede zouden kunnen sluiten al zóúden ze willen. Er is maar één oplossing: Caroline Glicks “Israeli Solution”, namelijk het brengen van heel Samaria-Judea onder Israëlisch gezag. Annexatie, ja. Van een gebied, nogmaals waar de Joden duizend procent moreel en juridische recht hebben om te wonen.

Intussen gaat de Westerse Atlantische wereld door met het subsidiëren van de terreur van de Palmaffia’s tegen hun eigen bevolking. Ongetelde miljarden zijn er al verdwenen in de zakken van deze islamistische terroristen. Amerika, EU en Verenigde Nazi’s blijven geld aan deze hellehonden geven. Ook Nederland.

Van Diggele:

“De Nederlandse steun aan de Palestijnen heeft alleen Abbas in het zadel gehouden. Dat geld heeft ‘m in staat gesteld zijn tentakels nog verder uit te breiden.”

En de geïnformeerde mens staat erbij er kijkt ernaar.
Ook d
e ambtdragende gekken — en types als Dries van Agtgaan gewoon door.
Dat is nog veel verbijsterender dan jouw onnozelheid, Theodor.

PALESTIJNSE FABELS 150
_______________

Advertenties